ଘଣ୍ଟା ରେ ସମୟ ହୋଇଥାଏ ଠିକ୍ ୪ଟା | ଦାସପୁର ଗ୍ରାମ ରେ ଆଜି ଉତ୍ସବ,ସମସ୍ତ ଙ୍କ ଓଠ ରେ ହସର ଲହରୀ ଛୁଟୁଥାଏ |ସନିଆ ଜଣେ ସରଳ ହୃଦୟର ମଣିଷ ଟିଏ| ଦାସପୁର ଗ୍ରାମ କୁ ନିଜର ଭାବୁଥିବl, ସମସ୍ତଙ୍କ ଦୁଃଖରେ ଦୁଃଖୀ ଆଉ ସମସ୍ତ ଙ୍କ ଖୁସିରେ ଖୁସି, କାହା ର ଅସୁବିଧା ହେଲେ ରାତି ଦିନ, ଖରା ବର୍ଷା ମାନେନି ସିଏ |
ଗରିବ ଲୋକଟାଏ କାହାକୁ ବା କଣ ଦେଇପାରିବ | ଅସୁବିଧାସମୟରେ ରେ କିଏ ପଦେ ସନିଆ ଭାଇ ଡାକିଦେଲେ ସନିଆ ଅଣ୍ଟାରେ ଗାମୁଛା ଭିଡି ବାହାରିଯାଏ|
ତା ପରିବାର କହିଲେ ତାର ସ୍ତ୍ରୀ କୁନି ଆଉ ସିଏ |ବିବାହର ୧୩ ବର୍ଷ ବିତିଗଲାଣି
ହେଲେ ଆଜିଯାଏଁ ସେମାନଙ୍କ କୋଳ ଖାଲି | ମାଆ ବାପା ଡାକ ଟିକିଏ ଶୁଣିପାରୁନାହାନ୍ତି |
ଅନେକ ଦିଅଁ ଦେବତା କଲାଣି କୁନି ଛୁଆ ଟିଏ ପାଈଁ | ଶେଷରେ ଆଜି ଭଗବାନ ତା ଡାକ ଶୁଣିଲେ |
ଅଶ୍ୱିନ ମାସ ଡହ ଡହ ଖରା ହେଉଥାଏ କୁନି ର ପେଟ ଯନ୍ତ୍ରଣା ବଢ଼ିବାରୁ ସନିଆ ଧଇଁ ସଇଁ ହୋଇ ଏକଲୟରେ ଦଉଡିଛି ବୈଦ ଙ୍କ ପାଖକୁ | ସମସ୍ତେ ଅପେକ୍ଷା ରେ ସମସ୍ତ ଙ୍କ ଓଠରେ ହସ ଫୁଟାଉ ଥିବା ସନିଆ ଓଠରେ ଆଜି ଖୁସିର ଲହରୀ ଛୁଟୁଛି | ସବୁ ଅପେକ୍ଷା ର ଅନ୍ତ ଘଟିଲା କୁନି କୋଳରେ ଭଗବାନ କନ୍ୟା ସନ୍ତାନ ଟିଏ ଦେଲେ |
ମାତ୍ର ଖୁସି ପୁଣି ଦୁଃଖରେ ପରିଣତ ହେଇଗଲା | ପିଲାଟି ବିକଳାଙ୍ଗ ହୋଇ ଜନ୍ମ ହୋଇଥାଏ ଅନେକ କହିଲେ ଏନ୍ତୁଡ଼ିଶlଳ ରେ ତା ତଣ୍ଟି ଚିପି ମାରିଦେବା ପାଈଁ କିନ୍ତୁ ମାଆ ମନ ବୁଝିଲାନି ଛାତିରେ ସବୁ ଦୁଃଖକୁ,କଷ୍ଟକୁ ଚାପିଦେଇ ଛୁଆଟିକୁ ବଢ଼େଇଲା |
ସନିଆ ତା ଝିଅ ର ନାଁ ଦେଇଥାଏ ନୀଳିମା |
ଧୀରେ ଧୀରେ ସମୟ ଗଡ଼ିବା ସହ ନୀଳିମା ର ବୟସ ମଧ୍ୟ ବଢ଼ିବାରେ ଲାଗିଛି | ସିଏ ଶାରୀରିକ ଅକ୍ଷମ ହେତୁ ନିଜର କୌଣସି କାମ ନିଜେ କରିପାରେନି |ସନିଆ ଗରିବ ଲୋକଟାଏ କୋଉଠୁ ବା ଏତେ ପଇସା ଆଣିବ ଯେ ତା ଝିଅ ର ଚିକିତ୍ସl କରେଇବ |
କିନ୍ତୁ ତା ଝିଅର କଷ୍ଟ ଵି ସିଏ ଦେଖିପାରୁନଥlଏ | ସହରକୁ ପଇସା ଯୋଗାଡ଼ ପାଇଁ ବାହାରି ଗଲା ଦୁଇ ଦିନ ପରେ ଖବର ଆସେ ସାନିଆ ଟା ସଡ଼କ ଦୁର୍ଘଟଣାରେ ରେ ମରିଯାଇଛି | ଗାଁରେ ଶୋକର କରାଳ ଛାୟା ମlଡ଼ିଯାଇଛି ସମସ୍ତଙ୍କ ଛାତିରେ କୋହ ଆଖିରେ ଲୁହ | ସମସ୍ତେ ଦୋଷୀ କରୁଁଥାନ୍ତି ନୀଳିମା କୁ |
