ଯୁଧିଷ୍ଠିର –କୁନ୍ତୀ –କର୍ଣ

କର୍ଣ: ମହାଭାରତ ର ଯୁଦ୍ଧ ର ଅନ୍ତିମ କ୍ଷଣ ....ମୋ ଜୀବନ ର ବି ଶେଷ ସମୟ ସତେ ଯେମିତି ମ୍ର୍ତ୍ଯୁ କାରଣ ରୁ ମୋର ଜନ୍ମ ହେଇଛି !! ଜନ୍ମ ଲଗ୍ନ ରେ ମୋ ମାତା ମତେ ମଞ୍ଜୁଷା ଭିତରେ ପୁରେଇ ନଦୀ ଜଳରେ ଭସାଇଦେଲେ !! ଯେଉଁ ସୁର ବୀର ନିଜର ଜନ୍ମକାଳ ରୁ ହିଁ ମୃତ୍ୟୁ କୁ ଦେଖି କରିସାରିଚି , ତା ପାଇଁ ଏ ଅଠରର ଦିନ ର ମହାଭାରତ ରଣ ଏକ ତୁଚ୍ଛ ସ୍ଵପ୍ନ ସମାନ ଥିଲା !! ।ଏହା କହିଲେ ଅତ୍ଯୁକ୍ତି ହବନି !!

(ଏହି ସମୟରେ କୁନ୍ତୀ ପ୍ରବେଶ କଲେ )

କୁନ୍ତୀ: ପୁତ୍ର .....ପୁତ୍ର .... ପୁତ୍ର

କର୍ଣ : ନା ମାତା କୁନ୍ତୀ!! ଏ ପୁତ୍ର ଡାକ ଆପଣଙ୍କ ମୁହଁ ରେ ଶୋଭା ପାଉନାହିଁ!! ମୁଁ କୌନତେୟ ନୁହେଁ .....!!! ମୁଁ ରାଧେୟ ....ମୁଁ ପନଡୂ ପୁତ୍ର ନୁହେଁ....ମୁଁ ସୁତ ପୁତ୍ର....!! ଯେଉଁ ମାତା ମତେ ଜନ୍ମ କାଳରେ ନଦୀ ଜଳରେ ବିସର୍ଜନ କରିଦେଇଥିଲେ....ସେପରି ମାତୃତ୍ଵ ମୋର ଲୋଡା ନାହିଁ !! ଯୁବରାଜ ହବାର କି କୁରୁ କୁଳ ବୀର ହବାର ଲୋଭ ମଧ୍ୟ ମୋ ଭିତରେ ନାହିଁ !! ଜନ୍ମ ମାତ୍ରେ ଆପଣ ମତେ ବର୍ଜିତ ....ଆଉ ତେଜ୍ୟ କଲେ....,ତେଣୁ ଆପଣଙ୍କୁ କ୍ଷମା କରିଦବା ମୋ ପକ୍ଷେ ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ ଦେବୀ ....ରାଧା ପୁତ୍ର କର୍ଣ କଦାଚିତ ରାଧାଙ୍କ ସ୍ଥାନ କାହାକୁ ଦେଇନାହାନ୍ତି!! କି ଦେଇ ପାରିବି ନାହିଁ !! କାରଣ ମୋ ମାତା ରାଧାଙ୍କର ଅନାବିଳ ସ୍ନେହ....ମତେ ଆଉ କେହି ଦେଇ ପାରିବେନି !! ନା ...ମାତା ନା ....ଏଇ ସେଶ ସମୟରେ ତମ ଜୀବନ ର ଭୁଲ କୁ ସୁଧାରୀବାର ଅବସର ଦେଇ ମୁଁ ମାତୃ ଦ୍ରୋହୀ ହେଇ ପାରିବିନି !!

