ଜୀବନ ଓ ଯନ୍ତ୍ରଣା, ଦୁଃଖ ସୁଖର ସନ୍ଧି ଭିତରେ ତଥା ପ୍ରେମ ବିରହ ଜ୍ୱାଳାରେ, ମୁଁ ଲେଖେ ମନର ଅବସ୍ଥାକୁ । କେବେ ତୁମେ ତାହାକୁ ମୋ ମନର କଥା ବୋଲି କହିପାର ନହେଲେ ଭାବନାକୁ ଚିତ୍ରିତ କରୁଥିବା ଏକ ବିଚିତ୍ର ବ୍ୟକ୍ତି ବୋଲି କହିପାର। ଦୋଛକି ଜୀବନ ଜିଇଁବାରେ ଅନେକ ଘାତ ପ୍ରତିଘାତ ଥାଏ । ତାହାର କଳନା କରେ ନାହିଁ । ମରି ମରି ଜୀବନ ଜିଏଁ କାହାଣୀରେ । ଆଜି ଘଣ୍ଟାକୁ ଅନେଇଲା ବେଳକୁ ଘଡ଼ିଏ ହେଲାଣି । ପ୍ରେମିକା ମନେ ପକାଏ " ହେଇ ଖାଇଛ କି ନାହିଁ , ଗାଧୁଆ ସରିଲାଣି? " । ପୁଣି ମୁଁ ଅନ୍ୟମନସ୍କ ହୁଏ ତାକୁ ଫାଙ୍କି ଦେବାକୁ। ହଁ ଭରିଦିଏ।

ସେ ସବୁ ଜାଣେ। ହେଲେ ଜାଣେନି ଯେ ମୁଁ କୌଣସି କାମ ଭିତରେ ହଜିଗଲେ ସମୟ ଜାଣିପାରେ ନାହିଁ। ସମ୍ପୂର୍ଣ ବୁଡ଼ି ରୁହେ କେବେ କୋଡ ଭିତରେ ତ ପୁଣି କେବେ କାହାଣୀରେ । ବେଳେ ବେଳେ ଛୋଟ ଛୋଟ ଆଘାତ ଭିତରେ ମୁଁ ବଞ୍ଚିବାର ରାହା ଖୋଜେ । ସେଥି ପାଇଁ ମୋତେ ଆଘାତ ଦେହସୁହା ହୋଇଗଲାଣି। ନଡିଆ ଗଛର ଫାଙ୍କ ଭିତରେ ଜହ୍ନକୁ ଦେଖିବା । ଭାବନାରେ ବୁଡ଼ି ଖଟା ମିଠା ସ୍ମୃତିରେ ମୁରୁକି ହସିବା । ହରାଇବାର ଭୟରେ ଆଖିକୁ ଲୁହ ଛଳ ଛଳ କରି କେହି ନଦେଖିବା ଆଗରୁ ଲୁହକୁ ଫୋଛିଦେବ। ହେଙ୍କା ଉଠେଇ କଲମ ଧରିବା । ସାହିତ୍ୟକୁ ବୁଝିବା ଆଗରୁ ଦୁଃଖ ଓ ସୁଖ କୁ କାହାଣୀ କରି ଲେଖିବା ଭିତରେ ଜନ୍ମ ଦେବା ଏକ କଅଁଳ ଲେଖକକୁ । ସବୁ ସ୍ୱପ୍ନରେ ଆସୁଥିବା ଗପ ଭଳି ଲାଗୁଛି ନା।

ସେ ଗପର ନାଁ ହେଲା ଜୀବନ ଖୋଜେ ସଂଜ୍ଞା। ହା ହା, ଧନ୍ୟ ଏ ସୃଷ୍ଟି ଓ ସମାଜକୁ । ଅବୁଝା ଏ ଘଟଣା ବହୁଳ ଓ ଅକୁହା ମନର ବେଦନା। କିଏ ବୁଝିବ ? ଓଃ ମଣିଷ ସମାଜ । ସେ ପରା ବିଚାର କରେ । ସମ୍ପର୍କ କିଣା ବିକା କରେ । କେବେ ଲୁହର ଦର ବୁଝେ, କେବେ ସୁଖ ସବୁ ନିଲାମ କରେ । ମୁଁ ଏ ସବୁରୁ ଉର୍ଦ୍ଧରେ। ଘଡ଼ିଏ କମ୍ପ୍ୟୁଟର ପ୍ରେମରେ ବିଶ୍ବାସୀ ତ କେବେ ବହିର ପୃଷ୍ଠାରେ, କାହାଣୀର କଷ୍ଟରେ ମୁଁ ଅବିଶ୍ବାସୀ । ଗପୁଛି ବହୁତ୍ ହେଲେ କାହାଣୀରେ। କାହିଁକି ନା ରୋକ ଟୋକ କରିବାକୁ କେହି ନାହିଁ। ଭଲ ହେଲେ ପ୍ରଶଂସା ସାଉଁଟିବି , ଖରାପ ହେଲେ ବହେ ଗାଳିକୁ ହଜମ କରି ପୁଣି ଲେଖିବି । ହଜେଇବି, ଖୋଜିବି ଓ ମରୁ ମରୁ ଜୀବନ ବଞ୍ଚିବି ।

