ତୁମେ ସେହି ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ବିଶ୍ବାସ କର,

"ଯିଏ ତୁମ ହସ ପଛରେ ଥିବା ଦୁଃଖ କୁ ଦେଖୂପାରେ ଯିଏ ତୁମ ରାଗ ଭିତରେ ଥିବା ଭଲପାଇବା କୁ ଅନୁଭବ କରିପାରେ ।"

ନିଜ ମଣିଷ, ମିଛ ବିଶ୍ୱାସ

ଆପଣ କାହାକୁ ବିଶ୍ୱାସ କରୁଛନ୍ତି କି? ଯଦି ହଁ, ତେବେ ଟିକେ ସାବଧାନ। ଆପଣ ଆଗାମୀ ଦିନରେ ହୁଏତ ହରଡ଼ଘଣାରେ ପଡ଼ିପାରନ୍ତି। ମଝିରେ ମଝିରେ ବିଶ୍ୱାସକୁ ପରଖନ୍ତୁ। ଆପଣ ଯଦି ଆସ୍ଥାଭାଜନ ହୋଇପାରୁଛନ୍ତି ତେବେ ଭରସି ଆଗକୁ ବଢ଼ନ୍ତୁ। ଅନ୍ୟଥା ସେଇଠି ବିଶ୍ୱାସକୁ ହନନ କରିଥିବା ମଣିଷ ସହ ସମ୍ପର୍କରେ ଡୋରି ପକାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତୁ। ମଣିଷ ବିଶ୍ୱାସ କରୁଥିବା ଲୋକ ପ୍ରତି ଅନ୍ଧ ହୋଇଯାଏ। ସବୁକିଛି ଖୋଲାମେଲା ଗପିପାରେ। ନିଜର ଦୁଃଖସୁଖ, ବିପଦଆପଦରେ ସେଇ ମଣିଷକୁ ଖୋଜେ। ମନକଥାକୁ ଖୋଲି କହିଦେଲେ ତା’ର ହୃଦୟ ଭରିଯାଏ। ମନ ହାଲ୍‌କା ହୋଇଯାଏ। ଏଇ କାରଣରୁ ମଣିଷ କାହାକୁ ନା କାହାକୁ ବିଶ୍ୱାସ କରିବା ସ୍ବାଭାବିକ୍‌। ମନକୁ ମନ ମିଶିଗଲେ ହୃଦୟ ବିଗଳିତ ହୁଏ। ମନରେ ଭାବାନ୍ତର ହୁଏ। ମନ ଓ ହୃଦୟ ଭିତରେ ଯେଉଁ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ହୁଏ, ସେଇ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱକୁ ଯିଏ ଠିକଣା ଢଙ୍ଗରେ ବୁଝି ଉପଯୁକ୍ତ ସହାୟତାର ହାତ ବଢ଼ାଏ, ତେଣିକି ସିଏ ହୃଦୟର ମଣିଷ ହୁଏ। ବିଶ୍ୱାସ ଜାଗ୍ରତ ହୁଏ। ସେଇ ବିଶ୍ୱାସ ପରସ୍ତ ପରସ୍ତ ହୋଇ ସ୍ତରୀଭୂତ ହୁଏ। ଚଟାଣ ପରି ଦୃଢ଼ ହୁଏ। ସେଇଠୁ ସେଇ ମଣିଷ ପ୍ରିୟପାତ୍ର ହୋଇଯାଏ। ତା’ପରେ ନିଜ ଲୋକ ପାଲଟିଯାଏ ତଥାକଥିତ ମଣିଷ। କଥାଠାରୁ ଆରମ୍ଭକରି କାରବାର, ନେଣଦେଣ, ଲାଭକ୍ଷତି, ଗୁମର ବେପାର ସବୁ ଚାଲେ ବେଧଡ଼କ ହୋଇ। ସେଇ ବିଶ୍ୱାସୀ ମଣିଷ ହୃଦୟତାର ସହ ସବୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ କିଛି ସମସ୍ୟା ନାହିଁ। କେଉଁଠାରେ ଟିକେ ଓଲମବିଲମ ହୋଇଗଲେ ପାନରୁ ଚୂନ ଖସିବ। ତା’ପରଠାରୁ ସେ ଶତ୍ରୁ ପାଲଟିଯିବ। ଆପଣଙ୍କ ପୂର୍ବ ଶତ୍ରୁ ସହ ହାତ ମିଶେଇବ। ଆପଣଙ୍କ ବିରୋଧରେ ମେଳି କରିବ। ନିଜର ଅପଯଶ, ଗୁଣକୀର୍ତ୍ତି କହି ବୁଲିବ। ଆପଣଙ୍କୁ ବଦନାମ କରିବା ଲାଗି ଅହରହ ଚେଷ୍ଟା କରିବ। ଆପଣ ନିଷ୍ଠାର ସହ ଥିଲେ କିଛି ହେବନି। ସାମୟିକ ଭାବେ ହୁଏତ ଆପଣଙ୍କ ମାନସିକ ଅବସାଦ ଆସିବ। ପରେ ଆପଣଙ୍କ ନିଷ୍ଠା, ସଚ୍ଛୋଟତା ଓ ସ୍ବାଭିମାନର ବିଜୟ ହେବ ନିଶ୍ଚିତ। ସମୟକ୍ରମେ ଲୋକେ ଅସଲ କଥାକୁ ବୁଝିବେ। ତଥାକଥିତ ଲୋକଙ୍କ ଚରିତ୍ର ପଦାରେ ପଡ଼ିବ। କିନ୍ତୁ ଯଦି ଆପଣ ବେଆଇନ ପଥରେ ପାଦ ଦେଇଥିବେ, ସେଇ ବିଶ୍ୱାସୀ ମଣିଷକୁ ସାଥୀ କରିଥିବେ ସେ ହୁଏତ ଆପଣଙ୍କ ପ୍ରଭୂତ କ୍ଷତି କରିଦେଇପାରେ। ସେଥିପାଇଁ ବେଆଇନ କାରବାରରେ କିଏ ସାଥୀ, ବନ୍ଧୁ ଓ ଆତ୍ମୀୟ ସମ୍ପର୍କ ବୃଦ୍ଧି କରିବା ଠିକ୍‌ ନୁହେଁ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଅନୀତି କ୍ଷଣସ୍ଥାୟୀ। ସେ କାୟା ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିବ ନିଶ୍ଚିତ। କାୟା ପାଲଟିଗଲେ ସବୁକିଛି ଗୋଳମାଳ ହେବ। ସେହିକ୍ରମରେ ଏଇ ବ୍ୟାପାରରେ କାହାକୁ ବିଶ୍ୱାସଭାଜନ ହେବା ବୋକାମିର ପରିଚୟ ବୋଲି ଧରାଯାଏ। ବେଆଇନ କାମ କରୁଥିବା ଲୋକଟି ଜାଣେ ଯେ କେବେ ନା କେବେ କେଉଁଠି ବି ଏସବୁର ହୁଏତ ଅନ୍ତ ହୋଇପାରେ। ସେଠି ନିଜେ ମୁକୁଳିବା ବାଟ ରଖିଥାଏ ସେହି ଲୋକ। କିନ୍ତୁ ସେଥିରେ ଆଉ କାହାକୁ ବିଶ୍ୱାସୀ ଅଂଶୀଦାର କଲେ ଅଡୁଆ ସୂତାର ଖିଅ ଖୋଲିଯିବ କେଉଁ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ।

