ଜନନୀ ଗର୍ଭରେ ସଞ୍ଚରିଲା ଦିନୁ,

ଶୁଣିଥିଲି କୃଷ୍ଣନାମ ।

ଜନନୀ ମୋହର କ୍ରୀଷ୍ଣା ନାମଧରେ,

ଭଜେ ରାମକୃଷ୍ଣ ନାମ ।

ଦୁନିଆଁରେ ପାଦ ଥାପିଲା ଦିନରୁ,

କମନୀୟ ରୂପ ଦେଖିଥିଲି ।

ସେହି ରୂପ ମାୟାର ଏମିତି ଭଳିଲି,

ସମ୍ମୋହିତ ହୋଇଗଲି।

ବାରଂବାର ସେହି ରୂପଟି ଆଖିରେ ,

ନାଚୁଥିଲା ଯେ ମୋହର ।

ସ୍ୱରୂପ ମୋତେ ହାତ ଠାରି ଡାକେ,

ଲାଗେ ଅତି ଆପଣାର।

ଶୟନେ ସ୍ବପନେ ଅବା ଜାଗରଣେ ,

ତାକୁ ମୁଁ ହିଁ ଖୋଜୁଥିଲି ।

କୃଷ୍ଣ ମୋ ଜୀବନ ମୋର ପ୍ରାଣଧନ ,

ସେକଥା ମୁଁ ବୁଝି ଗଲି ।

ଶୟନେ ସୋପନେ ବା ଜାଗରଣରେ,

ତାକୁ ମୁହିଁ ଖୋଜୁଥିଲି।

ଶୋଇଲା ବେଳେ ବି ମୋ ଆଖି ଆଗରେ ,

କୃଷ୍ଣ ରୂପ ଦିଶୁଥିଲା ।

ନଦେଖିଲେ ଦଣ୍ଡେ କହ୍ନାଇ କୁ ମୋର,

ମନ ବିରଶ ଲାଗୁଥିଲା ।

ଗୁରୁଣ୍ଡି ଚାଲିଲା ବେଳରେ ଶୁଣେ ମୁଁ ,

ଶ୍ରୀ କୃଷ୍ଣ ନାମ କୀର୍ତ୍ତନ ।

ଠୁକୁ ଠୁକୁ ହୋଇ ଚାଲି ଚାଲି ଗଲି,

ଠାକୁର ଘର ଭିତରେ ।

ଜେଜେ ଜପୁଛନ୍ତି ହରେକୃଷ୍ଣରାମ,

ମାଆ ବି ଗାଏ ଗୀତରେ ।

ହରେ କୃଷ୍ଣ ନାମ ଶୁଣି ଶୁଣି ମୁ ହିଁ,

ଧୀରେ ଧୀରେ ବଡ଼ ହେଲି ।

ମୋ ପାଇଁ କୃଷ୍ଣ କେଉଁ ଠି ଅଛନ୍ତି କହ,

ମାଆଙ୍କୁ ପଚାରିଥିଲି ।

ମଆ ମୋତେ ଏକ ମୂର୍ତ୍ତି କିଣି ଦେଇ,

କୁଷ୍ଣ ଦେଖ ଏହିଠାରେ ।

ସେଦିନୁ ରଖିଛି ସେଇ ମୁରତିକୁ,

ପୁଜୁଛି ମୁଁ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ।

କୃଷ୍ଣ ମୋ ଜୀବନ ମୋର ପ୍ରାଣଧନ,

କୃଷ୍ଣ ମୋର ଧର୍ମ କର୍ମ ।

ତାଙ୍କରି ଚରଣେ ଆଶ୍ରିତ ହୋଇ ମୋ ,

ପାଳି ବି ମୋହରି ଧର୍ମ ।

କୁଷ୍ଟ ନାମ ଜପି ତରିଗଲେ ତପି ,

ଏହି ଭବ ସାଗରରୁ ।

ତରିଲେ ଉଦ୍ଧବ ତେରିଲେ ସୁଦାମା ,

ମୁକ୍ତ ହେଲେ ସଂସାର ରୁ।

ମୋ ଜୀବନର ଆରାଧ୍ୟ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ,

ଜୀବ ଯାଉ ନାମ ଜପି।

ମୋ ଜୀବନ ବ୍ରତ ମୋହର ଆରାଧ୍ୟ ,

ଗଳା ମାଳି କରିଥିବି।

ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ନାମେ ବାଇ ହୋଇଲେ ରାଧା ,

କଥା ଏତ ଦ୍ୱାପରର ।

କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସର୍ବସ୍ୱ କରିଥିଲେ ମିରା ,

ନାମରେ ସରଧା ତାର ।

ଏହି ନାମ ଜପି ବିଷ ପିଇ ଗଲେ ,

ତାଦେହେ ଲୀନ ହୋଇଲେ ।

ସେ ନାମର ବୁଡି କୃଷ୍ଣ ପ୍ରେମେ ପଡ଼ି,

ଇହଧ୍ୟାମ ତ୍ୟାଗ କଲେ ।

ସେହିପରି ଭକତ ଜଗତର ନାହିଁ,

କୃଷ୍ଣ ପ୍ରମେ ବୁଡିଥିଲା ।

ସଦାବେଳେ ତାକୁ ସାହା ହେଲେ କ୍ରୃଷ୍ଣ ,

ମରିବି ଆମର ହେଲା ।

ଭଜ ରାମକୃଷ୍ଣ ହରି ଦଇତାରୀ,

ଗୋବିନ୍ଦ ଗୋପାଳ ହରି।

ଶୁଣି ମୀରା କଥା ଭକ୍ତଙ୍କ କାହାଣୀ ,

ଆନ୍ଦୋଳିତ ମୁହିଁ ହେଲି।

ଯେତେବେଳେ ନିଜେ ସାନିଧ୍ୟ ଲଭିଲି,

କୃଷ୍ଣ ପ୍ରେମେ ମଜ୍ଜି ଗଲି ।

କୃଷ୍ଣ ମୋର ଧନ କୃଷ୍ଣ ମୋ ଜୀବନ ,

ହର୍ତ୍ତାକର୍ତ୍ତା ସିଏ ମୋର।

ଶ୍ରୀ କୃଷ୍ଣ ଗୋବିନ୍ଦ ହରି ମୁରାରି,

ତା ବିନା କେହି ନାହିଁ ମୋର।

ଯାହା ମୁଁ କରଇ ଯାହା ମୁଁ କହଇ,

ସବୁ ତ ଇଛା ତାଙ୍କର ।

ସବୁ ତାଙ୍କ ଲିଳା ତାଙ୍କରି ମାୟାରେ ,

ଚାଲେ ଏ ସାରା ସଂସାର।

ଲିଳା ମୟୀ ଦାଶ

କେନ୍ଦ୍ରାପଡ଼ା।

ମୋ କୃଷ୍ଣ

More Krishna