ନାରୀ, ଏକ ଅଭିବ୍ୟକ୍ତି, ଏକ ଉପମା, ଏକ ସ୍ୱପ୍ନ। ସେ ହେଉଛନ୍ତି ଜୀବନର ମୂଳସ୍ରୋତ, ସନ୍ତାନର ଜନନୀ, ଓ ଘରେ ଶାନ୍ତିର ଦେବୀ। କିନ୍ତୁ ଜନ୍ମଥିରୁ ନାରୀଙ୍କ ଜୀବନ ଅନେକ ପ୍ରଥା, ଅଳଙ୍କାର ଓ ସମ୍ପ୍ରଦାୟରେ ବନ୍ଧା। ସେହି ଅଳଙ୍କାର କେବଳ ଉତ୍ସବ ଓ ଆନନ୍ଦର ଚିହ୍ନ ନୁହେଁ, କେତେବେଳେ ସେମାନେ ଜୀବନର ବୋଝ ହୋଇଯାଏ।

ଜନ୍ମ ମାତ୍ରେ ଅଳଙ୍କାରରେ ବନ୍ଧା

ଏକ ଝିଅ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ମାତ୍ରେ ସେ ଅନେକ ଉମ୍ମେଦ, ଆଶା ଓ ନିୟମରେ ବନ୍ଧିଯାଏ। ମା'ଙ୍କ ଅଂଚଳରେ ଖେଳୁଥିବା ଏକ ଅଭିନବ ପ୍ରାଣ, ଯାହା ଦୁଃଖ-ସୁଖର ସାଥୀ। ନିର୍ମଳ ହସ ଏବଂ ଅଶ୍ରୁର ସହ ଜୀବନ ଗାନ ଗାଏ। କିନ୍ତୁ ସେ ଅନେକ ଅଳଙ୍କାରରେ ବନ୍ଧା ରହିଯାଏ – ପ୍ରଥମ ଥରେ ଅଶ୍ରୁ ମାର୍କା, ପରେ ଗଳାର ଚେନ୍, ଅଂଗୁଠି, ବାହୁରେ ବାଲା, ଓ ପାଦରେ ନୂପୁର।

ଯୁବତୀ ହେବାରେ ଅଳଙ୍କାରର ବୋଝା

ଯେତେବେଳେ ଏକ ଝିଅ ଯୁବତୀ ହୁଏ, ସେ ସମ୍ପ୍ରଦାୟର ଆଜ୍ଞା, ମନ୍ଦିରର ପୂଜା, ବିବାହର ଦୃଶ୍ୟରେ ଅଳଙ୍କାରରେ ଅତି ଯଥା ଶୋଭାଇତ ହୁଏ। କେଉଁଠି ଗଠନ, କେଉଁଠି ଧାରଣ, କେଉଁଠି ଚିନ୍ତା – ଯେଉଁଠି ଚାଲିଲେ ସେଠି ନିୟମରେ ବନ୍ଧିଯାଏ। ମୁଣ୍ଡରେ ଗଜରା, ହାତରେ ବାଲା, କାନରେ ଦୁଲି, ଏବଂ କୋମଳ ପାଦରେ ନୂପୁର – ଯାହା ମାନସିକ ଓ ଶାରୀରିକ ଅଳଙ୍କାରର ଅଂଶ ହୁଏ।

ମାତୃତ୍ୱ ଏବଂ ଦାୟିତ୍ୱର ଅଳଙ୍କାର

ମାତୃତ୍ୱ ହେଉଛି ନାରୀଙ୍କ ଜୀବନର ସଂପୂର୍ଣ୍ଣତା। କିନ୍ତୁ ଏହି ଦାୟିତ୍ୱ ସହିତ ସେ ଅନେକ ଅଳଙ୍କାରରେ ବାନ୍ଧିଥାଏ। ସନ୍ତାନଙ୍କ ଶୁଶ୍ରୂଷା, ପରିବାରର ଯତ୍ନ, ଓ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଘରକୁ ଚାଳନା – ଏମିତି କେତେକ ଅଦୃଶ୍ୟ ଅଳଙ୍କାର ଅଛି, ଯାହା ସେ ଦିନ-ରାତି ପିନ୍ଧିଥାଏ। ସେଠି ମଧ୍ୟ କେତେବେଳେ ନାରୀଙ୍କ ସ୍ୱପ୍ନ, ଇଚ୍ଛା ଓ ଆଶା ମଉଳିଯାଏ।

ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାରେ ଅଳଙ୍କାରର ଅନ୍ୟ ଅର୍ଥ

ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ହେଉଛି ଜୀବନର ସେହି ପର୍ଯ୍ୟାୟ, ଯେଉଁଠି ଅଳଙ୍କାରର ଅର୍ଥ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୁଏ। ଗଳାରେ ରହିଯାଏ, ହାତରେ ଗଣ୍ଠି, ଓ ପାଦରେ ଚଲାବଳିର କଷ୍ଟ। ପରିବାର, ପିଲାମାନେ, ଓ ନାତିନାତୁଣୀ – ଏମାନେ ସେଠି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଅନେକ ସମୟରେ ବୃଦ୍ଧା ନାରୀ ଏକା ଅନୁଭବ କରନ୍ତି। ସେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଅପେକ୍ଷା ରହିଥାଏ, ଯେଉଁଠି ତାଙ୍କ ଆଶା ଏବଂ ଆଶ୍ୱାସନା ବନ୍ଧି ରହିଥାଏ।

