ପରିଚୟ:-

ମଣିଷ ଜୀବନ କ୍ରମ ପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ, ଏହି କ୍ରମ ପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ ମଧ୍ୟରେ ସେ ଅତୀତକୁ ସାଉଁଟି ସାଉଁଟି ସୁଖ ଦୁଃଖର ପାରାବାର ସୃଷ୍ଟି କରେ । ଏହାରି ମଧ୍ୟରେ ସମୟର ଉତ୍‌ଥାନ ପତନ ତାକୁ ତା’ ମନରେ ଭାବନାର ମିନାର ସୃଷ୍ଟି କରେ । କିନ୍ତୁ ଅସମୟରେ ଏହି ମିନାରଟି ଭାଙ୍ଗି ଚୂର୍ ମାର୍‌ ହୋଇଯାଏ । ଯାହାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ମଧ୍ୟ ଆଉ ପୁଣି ଫେରି ଆସିପାରେ ନାହିଁ । ଏହା କେବଳ ଅକୁହା ସ୍ମୃତି ହୋଇ ରହିଯାଏ । ଏହି ଅତୀତର ସ୍ମୃତିକୁ ସେ ସାରା ଜୀବନ ଖୋଜିବୁଲେ, ହେଲେ ଏହା ପାଇବା ତ ଦୂରର କଥା, ଅଭୁଲା ସ୍ମୃତି ଟି କେବଳ ତାହା ପାଇଁ ସ୍ମୃତି ହୋଇ ରହିଯାଏ । ଏହିଭଳି ସ୍ମୃତି ହେଉଛି ତାହା ପାଇଁ ତାର ପିଲା ଦିନ ।

କିଛି ଅଭୁଲା ସ୍ମୃତି:-

ବହିଗଲା ପାଣି ଆଉ ଯେପରି ଫେରି ଆସିପାରେ ନାହିଁ ଠିକ୍‌ ସେହିପରି ଜୀବନରେ ହଜାଇଥିବା ସେ ପିଲା ଦିନର ସ୍ମୁତି ଆଉ ଫେରିଆସେ ନାହିଁ । ତାହାକୁ କେବଳ ଅକୁହା, ଅଦେଖା ରାଇଜରେ ମନେ ପକାଇ ଆତ୍ମତୃପ୍ତି ଲାଭ କରିବା ଛଡ଼ା ଆଉ କିଛି ଉପାୟ ନ ଥାଏ । ମନୁଷ୍ୟ ଜୀବନରେ ୪ଟି ଅବସ୍ଥା ଥାଏ । ଯଥା :- ବାଲ୍ୟ, କୈଶୋର, ବାର୍ଦ୍ଧକ୍ୟ, ବାନପ୍ରସ୍ତ । ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ବାଲ୍ୟାବସ୍ଥା ଅତି ଆନନ୍ଦ ଦାୟକ । ହେଲେ ଏହି ବାଲ୍ୟାବସ୍ଥାକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ ଅନ୍ୟ ଅବସ୍ଥାରେ ଲୋକ ଅସହାୟ, ନିଃସହାୟ ଓ ବ୍ୟସ୍ତତା ବହୁଳ ଦୁନିଆ ଭିତରେ ନିଜକୁ ହଜାଇ ଦେଇ ଥାଏ । ମନୁଷ୍ୟ ବେଳେ ବେଳେ ନୀରବ ଦ୍ରଷ୍ଟା ହୋଇ ପିଲା ଦିନର ଅଳି, ଅଝଟି ଓ ଅକୁହା କଥାକୁ ଭାବିବାକୁ ଲାଗେ । କାରଣ ପିଲାଦିନର ସ୍ମୁତି ଭଲ ପାଇବାର ଆବେଗତା ଓ ପ୍ରଫୁଲତା ମନ ଅତି ନିଆରା ଥାଏ । ପିଲା ଦିନର ଅଝଟ ମହକର ମନ ମୋହ ମୋହ ହୋଇ ବାସେ । ସେହିଦିନର ହଜିଲା ସ୍ମୃତି ମନକୁ ଆନ୍ଦୋଳିତ କଲାବେଳେ ଅନିକ୍ତା ମନ ଇଚ୍ଛା ହୋଇ ମନକୁ ଆନ୍ଦୋଳିତ କରେ ।

ପିଲାଦିନର ଧୂଳି, ବାଲି ଖେଳ ଅବସ୍ଥା ମଧ୍ୟରେ ବାସ୍ତବତାର ବିକଶିତ କରିଥାଏ । ପିଲାବେଳର ମନ ସ୍ୱଚ୍ଛ ନିରାମୟ ଥିବାରୁ ଦୁଃଖ, କ୍ଲେଶ ଓ ଚିନ୍ତା ଜୀବନର ଜୀଇଁବାର ଦୁଃଖ, ହୃଦୟ ମନକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରି ପାରି ନ ଥାଏ । ପିଲାବେଳର ସୁଖ ସମୟର ପ୍ରବାହ କେତେ ବେଳେ ଚାଲୁ ଚାଲୁ ସରିଯାଏ ତାହା ଜଣା ପଡ଼େନାହିଁ । ପିଲାଦିନର ମମତା ଅପାସରା । ସେହି ଅପାସରା ମମତାର ଗୁଛକୁ ମନୁଷ୍ୟ ମନେ ପକାଇ ଝୁରି ହୋଇଥାଏ । ସେହି ସ୍ମୃତି ସମୟ ରୂପକ ଚକ୍ରରେ ମନୁଷ୍ୟ ସିନା ନିଷ୍ପେସିତ ହୋଇଯାଏ । ହେଲେ ମନରେ ତାହା ବେଳେ ବେଳେ ସମୟର ବାଲୁକା ସ୍ତୁରେ ତାହା ଛାଡ଼ି ଯାଇ ଥାଏ ।

ବେଳେବେଳେ ମନରେ ପ୍ରଶ୍ନ ଆସେ କୁଆଡ଼େ ଗଲା ମୋ ପିଲାଦିନ, ଆଉ କୁଆଡ଼େ ଗଲା ସେ ପିଲାଦିନର ମୋ ଛବି, ସିଲଟ ଖଡ଼ି, କେଉଁଠି ରହିଲା, ମୋ କଲମ, କାଳି ଦୁଆତ ଓ ଚକିଆ ? ଓ କେଉଁଠି ରହିଲା ମୋ ଧୂଳି ଖେଳର ବୟସ ଓ କେଉଁଠି ଲୁଚିଗଲା ? ବାପାଙ୍କ ସ୍ନେହ କିଏ ଛଡ଼େଇ ନେଲା ମୋ ହାତରୁ, ମୋ ମାଆର ପଣତ କାନି କୁଆଡ଼େ ଉଭେଇ ଗଲା ମୋ ଛୋଟ ଓଠରୁ ହସ । ଦିନ ଥିଲା ସବୁ ଥିଲା ମାଆର ଚିରା ପଣତ କାନିର ବାସ୍ନାରେ ମୁଁ ସବୁ ଭୁଲି ଯାଉଥିଲି । ଏତେ ବଡ଼ ଦୁନିଆରେ ମୋ ମାଆର ଦେଢ଼ ହାତ ପଣତ କାନି ମୋତେ ସାହା ହେଉଥିଲା । ମାତ୍ର ଆଜି ମୁଁ ମୋ ବାଟରେ ମୁଁ ବାଟୋଇ । ଆଗକୁ ପାଦ ପକେଇବା ପାଇଁ, ମୋତେ ଶହେ ଥର ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ପଡୁଛି । କାହିଁକି ଜଳିଗଲା ସେହି କୁଟା କାଠିର ଭାବନାର ପିଲାଦିନର କୁଡ଼ିଆଟି । ପିଲା ବେଳର କୁଆଁ କୁଆଁ ରାବ, ଷଠୀ ଘରର କାନ୍ଥରେ ଷଠୀ ଘରର ଛାପ, ଆଜି ଜୀବନ୍ତ ହୋଇ ରହିଛି । ଆଜି ଭାବନା ଅଛି, ମାତ୍ର ବାସ୍ତବତା ହଜିଯାଇଛି । ପିଲା ବେଳର ଉଠି ପଡ଼ି ଚାଲିବାର ଠାଣି, ଅସ୍ପଷ୍ଟ ପାଟି ଖନି ଲାଗି କଥା ଆଜି ହଜି ଯାଇଛି । ସତରେ ତାହା ଯେ କେତେ ଆନନ୍ଦ ଦାୟକ କେବଳ ଅତୀତ ହଁ କହିବ ।

