ଆଜି " ମୋହିନୀ ଏକାଦଶୀ " । ବୈଶାଖ ମାସ ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷ ଏକାଦଶୀ କୁ ମୋହିନୀ ଏକାଦଶୀ ଭାବେ ପାଳନ କରାଯାଏ। ମୋହିନୀ ଏକାଦଶୀ ସମସ୍ତ ଏକାଦଶୀ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ବିବେଚନା କରାଯାଏ। କାରଣ ପୌରାଣିକ ଉପାଖ୍ୟାନ ଅନୁଯାୟୀ ଏହି ଦିନ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଅମୃତ ପିଇବା ପାଇଁ ମୋହିନୀ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ।

ପ୍ରଭୁ ଶ୍ରୀରାମ ଗୁରୁଦେବ ବଶିଷ୍ଠଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ-ଗୁରୁଦେବ, ଏମିତି ଏକ ବ୍ରତ କୁହନ୍ତୁ ଯେଉଁଠିରେ ସମସ୍ତ ପାପ ଏବଂ ଦୁଃଖ ଦୂର ହୋଇପାରିବ । ସୀତାଙ୍କ ବିୟୋଗରେ ମୁଁ ବହୁତ ଦୁଃଖ ଭୋଗ କରୁଛି । ଏହା ଶୁଣି ଗୁରୁ ବଶିଷ୍ଠ କହିଲେ ଆପଣ ଉଚିତ୍‌ ପ୍ରଶ୍ନଟିଏ ପଚାରିଛନ୍ତି । ଆପଣଙ୍କ ନାମ ସ୍ମରଣ କରି ମନୁଷ୍ୟ ପବିତ୍ର ଏବଂ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଯାଇଥାଏ । ଏହା ଲୋକହିତ ପାଇଁ ସବୁଠୁ ଭଲ । ମୋହିନୀ ଏକାଦଶୀ ବ୍ରତ କରିବାଦ୍ୱାରା ମନୁଷ୍ୟର ସମସ୍ତ ପାପ ତଥା ଦୁଃଖ ଦୂର ହୋଇଥାଏ ।

ll କିମ୍ବଦନ୍ତୀ ll :-

ଏକଦା ସରସ୍ୱତୀ ନଦୀ ତଟରେ ଭଦ୍ରାବତୀ ନାମକ ନଗରୀରେ ଧୁତିନାମ ନାମକ ଚନ୍ଦ୍ରବଂଶୀ ରାଜା ଶାସନ କରୁଥିଲେ । ଧନସମ୍ପଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ପୁଣ୍ୟବାନ ଧନପାଳ ନାମକ ବୈଶ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଧର୍ମାଳୁ ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତ ଥିଲେ । ସେ ନଗରରେ ଅନେକ ଭୋଜନାଳୟ, କୂପ, ସରୋବର, ଧର୍ମଶାଳା ଆଦି ନିର୍ମାଣ କରିଥିଲେ ରାସ୍ତାରେ ଆମ୍ବ, ଜାମୁ, ନିମ ଆଦି ଅନେକ ବୃକ୍ଷରୋପଣ କରିଥିଲେ । ତାଙ୍କର ୫ଟି ପୁତ୍ର ଯଥା- ସୁମନ, ସୁଦ୍‌ବୁଦ୍ଧି, ମେଧାବୀ, ସୁକୃତ ଏବଂ ଧୃଷ୍ଟବୃଦ୍ଧି ଥିଲେ । ଏହି ପାଞ୍ଚ ପୁତ୍ର ମଧ୍ୟରୁ ଧୃଷ୍ଟବୃଦ୍ଧି ମହାପାପୀ ଥିଲା ।