ଏ କାହାଣୀ ମୋ ସାଙ୍ଗ ପଢିବ ଓ ପଚାରିବ "ସତ କାହାଣୀ ବୋଧେ" । ପୁଣି ଚରିତ୍ର ମାନଙ୍କ କଥା ବୁଝିବ। ସେ ଜାଣେନି ମୁଁ ତାକୁ ମଧ୍ୟ ଫାଙ୍କି ଦିଏ । କହିଦିଏ କାଳ୍ପନିକ।

ଆଜି ରଘୁନାଥ ମହାନ୍ତି ଓଡ଼ିଶା ଫେରିଛନ୍ତି ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଗାଁକୁ। ଗାଁରେ ଡାକ ନାଁ ରଘୁ। ସୁଦୂର ଆମେରିକାରେ ସ୍ଥାୟୀ ବାସିନ୍ଦା। ହେଲେ ଗାଁର ମଳୟ ପବନ , ପଖାଳ କଂସା ଓ ଜହ୍ନ ଆଲୁଅରେ ତାସ ପାଲି ଯେମିତି ଡାକି ଆଣିଛି ଗାଁ ଆଡ଼କୁ। କେଜାଣି କେଉଁ ଏକ ଭାବନାରେ ସେ ବୁଡ଼ି ରହିଛନ୍ତି। ଘଡ଼ିଏ ଆକାଶକୁ ଦେଖୁଛନ୍ତି ପୁଣି ତଳକୁ ମୁହଁ ପୋତି ହସୁଛନ୍ତି। କେବେ କେବେ ମନ ଇଛା କାନ୍ଦୁଛନ୍ତି। ଏତିକି ବେଳେ ରାମ ଆସି ପଚାରୁଛି " ଆରେ ରଘୁଆ ଭାଇ କେବେ ଆସିଲୁ , କଣ କଳା କାଠ ଭଳି ଦିଶୁଛୁ ବେ, ଖାଉନୁ ବୋଧେ "। ଚିନ୍ତାର ଚାଦର ଭିତରେ ଅଚେତ ଥିବା ରଘୁର ଚେତନାରେ ବୁନ୍ଧାଏ ପାଣି ଛିଞ୍ଚିଦେଲା ରାମ। ହଠାତ ନିଜକୁ ସମ୍ଭାଳି ନେଲା ରଘୁ ଓ କହିଲା " ଆରେ ରାମ ସେମିତି କିଛି ନାହିଁ । ତୁ ତ ଜାଣୁ ଏକା ରହିଲେ କେମିତି ନିଜେ ସବୁ କରିବାକୁ ପଡେ । ସେଥି ପାଇଁ ଅବହେଳିତ କରିଦେଇଛି ନିଜକୁ" । ରାମ କହିଲା "ଚାଲ ଯିବା ଗାଁ ନଇ କୂଳ ଆଡେ " ।