ପ୍ରଥମ ଚାଲିର କୁନି କୁନି ପାଦର ସାହାରା ଆଜିବି ଗାଁ ଦାଣ୍ଡକୁ ନୂଆଁ କରି ଗଢ଼ି ତୋଳିଛି । ଅଦିନିଆ ଅଝଟ କଇଁ କଇଁ ହୋଇ କାନ୍ଦର ସାହାରା ଆଖିର ଲୁହ ହୋଇ ବୋହି ଯାଉଥିବା ବେଳେ ମା’ର ପଣତ କାନି ସାହା ହେଉଥିଲା । ବାପା, ମା’ଙ୍କର ଆଙ୍ଗୁଳି ଧରି ଚାଲି ଶିଖିବା, ଜହ୍ନମାମୁଁର ରାତିର ପରସରେ ମା’ର କଣ୍ଠରୁ ଜହ୍ନମାମୁଁ ଗୀତ ଶୁଣିବା ଅତି ନିଆରା ଥିଲା ।

ଅତୀତ ର ଭାବ:-

ଗାଁ ମନ୍ଦିରର ଘଣ୍ଟା, ସଞ୍ଜରେ ଘର ଉଚ୍ଚ ପିଣ୍ଡାରେ ଭାଗବତ ପଢ଼ା ଓ ବୁଢ଼ି ମା’ର କାହାଣୀ ଆଜି ଅଭୁଲା ଅଭୁଲା ଲାଗେ । ଗ୍ରୀଷ୍ମ ଦିନେ ପୋଖରୀ ତୁଠରେ ଗାଧୁଆ ଡିଆଁ ଓ ଖରାବେଳେ ଆଇସକ୍ରିମ୍ ବାଲାର ଡାକ ଶୁଣି ଲୁଚି ଲୁଚି ଆଇସକ୍ରିମ୍ ଖିଆ ଆଜିବି ନିଆରା । ସ୍କୁଲରୁ ଫେରିବା ବେଳେ ଜାମୁକୋଳି ଖିଆ ଓ ସ୍କୁଲରୁ ଫେରିଲେ ବାଗୁଡ଼ି, କବାଡ଼ି, ଲୁଚକାଳି ଖେଳ ଆଜି ସ୍ୱପ୍ନ ହେଇଯାଇଛି । ଏହି ଦାଣ୍ଡ ଅଛି ମାତ୍ର ବୟସ ପରିବର୍ତ୍ତନ ହୋଇଯାଇଛି । ଶୀତଦିନେ କାଗଜ ତିଆରି ଗୁଡ଼ି ଉଡା ଓ ଧାନ କ୍ଷେତରେ ଧାନ ସାଉଁଟା ଆଜି ବି ମନରେ ଅଭୁଲା ହୋଇ ରହିଛି । ଗାଁ ପଡ଼ିଆରେ ମିଛି ମିଛିକା ଫୁଟବଲ୍‌, ଗୁଟି ଡ଼ାବୁଳ ଓ ଆଲି ଖେଳ ଆଜି ବି ମନରେ ରେଖାପାତ ସୃଷ୍ଟି କରୁଛି। ଆଇମା’ଙ୍କ ଗପ, ଜେଜେ ବାପାର ଘୋଡ଼ା ହୋଇ ତାଙ୍କ ପିଠିରେ ସବାର ହେବା ଆଜି ଖୋଜିଲେ ବି ମିଳୁ ନାହିଁ । ମିଛି ମିଛିକା କଣ୍ଢେଇ ଖେଳ ଓ କଣ୍ଢେଇ ବହାଘରରେ ମେଘ ପାଲିଙ୍କି ବାହାଘର ଆଜି ବି ନୂଆ ନୂଆ ଲାଗୁଛି । ଅଗଷ୍ଟ ୧୫ ଓ ଜାନୁଆରୀ ୨୬ ଦିନ ଗାଁ ବୁଲା ସାଙ୍ଗକୁ ଝିଲିପି ଓ ବିସ୍କୁଟ ଖିଆ ଆଜି ବି ସ୍ମୃତି ହୋଇ ରହିଛି । ଛୁଟି ଦିନ ମାନଙ୍କରେ ସାଙ୍ଗମାନଙ୍କର ମେଳି ଓ ଗାଁ ଦାଣ୍ଡରେ ପ୍ରଜାପତି ଓ କଙ୍କି ଖୋଜା ଆଜି ବି ଅଭୁଲା ଅଭୁଲା ଲାଗୁଛି । ସେହିଦିନ ମାନଙ୍କରେ ବଣଭୋଜିର ଇଷାରା ଓ ବର ଓହଳରେ ଦୋଳି ଖେଳିବା ଆଜି ମନରୁ କାହିଁକି ହୃଦୟରୁ ମଧ୍ୟ ଲିଭିଯାଇଛି । ଗାଁ ପାଖ ପଡ଼ିଆରେ ମେଳଣର ମଜା ଓ ବାଉଁଶ ତିଆରି ପିଚ୍‌କାରୀର ହୋଲିଖେଳ ଆଜି ବି ମନେ ପଡ଼ୁଛି । ରଜ ଦିନ ରଜ ଦୋଳି ଓ ଗୀତ ସାଙ୍ଗକୁ ରଜ ପିଠା, ରଜ ପାନ, ରଜ ତାସ୍ ଓ ଲୁଡୁ ଖେଳ ଆଜି ବି ଅପସରି ଯାଉଛି ।