ସେ କାହାରିକୁ ତଥା ନିଜ ପିତୃପୁରୁଷଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ମାନୁନଥିଲା । ସେ ବେଶ୍ୟା, ଦୁରାଚାରୀ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ସଂସ୍ପର୍ଶରେ ରହି ପଶାପାଲି ଖେଳିବା, ଅନ୍ୟ ନାରୀଙ୍କ ସହ ବିଳାସ କରିବା ତଥା ମଦ୍ୟମାଂସ ସେବନ କରୁଥିଲା । ତା’ର ଏହି କୁକର୍ମ ପାଇଁ ପିତାଙ୍କ ଧନକୁ ନଷ୍ଟ କରିବାକୁ ଲାଗିଲା । ଏହା ଦେଖି ପିତା ଶଙ୍କିତ ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ଘରୁ ବିତାଡିତ କରିଦେଲେ । ଘରୁ ବାହାରିବା ପରେ ଧୃଷ୍ଟବୃଦ୍ଧି ନିଜର ଗହଣା ଓ ବସ୍ତ୍ର ବିକ୍ରି କରି ଚଳିବାକୁ ଲାଗିଲା । ଯେବେ ତା’ର ସମସ୍ତ ଧନ ସରିଗଲା, ଦୁରାଚାରୀ ସାଥୀମାନେ ତାକୁ ଏକୁଟିଆ କରି ଛାଡ଼ି ପଳାଇଲେ । ଧୃଷ୍ଟବୃଦ୍ଧି ଭୋକଶୋଷରେ ଦିନ କାଟିବା ସହ ଦୁଃଖରେ ଜୀବନ କାଟିବାକୁ ଲାଗିଲା । ଶେଷରେ ସେ ଚୋରି କରିବାକୁ ଲାଗିଲା । ଚୋରି କରୁଥିବାବେଳେ ସେ ଧରାପଡ଼ିଲା କିନ୍ତୁ ବୈଶ୍ୟଙ୍କ ପୁତ୍ର ବୋଲି ତାକୁ ଲୋକମାନେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ । କିନ୍ତୁ ସେ ତା’ର ଚୋରି କାମ ଛାଡ଼ିନଥିଲା । ଯାହାଫଳରେ ସେ ଧରାପଡ଼ି କାରାଗାରାରେ ରହିବ ପାଇଁ ରାଜା ଆଦେଶ ଦେଲେ । ସେ କାରାଗାରରେ ରହି ଜୀବନଯାପନ କରିବାକୁ ଲାଗିଲା । ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଶେଷରେ ନଗର ତ୍ୟାଗକରିବାକୁ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ । ସେ ନଗରୀରୁ ପଳାୟନ କରି ବନରେ ରହିବାକୁ ଲାଗିଲା । ବନରେ ସେ ପଶୁପକ୍ଷୀଙ୍କୁ ମାରି ଖାଇବାକୁ ଲାଗିଲା ।

ଥରେ ସେ ଭୋକରେ ବ୍ୟଥିତ ହୋଇ ଖାଇବା ପାଇଁ ଘୂରିବୁଲିଲା । ଘୂରିଥିବା ବେଳେ କୌଡିନ୍ୟ ଋଷିଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ପହଞ୍ଚିଲା । ସେହିଦିନ ବୈଶାଖ ମାସଥିଲା । ଋଷି କୌଡିନ୍ୟ ନଦୀରୁ ସ୍ନାନ କରି ଫେରୁଥିବା ବେଳେ ତାଙ୍କ ଓଦାବସ୍ତ୍ରରୁ କିଛି ବୁନ୍ଦା ପାଣି ଧୃଷ୍ଟବୃଦ୍ଧି ଉପରେ ପଡ଼ିଯିବା ଫଳରେ ତା’ମନରେ ସଦ୍‌ବୁଦ୍ଧି ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲା । ସେ କୌଡିନ୍ୟ ମୁନିଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି କହିଲା ହେ ମୁନି ! ମୁଁ ମୋ ଜୀବନରେ ଅନେକ ପାପ କରିଛି । ଏହି ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ହେବା ପାଇଁ ଉପାୟ କୁହନ୍ତୁ । ଏହା ଶୁଣି ମୁନି କହିଲେ ବୈଶାଖ ଶୁକ୍ଳ ମୋହିନୀ ଏକାଦଶୀ ବ୍ରତ କର, ତୁମର ସମସ୍ତ ପାପ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯିବ । ମୁନିଙ୍କବଚନରେ ସେ ବ୍ରତ କଲା । ବ୍ରତ କରିବାଦ୍ୱାରା ତା’ର ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର ହେଲା ଓ ଶେଷରେ ସେ ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ବସି ବିଷ୍ଣୁଲୋକକୁ ଗଲେ । ଏହିବ୍ରତଦ୍ୱାରା ମୋହ ଆଦି ସମସ୍ତ ପାପ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଥାଏ । ଏହାର ମହାତ୍ମ୍ୟକୁ ପଠନ କରିବା ଶ୍ରବଣ କରିବାଦ୍ୱାରା ଗୋଟିଏ ହଜାର ଗୋଦାନର ଫଳ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଥାଏ ।

ll ଏକାଦଶୀ ମାହାତ୍ମ୍ୟ ll

ll ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଉବାଚ ll

ପଚାରୁଛନ୍ତି ଯୁଧିଷ୍ଠିର l କହିବା ପ୍ରଭୁ ଦାମୋଦର ll

ବୈଶାଖ ଶୁକ୍ଳ ଏକାଦଶୀ l କହ ଏ କେଉଁ ନାମେ ଭାଷି ll

ଏଥିରେ କି ଫଳ କି ବିଧି l କହନ୍ତି ପ୍ରଭୁ ଦୟାନିଧି ll

ll ଶ୍ରୀ କୃଷ୍ଣ ଉବାଚ ll

ରାଜା ଏମନ୍ତେ ପଚାରନ୍ତେ l କୃଷ୍ଣ କହନ୍ତି ଲୋକହିତେ ll

ପୂର୍ବେ ଶ୍ରୀରାମ ପଚାରନ୍ତେ l ବଶିଷ୍ଠେ କହିଲେ ଯେମନ୍ତେ ll

ଶୁଣ କହୁଛି ସେ ସମ୍ବାଦ l ତୁଟିବ ମନର ବିଷାଦ ll

ଯେ ସର୍ବ ପାପ ବିନାଶନ l ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ନକୃତନ ll

ସମସ୍ତ ବ୍ରତର ଉତ୍ତମ lଏମନ୍ତ ବ୍ରତ ଶୁଣ ମନ ll

ସୀତାଙ୍କ ବିରହରୁ ମୁହିଁ l ବହୁତ ଦୁଃଖ ପାଇଲଇଁ ll

ତେଣୁ ଦୁଃଖକୁ ଭୟ ପାଇ l ଅଭୟ ବ୍ରତ ପଚାରଇ ll

ll ବଶିଷ୍ଠ ଉବାଚ ll

ହେ ରାମ ଆଚ୍ଚା ପଚାରିଲ l ଯହିଁରୁ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଭଲ ll

ତୁମ୍ଭର ନଇଷ୍ଠିକ ମତି l ଈଶ୍ୱର ଭାବର ବିଦ୍ୟୋତି ll

ଯାହାର ନାମ ଧରି ଜନ l ପବିତ୍ର ହୁଅଇ ବହନ ll

ସେ ପୁଣି ମୋହଠାରୁ ଶୁଣି l ସୁଖୀ ହୋଇବ ମନେ ପୁଣି ll

କହିବି ସେହି କୀର୍ତ୍ତିମାନ l ବକ୍ତା ବଶିଷ୍ଠ ଶ୍ରୋତାରାମ ll

ଲୋକଙ୍କହିତ ଏଥୁ ହେଉ l କହିବା ଶୁଣ ମହାବାହୁ ll

ପାବନମାନଙ୍କ ପାବନ l ବ୍ରତମାନଙ୍କ ଅନୁପମ ll

ପାପଘ୍ନ ସର୍ବ ଦୁଃଖଯମ l କହିବା ଶୁଣ ବ୍ରତୋତ୍ତମ ll

ବୈଶାଖ ଶୁକ୍ଳ ଏକାଦଶୀ l ମୋହିନୀ ନାମେ ଯାହା ଭାଷି ll

ଯେଉଁ ବ୍ରତକୁ କରି ଜୀବ l ମୋହ ଜାଲରୁ ତରିଯିବ ll

ଯେଉଁ ବ୍ରତର ପ୍ରଭାବରେ l ପାତକ ଯିବ ଅତିଦୂରେ ll

ଏ ସତ୍ୟ ସତ୍ୟ କହୁଅଛି l ବହୁତ ଶାସ୍ତ୍ରମାନ ବାଛି ll

ବୈଶାଖ ଶୁକ୍ଳ ଏକାଦଶୀ l ଭସ୍ମ କରଇ ପାପରାଶି ll

ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ବିନାଶଇ l ଶୁଣ ଶ୍ରୀରାମ ମନ ଦେଇ ll

