ବନଦୂର୍ଗା ମାର୍କେଟ କମ୍ପ୍ଲେକ୍ସ ଭିତରେ ସ୍ଵର୍ଣ୍ଣପ୍ରଭା ଲେଡିଜ କର୍ଣ୍ଣର । ତା ଭିତରେ ଠିଆ ହେଇଛି ମୋନିକା । ତା ଆଖି ଆଗରେ ଝଲସୁଛି, ଗୋଟେ ମୟୂର ପର ରଙ୍ଗର ଝୁମୁକା ଲଗା ସୁନ୍ଦର କାନଫୁଲଟେ । ଦୋକାନରେ ଆଉରି ତିନି ଚାରି ଜଣ ଝିଅ, ସ୍ତ୍ରୀ ଲୋକ। ନାନା ଜିନିଷ ଦେଖୁଛନ୍ତି ସେମାନେ। ଦୋକାନୀ ବି ସେ ଭିତରେ ବ୍ୟସ୍ତ । କେତେ ଜିନିଷ ଖୋଲା ହେଇ ପଡ଼ିଛି ଗ୍ଲାସ ସେଲ୍ଫ ଉପରେ । ଆଉ ମୋନିକାର ଠିକ୍ ବାଁ ହାତ ପାଖାପାଖି କାନଫୁଲ ହଳକ ପଡ଼ିଚି । ଦୋକାନର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଲୁଅରେ ସବୁ ଦିଶୁଛି ମାୟାମୟ । ସେଥିରେ ଭାରି ଆକର୍ଷିତ କରୁଚି ସେ କାନଫୁଲ ହଳକ । ମନ ବୋଲ ମାନୁନି । ହାତ ପକେଇ ଟାଣି ଆଣି ବ୍ୟାଗରେ ରଖିଦେଲେ କେହି ବି ଜାଣି ପାରିବେନି । ସମସ୍ତେ ଅସତର୍କ । ଦୋକାନରେ ସିସିଟିଭି ବି ତ ନାହିଁ । ଏତକ କଥା ତଦାରଖ କରି ସାରିଲାଣି ମୋନିକା । ସମସ୍ତଙ୍କ ଅଜାଣତରେ ଚୁପ କରି କିଛି ଜିନିଷ ହାତେଇ ନେବା ବି ଯେ ଗୋଟେ ଦୁଃସାହସିକ କାର୍ଯ୍ୟ । ଏକଥା ମୋନିକା ଭଳି କେତେ ଜଣ ହିଁ ବୁଝିପାରିବେ, ସମସ୍ତେ ନୁହେଁ । ମଲ୍ ଭଳି ଏଠି ସବୁ ଜିନିଷରେ ଟ୍ୟାଗ ଲାଗିନି । ତେଣୁ ମୋନିକାର ବାଁ ହାତ ସନ୍ତର୍ପଣରେ ସ୍ଥିର ହୋଇଯାଇଛି । ଦାମ୍ ପଚାରି ବୁଝିଛି ସେ, ପାଞ୍ଚଶହ ଟଙ୍କା । ବେଶୀ ନ ହେଲେ ବି କମ୍ ନୁହେଁ । କିନ୍ତୁ ହାତ ସଫେଇ ଗୋଟେ କଳା । ସମସ୍ତେ ପାରନ୍ତିନି । ଆଉ ଯାହାକୁ ଆସେ, ତା ପାଇଁ ଇଏ ଗୋଟେ ଆହ୍ଵାନ । ମୋନିକାର ମନ କହୁଥାଏ ଏ ଆହ୍ଵାନକୁ ସ୍ଵୀକାର କର ଆଉ ଦେଖା ତୋର ପାରିବାପଣିଆ, ଦେଖା ତୋର କୁଶଳତା । ମୋନିକା ଏଇ ସମୟରେ ଥାଏ ତା ମନର ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ । ମନ ତା ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ନଥାଏ । ମନଟା କଣ ଖାଲିଏଇ ଆହ୍ଵାନଟି ଦଉଚି ? ନା ! ଖୋଲି ଆଣୁଚି ସ୍ମୃତି ପୁଟୁଳିରୁ କେତେ କଣ ଅନୁଭୂତି, କେତେ କଣ କାହାଣୀ । ମନ ଠାରୁ ଭଲ କାହାଣୀ ଆଉ କିଏ ଲେଖିପାରେ ? ସବୁ କାହାଣୀ ସେଇ ମନ ଠାରୁ ହିଁ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ । ଅତୀତର କେତେ ଘଟଣା ଝଲସି ଉଠୁଚି ସେଇ ମନ ଭିତରେ । ସିଏ ନ ଚାହିଁଲେ ବି ଧସେଇ ପଶି ଆସୁଛି । ବଡବାପାଙ୍କ ପୁଅ ଲିଟୁ ଭାଇ, ସେଦିନ ସିଏ ତାଙ୍କ ପାଠପଢ଼ାରେ ଟଙ୍କା ପଇସାର ସମସ୍ୟା ଦେଖି ତାଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଚାହିଁଥିଲା । ଆଉ ବୋଉ କୁମ୍ପିରୁ ହାତେଇ ଥିଲା ୫୦ଟା ଟଙ୍କା । ଯେତେବେଳେ ଲିଟୁ ଭାଇଙ୍କ ହାତକୁ ଟଙ୍କାଟା ବଢ଼େଇଥିଲା ସଗର୍ବରେ ତା ମନ କୁଣ୍ଢେ ମୋଟ ହେଇଯାଇଥିଲା । କାଠ ଆଲମିରା ଉପରୁ କେତେ ସନ୍ତର୍ପଣରେ ସେ ଓହ୍ଲେଇ ଆଣିଥିଲା ବୋଉର ସେ ମାଟି କୁମ୍ପିକୁ । ହେୟାର କ୍ଲିପ ଆଉ ସେପ୍ଟି ପିନ୍ ସାହାଯ୍ୟରେ କେଡ଼େ କୌଶଳରେ କାଢ଼ିଥିଲା ୫୦ ଟଙ୍କିଆ ନୋଟ୍ ଟିକୁ । ଆଉ ଚୁପଚାପ୍ ପୁଣି ରଖିଦେଇଥିଲା କୁମ୍ପିକୁ ତା ଜାଗାରେ । ଟିକେ ବି ଏପଟ ସେପଟ ନକରି । ବୋଉ ତାର କିଛି ବି ଜାଣି ପାରି ନଥିଲା । ଭାରି ଆତ୍ମତୃପ୍ତି ପାଇଥିଲା ସେଦିନ । ଲୁଚାଛପାରେ ଏମିତି କିଛି ହାସଲ କରିନେବାରେ ତାକୁ ଗଡ଼ ଜିତିବାର ଅନୁଭବ ମିଳୁଥିଲା । ପିଲାମନ ସବୁ ଭୂଲ ଠିକ୍ ର ଉର୍ଦ୍ଧ୍ଵରେ କେବଳ ଆନନ୍ଦକୁ ଯାହା ବୁଝୁଥିଲା । ଘରୁ ଚୋରି କରି ଧରା ପଡ଼ି ନଥିବା ମୋନିକା ବାହାରେ କିନ୍ତୁ ଥରେ ଧରା ପଡ଼ିଯାଇଥିଲା । ସ୍କୁଲ ପାଖ ଦୋକାନ, ସେଠି ଭଳିକି ଭଳି ଥାଏ ଖେଳନା, ଚକଲେଟ । ପଞ୍ଚମ ଶ୍ରେଣୀର ମୋନିକାକୁ ସେ ନାନା ରଙ୍ଗର ଚକଲେଟ, କୁରକୁର କରୁଥିବା ତା ଜରି ଖୁବ୍ ଟାଣନ୍ତି । ଆ, ଆମକୁ ଧର, ଜରିର କୁରକୁର ଶବ୍ଦ ଶୁଣ । ନେଇଯାଆ ଆମ ଆମ ମାନଙ୍କୁ । ଧିରେ ଧିରେ ଯାଇ ସେ ଚକଲେକକୁ ଛୁଇଁଲା । ଆସ୍ତେ କରି ଯୋଡ଼ିଏ ଆଣି ଭର୍ତ୍ତି କରିଦେଲା ତା ଫ୍ରକ୍ ର ପକେଟରେ । ବୁଲି ପଡ଼ି ଆସିବାକୁ ପାଦ ବଢ଼େଇଚି ସେ ଦୋକାନୀ ଡାକ ଦେଲା, - ଏ ଝିଅ, ଏଠିକୁ ଆସ୍ ।
ମୋନିକା ବୁଲିପଡ଼ି ସ୍ଥାଣୁ ହେଇଯାଇଥାଏ । କଣ କରିବ ସିଏ ଜାଣିପାରୁ ନଥାଏ ।
- ପକେଟରେ କଣ ରଖିଚୁ ଦେଖି ?