ରବିବାର ଅପରାହ୍ନରେ କୋଣାର୍କ ଟିଭି ଆଗରେ ବସି ମହାଭାରତ ଓ ରାମାୟଣ ଦେଖା ଆଜି ଆଉ ନାହିଁ । ନଟୁ, ବୋହୁ ଚୋରି, ପାଳଗଦାରେ ଖେଳ, କଇଥ ଓ କୟାଁ ସହ ଲୁଣ ଲଗାଇ ଖାଇବାର ମଜା ଆଜିବି ଅପସରା। ଦୂରେ ଥିବା ତାଳ ଗଛର ମାଳ ସନ୍ଧ୍ୟା ଆଗମନରେ ଫେରନ୍ତା ଗାଈ ଗୋଠ ଆଉ ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁନାହିଁ । ହେଲେ ଆଜି ବି ମୁଁ ଅଛି ମାତ୍ର ସମୟର ପ୍ରଭାବ ମାନ ମୋ ପିଲାଦିନକୁ ଅସ୍ତମିତ କରିଦେଇଛି ।

ଆଜି ସେହି ପିଲାଦିନଟି ମୋଠାରୁ ବହୁ ଦୂରରେ । ସତରେ ଆଜି କାହିଁକି ସେ ଅତୀତର ପିଲା ଦିନଟି ଭାରି ମନେ ପଡୁଛି । ଯାହାକୁ ଭାବିଲେ ଲଜ୍ଜାରେ ମଥା ନଇଁ ଯାଉଛି । ପ୍ରକୃତରେ ସେହି ଦିନକୁ ପାଇବାକୁ ହେଲେ ଦୁନିଆ ବଦଳି ଯାଇଛି ନା ଆମେ ବଦଳି ଯାଇଛୁ ଏହା ମନରେ ପ୍ରଶ୍ନବାଚୀ ସୃଷ୍ଟି କରୁଛି ।