ଯାତ୍ରାର ଶ୍ରବଣ ମାତ୍ରକେ l ତୁଟନ୍ତି ଯେ ଯାହା ପାତକେ ll

ହେ ରାମ ପୁରାତନ କଥା l ଶୁଣିଲେ ଯିବ ମନୋବ୍ୟଥା ll

ସୁରମ୍ୟ ସରସ୍ଵତୀ ତୀର l ତହିଁରେ ଭଦ୍ରାବତୀପୁର ll

ତହିଁରେ ଦ୍ୟୁତମାନ ନାମ l ରାଜତ୍ଵ କରେ ଅନୁପମ ll

ସେ ରାଜା ଚୈତ୍ରବଂଶେ ଜାତ l ସତ୍ୟ ସଙ୍ଗରେ ଧୃତିମନ୍ତ ll

ଯେ ରାଜ୍ୟେ ଥିଲା ବୈଶ୍ୟ ଏକ l ଧନ ଧାନ୍ୟରେ ଅତିରେକ ll

ନାମରେ ଧନପାଳ ଜାଣ l ସେ ପୁଣ୍ୟ କର୍ମରେ ପ୍ରବୀଣ ll

ପ୍ରସାଦ ତଡାଗ ଆରାମ l ପୁଷ୍ପ ବାଟିକା ବିପ୍ର ଗ୍ରାମ ll

ଏମାନ ଯତ୍ନରେ କରଇ l ବିଷ୍ଣୁ ଭକ୍ତିରେ ଚିତ୍ତ ଥାଇ ll

ସେ ଧର୍ମପାଳର କର୍ମରେ l ଜାଣ ପାଞ୍ଚଟି ପୁତ୍ର ହେଲେ ll

ତାହାର ପୁତ୍ରଙ୍କର ନାମ l କହିବା ଶୁଣ ହେ ଶ୍ରୀ ରାମ ll

ସୁମନା ମେଧାସ୍ଵ ସୁକୃତି l ଦୂତୀମାନେ ଯେ ନାନାଗତି ll

ପଞ୍ଚମ ନାମ ଧୂଷ୍ଟ ବୁଦ୍ଧି l ତାର ପାପରେ ହେଲା ବୃଦ୍ଧି ll

ପର ସ୍ତ୍ରୀ ସଙ୍ଗେ ସୁପ୍ରମୋଦ l ବିଟ ଗୋଷ୍ଠିରେ ବିଶାରଦ ll

ଦ୍ୟୁତାଦି ବ୍ୟସନେ ଆସକ୍ତ l ପର ସ୍ତ୍ରୀ ରତ ଅନୁରକ୍ତ ll

ଦେବତା ଦ୍ବିଜ ପିତୃଗଣ l ପୂଜିଲା ନାହିଁ ସେ ଦୁର୍ଜ୍ଜନ ll

ସେ ଦୃଷ୍ଟ ଅନ୍ୟାୟ ବୃତ୍ତିରେ l ପିତୃଦେବଙ୍କୁ ଦୟା କରେ ll

ସେ ପାପୀ ଅଭକ୍ଷ ଭକ୍ଷକ l ମଦ୍ୟପ ଦୂଷ୍କର୍ମକାରକ ll

ବେଶ୍ୟାର ସ୍କନ୍ଧେ ବାହୁ ଦେଇ l ସଞ୍ଚରେ ଚତୁଷ୍ପଥେ ଥାଇ ll

ଶୁଣି ଅନ୍ୟାୟ ବୃତ୍ତି ତାର l ପିତା ଯେ କଲାକ ଅନ୍ତର ll

ଗୃହରୁ କଲା ନିଷ୍କାସିତ l ତାହାର ସଙ୍ଗୀଙ୍କ ସହିତ ll

ଦେଖି ଇଦୃଶ ଦୁରାଚାର l ବାନ୍ଧବେ ତାକୁ କଲେ ଦୂର ll

ଆପଣା ଦେହେ ବିଭୂଷଣ l ଉଚ୍ଚନ୍ନ କଲା ସେ ଦୁର୍ଗୁଣ ll

ଧନ ନ ଦେଖି ଦେଶ୍ୟାଜନl କହିଲା ନିନ୍ଦିତ ବଚନ ll

