ଆଜି ଅନେକ ଦିନ ପରେ ମୁଁ ମୋ ଘରକୁ ଫେରି ଥାଏ | ଜୀବନଚର୍ଯ୍ୟା ରେ ଲିପ୍ତ ମୁଁ, ନିଜ ଘରକୁ, ଘର ଲୋକଙ୍କୁ ଆଉ ଏ ସଂସାରର ଦାୟିତ୍ଵ କୁ ମୁଣ୍ଡରେ ମୁଣ୍ଡେଇ ଚାଲିଥାଏ | କେଜାଣି କୋଉ ମୂଲ୍ୟବାନ କାମ ବାକି ଥାଏ ମୋ ଚାରି ପାଖରେ ମୁଁ ଜାଣି ନାହିଁ କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଚାଲିଥାଏ | ରାତିରୁ ହୁଏ ସକାଳ, ସକାଳରୁ ରାତି ଏମିତି କେତେ ଦିନ |

ଆସିଥିଲା ହୋଲି | ରଙ୍ଗର ପର୍ବକୁ ନେଇ ସମସ୍ତଙ୍କ ମନରେ ଖେଳୁଥାଏ ଉତ୍ସାହ | ମୁଁ ବି ଲାଗି ପଡ଼ିଥାଏ ମୋ ଘରକୁ ସୁନ୍ଦର ଆଉ ରଙ୍ଗମୟ କରିବାରେ, ଘରର ସବୁ ଅଛୁଆଁ କୋଣକୁ ପୁଣି ସଜାଇବାରେ | ସଜଉ ସଜଉ ଭେଟିଲି ମୋ ଘରର ସେଇ କୋଣକୁ, ଯୋଉଠି ମୁଁ ମୋର ଛୋଟ ଦୁନିଆଟେ ଗଢ଼ିଥିଲି | କିଛି ଦିନର ଭ୍ରମଣ ମୋତେ ଅଲଗା କରି ଦେଇଥିଲା ମୋ ନିଜଠୁ | ଶୋଇବା ଘରର ସେ ଛୋଟ ପଢା ଟେବୁଲ୍ ଯୋଉଠି ବସିଲେ ମୁଁ ମୋ ଅସ୍ଥିତ୍ଵ କୁ ଖୋଜେ ଆଉ ଫେରିପାଏ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଅବତାରରେ | କାହିଁ କେବେଠୁ ଅଛୁଆଁ ଆଉ ଅବହେଳିତ ହୋଇ ପଡ଼ି ରହିଥାଏ ମୋ ପଢ଼ାସ୍ଥାନ | ବହି ଖାତା ସବୁ ଧୂଳି ମଳି ର ଭଉଁରିରେ ବୁଡି ଯାଇଥାନ୍ତି | ପାଣି ଭିତରେ ରହି ମୋର ପ୍ରିୟ ଲତାଟି ଜୀବିତ ଥାଏ ଶତ, ହେଲେ ଯେମିତି ସେ ବଞ୍ଚିବା ଛାଡ଼ି ଦେଇ ଥାଏ | ଘରକୁ ଆସିବା ଦିନଠୁ କାହିଁକି କେଜାଣି ମୁଁ ଏମାନଙ୍କୁ ମୋ ନଜର ଆଢୁଆଳ ରୁ ବଞ୍ଚିତ ରଖିଥିଲି !!! ହେଲେ ଆଜି ପୁଣିଥରେ ସବୁ ଦେଖି ନଦେଖିଲା ଭଳି ମୁହଁ ଫେରେଇ ଚାଲି ଆସିଲି ଘରର ଅନ୍ୟ କୋଣ ମାନଙ୍କୁ ସଜାଇବା ପାଇଁ | ଜାଣିଥିଲି ଥରେ ଯଦି ସେଠି ଆଖି ଲାଖିଯିବ, ମୋ ସମୟର ଘଣ୍ଟା କଣ୍ଟା ର ପାଦ ବାନ୍ଧି ହୋଇଯିବ |

