ଅଖଣ୍ଡ ଭାରତର ହୃଦୟ ସମୃଦ୍ଧ ଇତିହାସ , ଜୀବନ୍ତ ପରମ୍ପରା ଓ ବିଭିନ୍ନ ସଂସ୍କୃତିରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଟେ। ସାଧାରଣ ଭାବେ ମୁଁ ଜନସାଧାରଣ ରେ ଓଡ଼ିଶା ନାମରେ ପରିଚିତ। ମୁଁ କେବଳ ଏକ ଭୌଗଳିକ ସ୍ଥାନ ନୁହେଁ, ତା ସହିତ ଐତିହ୍ୟ ଓ ପରିଚୟ ର ଭଣ୍ଡାର। ଇତିହାସ ର ପୃଷ୍ଠା ଉନ୍ମୋଚନ କଲେ ଜାଣିପାରିବ ଯେ, ଉଡ୍ର, କଳିଙ୍ଗ , କୋଶଳ, କଳିଙ୍ଗ ଆଦି ନାଁ ରେ ମଧ୍ୟ ଲୋକେ ମୋତେ ଜାଣନ୍ତି।

ବର୍ଣ୍ଣନା :-

ଏହି ଅଖଣ୍ଡ ଭାରତର ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ମୁଁ ଅବସ୍ଥାନ କରେ, ଯାହା ର ପାର୍ଶ୍ୱ ରେ ବାଙ୍ଗୋପ ମହସାଗର ବହିଯାଇଛି। ୧୯୩୬ ମସିହା ଏପ୍ରିଲ୍ ମାସ ୧ ତାରିଖ ରେ ମୁଁ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ରତା ର ମାନ୍ୟତା ପାଇଥିଲି। ଓଡ଼ିଶା ରେ ରହୁଥିବା ଲୋକମାନେ ସାଧାରଣ ଭାବେ ଓଡ଼ିଆ ଭାଷା ରେ କଥାବାର୍ତ୍ତା କରନ୍ତି।

ଏଠାରେ ବାର ମାସରେ ତେର ପର୍ବ ପାଳନ କରାଯାଏ। ଯେମିତି କି ରଥଯାତ୍ରା, ଦୋଳଯାତ୍ରା, ମକର ସଂକ୍ରାନ୍ତି, ରଜ, ଦଶହରା, ରକ୍ଷା ବନ୍ଧନ, କୁମାର ପୂର୍ଣ୍ଣିମା..... ଆହୁରି କେତେ କଣ।

ସେଥିପାଇଁ କବି କହିଛନ୍ତି:-

ଫୁଲ ଫଳେ ଭରା ଆମ ଏ ଓଡ଼ିଶା

ହସେ ଏ ଧରଣୀ ରାଣୀ,

ଆମ ପରମ୍ପରା ଆମରି ପରବ

ଅଟଇ ମହାନ ପୁଣି ।

ମୁକ୍ତି ର ଧାମ ଚାରି ଧାମ ମଧ୍ୟରୁ ପୁରୀ, ଯାହା କି ଶ୍ରୀ ଜଗନ୍ନାଥ ଧାମ ନାମ ରେ ଜଣାଶୁଣା, ଓଡିଶା ରେ ଅବସ୍ଥିତ। ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ ରଥଯାତ୍ରା ବିଶ୍ଵ ପ୍ରସିଦ୍ଧ l କୋଣାର୍କ ମନ୍ଦିର ଦେଖିବା କୁ ଏକ ଚଳନ୍ତା ରଥ ପରି , ଯାହା ମୋର ଐତିହ୍ୟ ର ପରିଚୟ ଦିଏ।

ଏଠାରେ ଢେଙ୍କାନାଳ ର ଲକ୍ଷ୍ମୀ ପୂଜା , କଟକ ର ଦଶହରା, ବାଲିଯାତ୍ରା, ସମ୍ବଲପୁରୀ। ନୃତ୍ୟ ଓ ବସ୍ତ୍ର ବିଶ୍ଵ ଦରବାର ରେ ବେଶ୍ ଆଦୃତ ହୋଇପାରିଛି। ରସଗୋଲା ମିଠା, ଜିଆଇ ଟାଗ ପ୍ରାପ୍ତ କେନ୍ଦ୍ରାପଡ଼ା ର ରସାବଳି ଓ ଢେଙ୍କାନାଳ ଜିଲ୍ଲା ର ମାଗଜି ଲଡୁ ର ଜନ୍ମ ମଧ୍ୟ ଓଡିଶା ରେ।

ବାଳ ବୀର ବାଜି ରାଉତ, ବିର୍ସା ମୁଣ୍ଡା, ବୁର ସୁରେନ୍ଦ୍ର ସାଏ, ଗୋପବନ୍ଧୁ ଦାସ, ସୁଭାଷ ଚନ୍ଦ୍ର ବୋଷ ଓଡିଶା ମାଟି ରେ ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କରି ତାକୁ ଗର୍ବିତ କରି ଯାଇଛନ୍ତି।

ଶେଷରେ ଏତିକି କହିବି:-

ପଚାରେ ଯଦି କିଏ ସେ ମୋତେ

କେଉଁଠି ତୁମ ଘର

ଗରବେ କହେ ପୁଣ୍ୟ ଉତ୍କଳ

ଜନମ ଭୂଇଁ ମୋର।

ମୁଁ ଓଡ଼ିଶା କହୁଛି

ଉପକ୍ରମ:-