ସୁପରିଚିତ “ ନୂଆଁଖାଇ” ବା ନବାନ୍ନ ଭକ୍ଷଣର ବ୍ୟାପକତା ଓ ଲୋକପ୍ରିୟତାରେ କୌଣସି ପ୍ରଶ୍ନବାଚୀ ନାହିଁ ।ଏହାର ଇତିହାସ, ପରଂପରା ଓ ଉପଯୋଗୀତା ସମାଜରେ ଏତେ ଗଭୀର ସ୍ତରକୁ ଯାଇଛି ଯେ ଏହା ସାମାଜିକ ଜନଜୀବନ, ରୀତିନୀତି, ପର୍ବପର୍ବାଣି ସହ ଓତପ୍ରୋତ ଭାବେ ଜଡ଼ିତ । ନୂଆଁଖାଇ କେବେ ଔପଚାରିକତା ନଥିଲା କି ଏବେ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ । ଏହା ଏକ ମାନସିକତା ଓ ସାମାଜିକ ପ୍ରତିବଦ୍ଧତା । ତେବେ ଏହାର ପୌରାଣିକତା, ଐତିହାସିକତା ଓ କ୍ରମ ବିବିର୍ଜନ ସଂପର୍କରେ ଅନେକ ଆଧୁନିକ ତଥ୍ୟ ସାଧାରଣ ଜନତାଙ୍କ ପାଖରେ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପେ ପହଞ୍ଚି ପାରି ନାହିଁ ।

ନୂଆଁଖାଇର ତଥ୍ୟାବଳୀ ସମୟ ସ୍ରୋତରେ ପ୍ରବାହମାନ ଏକ ଧାରା ସଦୃଶ । ଏହି ଧାରାରୁ ଯେ ଯେତେ ରସ ଗ୍ରହଣ କଲା ସେ ସେତେ ରସସିକ୍ତ ହେଲା । ଏ ଧାରାରେ ସଂଶ୍ଳିଷ୍ଟ ଇତିହାସ, କିମ୍ବଦନ୍ତୀ, ପରମ୍ପରା, ଭୌଗୋଳିକତା, ଆଞ୍ଚଳିକତା, ସାହିତ୍ୟ ଓ ସାଂସ୍କୃତିକ ବିଚାରଧାରା ତଥା ଅନେକ କିଛି । କିଛି ଆଦିବାସୀ ସଂସ୍କୃତିର ପ୍ରତିଫଳନ ସଙ୍ଗକୁ କିଛି ବୈଦିକ, ଜ୍ୟୋତିଷିକ ବିବେଚନା ମଧ୍ୟ ଏଥିରେ ସାମିଲ | ଏତେ ସବୁ ନିର୍ଝରଣୀର ଜଳକୁ ବହନ କରି ଶତାବ୍ଦୀ ଶତାବ୍ଦୀ ଧରି ଝରି ଆସୁଥ‌ିବା ଏହି ସ୍ରୋତସ୍ଵିନୀ ଅନେକ ବାଧାବିଘ୍ନ ଓ ପ୍ରତିକୂଳ ପରିବେଶ ମଧ୍ୟରେ ଅନେକ ସମୟରେ ପଥଭ୍ରଷ୍ଟ ହୋଇଛି । ଏପରି ଏକ ବଳିଷ୍ଠ ପରମ୍ପରାକୁ ସଦା ଜୀବିତ ଓ ଜାଗ୍ରତ ରଖିବା ପାଇଁ ଏବଂ ଆଗାମୀ ପିଢ଼ିର ସୂଚନା ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ଲିପିବଦ୍ଧତାର ଆବଶ୍ୟକତା ଅନସ୍ବୀକାର୍ଯ୍ୟ ।