କ୍ଷୁଧାରେ ହୋଇ ଇତସ୍ତତ l ବିଚାର କରଇ ଦୁବୃତ୍ତ ll

କାହିଁବା ଯିବି କି କରିବି lକେଉଁ ଉପାୟେ ମୁଁ ବଞ୍ଚିବି ll

ଜୀଇବା ଉପାୟ ବିଚାରି l ଚୌର୍ଯ୍ୟକୁ ସିଦ୍ଧାନ୍ତ ସେ କରି ll

ଚୋରାଇ ଖାଇଲା ବେଳରେ l ପଡିଲା ରକ୍ଷକ ଆଗରେ ll

ରକ୍ଷକେ ଦେଖି ଗଉରବେ l ଛାଡି ଦିଅନ୍ତି ପୂର୍ବଭାବେ ll

ଏ ରୂପେ ପୁନଃ ପୁନ ଚୋରି l ହେବାରୁ ଗୃହ ସେ ଆବୋରି ll

ଧରି ନିଗଡେ ପକାଇଲେ l କର୍କଶ କଣ୍ଟାରେ ପିଟିଲେ ll

ଏ ବୃତ୍ତି ଛାଡି ଅନ୍ୟ ବୃତ୍ତି l କର ଯାବତ ଜୀବ ସ୍ଥିତି ll

ଏ ଜ୍ଞାନ ଦେଇଣ ମାଇଲେ l ବନ୍ଧୁ ଭାବରେ ଛାଡିଦେଲେ ll

ହେବାରୁ ଅତି ମାଡ଼ ଭୟେ l ମରିବ ବୁଝିଲା ବିଧେୟ ll

ଗଲା ଗହନ ବନେ ଭୟେ l ଯହିଁରେ ହସ୍ତୀ ଜନ୍ମ ହୋଏ ll

ସେ ବନେ ରହି ସିଂହପରି l ମୃଗ ଶୁକର ମଶା ମାରି ll

ଆମିଷାହାର କରି ବୃତ୍ତି l ସେ ବନେ ରହିଲା ସନ୍ତତି ll

ସେ ଦୃଷ୍ଟ ବୁଦ୍ଧି ବ୍ୟାଧପରି l ଶର ତୂଣକୁ ପୁଷ୍ପେ ଧରି ll

ବାମ ହସ୍ତରେ ଶରାସନ l ଦକ୍ଷିଣ ହସ୍ତେ ତୀକ୍ଷଣ ବାଣ ll

ଜୀବ ମାରିଣ ମାଂସ ଖାଇ l ରହିଲା ଘୋରବନେ ସେହି ll

ଧରି ସଞ୍ଚାରେ ଇତଃସ୍ତତ l ସେ ଜୀବ ମାରଇ ବହୁତ ll

ଚକୋର ମୟୂର ଭଲ୍ଲୁକ l ହରିଣ ତିତ୍ତିରି ମୂଷିକ ll

ଏଥିରେ ଅନ୍ୟ ଜୀବମାନେ l ନିତ୍ୟେ ମାଇଲା ସେ ନିର୍ଗୁଣେ ll

ପ୍ରାକ୍ତେନ ପାପୁ ଏ ଆଚାର l ଦୁଃଖ ଶୋକରୁ ସମାଚାର ll

ପୁଣ୍ୟର ହେଲା ଅବଶେଷ l କୌଣ୍ଡିନ୍ୟ ଆଶ୍ରମେ ପ୍ରବେଶ ll

ବୈଶାଖ ମାସେ ଏକଦିନ l ଗଙ୍ଗାରେ ଯାଇ କଲୁ ସ୍ନାନ ll

ଆସନ୍ତେ ମାର୍ଗ ତପୋଧନ l ଦେଖିଲେ ଧ୍ରୁଷ୍ଟଧୀ ବଦନ ll

ଶୋକ ଭୟରେ ପ୍ରପୀଡିତ l ହୋଇ ଯାଆନ୍ତେ ଇତଃସ୍ତତ ll