କୁନ୍ତି: ଧନ୍ୟ ...ଧନ୍ୟ ....ଧନ୍ୟ ...ତମ ମାତୃଭକ୍ତି ....ତୁମ ପଋ ପୁତ୍ର ପାଇ ଗର୍ବିତ ମୋ କୋଳ ...!! କିନ୍ତୁ ହତଭାଗ୍ୟ ମୁଁ ତମ ପରି ବୀର ର ମା ଡାକ ଶୁଣିବାର ସୋଭାଗ୍ଯ ମୁଁ ପାଇ ପାରିଲିନି !!

କର୍ଣ: ହେ କୁରୁକୁଳ ରାଣୀ ....ମୁଁ ମଧ୍ୟ ହତଭାଗ୍ୟ ....କାରଣ ମୋର ରାଜ ପରିଚୟ ଥିଲା ....ପାଞ୍ଚ ପାଞ୍ଚ ବୀର ଭାଇ ଥାଉ ଥାଉ ମୁଁ କାହାର ଭାଇ ଡାକ ଶୁଣି ପାରିଲିନି !! ମୋ ମାତା ଥାଉ ଥାଉ ମୋ ସ୍ତ୍ରୀ ପୁତ୍ରବଧୁ ଡାକ ଶୁଣିବାର ସୌଭାଗ୍ୟ ରୁ ବଞ୍ଚିତ ହେଲା ....ମୋ ପୁତ୍ର ପରିବାର କାହାକୁ କୁହା ଯାଏ ସେକଥା ଜାଣିବାର ଅବସର ପାଇଲାନି !! ଏଇଟା ବୋଧ ହୁଏ ପ୍ରାର୍ବଧ ମାତା !! ତେଣୁ ଯାହା ମୁ ମୋ ଜୀବ ଦଶାରେ ପାଇବାର କାଥୀ ଯେତେବେଳେ ତାହା ମୁଁ ପାଇପାରିଲିନି ସେତେବେଳେ ମୃତ୍ୟୁ ଶଯ୍ୟା ରେ ଆପଣ ଙ୍କ ର ପୁଅ ଡାକ ଆନନ୍ଦ ଦବା ବଦଳରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦଉଚି ......ଆଜି ଯଦି ସମାଜ କୁ ନ ଡଋ ମତେ ଆପଣ ଆପଣଙ୍କର ପୁତ୍ର ର ପରିଚୟ ଦବା ପାଇଁ ଏଇ ମହାଭାରତ ର ରଣାଙ୍ଗନ କୁ ଧାଇଁ ଆସିପାରିଲେ ....ତାହେଲେ ସେଦିନ ଗୋଟେ ନିରୀହ ନିଷ୍ପାପ ଜୀବନ କଣ ବୁଝିନଥିବା ଶିଶୁ କୁ ସ୍ବାନ ....ଶୃଗାଳ ବ୍ୟାଘ୍ର ....ଶ୍ଵାପଦ ଭରା ଘୋର ବନାନୀ ଭିତରେ ଛାଡିଦେଲେ କେମିତି!!