ସାଧାରଣତଃ ନିଜ ଆତ୍ମୀୟସ୍ବଜନଙ୍କ ଉପରେ ଅଧିକ ଆସ୍ଥା ରଖନ୍ତି ଲୋକ। ପର ଲୋକ କେତେବେଳେ ବି ଛୁରିକା ଘାତ କରିପାରନ୍ତି। ତଣ୍ଟି କାଟିପାରନ୍ତି। ନିଜ ଲୋକ ପାଖରେ ଥିଲେ ଗୋଟେ ଅସୀମ ସାହସ ମିଳେ। ଆଗକୁ ବଢ଼ିବାକୁ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ମିଳେ। ଭଲରେ ମନ୍ଦରେ ସାହା ହେବାର ଗୋଟେ ଆଶା ରଖେ ମଣିଷ। ନିଜ ଲୋକ ନିକଟରେ ଅଧିକ ସହଜ ହୁଏ ମଣିଷ। ଆହୁରି ଅଧିକ ଖୋଲାମେଲା ହେବାରେ ସମସ୍ୟା ନ ଥାଏ। କିନ୍ତୁ ଦେଖାଯାଏ ସେଇ ମଣିଷମାନେ ହିଁ ସହଜରେ ଅସୁବିଧାରେ ପକାଇପାରନ୍ତି। ନିଜ ଲୋକ ପାଖରେ ଥିବାର ମିଛ ବିଶ୍ୱାସକୁ ନେଇ ବଞ୍ଚତ୍ଥିବା ମଣିଷ ଶେଷରେ ସାଂଘାତିକ ଭାବେ ହଇରାଣ ହୁଅନ୍ତି। ଏବେ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠୁଛି ତେବେ ମଣିଷ କାହାକୁ ବିଶ୍ୱାସ କରିବ? ଅବଶ୍ୟ ମଣିଷକୁ ମଣିଷ ବିଶ୍ୱାସ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ। କିନ୍ତୁ ନିଜ ଭିତରେ ବରାବର ପ୍ରତ୍ୟୟ ଜାଗ୍ରତ କରିବାକୁ ହେବ ସେଇ ଲୋକଟି କେତେ ବିଶ୍ୱାସୀ, ଯଦିଓ ମଣିଷଠାରୁ ପଶୁମାନେ ଢେର୍‌ ବିଶ୍ୱାସୀ। ସାମାନ୍ୟ ଖାଦ୍ୟ ଓ ଆଦରରେ ପଶୁପକ୍ଷୀଗୁଡ଼ିକ ନିଜର ଆତ୍ମୀୟଙ୍କଠାରୁ ବି ଢେର୍‌ ଗୁଣରେ ବିଶ୍ୱାସ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରନ୍ତି। ଏମିତିକି ସମୟେ ସମୟେ ନିଜ ମାଲିକର ପ୍ରାଣରକ୍ଷା ଲାଗି ନିଜ ଜୀବନକୁ ବି ବଳି ଦେଇପାରନ୍ତି। ହିଂସ୍ର ମନେହେଉଥିବା ମାଂସାଶୀ ପ୍ରାଣୀମାନେ ବି ମଣିଷର ବୋଲ ମାନିପାରନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ମଣିଷକୁ ଆପଣ ବୋଲ ମନେଇ ପାରିବେନି।