ଇତିହାସଜ୍ଞ କହନ୍ତି- ତଥ୍ୟ ନିଜକୁ ନିଜେ ପରିପ୍ରକାଶ କରିବାରେ ବ୍ୟର୍ଥ ହୁଏ । ଏଥିପାଇଁ ଲୋଡ଼ା ବ୍ୟାଖ୍ୟାକାର । ଆମର ସମୃଦ୍ଧି ଥାଇପାରେ; ମାତ୍ର ଇତିହାସକୁ ବଞ୍ଚାଇ ରଖିବାକୁ ହେଲେ ସୁଯୋଗ୍ୟ ଇତିହାସକାର ଆବଶ୍ୟକତା ହୁଏ । ଇତିହାସର ଚଲାପଥରେ ସର୍ବଦା ସ୍ଵଚ୍ଛଦିବାଲୋକ ନଥାଏ । ନୂଆଁଖାଇର ଇତିହାସରେ ମଧ୍ୟ ସମୟସ୍ରୋତରେ ଅନେକ ଅବକ୍ଷୟ, ଅପଭ୍ରଂଶ, ବିକଳ୍ପ ଭାଷ୍ୟରସଂକ୍ରମଣ ହୋଇଛି । ସବୁବେଳେ ହୁଏନ୍‌ସାଂ ଆସନ୍ତି ନାହିଁ । ବେଳେବେଳେ କଳାପାହାଡ଼ ବି ଆସନ୍ତି | ଦ୍ରୁତ ସାମାଜିକ ପରିବର୍ତ୍ତନ, ଦ୍ରୁତ ଶିଳ୍ପାୟନ, ଭୂମଣ୍ଡଳିକରଣ ତଥା ଅଫୁରନ୍ତ ଆର୍ଥନୀତିକ ଅଭିବୃଦ୍ଧି ଏହି ବିପର୍ଯ୍ୟୟକାରୀ ପ୍ରକ୍ରିୟାକୁ ତ୍ବରାନ୍ବିତ କରିଛି । ବିଜ୍ଞାନ ଓ ପ୍ରଯୁକ୍ତି ବିଦ୍ୟାର କ୍ରମବର୍ଦ୍ଧିଷ୍ଣୁ ପକ୍ଷ ବିସ୍ତାର ଫଳରେ ସାଂସ୍କୃତିକ ପରଫରାର ଅବକ୍ଷୟ ଓ ବିଲୋପ ହେବାର ଐତିହାସିକ ପ୍ରମାଣ ଅଛି । ଜୀବନ ଜୀବିକା ପାଇଁ ଜନ ସମାଜର ସୁଦୂର ବିକ୍ଷେପିକରଣ ତଥା ବାହ୍ୟ ସମାଜର ଅହେତୁକ ପ୍ରବେଶ ଫଳରେ ସ୍ଥାନୀୟ ସଂସ୍କୃତିର ପୃଷ୍ଟିହୀନତା ସହ ଅପମୃତ୍ୟୁ ସମ୍ଭବ । ସଂସ୍କୃତି ଏକ ବ୍ୟାପକ ଅର୍ଥବୋଧକ ଶବ୍ଦ । ଏହା କୌଣସି ସମାଜର ମାର୍ଜିତ ଚିନ୍ତାଧାରା ଓ ମୂଲ୍ୟବୋଧକୁ ବୁଝାଏ । ଏହା ଏକ ପ୍ରବାହମାନ ଧାରା ଯାହା ଅତୀତରୁ ଉଦ୍‌ଗମ ହୋଇ ବର୍ତ୍ତମାନ ଦେଇ ଭବିଷ୍ୟତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନିରବଚ୍ଛିନ୍ନ ଭାବେ ପ୍ରବାହିତ । ସମାଜର ସାମଗ୍ରିକ ବାହ୍ୟିକ ବିକାଶ ହେଉଛି ସଭ୍ୟତା । ସଭ୍ୟତାର ମଧୁର ନିର୍ଯ୍ୟାସ ହିଁ ସଂସ୍କୃତି | ସଭ୍ୟତା ଏକ ବାହନ ସଦୃଶ । ଏହା ଉପରେ ସଂସ୍କୃତିର ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ପ୍ରଚ୍ଛନ୍ନ । ନୂଆଁଖାଇ ଏସବୁକୁ ନିଜ ଗର୍ଭରେ ବହନ କରି ସମୟର ସ୍ରୋତରେ ପ୍ରବାହମାନ ।