ହେଲେ ତା ପରଠୁ ମୁଁ ଚାଲିଥାଏ ସମୟ ଠୁ ପାଦେ ଆଗରେ | ସବୁ କାମ କରୁଥିଲେ ହେଁ ମନରେ ଖେଳୁଥାଏ ଆକାଂକ୍ଷାର ଜୁଆର। ମୋ ପାଦ ଦୁଇ ଭୂଇଁ ରେ ନ ଲାଗି ମାଡ଼ି ଚାଲି ଥାନ୍ତି ଆଗକୁ | ସବୁ କାମ ସାରି ଯେବେ ବସିଲି ପରସା ଥାଳି ଆଗରେ ସତେକି ପେଟ ମୋର ପୁରି ରହିଥାଏ ଉତ୍ସାହର 'ନଅ ତିଅଣ ଛଅ ଭଜା' ରେ | ତଥାପି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖେଇ ଦେଖେଇ ପେଟ ପୁରେଇଲି, ଆଉ ବିଶ୍ରାମ କରିବା ସମୟରେ ଲାଗି ପଡ଼ିଲି ମୋ ଅତୃପ୍ତ ମନକୁ ତୃପ୍ତ କରିବା କାର୍ଯ୍ୟରେ | ଗୋଟି ଗୋଟି ବହିରେ ମୋର ସ୍ମୃତିର ବଳୟ ଯେ ଘେରି ରହି ଥିଲେ, ତା ଉପରୁ ଅବହେଳା ର ଶିଉଳିକୁ ରଗଡ଼ି କାଢୁଥାଏ ମୁ ଧିରେ ଧିରେ | ଖୋଲି ଦିଏ କିଛି ପୃଷ୍ଠା ଆଉ ହଜି ଯାଏ ଅତୀତର ସେ ଚଗଲା ପକ୍ଷୀ ସହିତ | କେବେ କାହାଣୀର ଅଳନ୍ଦିରେ ଛନ୍ଦି, ତ କେବେ ସ୍ମୃତିର ସୂତା ଖିଅ ରେ ବାନ୍ଧି ଗଡ଼ି ଚାଲି ଥାଏ ମୋ ଜୀବନ ଶଗଡ଼ |

ସମୟ ଯେ କେତେ ହେଇଗଲା ଜଣା ନାହିଁ ହେଲେ ମା'ଙ୍କ ଡାକରେ ଫେରି ଆସିଲି ମୁ ଏ ଭୌତିକ ଦୁନିଆକୁ ଆଉ ତରବର ହୋଇ ସଜାଡି ଦେଲି ସବୁକିଛି ଖୁବ୍ କମ୍ ସମୟରେ | ଚାଲି ଗଲି ପୁଣି ମୋ ଜୀବନ ଚର୍ଯ୍ୟାରେ | ଶାଶୁ ବୋହୂ ମିଶି ଲାଗି ପଡ଼ିଲୁ ହୋଲିର ବ୍ୟବସ୍ଥା ରେ | ମିଠା, ଲୁଣି ଖାଦ୍ୟ ବ୍ୟଞ୍ଜନରେ ମହକେଇ ଦେଲୁ ଘରକୁ | ସମସ୍ତେ ଖୁସିଥିଲେ ସ୍ଵାଗତ କରିବାକୁ ହୋଲିର ପର୍ବ ଆଉ ବନ୍ଧୁ ବାନ୍ଧବଙ୍କୁ |

ରାତିରୁ ହେଲା ସକାଳ ଆଉ ପହଞ୍ଚିଲା ହୋଲି ର ପର୍ବ | ରଙ୍ଗ ଆଉ ଭାଙ୍ଗ ରେ ଜୁଡୁବୁଡୁ ଘର ଦ୍ବାର ଆଉ ଲୋକଙ୍କର ମାନ | ରଙ୍ଗରେ ଦେହକୁ ରଙ୍ଗେଇ ଚାଲିଥିଲି ମୁଁ ହେଲେ ମନ ପଡ଼ିଥିଲା ଶୁଖିଲା | ହସଖୁସିରେ ଦିନ ବିତେଇଲେବି ମନ ଖୋଜୁଥିଲା ଏକାନ୍ତ | ସଭିଙ୍କ ସହ ହୋଲି ଖେଳୁଥିଲେ ବି ମାନ ଖୋଜୁ ଥାଏ ଦୀପାବଳି | ହେଲେ କାହିଁକି ? ଆଜି ଫଗୁଣରେ କି ଦୀପାବଳି ମୁଁ ପାଲିବି ?

ଦିନ ଯାଇ ଆସେ ସନ୍ଧ୍ୟା ଆଉ ସନ୍ଧ୍ୟା ପରେ ଆସୁଥାଏ ରାତି | ସଭିଏଁ ହୋଲିକୁ ବିଦାୟ ଦେଇ, ମନ ଆଉ ପେଟ ପୁରେଇ ଚାଲିଲେ ବିଶ୍ରାମ ସକାଶେ | ମୁଁ କିନ୍ତୁ ଥାଏ ଜାଗ୍ରତ, ସତେଜ ଆଉ ଚଞ୍ଚଳ | ସତେକି ଏଇ ରାତିକୁ ଅପେକ୍ଷା କରିଥିଲି ଗୋଟେ ଯୁଗରୁ | କ୍ଲାନ୍ତମୟ ଦିନର ପ୍ରଭାବ ରୁ ବଞ୍ଚିତ ମୁଁ, ଆସିଲି ମୋ ଶୟନ କକ୍ଷକୁ | ଦେଖିଲି ସ୍ବାମୀ ଆଉ ପୁଅ ମୋର ସୋଇଚନ୍ତି ଅଚିନ୍ତା ନିଦରେ | ଆଉ ମୁଁ ଖୁସିରେ ଜଳେଇ କିଛି ବିଦ୍ୟୁତ୍ ମହମବତୀ ଆଲୋକିତ କରିଦେଲି ମୋ ପଢ଼ା ଟେବୁଲ କୁ |