ବର୍ତ୍ତମାନ ପରିସ୍ଥିତିରେ ସବୁ ସମ୍ପର୍କ ସ୍ବାର୍ଥରେ ବନ୍ଧା। ସ୍ବାର୍ଥ ସରିଗଲେ ସମ୍ପର୍କ ଶେଷ। ମୁହଁ ଫେରାଇନେବେ। ଆସ୍ଥା କୁହୁଡ଼ି ଭଳି ଉଭେଇଯିବ। ବିଶ୍ୱାସର ତାସ୍‌ଘର ଭୁଶୁଡ଼ିଯିବ। କ୍ୱଚିତ୍‌ ସମ୍ପର୍କ ଗୋଟେ ଦୃଢ଼ ବିଶ୍ୱାସରେ ବନ୍ଧା। ତାହା ଭାଗ୍ୟର ବିଷୟ। ବାକି ସବୁ ସ୍ବାର୍ଥର ଇଟାରେ ସମ୍ପର୍କର ମହଲ ଗଢ଼ିଚାଲିଥାଏ। ଆପଣ ଜାଣିବାକୁ ହେବ ଯାହାସବୁ ସମ୍ପର୍କ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଛି ମିଛ ବିଶ୍ୱାସରେ ଗଢ଼ା ହୋଇଛି। ସେଇ ବିଶ୍ୱାସ ପଛରେ ଆପଣଙ୍କ ଉଦାରପଣ, ମହତ୍‌ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସବୁ ଗୌଣ। ମୁଖ୍ୟ ହେଲା ପର ମଣିଷର ସ୍ବାର୍ଥ। ଆପଣ ଅନେଶତଟି ସହାୟତା କରିଥିବେ ଜଣେ ମଣିଷକୁ କିନ୍ତୁ ଶହେ ନମ୍ବର ସ୍ବାର୍ଥରେ ଯଦି ବ୍ୟାଘାତ ସୃଷ୍ଟି ହେଲା, ସେବେଠାରୁ ସମ୍ପର୍କରେ ଭଟ୍ଟା ସୁନିଶ୍ଚିତ। ସେଇ ଲୋକଟି ଅଚିରେ ଅନେଶତ ସହାୟତାକୁ ଭୁଲିଯିବ। କେବଳ ଶହେ ନମ୍ବର ସ୍ବାର୍ଥ ସାଧନରେ ଆପଣଙ୍କ ବିଫଳତାକୁ ଗଣ୍ଠି ପକେଇବ। କେଉଁ ପରିସ୍ଥିତିରେ ଆପଣ ବିଫଳ ହେଲେ ତାହା ବୁଝିବା ଅପେକ୍ଷା ଅନ୍ୟ ଅର୍ଥରେ ସେଇ ପରିସ୍ଥିତିକୁ ସେ ପରଖିବ। ସେଇଠୁ ମିଛ ବିଶ୍ୱାସକୁ ହତ୍ୟା କରିବ। ଅତଏବ ଅନ୍ୟର ସ୍ବାର୍ଥ କଥା ବୁଝିଲେ ଆପଣ ବିଶ୍ୱାସୀ ଓ ଭଲ ମଣିଷ ହୋଇପାରିବେ। ଅପରପକ୍ଷେ ଏସବୁର ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱରେ ଯଦି ଆପଣଙ୍କ ନିକଟରେ ଥିବା ମଣିଷ ସବୁ ବର୍ଷ ବର୍ଷ ଧରି ପରୀକ୍ଷା ପରେ ଦୃଢ଼ ବିଶ୍ୱାସୀ ଭଳି ପ୍ରମାଣିତ କରିଆସୁଛି। ଜାଣନ୍ତୁ ଆପଣ ବେଶ୍‌ ଭାଗ୍ୟବାନ୍‌। ସେଇ ମଣିଷଙ୍କୁ କେବେ ହରେଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତୁନି।

ଚାଣ୍ୟକ ନୀତି:-

ଚାଣକ୍ୟ କୁହନ୍ତି କାହା ଉପରେ ବିଶ୍ୱାସ କରିବା ପୂର୍ବରୁ ତାଙ୍କୁ ପରଖି ନେବା ଉଚିତ। କାରଣ ଏହାଦ୍ୱାରା ଭବିଷ୍ୟତରେ ପ୍ରତାରିତ ହେବାରୁ ନିଜକୁ ରକ୍ଷା କରିହେବ। ତେବେ ଏଥିପାଇଁ ନିମ୍ନଲିଖିତ ବିଷୟରେ ଧ୍ୟାନ ରଖିବା ଉଚିତ।

