ଥରେ ମହାଦେବ ଓ ମହାପ୍ରଭୁ ଶ୍ରୀ ଜଗନ୍ନାଥ ସେମାନଙ୍କ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ବୁଲିଯିବାକୁ ବିଚାର କଲେ । ତେବେ ପ୍ରଥମେ କାହା ଭକ୍ତଙ୍କ ପାଖକୁ ଯିବେ? ଶେଷରେ ଦୁହେଁ ବିଚାର କଲେ ଯେ ମହାଦେବଙ୍କ ଭକ୍ତଙ୍କ ପାଖରୁ ଭ୍ରମଣ ଆରମ୍ଭ କରିବେ । ତେଣୁ ଦେବତା ରୂପ ଛାଡି ସେମାନେ ଗରିବ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବେଶ ଧାରଣ କଲେ ଓ ଭକ୍ତଙ୍କ ଘର ଆଡେ ଚାଲିଲେ । ମହାଦେବଙ୍କ ଭକ୍ତମାନେ ଥିଲେ ଅପେକ୍ଷାକୃତ ଧନଶାଳୀ । ତେଣୁ ଜଣେ ଧନିକ ଭକ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରସ୍ଥ ହେଲେ ସେ ଦୁଇ ବ୍ରାହ୍ମଣ ।

*ଧନୀ ବ୍ୟବସାୟୀଟି ସେତେବେଳେ ତାର ବେପାରରେ ଏତେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲେ ଯେ ସେମାନଙ୍କୁ ହତାଦାର କରି ସେଠାରୁ ତଡି ଦେଲେ । ସେ ସ୍ଥାନ ଛାଡି ଦୁହେଁ ଆଉ ଜଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରକୁ ଭିକ୍ଷା କରିବା ଆଳରେ ଚାଲିଗଲେ । ସେଠାରେ ମଧ୍ୟ ସେଇ ଏକା ଅବସ୍ଥା । ଏହା ଦେଖି ମହାଦେବ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୋଧରେ ରକ୍ତରଙ୍ଗା ହୋଇଗଲେ । କ୍ରୋଧ ଓ କ୍ଷୁଧାରେ ସେମାନେ ଏବେ କ’ଣ କରିବେ ଚିନ୍ତାକରି ମହାପ୍ରଭୁ ଭକ୍ତଙ୍କ ପାଖକୁ ଯିବା ପାଇଁ ସ୍ଥିର କଲେ । ବାଟରେ ଯାଉ ଯାଉ ମହାପ୍ରଭୁ କହିଲେ ମହାଦେବ! ଆପଣଙ୍କ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଅମାପ ଧନ ଥାଇ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ଆମମାନଙ୍କ କଥା ଟିକିଏ ବି ଚିନ୍ତା କରିପାରିଲେ ନାହିଁ । ଆଉ ମୋର ଭକ୍ତମାନେ ତ ପୁରାପୁରି ଗରିବ, ସେମାନେ କ’ଣ ବା ଦେବେ ଯେ ଆମେ ତାକୁ ଖାଇବା? ଚାଲନ୍ତୁ ଆମେ ଏଠାରୁ ଫେରିଯିବା । କିନ୍ତୁ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ଏ କଥାରେ ମହାଦେବ ଆଦୌ ଏକମତ ହେଲେ ନାହିଁ । ତାପରେ ଜଣେ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ଭକ୍ତ ପାଖରେ ଯାଇ ସେମାନେ ଦୁଇଜଣ ଯାକ ପହଁଚିଲେ।