ଜାଲୁ ଜାଳୁ ଦେଖିଲି ମହମବତୀ ଆଲୁଅରେ "ଆଶବରୀ" ବହିର ଗେରୁଆ ରଙ୍ଗଟି ଝଲସି ଉଠୁଥାଏ | ସତେକି ଫୁଟି ଉଠୁଥାଏ ମୋ ଉତ୍ସାହର ଚମକରେ | ଇଂରାଜୀ ଲେଖକ "ରସ୍କିନ୍ ବଣ୍ଡ୍" ଲିଖିତ ସେ ବହି ତାଲିକାରେ ଆଲୁଅ ପଡି ସ୍ମୃତିଚକ୍ର ଟାଣିନିଏ ତାଙ୍କ ଲେଖନୀରୁ ସୁଦୂର ପାହାଡ଼ ଯାଏଁ | ପୁଣି "ବିଭୂତି ପଟ୍ଟନାୟଙ୍କ" ପୁସ୍ତକ ସବୁର ସେ ଗାଢ଼ ରଙ୍ଗ ମୋତେ କରି ଦଉଥାଏ ସ୍ଥିର ଆଉ ଗଭୀର |

ଟେବୁଲ୍ ର ଅନ୍ୟ କୋଣରେ ରହିଥିବା ମୋ ପ୍ରିୟ ଲତାଟି ଚାହିଁ ରହିଥାଏ ଜୀବନ୍ତ ଓ ସତେଜ ହୋଇ | ସ୍ୱଚ୍ଛ ପାତ୍ରରେ ଲତାର ଚେରସବୁ କୋଉ ସୁନ୍ଦରୀ ରମଣୀର ଅଲରା କେଶ ଭଳି ଖେଳି ଯାଇଥାନ୍ତି, ଆଉ ତା ପଛରେ ଜଳୁଥାଏ "ପ୍ରତିଭା ରାୟଙ୍କର" "ଯାଗ୍ୟସେନୀ" ର ନିଆ | ଲାଗୁଥାଏ ଯେମିତି ସଭିଏଁ ମିଶି ଶୁଭ ଦୀପାବଳି ର ଶୁଭେଚ୍ଛା ଢ଼ାଳି ଦେଇଛନ୍ତି ମୋ ପତ୍ରଝଡ଼ା ଜୀବନରେ |

ଚାହୁଁଚାହୁଁ ଚାହିଁ ଦେଲି ମୋ ହାତ ବନ୍ଧା ଦିନଳିପୀ ଆଉ ତା ପାଖରେ ମୋ କାଲି ଦୁଆତ ଓ କଲମ କୁ | ଅନେକ ଦିନର ଅପେକ୍ଷାରେ ଯେ ସେମାନେ ମର୍ମାହତ ଥିଲେ, ମୋ ସ୍ପର୍ଶରେ ସତେକି ଖେଳି ଉଠିଲେ | ଶତ କହିବାକୁ ହେଲେ ସେମାନେ ନୁହେଁ ବରଂ ମୁଁ ଜୀଇଁ ଉଠିଲି ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ | କୋରି କୋରି କାଢି ଚାଲିଲି ମନ ଉପରର ସେ ମୃତ ପରଳ ସବୁକୁ | ଆଉ ଜୀବନ୍ତ ରୂପ ଦେବାକୁ ଲାଗିଲି ମୋ ଜୀବନକୁ |

ଆଜିର ମୋ ଦୀପାବଳି ରେ ଆଲୋକିତ କଲି ଭାବନା ଆଉ ଉତ୍ସାହ କୁ | କିଛି ନୂଆ ଭାବପ୍ରବଣତା କୁ ମୋ କଲମ ମୁନରୁ ବୁହାଇବା ଦିଗରେ ଚାଲିଲି ମୁଁ | ଆଉ ଧିରେ ଧିରେ ମୋ ଅସ୍ଥିତ୍ଵ କୁ ଫରେଇବାରେ ଲାଗିଲି ମୁଁ |

ସୁସ୍ମିତା ଜେନା

ମୋ ଦୀପାବଳି

ଏ ମୋ ଫଗୁଣର ଦୀପାବଳି