ଚାଣକ୍ୟ ଏହି ଶ୍ଲୋକରେ କହିଛନ୍ତି, ଶୁଦ୍ଧ ସୁନାକୁ ପରଖିବା ପାଇଁ ଯେପରି ଘଷିବା, କାଟିବା, ନିଆଁରେ ତତାଇବା ଏବଂ ହାତୁଡ଼ି ପାହାର ଖାଇବାକୁ ପଡ଼ିଥାଏ, ସେହିଭଳି କୌଣସି ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ପରଖିବା ପାଇଁ ତ୍ୟାଗ, ଗୁଣ, କର୍ମ ଏବଂ ଚରିତ୍ର ଭଳି ଚାରୋଟି କଥାକୁ ଧ୍ୟାନ ଦେବା ଉଚିତ।

-ତ୍ୟାଗର ଭାବନା: କୌଣସି ବ୍ୟକ୍ତି ଉପରେ ବିଶ୍ୱାସ କରିବା ପୂର୍ବରୁ ସେ ଅନ୍ୟପାଇଁ ତ୍ୟାଗ କରିଛନ୍ତି କି ନାହିଁ ଜାଣି ନିଅନ୍ତୁ। ଯଦି କେହି ଅନ୍ୟର ସୁଖ ପାଇଁ ନିଜର ସୁଖକୁ ତ୍ୟାଗ କରେ ତେବେ ସେଭଳି ବ୍ୟକ୍ତି ବିଶ୍ୱାସଯୋଗ୍ୟ

-ଚରିତ୍ର:ଯେଉଁ ଲୋକର ଚରିତ୍ର ଭଲ ସେ ଅନ୍ୟ ବିଷୟରେ କେବେହେଲେ ଖରାପ କଥା ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି ନାହିଁ। ଏଭଳି ଲୋକ ଉପରେ ବିଶ୍ୱାସ କରିହୁଏ। ଅପରପକ୍ଷେ ଅନ୍ୟ ବିଷୟରେ ଖରାପ କଥା କହୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ବିଶ୍ୱାସ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।

-ଗୁଣର ତୁଳନା: ଯେଉଁ ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କ୍ରୋଧ, ଆଳସ୍ୟ, ସ୍ବାର୍ଥ, ମିଥ୍ୟା ଏବଂ ଅହଙ୍କାର ଭଳି ଅବଗୁଣ ଥାଏ, ତାଙ୍କ ଉପରେ ବିଶ୍ୱାସ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଯେଉଁଲୋକ ଶାନ୍ତ ସ୍ବଭାବର ଏବଂ ସତ୍ୟର ପଥରେ ଚାଲିଥାଏ ତାଙ୍କର ବିଶ୍ୱାସ କରନ୍ତୁ।

-କର୍ମକୁ ପରଖିବା: ଯେଉଁ ଲୋକ ନିଜ ସ୍ବାର୍ଥ ପାଇଁ କାହାକୁ ପ୍ରତାରିତ କରିପାରେ। ଲୋଭୀ ସ୍ବଭାବର ଏବଂ ମିଛ କହି ଧନ କମାଇଥାଏ, ସେଭଳି ଲୋକଙ୍କ ଉପରେ ଭରସା କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଏଣୁ କେବଳ ଭଲ କର୍ମ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ବିଶ୍ୱାସ କରିବା ଉଚିତ।