ନାରୀର ମନୋବଳ ଓ ସ୍ୱାଧୀନତା

ଅନେକ ଅଳଙ୍କାର ଓ ସଂସ୍କାରରେ ବନ୍ଧା ହେଉଥିବା ନାରୀ, ଯଦି ଆତ୍ମବଳୀ ହୁଏ, ତେବେ ସେ ସମସ୍ତ ବନ୍ଧନ ମାଡ଼ି ଯାଇପାରେ। ଏହି ଦୂର୍ଭାଗ୍ୟର ଅନ୍ତ କେବେ ହେବ? ତା'ର ଉତ୍ତର ଅଛି ନାରୀଙ୍କ ଆତ୍ମଜ୍ଞାନ, ଆତ୍ମସମ୍ମାନ, ଓ ସ୍ୱାଧୀନଚେତନାରେ।

ନାରୀ ଯଦି ଶିକ୍ଷା ପାଏ, ଅର୍ଥନିର୍ଭର ହୋଇଥାଏ, ତା'ର ଅନେକ ବନ୍ଧନ ଆପଣା ଖୋଲିଯାଏ। ନାରୀଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଜମା ହୋଇଥିବା ଦୁଃଖ,ଓ ଅପେକ୍ଷା ଧୀରେ ଧୀରେ ଅନ୍ଧକାରରେ ଅଲୋକ ଆଣିଥାଏ। ଏହି ମୁକ୍ତି ହେଉଛି ଅନ୍ତର ଜ୍ଞାନର, ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଶକ୍ତିର।

ଏକ ନୂଆ ପଥର ଅନ୍ୱେଷଣ

ସମାଜକୁ ନାରୀଙ୍କ ଉନ୍ନତି ପାଇଁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ। ଦୁଃଖ, ଦାୟିତ୍ୱ, ଅନ୍ୟାୟ – ଏସବୁକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ନାରୀଙ୍କୁ ଏକ ନୂଆ ପଥ ଦେଖିବା ଦରକାର। ମାତୃଶକ୍ତିର ସମ୍ମାନ କରି, ନାରୀଙ୍କୁ ସ୍ୱାଧୀନ ଏବଂ ସମର୍ଥ କରିବା ଜରୁରୀ।

ନାରୀ କେବଳ ଅଳଙ୍କାରରେ ସିମିତ ନୁହଁ। ସେ ହେଉଛନ୍ତି ଏକ ଦୃଢ଼, ସବଳ ଅଂଶ, ଯିଏ ଆପଣା ଜୀବନକୁ ଗଢ଼ିପାରନ୍ତି। ଘର, ସମାଜ, ଦେଶ – ସମସ୍ତେ ଏକତ୍ର ହୋଇ ଯଦି ନାରୀଙ୍କ ସମ୍ମାନକୁ ଉନ୍ନତ କରନ୍ତି, ତେବେ ଅନେକ ଅଳଙ୍କାରର ବନ୍ଧନ ଅନ୍ୟ ଅର୍ଥ ପାଇଁ ବଦଳିଯିବ।

ଉପସଂହାର

ନାରୀ ହେଉଛନ୍ତି ଏକ ଦିପ୍ତିମାନ ପ୍ରକାଶ, ଯାହା ଦେଖିଲେ ଅନ୍ୟମାନେ ଆଲୋକିତ ହୋଇଯାନ୍ତି। ସେ ଏକ ମାତୃଶକ୍ତି, ଏକ ସହନଶୀଳତା, ଏବଂ ଏକ ସଂସ୍କୃତିର ପ୍ରତୀକ। ଅଂଗୁଠି, ନୂପୁର, ହାର – ଏସବୁ ଅଳଙ୍କାର ଯଦି ଖୁସି ଦିଏ, ତେବେ ସେଗୁଡ଼ିକ ନାରୀଙ୍କ ଶୋଭା ବଢ଼ାଇ।

କିନ୍ତୁ ଯଦି ଏସବୁ ଅଳଙ୍କାର ଏବଂ ନିୟମ ଏକ ବନ୍ଧନ ହୋଇଯାଏ, ତେବେ ତାହାକୁ ଭାଙ୍ଗି ଦେଉଥିବା ନାରୀ ସେଇ ଏକ ନୂଆ ପଥର ଅନ୍ୱେଷଣ କରିବା ଉଚିତ। ମୁକ୍ତି ଏବଂ ସ୍ୱାଧୀନତାର ଏହି ଯାତ୍ରା ନାରୀଙ୍କ ଜୀବନର ସତ୍ୟ ଓ ଆତ୍ମସନ୍ତୋଷର ଉତ୍ସ ହେଉ।

ଅତେଯେ, ଅନେକ ଅଳଙ୍କାରରେ ବନ୍ଧା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ନାରୀ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି, ସମ୍ମାନ ଏବଂ ସ୍ୱାଧୀନତା ସହିତ ଜୀବନରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିପାରନ୍ତି।

!! ସୁଶାନ୍ତ କୁମାର ସାସମଲ

ହନୁମାନ ନଗର ଆସ୍କା ରୋଡ଼

ବ୍ରହ୍ମପୁର ଗଞ୍ଜାମ !!

ନାରୀ ଅଳଙ୍କାରରେ ବନ୍ଧା

ନାରୀ ଅଳଙ୍କାରରେ ବନ୍ଧା