ଅନେକ ସମୟରେ ଅନେକ ଜଣାଶୁଣା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କଠାରୁ ଏହା ଶୁଣାଯାଏ ଯେ ସେମାନେ ନିଜ ପିଲାଦିନକୁ ଫେରିଯିବାକୁ ଚାହାଁନ୍ତି | ବାସ୍ତବରେ, ଆମେ ସମସ୍ତେ ତାହା କରିବାକୁ ଚାହୁଁ | ପିଲାଦିନ ହେଉଛି ଜୀବନର ସେହି ପର୍ଯ୍ୟାୟ ଯାହାକୁ ଆମେ ଉପଭୋଗ କରିପାରିବା- - ଜୀବନର ଏକ ଅଂଶ ଯାହାକୁ ଆମେ ଯେତେ ଚାହିଁଲେ ମଧ୍ୟ ଫେରି ପାଇ ପାରିବୁ ନାହିଁ | ଆମର ଭବିଷ୍ୟତ ଆମ ପିଲାଦିନର ଭିତ୍ତିରେ ନିର୍ମିତ | ଆମର ଭବିଷ୍ୟତ ଆମର ପିତାମାତାଙ୍କ ପ୍ରେମ ଏବଂ ଯତ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଆକୃଷ୍ଟ | ଏହା ହେଉଛି ପ୍ରକୃତ ସମୟ ଯେତେବେଳେ ଆମେ ଆମ ପିଲାମାନଙ୍କୁ କେଉଁଟି ଠିକ୍ ଏବଂ କେଉଁଟି ଭୁଲ୍ ଶିଖାଇ ପାରିବା | ବାଲ୍ୟକାଳ ହେଉଛି ସେହି ସମୟ ଯେତେବେଳେ ଆମ ଜୀବନର ମୂଳଦୁଆ ସଠିକ ମୂଲ୍ୟବୋଧ ଏବଂ ନୀତିର ସ୍ତମ୍ଭ ଉପରେ ନିର୍ମିତ | ପିଲାଦିନର ସ୍ମୃତିପିଲାଦିନ ମୋ ଜୀବନର ସବୁଠାରୁ ଅବିସ୍ମରଣୀୟ ସମୟ ଅବଧି | ସମସ୍ତଙ୍କର ପିଲାଦିନର ସ୍ମୃତି ଅଛି, ସେହି ସ୍ମୃତିଗୁଡ଼ିକୁ ମନେ ରଖିବା ଶାନ୍ତି ଏବଂ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ ଆଣିଥାଏ | ସେଗୁଡ଼ିକ ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ପାଇଁ ସବୁଠାରୁ ମୂଲ୍ୟବାନ |ଆମ ପିଲାଦିନରେ, ଏକ ଶିଶୁର ଆଧୁନିକ ଦୁନିଆ ବିଷୟରେ କୌଣସି ଚିନ୍ତା ନାହିଁ ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ଜଣେ ବୟସ୍କ ବ୍ୟକ୍ତି ନିଜ ଜୀବନର ସେହି ବେପରୁଆ ପର୍ଯ୍ୟାୟର ସ୍ମୃତିକୁ ମନେ ପକାନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ସେମାନେ ବର୍ତ୍ତମାନର ଚାପ ଏବଂ ଚାପକୁ ଭୁଲିଯିବାର ସୁଯୋଗ ପାଆନ୍ତି | ଜୀବନ, କିଛି କ୍ଷଣ ପାଇଁ | ଲୋକମାନେ ସେମାନଙ୍କର ପିଲାଦିନର ସ୍ମୃତି ସହିତ ବିଶେଷ ଭାବରେ ନିଜ ଜୀବନର ପରବର୍ତ୍ତୀ ପର୍ଯ୍ୟାୟରେ ସଂଲଗ୍ନ ହୋଇଥାନ୍ତି ଏବଂ ନିଜ ପିଲାଦିନକୁ ପୁନଃ ଅନୁଭବ କରିବାକୁ ସମୟକୁ ଫେରିବାକୁ ଚାହାଁନ୍ତି କିନ୍ତୁ ଦୁଃଖର ବିଷୟ ତାହା କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ |ପିଲାଦିନର ଗୁରୁତ୍ୱଆମେ ସଂଗ୍ରହ କରୁଥିବା ପିଲାଦିନର ସ୍ମୃତି ଆମ ଜୀବନ ସହିତ ଆମ ସହିତ ରହିଥାଏ |