କୁନ୍ତି: ପୁତ୍ର !! ତମ କଥା ଶୁଣିଲା ପରେ ,ମତେ ମୋ ନିଜ କୃତ କର୍ମ ଉପରେ ଘୃଣା ଆସିବା ସହିତ ସମଗ୍ର ନାରୀ ସମାଜ ପାଇଁ ମୁଁ ଗୋଟେ କଳଙ୍କ ବୋଲି ଅନୁଭବ କରୁଚି ....ମୁଁ ମା ଡାକ ଶୁଣିବାର ଯୋଗ୍ୟତା ମୋର ନାହିଁ!! କୁମାରୀ ଜୀବନ ରେ ମୁଁ କରିଥିବା ଭୁଲ ପାଇଁ ତମେ ସବୁବେଳେ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ କରିବା ସହିତ ଅପମାନିତ ହେଇଚ ....ମୁନ୍ନ ତମ ର ମା ନୁହେଁ....ମା ତ ରାଧା ॥ଯିଏ ତମ ମା ନ ହେଇବି ....ତାଙ୍କ ଅନ୍ତର ର ସବୁ ମମତା ....ସବୁ ସ୍ନେହ ତମ ପାଇଁ ଢାଳି ଦେଲେ .....ତମେ ମଧ୍ୟ ପୁତ୍ର ହିସାବରେ ,ସ୍ଵାମୀ ହିସାବ ରେ ....ପିତା ହିସାବ ରେ ନିଜ ପରାକାଷ୍ଠା....ଆତ୍ମୀୟତା ସବୁ ଦେଖେଇଚ .... ତମେ ମହାବୀର ... ତମେ......ମହା ଦାନୀ .... ତମେ ମହା ଜ୍ଞାନୀ ...ତମେ ଏ ସମାଜ କୁ କହି ଦେଇ ଗଳ ଯେ ସଖା ବିନା ଜୀବନରେ ଉତ୍ଥାନ ଅସମ୍ଭବ !! ସିଏ କଊରବ କୁଳ ସଖା କର୍ଣ ହୁଅନ୍ତୁ କି ପାଣ୍ଡବ କୁଳର ।

ସଖା କେଶବ : ସଖାଙ୍କ ହାତରେ ହିଁ ତ ସମଗ୍ର ମହାଭାରତ ର ଧର୍ମ ରଜୁ !!!

(କୃଷ୍ଣ ପ୍ରବେଶ କରି )

କୃଷ୍ଣ: ହେ ମହାବୀର .....ହେ ଏଇ ଧରଣି ର କୃଷ୍ଣ ସାର ....ଝଡ ର ଚିଲ ....ତମ ବୀରତ୍ଵ .....ତମ ଗୌରବ ର କଥା ....ତମ ବ୍ୟଥା ସାରା ମାନବ ସମାଜ ଯୁଗ ଯୁଗ ମନେ ରଖିବ!! ଗୋଟେ ଅନୁରୋଧ ରଖିବ କୌନତେୟ

କର୍ଣ: ନା ....ମୁଁ କୌନତେୟ ନୁହେଁ ....ମୁଁ ରାଧେୟ .....ମୁଁ ଅଧିରଥଙ୍କ ପୁତ୍ର ସେଥିରେ ମୁଁ ଆତ୍ମ ତୃପ୍ତି ପାଏ!! ବାସୁଦେବ ମୋର ଲୋଡା ନାହିଁ ଆତ୍ମପ୍ରବଞ୍ଚନା ...., ଯେଉଁ ମାତା ଜନ୍ମ ଦଉ ଦଉ ନଦୀ ଜଳରେ ବିସର୍ଜନ କରିଦେଲା ,ସେପରି ମାତୃତ୍ଵ ମୋର ଲୋଡା ନାହିଁ !! ଯୁବରାଜ ହେବାର କି କୁରୁକୁଳ ବୀର ହବାର ପ୍ରଳଭୋନ ମୋର ନଥିଲା ! ତେଣୁ ମତେ ତମେ କୃତଘ୍ନତା ପଥରେ ନିଅ ନାହିଁ !! ହେ କୃଷ୍ଣ ,।ମୋ ଜନ୍ମ ରହସ୍ୟ ତୁମ୍ଭେ ଧର୍ତ୍ମରାଜଙ୍କୁ କେବେବି କହିବ ନାହିଁ !! କାରଣ ସିଏ ଭାବୁକ....ଧର୍ମଜ୍ଞ ,ଭାବୁକ !! ଯଦି ଜାଣିବେ ମୁଁ ତାଙ୍କ ଜେଷ୍ଠ ଭ୍ରାତା,ତାହେଲେ ସିଏ ତାଙ୍କର ବିଜୟ ମୁକୁଟ ମୋ ମସ୍ତକ ଉପରେ ରଖିଦେବେ !!! ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ ଭୋଗ କରି ପାରିବି ନାହିଁ !! କାରଣ ମୁଁ ବନ୍ଧୁ ପ୍ରେମ ରେ ବନ୍ଧା .....ମୁଁ ଏ ସମସ୍ତ ଜିନିଷ କୁ ମୋ ବନ୍ଧୁ ଦୁର୍ଯୋଧନଙ୍କୁ ସମର୍ପି ଦେବି !!