- କିଛି ତ ନାହିଁ ।
- କିଛି ନାହିଁ । ଏତକ କହି ସେ ଦୋକାନୀ ତା ପକେଟରେ ହାତ ପୁରେଇ ଚକଲେଟ ଦିଇଟା କାଢ଼ି ନେଲା । ଆଉ କହିଲା,
- ଚୋରଣୀ କୋଉଠିକାର ।
ଏଇ ପଦେ କଥା ତା କାନରୁ ମନ, ସବୁକୁ ଝିଙ୍ଗାସି ଦଉଥାଏ । ସିଏ ବୁଝିପାରୁ ନଥାଏ । ସିଏ ଚୋରଣୀ କେମିତି ହେଲା ?

ଏବେବି ଏଇଠି, ଠିକ୍ ବୁଲି ପଡ଼ିଲା ବେଳକୁ, ଯଦି ଏ ଦୋକାନୀ ଜାଣି ନବ ମୋନିକାର କାରନାମା ବିଷୟ । ସିଏ ବି ସେଇ କଥା କହିବ । ଚୋରଣୀ । ହେଲେ ମୋନିକା ଚୋରଣୀ ନୁହେଁ । ସିଏ ଅଟକେଇ ପାରେନା ନିଜକୁ । ଏମିତି ସୁଯୋଗଟିଏ ତା ଆଗରେ ଥିଲେ, ସମସ୍ତେ ଅନ୍ୟମନସ୍କ ଥିଲେ । ସିଏ ଭାବେ ଏଇଟା ତାର କୁଶଳତା । ଯୋଉଟା କେବଳ ସିଏ ହିଁ ପାରେ । ଅନ୍ୟମାନେ ପାରନ୍ତିନି। ହାତ ଧିରେ ଧିରେ ଆଗକୁ ବଢ଼େଇ କାନଫୁଲ ହଳକ ଉପରେ ରଖିଥାଏ । ବାକି ଥାଏ ହାତ ଖସେଇ ଆଣି ବ୍ୟାଗରେ ରଖିବା । ମନ ହଁ କହୁଥାଏ, ହାତ ଶକ୍ତ ହଉଥାଏ । ମନ ଜୋର ଦଉଥାଏ । ଆଣ ମୋନିକା, ଆଣ । ତୁ ପାରିବୁ । ନିଶ୍ଚେ ପାରିବୁ । ଏଇଟା ଶେଷ ସୋପାନ । ୟା ପରେ ମିଶନ ସକସେସ । ୟେସ ମୋନିକା ୟେସ । ସେଇ ମନର ଗହନ ଅନ୍ଧକାରରୁ ଆଉ ଏକ ଅନୁଭବ ତା ହାତକୁ ଶିଥିଳ କରୁଥାଏ । ସେଇ ଶତ ବୃଶ୍ଚିକ ଦଂଶନର ଅନୁଭବ ତାର ମନେ ପଡ଼ିଯାଉଥାଏ । ଯୋଉଟା ସେଦିନ ତା ଅନ୍ତରକୁ ଜାଳି ପୋଡ଼ିଦେଇଥିଲା । ଘରୁ ସ୍କୁଲକୁ ଗଲାବେଳେ ଛକ ମୁଣ୍ଡରେ ଗୋଟେ ଭେରାଇଟି ଷ୍ଟୋର । ସେଠି ବହି ଖାତାଠୁ ନେଇ ମନୋହରୀ ଜିନିଷ ସବୁ ମିଳେ । ଖାତା ଖଣ୍ଡେ କିଣିବ ବୋଲି ଘରୁ ବୋଉ ପଇସା ଦେଇଥାଏ । ଦୋକାନରେ ଠିଆହେଇ ସିଏ ଖାତା ଖଣ୍ଡେ କିଣିବ ବୋଲି କହିଲା କିନ୍ତୁ ଆଖି ଥିଲା ସେଇ ଆକର୍ଷଣୀୟ ରଙ୍ଗବେରଙ୍ଗ ଜରି ଗୁଡ଼ା ଚକୋଲେଟ । ଦୋକାନୀ ପଛକୁ ବୁଲିଗଲା ବେଳକୁ ତା କଅଁଳ ହାତ ବଢ଼େଇ ଧରିନେଲା ସେ ଚକଲେଟରୁ ଯୋଡ଼େ । କୋଉଠି ରଖିବ ରଖିବ ହଉଛି ଦୋକାନୀ ବୁଲିବ ବୁଲିବ ହଉଛି ଡରରେ ଫ୍ରକ ତଳେ ହାତ ଭର୍ତ୍ତି କରିଦେଲା । ଦୁଇ ଜଙ୍ଘ ତଳେ ଯାକି ରଖିଲା