ଆଜି ଏଠାରେ ମୋ ନିଜର କିଛି ଅଭିଜ୍ଞତା ଓ କିଛି ଆମ ଓଡ଼ିଆ ଓ ଓଡ଼ିଶା ବାସୀଙ୍କୁ ନେଇ ଆମ ପଡ଼ୋଶୀ ରାଜ୍ୟ ର ଅଧିବାସୀ ମାନଙ୍କର ଧାରଣା ଆମ ବିଷୟରେ। ଏମିତି କିଛି ଘଟିଛି ମୋ ସହିତ ବି ଆଉ ବହୁତ ଯନ୍ତ୍ରଣା ହୁଏ ଯେତେବେଳେ ପଡ଼ୋଶୀ ରାଜ୍ୟ କୁ ଆପଣ କାମ କରିବାକୁ ଯାଆନ୍ତି ଆଉ ଆପଣଙ୍କ ସହକର୍ମୀ ମାନେ ଆମ ରାଜ୍ୟବାସୀ ଙ୍କୁ ନେଇ ପରିହାସ କରନ୍ତି। ବହୁତ ବାଧେ ସେତେବେଳେ ବେଳେବେଳେ ଝଗଡା ବି ହୋଇଯାଏ।

ଏମିତି ବହୁତ ଘଟଣା ମୋ ସହିତ ଘଟିଛି ଆଉ ମୁଁ ଜାଣିଛି ଏହା ପ୍ରତି ଓଡ଼ିଆ ସହିତ ଘଟେ ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ଚାକିରି ର ଅନୁସନ୍ଧାନ ରେ ଅନ୍ୟ ରାଜ୍ୟକୁ ଯାଆନ୍ତି।ଏହି ଘଟଣା ଘଟିଥିଲା ହାଇଦ୍ରାବାଦ ରେ ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ଗୋଟିଏ ବହୁରାଷ୍ଟ୍ରୀୟ ଘରୋଇ କମ୍ପାନୀ ସହିତ କାର୍ଯ୍ୟରତ ଥିଲି। ଏମିତି କିଛି ବିଷୟ ନେଇ ସେଠାକାର ମୋ ସହ କର୍ମଚାରୀ ମାନଙ୍କ ସହ ଟିକିଏ ଯୁକ୍ତିତର୍କ ହେଇଗଲା।ସେଇଟା ଧିରେ ଧିରେ ବଢିବଢି ରାଜ୍ୟ - ରାଜ୍ୟ ଯୁକ୍ତି ରେ ପରିଣତ ହୋଇଯାଏ। ସେତେବେଳେ

ସେମାନେ କୁହନ୍ତି - ଆରେ ତମ ରାଜ୍ୟ ତ ଗରିବ, ତମ ଲୋକ ମାନଙ୍କୁ ତ ଖାଇବାକୁ ଦାନା ମିଳେନାହିଁ।ତୁମେ ସବୁ ଭୁକାନଙ୍ଗା ଲୋକ ଗୁଡାକ ।

ମୁଁ କୁହେ - ତୁମ ରାଜ୍ୟ ତ ବଡ଼ ଧନୀ ଆଉ ଶଲା ତୁମ ରାଜ୍ୟ ଅନ୍ୟ ଦେଶରୁ ଋଣ ଆଣି ଚଳୁଛି।ତମେ ସବୁ ଭିକାରୀ ଗୁଡାକ ।ଆମେ ତୁମଠାରୁ କେତେ ସ୍ବାଭିମାନ ଆମେ ଯେତିକି ଅଛି ସେତିକି ଖାଇ ଖୁସିରେ ଅଛୁ। ଭୋକିଲା ରହୁଛୁ ପଛେ ତୁମ ମାନଂକ ପରି ଭିକ ମାଗୁନୁ ।

ସେମାନେ କୁହନ୍ତି- ଏତେ ଯଦି କହୁଛ ତା ହେଲେ ତୁମେ ମାନେ ଆମ ରାଜ୍ୟରେ କାହିଁକି ଆସି କାମ କରୁଛ ନିଜ ରାଜ୍ୟରେ କାମ କରୁନ।

ମୁଁ କୁହେ- ଆମେ ଓଡ଼ିଆ ମାନେ ତମ ତେଲେଙ୍ଗା ମାନଙ୍କ ପରି ସ୍ବାର୍ଥପର ନୁହଁ ଆଉ ଆମେ ତୁମ ମାନଂକ ଠାରୁ ବହୁତ ଜ୍ଞାନି ହେଲା ତୁମ ମାନଂକ ଦୁଃଖ ଆମ ଦ୍ବାରା ଦେଖି ହଉନି ସେଇଥି ପାଇଁ ଆମ କୂଳ କୁଟୁମ୍ବ ଓ ପରିବାର କୁ ଛାଡି ଏଇଠି କାମ କରୁଛୁ ତୁମର ଋଣ ଭାର ହାଲକା କରିବାକୁ।