ଈଶ୍ୱର ବିଶ୍ୱାସ:-

ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ସ୍ବୟଂମ୍ବରକୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହ ଗଲା ବେଳେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ପଚାରିଲେ- ‘ସଖା, ତୁମେ ସେଠାରେ ଆୟୋଜନ ବିଷୟରେ ତ ଜାଣିଥିବ। ଅହରହ ବୁଲୁଥିବା (ଖୁମ୍ବରେ ଲାଗିଥିବା) ଗୋଟିଏ ଚକ୍ରରେ ମାଛଟିଏ ଖଞ୍ଜାଯାଇଛି। ଖୁମ୍ବ ତଳେ ପାଣି ଅଛି ଯେଉଁଥିରେ ଚକ୍ର ଓ ମାଛର ପ୍ରତିବିମ୍ବ ସ୍ପଷ୍ଟ ଦେଖାଯାଉଛି। ପ୍ରତିବିମ୍ବକୁ ଚାହିଁ ଯେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତି ଚକ୍ର ଉପର ମାଛର ଆଖିରେ ଶର ବିଦ୍ଧ କରିପାରିବ, ତା’ରି ବେକରେ ହିଁ ଦ୍ରୌପଦୀ ବରଣମାଳା ଦେବେ- ପାରିବ ତ?’ ଅର୍ଜୁନ କହିଲେ- ‘ସଖା, ଏ ଯାବତ୍‌ ମୋର ଲକ୍ଷ୍ୟ ଭ୍ରଷ୍ଟ ହୋଇନାହିଁ। ତୁମେ ଜାଣ, ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟାରେ ମୁଁ ପାରଙ୍ଗମ। ତେଣୁ ମୁଁ ଭାବୁଛି, ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ ସଫଳ ହେବି।’ ଭଗବାନ କହିଲେ- ‘ତୁମର ଆତ୍ମବିଶ୍ବାସ କଥା ଶୁଣି ମୋତେ ଖୁସି ଲାଗିଲା; କିନ୍ତୁ ‘କରିବା’ ତୁମର ଅଧୀନ, କିନ୍ତୁ ‘ହେବା’ ତୁମ ଅଧୀନରେ ନାହିଁ।’ ଅର୍ଜୁନ କହିଲେ- ‘ମୁଁ ତ ସବୁ କରିବି, ତୁମେ ତା’ହେଲେ କ’ଣ କରିବ? ତୁମେ ମୋ ସଙ୍ଗରେ ଥିବା ଯୋଗୁ ହିଁ ମୁଁ ଭବିଷ୍ୟତ୍‌ କଥା ତୁମ ଭରସାରେ କହି ଦେଲି।’ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ- ‘ଠିକ୍‌ କଥା, କିନ୍ତୁ ତୁମେ ସଫଳ ହେବାର ସମ୍ଭାବନା ଅଧିକ ବୋଲି କହିବା କଥା। ତୁମେ ଦକ୍ଷ ମୁଁ ଜାଣେ, ତଥାପି ଫଳଟାକୁ ମୁଁ ସବୁବେଳେ ମୋ ହାତରେ ରଖିଥାଏ। ତୁମର ମୋ ଉପରେ ଥିବା ବିଶ୍ବାସର ମାତ୍ରାନୁସାରେ ଭବିଷ୍ୟତ୍‌ ମୁଁ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରିବି।’ ଅର୍ଜୁନ କହିଲେ- ‘ପ୍ରଭୁ, ଗୋଟିଏ ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରିବାକୁ ମନ ହେଉଛି। ସତରେ କ’ଣ ମଣିଷ କାମନା ରହିତ ହୋଇ ଚଳିପାରିବ ବା କୌଣସି କାମ କରିପାରିବ? ଦ୍ବିତୀୟତଃ ତୁମେ ଦକ୍ଷ ବା କର୍ମନିଷ୍ଠ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ତୁମେ କେଉଁ ବାକି କାମ କର- ସେ ତ ସବୁ କରେ!’ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ- ‘କାମନା ଦୁଇ ପ୍ରକାର, ସ˚ସାରରେ ଥିବା ଏବ˚ ପରିଶେଷରେ ଏଇଠାରେ ହିଁ ରହି ଯାଉଥିବା ଜିନିଷ ପାଇବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରିବା କାମନା ବିଷ ସଦୃଶ। କାରଣ ଏହା ଅସ୍ଥାୟୀ ଓ ଅନିତ୍ୟ। ନିତ୍ୟ ଓ ସ୍ଥାୟୀ ଜିନିଷ ହେଲା ଜନ୍ମ-ମୃତ୍ୟୁ ଚକ୍ରରୁ ବାହାରକୁ ଯିବା ଓ ସେଥି ପାଇଁ ଈଶ୍ବରଙ୍କ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଓ ବିଶ୍ବାସ ଆଣିବାକୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବା। ଭଗବାନ ତିନି ପ୍ରକାର ଭକ୍ତଙ୍କ କାମନା ପୂରଣ କରନ୍ତି। ସାଧକ ଭକ୍ତ, ସିଦ୍ଧ ଭକ୍ତ ଓ ବିଷୟା ଭକ୍ତ। ନିଷାଦ ରାଜ ଥିଲେ ସିଦ୍ଧ ଭକ୍ତ। ଜ୍ଞାନୀ ଭକ୍ତ ପରି ସେ ପୂର୍ଣ୍ଣତ୍ବ ଲାଭ କରି ଭଗବାନଙ୍କ ପ୍ରିୟ ହୋଇଥିଲେ। ବିଭୀଷଣ ଥିଲେ ସାଧକ ଭକ୍ତ। ସେ ଅହରହ ଭଗବତ୍‌ ପ୍ରାପ୍ତିର ସାଧନାରେ ଅଗ୍ରସର ହେଉଥିଲେ। ସୁଗ୍ରୀବ ଥିଲେ ବିଷୟୀ ଭକ୍ତ ଯେ କେବଳ ବିପଦ ସମୟରେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଆତୁର ହୋଇ ଡାକିଥିଲେ। ତା’ ଆତୁରତାର ମାତ୍ରା ଦେଖି ଭଗବାନ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି ଓ ତାକୁ ବିପଦରୁ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତି। ଦ୍ବିତୀୟ ପ୍ରଶ୍ନ ତୁମ ବିଷୟରେ ତୁମେ ପଚାରୁଛ। ତୁମେ ଭାବୁଛ, ମୁଁ ତ ଦକ୍ଷ, ମୁଁ ତ ନିଶ୍ଚୟ ମାଛ ଆଖିରେ ଶର ବିଦ୍ଧ କରିପାରିବି- ତେବେ ଏଥିରେ ଭଗବାନଙ୍କର ଭୂମିକା କେଉଁଠି?’