ଗାଁ ନଇ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚି ରଘୁ କହୁଛି ରାମକୁ

"ରାମ ତୁ କଣ ପୁରୁଣା ସ୍ମୃତୁ ସବୁକୁ ମନେ ରଖିଛୁ? ହେଇ ରାମ ,ଦେଖୁନୁ ନଇ କେମିତି ପୋତି ହୋଇ ଆସିଲାଣି । ଦିନେ ଏଇ ନଇର ବଢି ପାଣିରେ ଆମ ଗାଁ ଓ ଆର ଗାଁ ଲୋକ କେତେ ଅସୁବିଧାରେ ପଡ଼ିଛନ୍ତି। ଅସରାଏ ଲଗାଣ ବର୍ଷା ହେବତ ଦୁଇ ଗାଁ ଲୋକଙ୍କ ମନରେ ଭୟ । ବଢି ପାଣିରେ ସବୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇ ଯିବ। ବାଦଲ ଆକାଶରେ ଯେବେ କଳା ହାଣ୍ଡିଆ ରୂପ ଧାରଣ କରେ । ବରଷିବ ବୋଲି ହେବାକୁ ଲାଗିବ, ସେତେବେଳେ ଆର ଗାଁ ଲୋକ ଦୌଡନ୍ତି ଆମ ଗାଁ ହାଟକୁ ପାରିବା ଆଣିବାକୁ। ବର୍ଷା ଆସିବା ଆଗରୁ ହାଟ ଶୂନଶାନ ହୋଇଯାଏ। ଲୋକ କୋକୟା ଭୟରେ ଘରକୁ ଫେରନ୍ତି । ମୋ ଜେଜେ କୁହନ୍ତି ରଣପୁର କଳାହାଣ୍ଡିଆ ମେଘ ଆସିଲା । ବରକୋଳିଆ ଠୋପା ପରି ପଡେ ବର୍ଷା। ଦୁଇ ଘଣ୍ଟା ଲଗାଣ ବରଷେ। ତା ପରେ ଶୁଣାଯାଏ ନା ନା ପ୍ରକାର କଟର ମଟର ରଡ଼ି। ବେଙ୍ଗ ମାନଙ୍କର ଶଦ୍ଧ ସହ ପାଣି ବୋହିବାର ଧ୍ଵନି ।ବଡ଼ ଆନନ୍ଦ ଲାଗେ ସେ ପ୍ରକୃତିର ବିରଳ ଶୋଭନୀୟ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ।

ବର୍ଷା ଯେବେ ହୁଏ ମୁଁ ଦୌଡ଼ି ଆସେ ପାଖ ନଇ କୂଳକୁ। ଛାଡ଼ିବା ଯାଏଁ ଅପେକ୍ଷା କରେ । ଏ ରାସ୍ତା ଦେଇ ଯାଏ ମେଘା ଦାସ। ମେଘା ଭିଜେ ବର୍ଷାରେ । ସାଧବ ବୋହୂ ପୋକ ପରି ବର୍ଷା ମାଡରେ ତା ଦେହ ଭିଜେ। ଗୋରା ଭିଜା ଦେହରେ ସେ ଥରି ଥରି ଫେରେ ଆମ ଗାଁ ସ୍କୁଲରୁ ତାଙ୍କ ଗାଁ ଆଡେ । କେଜାଣି ମେଘାକୁ ଦେଖିଲେ ଦେହରେ ଖେଳିଯାଏ ଏକ ଅପୂର୍ବ ଶିହରଣ । ସେ ଶିହରଣ ନାଁ ପ୍ରେମର , ନାଁ ତା ରୂପ ଲାବଣ୍ୟର ସମ୍ମୋହନ। ତାହା ବୁଝିବା କଷ୍ଟ ଥିଲା । ସମୟ ଅତିବାହିତ ହେଲା, ମୋ ଏକ ତରଫା ପ୍ରେମ ଧୀରେ ଧୀରେ ବଢିଚାଲିଲା। ମୁଁ ସବୁଦିନ ପରି ନିଇତି ଯାଏ ନଇ କୂଳକୁ। ବୋଧେ ମୋ ଲୁଚି ଲୁଚି ଦେଖିବା ମେଘାକୁ ପସନ୍ଦ ନଥିଲା। ଥରେ ସେ ତାଙ୍କ ଘରେ କହିଲା। ତା ବାପା ଆସି ଆମ ଘରେ କହିଲେ । ମୁଁ ଘରେ ଅନେକ ମାଡ଼ ଗାଳି ଖାଇଲି। ମନେ ମନେ ମନସ୍ଥ କଲି ଆଉ ସେଠାକୁ ଯିବି ନାହିଁ।