ଯେକୌଣସି ସମୟରେ ସେମାନେ ଆମ ଜୀବନରେ ସୁଖ ଆଣିପାରନ୍ତି | ପିଲାଦିନର ପ୍ରକୃତ ମୂଲ୍ୟ କେବଳ ବୟସ୍କମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବୁଝାଯାଇପାରେ, କାରଣ ପିଲାମାନେ ଏହି ଅବଧି ସହିତ ଆଣିଥିବା ମହତ୍ତ୍ୱକୁ ଅନୁଭବ କରିବାକୁ ସକ୍ଷମ ନୁହଁନ୍ତି | ଅନିଶ୍ଚିତତାର ଏହି ଦୁନିଆରେ ପିଲାମାନେ ସମସ୍ତ ଚିନ୍ତା, ବ୍ୟସ୍ତବହୁଳ ଜୀବନର ବିପଦ ଏବଂ ଚାପରୁ ମୁକ୍ତ | ଯେତେବେଳେ ଆମେ ଆମର ପିଲାଦିନର ସ୍ମୃତିକୁ ମନେ ପକାଉ, ଆମେ, ବୟସ୍କମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ଅନୁଭବ କରୁ | କିନ୍ତୁ ଏହା ସ୍ପଷ୍ଟ ଯେ ପିଲାଦିନର ପ୍ରତ୍ୟେକ ସ୍ମୃତି ଭଲ ହୋଇପାରିବ ନାହିଁ | କିଛି ଅବାଞ୍ଛିତ ସ୍ମୃତି ଥାଇପାରେ ଯାହା ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ସାରା ଜୀବନକୁ ହନ୍ତସନ୍ତ କରିପାରେ | ଯେତେବେଳେ ଆମେ ବଡ ହୋଇଥାଉ ଆମେ ଆମର ପିଲାଦିନର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦିନକୁ ମିସ୍ କରିଥାଉ | ଆମ ଜୀବନ ସମୟ ଉପରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନିର୍ଭରଶୀଳ | ପୂର୍ବରୁ ବିତିଯାଇଥିବା ସମୟକୁ ଫେରାଇ ଦିଆଯାଇପାରିବ ନାହିଁ ଏବଂ ତେଣୁ ଆମର ପିଲାଦିନ ମଧ୍ୟ ହୋଇପାରିବ ନାହିଁ | ପିଲାଦିନର ନିର୍ଦ୍ଦୋଷତା ଏବଂ ବେପରୁଆ ଦିନଗୁଡ଼ିକ ହିଁ କବି ଏବଂ ଲେଖକମାନେ ସେହି ଦିନଗୁଡ଼ିକୁ ଭଲ ପାଆନ୍ତି ଏବଂ ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି | ପିଲାମାନେ ବୁଝାଇବାରେ ବିଫଳ ହୋଇପାରନ୍ତି ଯେ ସେମାନେ କେଉଁ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମୂହୁର୍ତ୍ତଗୁଡିକ କେବଳ ବୟସ୍କ ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅତିକ୍ରମ କରୁଛନ୍ତି | ବୟସ୍କଙ୍କ ପାଇଁ ତାଙ୍କ ଜୀବନର ସର୍ବୋତ୍ତମ ଦିନଗୁଡ଼ିକ ସେ ପିଲାଦିନରେ ଅତିବାହିତ କରିଥିଲେ ଏବଂ ଏହା ତାଙ୍କ ଚାପଗ୍ରସ୍ତ ଦିନରେ ସେ ହଜିଯାଇଥିବା ସମୟକୁ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି | ଏହା ହେଉଛି ଯେତେବେଳେ ମହତ୍ତ୍ଵ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଭାବରେ ହୃଦୟଙ୍ଗମ ହୁଏ | ଏହି ସମୟରେ ଶିଶୁର ନୈତିକ ଏବଂ ସାମାଜିକ ଚରିତ୍ର ବିକଶିତ ହୁଏ | ଏହି ସମୟରେ, ପିତାମାତାମାନେ ପିଲାମାନଙ୍କର ମାନସିକତାକୁ ସହଜରେ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିପାରିବେ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କୁ ଭଲ ଏବଂ ଭୁଲ ମଧ୍ୟରେ ପାର୍ଥକ୍ୟ କରିପାରିବେ | ପିଲାମାନଙ୍କର ମନ ପରିଷ୍କାର ସ୍ଲେଟ ପରି, ଯେଉଁଥିରେ କୌଣସି କାହାଣୀ, ସୁଖଦ କିମ୍ବା କଠୋର, ସହଜରେ ଲେଖାଯାଇପାରିବ | ପିଲାଦିନ ହେଉଛି ଏକ ସମୟ ଯେତେବେଳେ ଶିଶୁର ଖାଦ୍ୟ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଏବଂ ରୋଗ ପ୍ରତିରୋଧକ ଶକ୍ତି ବିକାଶ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ହେବା ଆବଶ୍ୟକ | ଖାଇବା, ପଢ଼ିବା, ଶୋଇବା, ବ୍ୟାୟାମ କରିବା ଏବଂ ପରିଷ୍କାର ଏବଂ ପରିଷ୍କାର ହେବାର ଉପଯୁକ୍ତ ଅଭ୍ୟାସ ଏହି ପର୍ଯ୍ୟାୟରେ ଶିକ୍ଷା ଦିଆଯିବା ଆବଶ୍ୟକ | ପିଲାଟି ଯେକୌଣସି ସୃଜନାତ୍ମକ କାର୍ଯ୍ୟକଳାପରେ ଚିତ୍ରାଙ୍କନ, ଗୀତ ଇତ୍ୟାଦି ସହିତ ଜଡିତ ହେବା ପାଇଁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ସମୟ ଅଟେ କିମ୍ବା ଯେତେବେଳେ ସେ ବଡ଼ ହୁଅନ୍ତି ଏବଂ ଏକ ଷ୍ଟ୍ରେସ୍ ବଷ୍ଟର୍ ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି ସେତେବେଳେ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ କ୍ରୀଡା ତାଙ୍କ ସହିତ ରହିବ | ଆମ ବୟସ୍କମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟ ପିଲାମାନଙ୍କଠାରୁ ଶିଖିବାକୁ ଗୋଟିଏ ବା ଦୁଇଟି ଅଛି | କୌଣସି ଭେଦଭାବ ବିନା ସେମାନେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଲୋକଙ୍କ ଯତ୍ନ ନିଅନ୍ତି | ପ୍ରକୃତିର ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗରେ ଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ବହୁତ ସାହାଯ୍ୟ କରନ୍ତି | ଆମେ ପିଲାମାନଙ୍କଠାରୁ ମାନବିକତାର ଶିକ୍ଷା ପାଇପାରିବା |