ଶୁଣ, ତୁମେ ପାଣିକୁ ଚାହିଁ ଉପରେ ଘୂରୁଥିବା ଚକ୍ରରେ ଖଞ୍ଜା ଯାଇଥିବା ମାଛ ଆଖିକୁ ତୀର ମାରିବ। ମୋର ଭୂମିକା ହେଲା, ତଳ ପାଣିକୁ ସ୍ଥିର ରଖିବା ଏବ˚ ତୁମ ତୀରକୁ ମାଛ ଆଖି ପାଖକୁ ନେବା। ସେଇଥିପାଇଁ କହୁଛି ଯେ ‘କରିବା’ ତୁମର ଆୟତ୍ତ କିନ୍ତୁ ‘ହେବା’ ମୋ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ। ତୁମର ମୋ ଉପରେ ଥିବା ଅଖଣ୍ତ ବିଶ୍ବାସ ଯୋଗୁ ହିଁ ମୁଁ ତୁମକୁ ତୁମ କାର୍ଯ୍ୟରେ ସଫଳ କରାଇବାକୁ ବାଧୢ। ଈଶ୍ବରଙ୍କ ଉପରେ ବିଶ୍ବାସ ହିଁ ସଫଳତାର ମୂଳମନ୍ତ୍ର। ଛୋଟ ଗପଟିଏ କହୁଛି। ଥରେ କେତେକ ଛେଳି ଚରୁ ଚରୁ ବଣ ଭିତରକୁ ଚାଲିଗଲେ। ସନ୍ଧ୍ୟା ପୂର୍ବରୁ ସମସ୍ତ ଛେଳି ଫେରି ଆସିଲେ ବି ଛୋଟ ଛେଳି ଛୁଆଟିଏ ରହିଗଲା। ଏଠି ସେଠି ବୁଲିବା ପରେ ସେ ହଠାତ୍‌ ସି˚ହର ପାଦଚିହ୍ନ ଦେଖି ସେଇ ରାସ୍ତାରେ ଗଲା। ସି˚ହ ଗୁମ୍ଫା ନିକଟରେ ଠିଆ ହୋଇ ରହିଲା। ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶିକାରୀ ଜନ୍ତୁ ଯଥା ଶିଆଳ, ବଣ ଗଧିଆ ଇତ୍ୟାଦି ତାକୁ ଆକ୍ରମଣ କରିବାକୁ ଆସିବା ମାତ୍ରେ ସେ କହିଲା- ଏ ପାଦ ଚିହ୍ନ ଦେଖ, ଏ ଗୁମ୍ଫାର ମାଲିକ ପଶୁରାଜ ସି˚ହ ମୋତେ ଆଶ୍ରୟ ଦେଇ ବୁଲିବାକୁ ଯାଇଛନ୍ତି। ଏହା ଶୁଣି ସମସ୍ତେ ସେ ଜାଗା ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ। ପଶୁରାଜ ସି˚ହ ଗୁମ୍ଫା ନିକଟକୁ ଆସି ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଠାରୁ ଛେଳି ଛୁଆର ତା’ ଉପରେ ଥିବା ନିଷ୍କପଟ ବିଶ୍ବାସ କଥା ଶୁଣି ଭାରି ଖୁସି ହୋଇ ହାତୀକୁ ଡାକି ତାକୁ ପିଠିରେ ବସାଇ ପ୍ରତିଦିନ ବୁଲାଇବାକୁ ନେବା ପାଇଁ ଆଦେଶ ଦେଲା।

ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ- ଶୁଣ ଅର୍ଜୁନ, ଧ୍ରୁବଙ୍କର ତପସ୍ୟା କରିବାର ବୟସ ହୋଇଥିଲା କି? ଗଜେନ୍ଦ୍ର ପାଖରେ କୌଣସି ବିଶେଷ ବିଦ୍ୟା ଥିଲା କି? ଯଦୁପତି ଉଗ୍ରସେନଙ୍କର କିଛି ପରାକ୍ରମ ଥିଲା କି? କୁବ୍‌ଜା ସୁନ୍ଦରୀ ଥିଲା କି? ସୁଦାମା ପାଖରେ ମୋତେ କିଛି ଦେବା ପାଇଁ ଧନ ଥିଲା କି? କେବଳ ଏତିକି ନୁହେଁ, ନିଷାଦରାଜ, ସୁଗ୍ରୀବ, ବିଭୀଷଣ, ହନୁମାନ ଏପରିକି ବୃତ୍ରାସୁର ଓ ପୂତନା ଇତ୍ୟାଦି ସେମାନଙ୍କର ମୋ ଉପରେ ଥିବା ବିଶ୍ବାସ ଯୋଗୁ ମୋ ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇପାରିଲେ। ‘ମୁଁ ତୁମର’ ବୋଲି ବିଶ୍ବାସ ଆସିଲେ ‘ତୁମେ ବି ମୋର’ ହୋଇଯିବ।

"କାହାକୁ ଅନ୍ଧ ଭଳି ବିଶ୍ବାସ କରିବାରେ

ଦୁଇଟି ଫାଇଦା ରହିଥାଏ,

ସାରା ଜୀବନ ପାଇଁ ବନ୍ଧୁଟିଏ

ମିଳିଯାଏ ନହେଲେ ସବୁଦିନ

ପାଇଁ ଆଖି ଖୋଲି ଯାଏ ।"

@ଅନନ୍ୟା ପ୍ରଜ୍ଞାସ୍ମିତା ତ୍ରିପାଠୀ

ନିଜ ମଣିଷ, ମିଛ ବିଶ୍ୱାସ ଓ ଈଶ୍ୱର ବିଶ୍ୱାସ

..