ଚକଲେଟ ଦିଇଟାକୁ । ସିଏ ଫ୍ରକ ତଳୁ ହାତ କାଢୁ କାଢୁ ଦୋକାନୀ ବୁଲି ସାରିଥିଲା । ତାକୁ ହିଁ ଅନେଇକି ରହିଲା । ସିଏ ଭିତରେ ଭିତରେ ଡରୁଥାଏ । କାହିଁକି ଏମିତି କଲା ବୋଲି ନିଜକୁ ବାରମ୍ବାର ଧିକାରୁ ଥାଏ । ଟିକେ ହେଲେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିନେଇଥାନ୍ତା ମନକୁ, ହାତକୁ । କିନ୍ତୁ ସବୁ କଣ ଆମ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ହୁଏ ? ମନ କୋଉ ତା ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ରହୁଥାଏ ଭଲା ? ଏତିକି ବେଳକୁ ତା ଥରଥର ହାତକୁ ଧରି ଦୋକାନୀ ଭିତରକୁ ଭିଡ଼ି ନେଇଗଲା । ତଳେ ପଡ଼ିଗଲା ଚକଲେଟ ଦିଇଟା ।
- ଆଉ କେତେଟା ଅଛି ? ଆଉ କେତେଟା ରଖିଛୁ?,
କହି ତାକୁ ଝିଙ୍ଗାସି ପକେଇଲା ସେ ଦୋକାନୀ । ଏସବୁ ପ୍ରତ୍ୟାଶିତ ଥିଲା । ଧିରେ ଧିରେ ତା ଆଖିରେ ଲୁହ ଜକେଇ ଆସୁଥାଏ । ଦପ୍ ଦପ୍ ଜଳି ଉଠିଲା ସେ ଦୋକାନୀର ଆଖି ଦୁଇଟା । କଅଁଳେଇ ପଚାରିଲା
ଆଉ ନେଇଚୁ କି ? ଦେଖେଇଲୁ କହି ତା ଜଙ୍ଘ ସନ୍ଧିକୁ ହାତ ପୁରେଇଲା......
- ନା ଆଉ ନେଇନି ।
- ଦେଖା, ମୁଁ ଦେଖେଁ ।
ଦେହ ତାର ଥରୁଥାଏ । ଜଳି ଉଠୁଥାଏ ତା ଭିତର । କେମିତି ସେଠୁ ମୁକୁଳିବ ସେଇ ଚିନ୍ତାରେ ଥାଏ ।
- ଛାଡ଼ ବୋଲି ଧିରେ କହିଲା ।
- ରହ ମ ।
ଏଥର ଟିକେ ଜୋରରେ କହିଲା ଛାଡ ମତେ । ଦୋକାନକୁ ଆଉ ଲୋକ ଆସୁଥାନ୍ତି । ଦୋକାନୀଟା ଟିକେ ଛକପକ ହେଇ ଚୋରଣୀ କୋଉଠିକାର ବୋଲି କହି ସେ ଦୋକାନୀ ତାକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲା । କାହିଁକି କେଜାଣି ସେଦିନ କିନ୍ତୁ ଚୋରଣୀ ଶବ୍ଦଟା ତାକୁ ଏତେ ବାଧୁନଥିଲା ।
ଏଇ ଭାବନାଟା ଉଇଁ ଆସୁ ଆସୁ ଚାଉଁ କରି ନିଆଁ ଚରିଗଲା ତା ହାତରେ । ଚଟ୍ କରି ହାତ ଟାଣି ଆଣିଲା । ତା ହାତ ଭିତରେ ଥାଏ ସେ କାନଫୁଲ ହଳକ । ପଛପଟୁ ଦୋକାନୀ ଡାକିଲା....

ମାଡାମ ପଇସାଟା ନେଇଯାଆନ୍ତୁ ।

ମୋନିକାର ମନ

ଗଳ୍ପ