ଏକ ଛୋଟ ଗ୍ରାମ ନୟାଗଡ଼ରେ ରବିନ୍ଦ୍ର ଏବଂ କବିତା ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ଜୀବନ ଗ୍ରାମର ପରିବେଶରେ ଆଳସ୍ୟ ଆଉ ହସଖୁସିରେ ହେଉଥିଲା। ଏଠି ପ୍ରାକୃତିକ ସୁନ୍ଦରତାର ମଧ୍ୟରେ, ଏକ ମଝି ତଳାଏ ଖୋଜିବାକୁ ଆସିଥାଏ ତାଙ୍କର ପ୍ରେମ କଥା।

ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରଥମ ମିଳନ ଗାଁର ଏକ ପରାନ୍ତରେ ଘଟିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଦୁଇଜଣ ନିତିକେ ଦିନ ବେଳେ ଜଳ ଆଣିବାକୁ ଯାଇଥିଲେ। ଏହି ମୁଖିଆଂକୁ ରବିନ୍ଦ୍ର ପ୍ରଥମେ ଦେଖିଲେ, ତା'ର ହୃଦୟରେ କିଛି ଏକାକି ଲାଗିଗଲା। କବିତାର ନଈସ୍ଵର ମୁଁହଁ ଆଉ ହସ ତା'କୁ ଆକୃଷ୍ଟ କରିଲା, ତା'ର ମନ ଆକାଶରେ ଉଡ଼ିବାକୁ ଲାଗିଲା।

କାହାଣୀ ଜାରି ରହିଲା। ଦୂଇଜଣ ନିଜର ମନର ଭାବକୁ ବ୍ୟକ୍ତ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ସଂଘର୍ଷ ତା'କୁ ବାରମ୍ବାର ଏକାଠୀ ଆଣିଲା। ଗ୍ରାମର ଆଧାରରେ ଆଉ ସାଧାରଣ ଜୀବନରେ ସେମାନଙ୍କ ମନ ଆଉ ଭାବ ତାଳକି ରହିଲା।

ଏକ ଦିନ, ଗ୍ରାମର ମହାସଂଘରେ ରବିନ୍ଦ୍ର ଏବଂ କବିତାର ପ୍ରେମର ବିଷୟ ଜଣାପଡିଲା। ସେମାନଙ୍କର ପରିବାର ଏବଂ ସମାଜ ଏହାକୁ ନିଷ୍ଠୁରତାରେ ବିରୋଧ କଲା। ରବିନ୍ଦ୍ର ଏବଂ କବିତା ଭଳି ଜଣେ ଅନ୍ୟ ନୁହେଁ, ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରେମ ଗ୍ରାମର ପାରମ୍ପରିକ ମୂଲ୍ୟବୋଧକୁ ଛିଡାଇ ଦେଇଥିଲା

ସେମାନଙ୍କର ପରିସ୍ଥିତିରେ ଗ୍ରାମ ଏବଂ ସମାଜର ନିଷ୍ଠୁରତା ବଢିବା ପରେ, ଦୁଇଜଣ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଲେ ଯେ ସହରକୁ ପଳାଇ ଆସିବାକୁ। ଏହା ତା'ଙ୍କ ପାଇଁ ଜୀବନର ଏକ ନୂଆ ଅଧ୍ୟାୟ ହେବାକୁ ଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ସେମାନେ ନୂଆ ସ୍ଵପ୍ନଗୁଡ଼ିକୁ ସକାର କରିବାକୁ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତ ନେଇଥିଲେ l

ସହରକୁ ପହଞ୍ଚିବା ପରେ ସେମାନେ ଏକ ଛୋଟ ଘର ଭଡା ରେ ନେଲେ ଏବଂ ନୂଆ ଜୀବନ ଆରମ୍ଭ କରିଲେ। ଏଠି ଜୀବନ କଷ୍ଟକର ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ମନରେ ଆଶା ଏବଂ ପ୍ରେମର ସହାରା ରହିଲା। ରବିନ୍ଦ୍ର ଏବଂ କବିତା ଆଶାର ଏକାଠିି ଅନୁଭୂତିରେ ହୃଦୟ ଭରିଲେ ଏବଂ ଦୈନନ୍ଦିନ ସଂଘର୍ଷରେ ଜୀବନ କାଟିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରିଲେ।

ଏକ ଦିନ, ରବିନ୍ଦ୍ର ଏବଂ କବିତା ଦୂର୍ଘଟଣାରେ ପଡି ଗଭୀର ଅସୁସ୍ଥ ହୋଇଗଲେ। ସେମାନଙ୍କର ସଫଳତାର ସ୍ଵପ୍ନଗୁଡ଼ିକ ଭଙ୍ଗିଗଲା, କିନ୍ତୁ ପ୍ରେମ ଅବିଚଳିତ ରହିଲା। ତା'ର ଶେଷ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ସେମାନେ ଏକାଠିି ଥିବାର ପ୍ରତିଜ୍ଞାକୁ ପାଳନ କରି ନିଜ ଜୀବନକୁ ସମାପ୍ତ କରିବାକୁ ଠିକ କରିଲେ।

ରବିନ୍ଦ୍ର କବିତାଙ୍କୁ ଦେଖି କହିଲେ, "ମୁଁ ନୁହେଁ, ମୁଁ ତୁମ ବିନା। ତୁମ ପ୍ରେମରେ ମୋ ଜୀବନ ସର୍ବତ୍ର ସଫଳ ହେଲା।" କବିତା ଏକ ଅଞ୍ଚଳରେ ଅଶ୍ରୁ ଭରି କହିଲେ, "ଆମେ ଏକାଠିି ଥିଲୁ, ଏକାଠିି ରହିବୁ। ମୁଁ ତୁମ ବିନା କିଛି ନୁହେଁ।"

ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରେମ ଏକ ଅବିନାଶୀ ସଫଳତା ହୋଇ ପାରିଲା। ଏହି ଦିନରେ, ସେମାନେ ନିଜ ଜୀବନର ସବୁ ଅନୁଭୂତିକୁ ଏକାଠିିରେ ଭୋଗ କରିବାର ପାଇଁ ଚିରନିଦ୍ରାରେ ଶୋଇଗଲେ l

----ମୁଁ ନୁହେଁ, ମୁଁ ତୁମ ବିନା---