କୃଷ୍ଣ: କର୍ଣ ତମ ବନ୍ଧୁତ୍ଵ ......ବନ୍ଧୁ ଦୁର୍ଯୋଧନପ୍ରତି ତମ ଭଲ ପାଇବା ଦେଖି ମତେ ଈର୍ଷା ହଊଚି !! ତମ ପରି ସଖା ବିରଳ କର୍ଣ ....ବିରଳ; ଲୋକ ମାନେ ବାସୁ ଦେବ ଙ୍କୁ ଭୁଲି ଯାଇ ପାରନ୍ତି ହେଲେ ଗୀତା....ମହାଭାରତ.....କାବ୍ୟ କବିତାରେ ତମେ ବଞ୍ଚି ରହିବ ସବୁ ଦିନ....ବୀର ହିସାବ ରେ ଦାନି ହିସାବ ରେ ......ମାନି ହିସାବ ରେ...ତୁମେ ଅଜର ....ତୁମେ ଅମର ....ତମେ ଅଜର .....ତମେ ଆଜି ଏ ମାନବ ଶରୀର ଛାଡି ସବୁଦିନ ପାଇଁ ଯାଉଚ ......ହେଲେ ତମ କୁ ସମାଜ ସବୁଦିନ ପାଇଁ ମନେ ରଖିବ।

କର୍ଣ: ବାସୁଦେବ .....ହସାଇଲେ .....ଥରେ କହିଛି ମୋର ମାନ ସନ୍ମାନ ପ୍ରତିପ୍ରତି ତିଳେ ମାତ୍ର ଲୋଭ ନାହିଁ !! ମାୟା କି ମମତା ନାହିଁ ....ହଁ ମଧୁସୂଦନ ଜୀବନ ପ୍ରତି କିଛି ଆପତି କି ଅଭିଯୋଗ ବି ନାହିଁ....ଆଃ.....ଆଃ ....ବିଦାୟ ଜନ୍ମ ଭୂମି .....ବିଦାୟ ମାତା ..... ପରିଚୟ ହିଁନ ....ଦିନ ଦୁଖୀ କର୍ଣ ଆଜି ବିଦାୟ ନଊଚି ....ସଖା ଦୂରଯୋଧୟନ...ତମକୁ କଥା ଦେଇଥିଲି ତମେ ନିଷ୍କଣ୍ଟକ ହେଇ ହସ୍ତିନା ର ରାଜା ହବ ....କର୍ଣ ସେନାପତି ହିସାବ ରେ କଥା ରଖି ପାରିନଥିବାରୁ ମୁଁ ଦୁଖିତ .....ଲଜ୍ଜିତ ....ମତେ ପାରିବ ତ କ୍ଷମା କରି ଦବ।

(Camera look)

ମାତା ରାଧା .....ଶେଷ ସମୟରେ ତମ କୋଳ ରେ ମରୁ ନପାରିବାର ଗ୍ଳାନି ନେଇ ବିଦାୟ ନେଲି ....ମୋ ଦୋଷ ଦୋଷ ପାଇଁ ମତେ କ୍ଷମା କରି ଦବ .....

.....ବିଦାୟ .....

ନାଟକ - କର୍ଣ୍ଣ

କବୟିତ୍ରୀ ବନସ୍ମିତା ପତିଙ୍କ କବିତା "ରଶ୍ମୀରଥି" ର କିୟଦ ଅଂଶକୁ ନେଇ ଏକ ଛୋଟ ନାଟିକା କର୍ଣ୍ଣ।