ହେଲେ ସବୁଦିନ ନଇ ପାଖରେ ମେଘାକୁ ଦେଖିବା ମୋର ଗୋଟାଏ ଅଭ୍ୟାସରେ ପରିଣତ ହୋଇ ସାରିଥାଏ। ଏଥର କିନ୍ତୁ ମୁଁ ନଦୀ ପଠାକୁ ଯାଏ। ମେଘା ଗଲାପରେ ଯେବେ ସନ୍ଧ୍ୟା ମାଡିଆସେ। ସୁନେଲି ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ମୁଁ ଦେଖେ ନଇ ଏପାରି ରୁ ସେପାରିକୁ । ଗାଁ ର ଗାଈ ଗୋଠ କେମିତି ଫେରିଯାଆନ୍ତି। ଘରେ ଘରେ ଜଳି ଉଠେ ଡିବି ଆଲୁଅ। କିରୋସିନ ଯୋଗାଣ ଭଲ ଥିବା ହେତୁ ଅନେକଙ୍କ ଘରେ ଜଳେ ଲଣ୍ଠନ। ଭାସି ଆସେ ପବନରେ ଭାଗବତ ଟୁଙ୍ଗୀର ପବିତ୍ରତା। ଶୁଭେ ଗାଁ ବୋହୂ ମାନଙ୍କର ସନ୍ଧ୍ୟା ପୁରାଣ ସହ , ଦିଶେ ସଞ୍ଜ ଆଳତୀ। ମନ୍ତ୍ର ମୁଗ୍ଧ ହୁଏ ମୁଁ। ଧୀର ଧୀରେ ମୋ ମନରେ ଗ୍ରାସ କରେ ପ୍ରକୃତିର ପ୍ରେମ । ମେଘାର ଜାଗା ନିଅନ୍ତି ନଣ୍ଡା ପାହାଡ , ବଗ ପକ୍ଷୀ, ଭାଗବତ ଟୁଙ୍ଗି, ଦୂର ଦିଗବଳୟରେ ପକ୍ଷୀ ମାନଙ୍କର ଘର ବାହୁଡ଼ା। ଏବେ କିନ୍ତୁ ମେଘାର ରୂପ ଫିକା ପଡେ ପ୍ରକୃତିର ଲୋଭନୀୟ ଦୃଶ୍ୟ ଆଗରେ।

ସ୍କୁଲ ସରିବା ପରେ ମେଘା ମଧ୍ୟ କଲେଜ୍ ଯାଏ।ଜାଣିବାକୁ ପାଇଲି ମୁଁ ପଢୁଥିବା କଲେଜରେ ନାମ ଲେଖେଇଛି। ଆଗ ପରି ମୋ ମନରେ ସେତେ ଭଲ ପାଇବା ନାହିଁ । ଯଦିଓ ମୁଁ ସ୍କୁଲରୁ ତାକୁ ପସନ୍ଦ କରୁଥିଲି। ମୋ ହୃଦୟରେ ଜାଗା ନେଇଛି ପ୍ରକୃତିର ମନୋରମ ଦୃଶ୍ୟ। କଲେଜ ଗଲା ପରେ ମୁଁ ପଢ଼ା ପଢ଼ିରେ ଧ୍ୟାନ ଦେବାକୁ ଲାଗିଲି। ମେଘା ଦେଖିବାକୁ ସମୟ ନଥାଏ। ଏହା ଏଥି ପାଇଁ କି ହୋଇପାରେ ଡରରେ ନହେଲେ ମୋ ନିଜ ଆତ୍ମଗର୍ବରେ। ଘରର ସେଦିନର ମାଡ଼ ଗାଳି କେବଳ ମୋତେ କଷ୍ଟ ଦେଇନି ବରଂ ମୋ ଭିତର ପ୍ରେମିକର ଅପମୃତ୍ୟୁ ଘଟିଛି। ଯଦିଓ ନୋଟ୍ ବାହାନାରେ ସେ ମୋ ସହ ବନ୍ଧୁତାର ହାତ ବଢ଼େଇଛି । ହେଲେ ମୋର କୌଣସି ଇଚ୍ଛା ନାହିଁ । କଲେଜ ସରିଲା ମୁଁ ଭଲ ନମ୍ବର ରଖି ପାସ କଲି ଓ ମେଘା ଦ୍ଵିତୀୟ ସ୍ଥାନରେ ପାସ କରିଛି । ସେବେଠୁ ମୁଁ ତାର କେବେ ଖବର ରଖିନି। କୁଆଡେ ଗଲା ? କଣ କଲା ? ।

ସ୍ନାତକ ପଢ଼ିବାକୁ ମୁଁ ସହରକୁ ଚାଲିଗଲି। କିଛି ବର୍ଷରେ ବିଦେଶ ଗସ୍ତରେ ରହିଲି। ସେବେଠାରୁ ମେଘା ସହ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଲଗା ହୋଇସାରିଥାଏ । ପରେ ପରେ ଜାଣିଲି ମେଘା ବିବାହିତ। ମୋ ଦେହରେ ଖେଳି ଯାଏ ଅବସାଦର କଳା ବାଦଲ। ମୁହୂର୍ତ୍ତକ ଓ ପ୍ରଥମ ପ୍ରେମରେ ଥାଏ ଅନେକ ଅକୁହା କଥା । ଯାହା ସେ ପଢ଼ିପାରି ନଥିଲା। ତା ବିବାହରେ ସମସ୍ତେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ । ହେଲେ ନିମନ୍ତ୍ରଣ ହୋଇ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ଗଲି ନାହିଁ ।