ମୁନିଙ୍କ ବସ୍ତ୍ର ଜଳ କଣ l ଭାଗ୍ୟେ ପଡିଲା ଦେହେ ଜାଣ ll

ତକ୍ଷଣେ ହେଲା ଗତ ପାପ l ତୁଟିଲା ଅଙ୍ଗୁ ଉପତାପ ll

କୌଣ୍ଡିନ୍ୟ ଆଗେ ଧ୍ରୁଷ୍ଟବୁଦ୍ଧି l କହିଲା ନିଜ ଦୁଃଖ ବୃଦ୍ଧି ll

ll ଧ୍ରୁଷ୍ଟବୁଦ୍ଧି ଉବାଚ ll

ହେ ମୁନି ଶ୍ରେଷ୍ଟ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ l କହନ୍ତୁ ମୋତେ ଦୟାକରି ll

କେଉଁ ପୁଣ୍ୟରେ କେଉଁ ବ୍ରତ l ମୁକ୍ତ ମୁଁ ହୋଇବି ଯେମନ୍ତ ll

ଏହା ବିଚାରି ମୋତେ କହl ଏ ଦୁଃଖୀ ରକ୍ଷା ଭାର ବହ ll

ll କୌଣ୍ଡିନ୍ୟ ଉବାଚ ll

ଶୁଣ ତୁ ଏକ ମନ ହୋଇ l ଯେଣେ ତୋ ପାପ କ୍ଷୟ ହୋଇ l

ବୈଶାଖ ଶୁକ୍ଳ ଏକାଦଶୀ l ଯା ନାମ ମୋହିନୀ ସଂଭାଷି ll

ଏ ଏକାଦଶୀ ବ୍ରତ କର l ମୋର ବଚନ ଅନୁସାରେ ll

ପାତକ ଥିଲେ ମେରୁ ସମ l କି ଅବା ଜନ୍ମାନ୍ତର ଜନ୍ମ ll

ନାଶଇ ଏ ମୋହିନୀ ବ୍ରତ l ନିଷ୍ପାପ କରେ ବ୍ରତୀ ମାତ୍ର ll

ଏ ବାକ୍ୟ ଶୁଣି ମୁନିଙ୍କର l ହେଲା ସେ ଧୃଷ୍ଟବୁଦ୍ଧି ସାର ll

ପ୍ରସନ୍ନମନା ହୋଇ ବ୍ରତ l କଲା ସେ ବୁଝି ବିଧିମତ ll

କୌଣ୍ଡିନ୍ୟ ମୁନି ଉପଦେଶ l ସେ ବ୍ରତ କରି ସବିଶେଷ ll

ନିଶ୍ଚେ ସେ ପାପମୁକ୍ତ ହୋଇ l ଦିବ୍ୟ ଦେହକୁ ସେହି ପାଇ ll

ଗରୁଡ ଆରୋହଣ କରି l ଗଲା ସେ ବିଷ୍ଣୁଲୋକ ଚଳି ll

ନାହିଁ ଯହିଁରେ ଉପଦ୍ରବ l ଯେ ସ୍ୱର୍ଗ ସୁଖର ସମ୍ବବ ll

ହେ ରାମ ଏ ମୋହିନୀ ବ୍ରତ l ଜଗତେ ଉତ୍ତମ ବିଦିଦ ll

ଏ ବ୍ରତ ପର ତର ହୋଇ l ତିନି ଲୋକରେ ବ୍ରତ ନାହିଁ ll

ସପ୍ତମ ଯଜ୍ଞ ତୀର୍ଥ ଦାନ l ନୁହଁନ୍ତି ଯାର କଳାସମ ll

ଯେ ଏହା ଶୁଣି ପଢେ ପୁଣି l ଧେନୁ ସହସ୍ର ଫଳ ମଣି ll

ଇତି ଶ୍ରୀ କୂର୍ମ ପୁରାଣେ ବୈଶାଖ ଶୁକ୍ଳ ମୋହିନୈକାଦଶୀ ମାହାତ୍ମ୍ୟେ ଦ୍ବାଦଶୋଽଧ୍ୟାୟଃ ll