ସେମାନେ କୁହନ୍ତି- ତୁମେ ସବୁ ଏତେବଡ ଭିକାରୀ ଯେ ତୁମ ମାନଂକ ପାଖରେ ଟଙ୍କା ନ ଥାଏ ଟ୍ରେନ୍ ର ଟିକେଟ କିଣିବାପାଇଁ ତୁମେ ସବୁ ଜେନେରାଲ ବଗିରେ ଭର୍ତ୍ତି ହୋଇଆସ ଏମିତି କି ତୁମେ ସବୁ ଟଇଲେଟ୍ ବି ଛାଡଣି ସେଇ ଭିତରେ ବି ବସିଥାଅ ।

ମୁଁ କୁହେ: ଆବେ ତୁ କେଡ଼େ ଭିକାରୀ ଟା କିରେ ଏସବୁ ତୁ ଜାଣିଲୁ କେମିତି ମାନେ ତୁ ବି ସେଇ ଟଇଲେଟ ଭିତରେ ବସି ଯାତ୍ରା କରୁଛୁ।ଭାଇ ମୋତେ ଟଙ୍କା ମାଗି ଦେଇଥାନ୍ତୁ ମୁଁ ଦେଇଥାନ୍ତି ତୋତେ ଋଣ / ଉଧାର ଏଇଟା ତ ତୁମର ଅଭ୍ୟାସ ନା.......

ସେମାନେ କୁହନ୍ତି- ଆରେ ତୁମ ରାଜ୍ୟ ର ମୂଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ କିଏ।ତୁମ ରାଜ୍ୟର ରାଜଧାନୀ ର ନାମ କଣ ?

ମୁଁ କୁହେ - ଭାଇ ତୁମ ମାନଙ୍କୁ ଟିକେ ଲାଜ ଲାଗୁନି କି ପାଠ ପଢିଛ କିରେ ତୁମେ ସବୁ ତ ୯୦% ରୁ ଅଧିକ ମାର୍କ ଆଣିଛ ନିଜ ପଡ଼ୋଶୀ ରାଜ୍ୟ ବିଷୟ ରେ ଏତିକି ବି ଜାମିନ । ଧିକ୍ ତୁମ ଜୀବନ।

ସେମାନେ କୁହନ୍ତି-

-ତୁମ ଓଡ଼ିଶା ରେ ଫିଲ୍ମ ହଲ୍ ନାହିଁ

-ତୁମ ଓଡ଼ିଶାର ଅଭିନେତା ଅଭିନେତ୍ରୀ ନାହାଁନ୍ତି

- ତୁମ ଓଡ଼ିଶା ପର୍ଯଟନ ସ୍ସ୍ଥଳ ନାହିଁ।

- ଶିଳ୍ପ ନାହିଁ।

- କଣ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ।

- ରେ କଣ ଖାଉଛ।

- ରେ କଣ ପିନ୍ଧୁଛ।

- ରେ କ୍ରିକେଟର୍ କେହି ନାହାଁନ୍ତି।

- ଆଇପିଏଲ୍ ଦଳ ନାହିଁ ।

ଏମିତି ହଜାର ହଜାର ପ୍ରଶ୍ନ କରାଯାଏ। କିନ୍ତୁ କେବେ ବି ଗୋଟିଏ ମରାଠି, ଗୁଜରାଟୀ, କନ୍ନଡ଼ କୁ ଏମିତି ପ୍ରଶ୍ନ କରାଯାଏନି। ଏହିସବୁ ପ୍ରଶ୍ନ ନୂଆ ଭାଇ ଏହି ସବୁ ହଁଉଛି ଆମ ସାଢେ଼ ୪ କୋଟି ଓଡିଆଙ୍କ ଅପମାନ।ଆଉ ଏମିତି ସବୁ ସେଇଦିନ ଯାଏଁ ଚାଲିଥିବ ଯେଉଁଦିନ ଯାଏଁ ଆମେ ଆମ ସଂସ୍କୃତି, ଐତିହ୍ୟ, ପରମ୍ପରା , ଇତିହାସ କୁ ପୂରା ବିଶ୍ଵ ଦରବାରରେ ପ୍ରତିପାଦନ ନ କରିଛୁ।ଜାଗି ଉଠ ଜାଗ୍ରତ ହୁଅ।ନ ହେଲେ ନିଜର ମହତ୍ତ୍ଵ ଓ ଅସ୍ତିତ୍ବ ହରେଇ ବସିବ।

ଲଜ୍ଜ୍ୟା ର ବିଷୟ ଯେ ସ୍ବାଧୀନତାର ୯୦ ବର୍ଷ ପରେ ବି ଆମକୁ ଏହି ବିଷୟରେ ଆଲୋଚନା କରିବାକୁ ପଡୁଛି।

ନିଜ ମତାମତ ଦେବେ।

ଜୟ ହିନ୍ଦ୍ ଜୟ ଭାରତ ଜୟ ଶ୍ରୀରାମ ଜୟ ଜଗନ୍ନାଥ

ଲେଖକ:ସୁନୀଲ୍ କୁମାର ଚୋୖଧୁରୀ

ନାମ ମୋର ଓଡ଼ିଶା ପରିଚୟ ମୋର ଦାଦନ

The Harsh Reality of Today's Odisha.....