ଏହା ସର୍ବବିଦିତ ଯେ, ନୂଆଁଖାଇ ଏକ କୃଷି ଭିତ୍ତିକ ପର୍ବ । ଓଡ଼ିଶାର ପ୍ରଧାନ ଅର୍ଥନୀତିକ ଭିତ୍ତି ହେଉଛି କୃଷି । ଏହି କୃଷି ଉପରେ ପ୍ରଦେଶର ୭୫-୮୦% ଲୋକ ନିର୍ଭର କରନ୍ତି ଏବଂ ୬୦-୭୦% ଲୋକ କୃଷିଭିତ୍ତିକ ଶ୍ରମଜୀବା । କୃଷିରେ ଉତ୍ପାଦିକା ଶକ୍ତି ଆଶାଜନକ ଭାବେ ବୃଦ୍ଧି ପାଉ ନାହିଁ । ଏଥିରୁ ହେଉଥିବା ସାମଗ୍ରୀକ ଆୟ ଧୀରେ ଧୀରେ କମିବାରେ ଲାଗିଛି । ଓଡ଼ିଶାର ଜାତୀୟ ଆୟର ମାତ୍ର ୩୦% କୃଷିରୁ ସଂଗୃହୀତ ହୁଏ । ଅର୍ଥାତ କୃଷିରେ ନିୟୋଜିତ ଅର୍ଥ ଓ ଶ୍ରମର ଅନୁରୂପ ଆୟ ହୁଏ ନାହିଁ । କୃଷି ଶ୍ରମିକ ପାଖରେ ବର୍ଷସାରା କାମ ନାହିଁ । ଏଣୁ ସେମାନେ ସାମୟିକ ବେକାର । ଜଳସେଚନର ସୁବିଧା କେବଳ ମାତ୍ର୩୦% ଜମିକୁ ଅଛି । ରବି ଋତୁରେ ଏହା ମାତ୍ର ୧୫%। ଓଡ଼ିଶାର ୭୫% ଚାଷି କ୍ଷୁଦ୍ର ଓ ନାମମାତ୍ର ଶ୍ରେଣୀର । କୃଷିଭିରିକ ଶିଳ୍ପର ସ୍ଵଚ୍ଛତା ଯୋଗୁଁ ଲୋକେ ଦାରିଦ୍ର୍ୟରେ କାଳ କାଟୁଛନ୍ତି । କାମଧନ୍ଦା ପାଇଁ ଦୂରଜାଗାକୁ ଦାଦନ ଖଟିବା ପାଇଁ ଅଥବା ନିକଟସ୍ଥ ସହରକୁ ସେବାଦାରୀ କରିବାପାଇଁ ଯାଉଛନ୍ତି । ମଫସଲ ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ସହରକୁ ସ୍ଥାନାନ୍ତରିତ ହେଉଛି । ସେଠାରେ ବସ୍ତି ବସାଉଛନ୍ତି ଏବଂ ଅଭାବ ଯୋଗୁଁ ଅପରାଧରେ ଲିପ୍ତ ହେଉଛନ୍ତି । ଯେଉଁମାନେ ଏହା କରୁନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଅନନ୍ୟାପାୟ ହୋଇ ଗାଁ ମଫସଲରେ ଭାଗ୍ୟକୁ ଆଦରି ଋଷ କରୁଛନ୍ତି ଏବଂ ବନ୍ୟା, ବାତ୍ୟା, ମରୁଡ଼ି, ରୋଗ ପୋକର ପ୍ରାଦୁର୍ଭାବ ଆଦି ସମସ୍ତ ଦୈବୀଦୁର୍ବିପାକର ସାମନା କରୁଛନ୍ତି ।

ନୁଆଁଖାଇ ବିଶେଷ, ଭାଗ - ୦୧

ନୁଆଁଖାଇ ବିଶେଷ, ଭାଗ - ୦୧