ପୁରୀ ବେଳାଭୂମି ରେ ମଧ୍ୟାହ୍ନ ସମୟ, ଟିଫିନ ର ପୁରି-ଆଳୁକଷା ଓ କୋଲଡ଼ଡ୍ରିଂକ୍ସ ର ପସରା ଖୋଲା ହୋଇଥାଏ। ଅପୂର୍ବ ସ୍ୱାଦ-ଦୃଶ୍ୟ ର ସ୍ପର୍ଶ ରେ ପରିବାରସହ ମଜି ଯାଇଥାଏ। ଏପରି ଏକ ଆହ୍ଲାଦମୟ ପରିସରରେ ମଧ୍ଯ ମୋ ମା' ର ଅର୍ଥ ନଥିବା ବାକ୍ୟ ଗୁଡିକ ଶୁଭାଯାଉଥାଏ। କିନ୍ତୁ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ! ବାବା ଆଉ ମୁଁ ସେ କଥା କୁ ଧର୍ଯ୍ୟ ର ସହ କାନ ଡେରିଥାଉ ।

ଏପରି ଅହେତୁକ ବାର୍ତ୍ତାଳାପ କୁ ନ ରୋକି କେତେବେଳୁ ଯେ ସେ ଅପେକ୍ଷା କରିଥାଏ। ହଠାତ ମୁଁ ଅନୁଭବ କଲି, ଆଉ ଜଣେ ମଧ୍ୟ ଆମ କଥା କୁ ଏଠି ଶୁଣୁଛି। ବୁଲିକି ଦେଖେ ତ;ଏକ ମଳିମୁଣ୍ଡିଆ ମୁଁହ ତତଲା ବାଲି ରେ ଫୁଙ୍ଗୁଳା ପାଦ ଯୋଡିଏ ଓ ହାତ ରେ ତାର ଲମ୍ବା ବାଡ଼ି ସେଥିରେ ଖଞ୍ଜା ହୋଇଥିଲା ରଙ୍ଗୀନ ମିଠେଇ ଲଡୁ।

ମୁଁ ତତ୍ପର ସହ ଉଠି ପଡି ତା ସହ ଗପିଗପି ସମୁଦ୍ର ମୁହାଣ ଆଡ଼କୁ ଚାଲିଲି।

ମୁଁ : ତୁମ ନା କଣ?

ସେ: ଶିବୁ

ମୁଁ : ଫୋଟୋ ଉଠେଇବ?

ସେ:(ଖୁସି ରେ ନିଜ ଡ୍ରେସକୁ କୁ ସଜାଡି ଦେଇ) ହଁ ହଁ।

(ଫୋଟୋ ଉଠା ସରିଲା)

ମୁଁ : ପାଠ ପଢୁଛ ?

ସେ: ୫ମ ରେ ପଢୁଛି।

ମୁଁ : ଘରେ ସବୁ କିଏ ଅଛନ୍ତି?

ସେ: ବୋଉ , ସାନ ଭାଇ।

ମୁଁ : ବାପା?

ସେ: ଫନି ବାତ୍ୟା ବେଳେ ଜଣଙ୍କ ଘରୁ ପାଇଟି ସାରି ଫେରୁଥିଲେ,ହଠାତ ନଡ଼ିଆ ଗଛ ଟା ଭାଙ୍ଗିକି ବାପା ଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା ଆଉ ବାପା...

ନିର୍ମିଳିତ ଆଖି କୋଣ ରୁ ତାର ଠୋପା ଠୋପା ଲୁହ ଝରି ଆସିଲା ଆଉ ମୋର କୁଣ୍ଠିତ ହାତ ତାର ସେହି ତରଳ ମୋତି କୁ ତଳେ ପଡ଼ିଯିବା ପୂର୍ବ ରୁ ରୋକି ବି ପାରିଲେନି। ମୋର ଏ ଅସଂଯତ ପ୍ରଶ୍ନ ପାଇଁ ପିଲା ଟି ତାର ବିଗତ ବର୍ଷ ର ଅଧର୍ଯ୍ୟ ମୁହୂର୍ତ୍ତ କୁ ଆଉ ଥରେ ସାମ୍ନା କରିଲା।

ତା ମୁଣ୍ଡ ରେ ହାତ ବୁଲେଇ ଦେଇ ପର୍ସ ରୁ କିଛି ଟଙ୍କା ବାହାର କରିଲି ତାକୁ ସାହଯ୍ୟ କରିବା ପାଇଁ। ଆଉ ସେତେବେଳେ ତାର ମାର୍ଜିତ ଅଭ୍ୟାସ ମୋତେ କହିଲା; " ମୋ ବୋଉ ର ମୁଁ ହିଁ ଏକ ମାତ୍ର ଭରସା ସତ , ହେଲେ ବାପା କହୁଥିଲେ ପରିଶ୍ରମ କରିକି ମିଳୁଥିବା ଟଙ୍କା ହି ପ୍ରକୃତ ରୋଜଗାର। ତେଣୁ ତୁମକୁ ଏ ଟଙ୍କା ରେ ମୋ ଲଡୁ ନେବାକୁ ପଡିବ"।

ମୁଁ ଅଳ୍ପ ହସି ପଛ କୁ ବୁଲିକି ଦେଖେ ତ ମୋ ମା' ର ସେହି ଇଚ୍ଛା ନଥିବା ହଁ ର ମୁଖଭଙ୍ଗୀ।

- ମାମା ପତି

ମୁଁ ହିଁ ଏକମାତ୍ର ଭରସା

ନୁହେଁ ଏ ଶୈଶବ ର ମୃଦୁ ହସ, ଅଟେ ବୟସ ର ଏକ ନିଷ୍ଠୁର ପରିହାସ।