*ପତର ଛାଉଣୀ-ନୁଆଁଣିଆ ଘର । ନିପଟ ଗରିବ । ମାଟି ପିଣ୍ଡାରେ ବୁଢୀଟିଏ ବସି ଫୁଲ ଗୁନ୍ଥୁଛି । ସାହା ଭରସା ବୋଲି କହିଲେ ତାର କେହି ନାହିଁ । ଖଟିଲେ ଖାଇବ । ଯେମିତି ବୁଢୀ ଏ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦି’ ଜଣଙ୍କୁ ଦେଖିଛି ଖୁବ୍ ଆଗ୍ରହ ସହକାରେ ସେମାନଙ୍କୁ ପାଛୋଟି ନେଇ ତା ପଣତ କାନିରେ ମାଟି ପିଣ୍ଡାକୁ ଝାଡିଦେଇ ତାଉପରେ ଏକ ପଇଡ ମଶିଣା ପାରିଦେଲା । ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ନିରିମଳ ପାଣି ଢାଳେ ମଧ୍ୟ ଥୋଇଦେଲା । ତାପରେ ସେ ବୁଢୀଟି ତା ଘର ଭିତରକୁ ଧାଇଁ ଯାଇ ମୁଢି ଓ ଗୁଡ ଆଣି ବାଉଁଶିଏ ରଖିଦେଲା । ଭୋକିଲା ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦି’ଜଣ ତାକୁ ଅତି ଆନନ୍ଦରେ ଖାଇ ବୁଢୀର ସେଇ ମନୋଭାବରେ ଏତେ ମୁଗ୍ଧ ହେଲେ ଯେ ତାହା କହିଲେ ନସରେ । ମହାଦେବ ଏହା ଦେଖି ଖୁବ୍ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୁଅନ୍ତେ ମହାପ୍ରଭୁ ଟିକେ ହସିଦେଇ କହିଲେ, ‘ମା’ ତୁମର ସ୍ୱର୍ଗ ପ୍ରାପ୍ତି ହେଉ । ଏହା ଦେଖି ମହାଦେବ ହଠାତ୍ ଟିକେ ସନ୍ଦେହରେ ପଡିଗଲେ । ତାପରେ ମହାଦେବ, ମହାପ୍ରଭୁ ପଚାରିଲେ, ପ୍ରଭୁ ଆପଣ ଧନିକ ବ୍ୟକ୍ତିର ଧୀକାର ଶୁଣି ତାକୁ ଦୀର୍ଘାୟୁ ହେଉ ବୋଲି ଆଶିଷ ଦେଲେ ଅଥଚ ଏ ବିଚାରୀ ବୁଢୀଟି ଆମକୁ କେତେ ସହାନୁଭୂତି ଦେଖାଇଲା ତାକୁ ଆପଣ ସ୍ୱର୍ଗପ୍ରାପ୍ତିର କଥା କହିଲେ । ଏମିତି କେମିତି ଅବିଚାର ହେ ମଧୁସୂଦନ । ଏହା ଶୁଣି ମହାପ୍ରଭୁ କହିଲେ ଧନି ବ୍ୟକ୍ତି ଅଧିକ ଧନ ପାଇ ସେଥିରେ ଘାଂଟି ହେଉ ବୋଲି ତାକୁ ମୁଁ ଦୀର୍ଘାୟୁର ଆଶିଷ ଦେଲି । କିନ୍ତୁ ବାର୍ଦ୍ଧକ୍ୟ ଗ୍ରାସିଥିବା ଏ ବୁଢୀଟିର ସ୍ନେହରେ ଅତିଶୟ ପ୍ରୀତ ହୋଇ ତାକୁ ମୁଁ ସ୍ୱର୍ଗପ୍ରାପ୍ତିର ବର ପ୍ରଦାନ କଲି । ଏହା ତ ଏ ବୁଢୀର ସୌହାର୍ଗ୍ୟ।

*ଏ ସଂସାରରେ ଧନ ଜମାରୁ ବଡ ନୁହେଁ ସବୁଠାରୁ ବଡ ହେଉଛି ମନ । ଯେଉଁମାନେ ନର ସେବାକୁ ନାରାୟଣଙ୍କ ସେବା ବୋଲି ମନେ କରନ୍ତି ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗଗାମୀ ହେବେ ଓ ଯେଉଁମାନେ ଧନ ମୋହରେ ମଣିଷକୁ ଧୀକାର କରନ୍ତି ସେମାନେ କେବଳ ନର୍କରେ ହିଁ ସଢନ୍ତି । ଏହି କଥା ବିଚାର କରି କରି ନିଜ ନିଜ ପୁରକୁ ବାହୁଡି ଗଲେ ମହାଦେବ ଓ ମହାପ୍ରଭୁ।

ମୋ ମହାପ୍ରଭୁ କାହାର

ମୋ ମହାପ୍ରଭୁ କାହାର