ଭିନ୍ନ ଏକ ଅଭିମାନୀ ପ୍ରେମିକ ହୋଇ ମୁଁ ହତ୍ୟା କରିଥିଲି ନିଜ ପ୍ରେମକୁ। ଭାବିଥିଲି ଆଉ ଦେଖା ନହେବାକୁ ମେଘା ସହ । ହଠାତ ଦିନେ ଦେଖା ହେଲା ମେଘା ଆମ ଗାଁ ମେଳଣରେ । ମୋତେ ଦେଖି କହିଲା "ତୁ ରଘୁ ତ?"। ମୁଁ ହଁ ଭରିଲି। ସେ କହିଲା "ତୋତେ ଚିହ୍ନି ହେଉନି"। ସେଦିନର ନଇ ସେପାରି ଗୋରୀର ଦେହ ଦୁର୍ବଳ ଦିଶୁଥାଏ। ହାଡ଼ ଦେଖା ଯାଉଥାଏ। କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତ କଥା ବାର୍ତ୍ତା ଭିତରେ ଜାଣିବାକୁ ପାଇଲି , ମେଘା ର ସ୍ବାମୀ ଜଣେ ମଦ୍ୟପ। ମଦ ପିଇବା ପରେ ସେ ଖୁବ୍ ମାରନ୍ତି ତାକୁ। ମେଘାର ବାପା ଚାଲି ଗଲେଣି । ବିଚାରୀ ମେଘା କର୍ମ ଆଦରି ପଡ଼ିଛି ମଦୁଆ ସ୍ବାମୀ ପାଖରେ । କିଛି ସମୟ ପରେ ଆମେ ଦୁହେଁ ବିଦାୟ ନେଲୁ। ମୁଁ ଫେରିଗଲି ବିଦେଶ।

ପୁଣି ଏକ ମେଳଣ କୁ ଫେରି ଦେଖେ ତ । ନଇ ପାଖ ମଶାଣୀରେ ଜଳୁଛି ଶବ ଦାହର ମିଞ୍ଜି ମିଞ୍ଜି ଆଲୋକ । ପଚାରି ବୁଝିଲି ହାଟରୁ ଫେରୁଥିବା ଭାଇ ମାନଙ୍କୁ। କାହାର ମୃତ୍ୟୁ ହେଲା ବୋଲି। ସେମାନେ କହିଲେ ଆର ଗାଁ ମେଘା ବୋଲି। ଯୌତୁକ ନିର୍ଯାତନାରେ ତା ଶାଶୁ ଘର ଲୋକ କୁଆଡେ ପୋଡ଼ି ଦେଇଥିଲେ । କିଛି ଦିନ ସଂଗ୍ରାମ ପରେ ତାର ମୃତ୍ୟୁ ଘଟିଛି।

ଶୁଣିବା ମାତ୍ରେ ମୋ ପାଦ ତଳୁ ମାଟି ଖସିଗଲା। ବିଶ୍ୱାସ କରିପାରିଲି ନାହିଁ । ମେଘାକୁ ଆଉ ଲୁଚି ଦେଖି ପାରିବି ନାହିଁ । ଦେଖିବି ନଇ ଏପାରିରୁ ସେପାରିରେ ଥିବା ପ୍ରେମିକାର ଗାଁକୁ। ଉପଭୋଗ କରିବି ମୋ ପ୍ରଥମ ପ୍ରେମିକାର ବିଲୀନ ଆତ୍ମର ସୁନ୍ଦରତା ଯାହା ଗାଁ କୁ କରିବ ଆହୁରି ଲୋଭନୀୟ। ଭୋଗିବି ସଞ୍ଜ ରେ ତା ସ୍ୱରକୁ। "

ଗପୁ ଗପୁ ରାମ କହିଲା ଚାଲ ଯିବା ସନ୍ଧ୍ୟା ହେଲାଣି। ମୁଁ କହିଲି ରହ ଦେଖ ଏ ପ୍ରକୃତିର ମନୋରମ ଦୃଶ୍ୟକୁ। ନଇ ଏ ପାରିରୁ ସେପାରିର ଜୀବନକୁ।

ନଇ ସେପାରି

କାହାଣୀ ଏକ ପ୍ରେମର