ଉପସଂହାର:-

ପିଲାମାନଙ୍କୁ ଦେଶର ଭବିଷ୍ୟତ ଭାବରେ ବ୍ୟବହାର କରାଯିବା ଉଚିତ ଏବଂ ସେମାନେ ଏକ ବିକାଶଶୀଳ ରାଷ୍ଟ୍ରର ସବୁଠାରୁ ବଡ ଅଂଶ | ତେଣୁ, ସେମାନଙ୍କୁ ସେହି ଅନୁସାରେ ପୋଷଣ କରାଯିବା ଆବଶ୍ୟକ | ସିଦ୍ଧାନ୍ତଏକ ଖୁସି ପିଲାଦିନ ଏକ ସଫଳ ବୟସ୍କତା ପାଇଁ ତିଆରି କରେ | ପିଲାମାନେ କୌଣସି ଉପଯୁକ୍ତ ଗନ୍ତବ୍ୟସ୍ଥଳ ବିନା ଯାନ ପରି | ଆପଣ ଚାହୁଁଥିବା ଯେ କୌଣସି ଦିଗକୁ ଆପଣ ଡ୍ରାଇଭ୍ କରିପାରିବେ | ପିଲାମାନେ ଈଶ୍ବରଙ୍କ ପ୍ରତିନିଧୀ | ସେମାନେ ଏହି ଦୁନିଆର ସବୁଠାରୁ ନିରୀହ ମଣିଷ | ଆମେ ହିଁ ସେମାନଙ୍କୁ ଏକ ସୁନ୍ଦର ଭବିଷ୍ୟତ ଦେଇପାରିବା | ଯଦି ସେମାନେ କିଛି ଭୁଲ୍ କରିଛନ୍ତି ତେବେ ଆମେ ସେମାନଙ୍କ ସହ ଅସଦାଚରଣ କରିବା ପରିବର୍ତ୍ତେ ସେମାନଙ୍କୁ ସଂଶୋଧନ କରିବା ଉଚିତ୍ | ଆଜିର ପିଲା ଆସନ୍ତାକାଲିର ଦାୟିତ୍ଵବାନ ନାଗରିକ |

ମୋର ପିଲାଦିନ ବେଳର ଏକ ସୁନ୍ଦର ସ୍ମୃତି Sweet Tales from My Childhood Memories

ଆସନ୍ତୁ ଜାଣିବା ପିଲାଦିନ ର ଖେଳକୁଦ ମଜା ମସ୍ତି କେତେ କଣ ବିତେଇଥିବା ସେ ଅତୀତ ମୁହୂର୍ତ୍ତ