ମୃତ୍ୟୁ! ଏଇଟା ତ ସଂସାର ର ଦାରୁଣ ନିୟମ।କୌଣସି ଆତ୍ମୀୟ ସ୍ଵଜନଙ୍କ ର ଦେହାନ୍ତ ରେ ଆମେ ଶୋକ କରୁ ।କାରଣ ନିଜ ଲୋକ ପାଖରେ କେମିତି ଗୋଟିଏ ଆସ୍ଥା ଜନ୍ମିଯାଇ ଥାଏ।ବଡ଼ ଲୋକ ଙ୍କ ଦୁଃଖରେ ଆମେ ଶୋକ କରୁ।ଦେଶର ବଡ଼ ବଡ ରାଜନେତା, ମନ୍ତ୍ରୀ ଙ୍କ ଦେହାନ୍ତରେ ଜାତୀୟ ସ୍ତରରେ ଶୋକ ଦିବସ ପାଳନ ହୁଏ।ବହୁତ ବଡ଼ ଓ ଲମ୍ବାଲମ୍ବା ଭାଷଣ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ପ୍ରକ୍ଷେପିତ ହୁଏ।

ମାୟା ବନ୍ଧନ ହିଁ ଶୋକ ର ପ୍ରମୁଖ କାରଣ। ଯିଏ ଆମ ପାଇଁ ଆମର ଭଲ ପାଇଁ ଜୀବନ ଦିଏ ସାହାଯ୍ୟ କରେ, ସୁଖ ଦୁଃଖ ରେ ଆହା ପଦେ କୁହେ, ତାରି ଲାଗି ଶୋକର ଆବେଗ ସ୍ଵତଃ ସୃଷ୍ଟି ହୁଏ। ବର୍ତ୍ତମାନ୍ ଆଧୁନିକ ସମାଜରେ ଶୋକ ର ନିଅଣ୍ଟିଆ ପରିସ୍ଥିତି ଉପୁଜିଲାଣି। ତାର ଅର୍ଥ ଏହା ନୁହେଁ ଯେ ଶୋକାକୁଳ ହେବ ସତେଯେପରି ଉଠିଗଲାଣି।

ସହୃଦୟତା, ଆନ୍ତରିକତା, ସ୍ଵଜନପ୍ରିତି.. ଏ ସମାଜରୁ କିପରି କେଉଁ ଅପଦେବତା ଅଭିଶାପରୁ ଉଭେଇ ଗଲାଣି କେଜାଣି?ସବୁକିଛି ବିଧି କୁ କିମ୍ବା ନାମ ମାତ୍ରକୁ ଉପରଠାଉରିଆ ଚାଲିଛି।ତାହା ବୋଲି ଦେଶରେ ଶୋକ ପାଳନ ହେଉନାହିଁ ତାହା ନୁହେଁ। କୌଣସି ମନୁଷ୍ୟର (ବ୍ୟକ୍ତି)ର ଦେହାନ୍ତ ହେଲେ ଖୁବ୍ ସଭା ସମିତି ହେଉଛି।ବଡ଼ ବଡ଼ ଟେଣ୍ଟ,ଅନେକ ଲାଇଟ୍ ର ସାଜ୍ଜ ସଜ୍ଜା, ଲୋଭନୀୟ ଫୁଲ ଇତ୍ୟାଦିର ଆୟୋଜନ ମଧ୍ୟ କରାଯାଉଛି।

ମୃତ ବ୍ୟକ୍ତିର ଗୁଣ ସୁମରି ବହୁତ୍ କଥା କୁହାଯାଉଛି।କିନ୍ତୁ ଏ କାରୁଣ୍ୟ ଅନ୍ତରରୁ ଆସୁନାହିଁ।ଶୋକ ରେ ହୃଦୟ ଥରି ଉଠିବା ପରିବର୍ତ୍ତେ ମାଇକ ର ଭାଷଣରେ ଲୋକଙ୍କ ହୃଦୟ ଥରି ଉଠୁଛି।ଅନେକ ସମୟରେ ଦୁଃଖରେ ଭାଙ୍ଗିପଡ଼ି ଲୋକେ ମୁଣ୍ଡ ବାଡେଇ ଦିଅନ୍ତି କିମ୍ବା ହାତରେ ମୁଣ୍ଡ ବାଡାନ୍ତି।କିନ୍ତୁ ଆଜି କାନ୍ଦୁ କାନ୍ଦୁ ମୁଣ୍ଡରେ ହାତ ମାରିଲେ ଟେରି ଭାଙ୍ଗିଯିବାର ଭୟ ବି ଅଛି ।

ଏତେ ଏତେ ଅର୍ଥ ଖର୍ଚ୍ଚ କରି ରାସାୟନିକ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସୁନ୍ଦର, ଚିକ୍କଣ ସିନା ହୋଇପାରିଲା କିନ୍ତୁ ମନକୁ ସୁନ୍ଦର ଚିକ୍କଣ କରିପାରିଲାନି। 'ଏ ' ଲୋକ ମାନେ ଦେଖାନିଆ ଶୋକ କଲା ବେଳେ ବି ନିଜ ଷ୍ଟାଇଲ ଓ ଡ୍ରେସ୍ ଉପରେ ଖୁବ୍ ସଚେତନ।କେତେ ଆକୃତଜ୍ଞ ଯେ ଏମାନେ?? କୌଣସି ଦଶାହ ଓ ଏକଦଶାହ କାର୍ଯ ରେ ଏମାନେ ସ୍ୱାନ୍ତ୍ଵନା ଦେବା ର ଦୂରର କଥ। ଖାଦ୍ୟ ଓ ବିଭିନ୍ନ ବ୍ୟଞ୍ଜନ ଉପରେ ଏକ ଆଲୋଚନା ହୁଏ

ଏ ଓଡ଼ିଆ ଜାତି ଟା ଦିନକୁ ଦିନ ଅବିବେକୀ ଗୁଣକୁ ଆଦିରି ନେଲାଣି!ଯାହା ଲାଗୁଛି ଆଉ କିଛି ଦିନ ପରେ ବିରହର ଶୋକ ପ୍ରକାଶ କରିବା ନିମନ୍ତେ ବଜାରରୁ ଶୋକ ପଇସା ଦେଇ କିଣି ଆଣିବାକୁ ପଡ଼ିବ।ତେବେ ଯାଇ ଗ୍ରାମ , ସହର ଓ ପଡ଼ିଶଘରେ ଜଣା ପଡ଼ିବ ଏ ଜାତିଟା ଶୋକାକୁଳ ହୋଇ ଉଠିଛି।

ଆଶ୍ରିତା ଦାସ
ଡାଳତୋଳା, ଖୋର୍ଦ୍ଧା

ନିଅଣ୍ଟିଆ ଶୋକ

ଜୀବ ଜନ୍ମ ରେ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ମୃତ୍ୟୁରେ ଶେଷ। ଜୀବ ମନରେ ଥିବା ମାୟା ବନ୍ଧନ ହିଁ ଶୋକ ର ପ୍ରମୁଖ କାରଣ।