କୁନି ଆଖି ଆଗରେ ସତେ ଯେପରି କଳା ଅନ୍ଧାର ମାଡିଗଲା | ପାଗେଳୀ ପରି ସନିଆକୁ ସେ ଦିନରାତି ଖୋଜିଲା | ସନିଆ କୁ ଝୁରି ଝୁରି ସିଏ ଖାଇବା ପୀଇବା ନ କରି ଦିନକୁ ଦିନ ରୋଗୀଣା ହେବାରେ ଲାଗିଛି | ସଂସାର କେମିତି ଚଳିବ? ଏତେବଡ଼ ଦୁନିଆ ରେ କେମିତି ସିଏ ସଂଘର୍ଷ କରିବ? ସନିଆ ଯିବା ପରେ ଅନେକ ଅସୁବିଧା ଭୋଗ କରିଛନ୍ତି ମାଆ ଝିଅ ଖାଇବାକୁ ମୁଠାଏ ପାଇବା ଵି ସ୍ୱପ୍ନ ହୋଇଯାଇଥିଲା ତାଙ୍କ ପାଈଁ କିନ୍ତୁ କୁନି ଦିନ ରାତି କଷ୍ଟ କରି ଘରେ ବାସନ ମାଜି ଦିନକୁ କେଇଟା ପଇସା ଆଣିଲେ ମାଆ ଝିଅ ଖାଆନ୍ତି |
ଏମିତି କଷ୍ଟ କରି ସିଏ ନୀଳିମା କୁ ନିଜ ପେଟରୁ କାଟି ପଢା ପାଈଁ ମଧ୍ୟ ଦିଏ |
ସବୁ ଦେଖୁଥାଏ ନୀଳିମା ଶାରୀରିକ ଅକ୍ଷମ ହେତୁ କିଛି କରିପାରୁନଥାଏ |
ଛୋଟ ବେଳୁ ସିଏ ରଙ୍ଗ ଆଉ ତୁଳି କୁ ବେଶ ଭଲ ପାଏ | ମାଆ କୁ ବୁଝେଇଦିଏ ତୁ ଵି ଦିନେ ଦେଖିବୁ ମାଆ ମୁଁ ନିଜ ଗୋଡ଼ରେ ଠିଆ ନ ହେଇପାରିଲେ କଣ ହେଲା ମୁଁ ଦିନେ ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁର ସତ ରଙ୍ଗ ପରି ମୋ ରଙ୍ଗହୀନ ଏ ଜୀବନ କୁ ମୁଁ ରଙ୍ଗରେ ଭରିଦେବି| ଅହରହ ସେ ଚିତ୍ର କରେ | ସେ ଜାଣିଛି ପରିଶ୍ରମ ବଳେ ନିଶ୍ଚୟ ସଫଳତା ପାଇବ | ଚିତ୍ତ ଦୃଢ଼ କରି ସବୁ ଦୁଃଖ କୁ ଛାତିରେ ଚାପି ଆଗକୁ ବଢିଚାଲିଛି |

ଏକଦା ନୀଳିମା ମହାବିଦ୍ୟାଳୟ ରେ କଳା ପ୍ରଦର୍ଶଣ ମେଳା ହେଉଥାଏ ସମସ୍ତେ ନିଜ ନିଜର ଅନ୍ତର୍ନିହିତ କଳା କୁ ପ୍ରଦର୍ଶଣ କରୁଥିଲେ | ନୀଳିମା ମଧ୍ୟ ସେଇ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଭାଗ ନେଇଥାଏ |ସମସ୍ତେ ତାକୁ ଟାହିଟାପରା କରୁଥାନ୍ତି | ତାର ଥଟା ମଜା ଉଡଉଥାନ୍ତି|
ବିକଳାଙ୍ଗ ଛୁଆ ଟା ତୋର କି କଳା ଅଛି ତୁ ଦେଖେଇବୁ? ଏମିତି ଅନେକ କଥା ଇଂଗିତ କରି କହୁଥାନ୍ତି |
ମାତ୍ର ସମୟର କି ବିଡମ୍ବନା ଦେଖ ସେ ମେଳlକୁ ଆସିଥିବା ଅତିଥି ନୀଳିମାର ରଙ୍ଗ ତୁଳିର ଯାଦୁଗରୀ ଦେଖି ଅବାକ୍ ହୋଇଗଲେ| ତା ଅଙ୍କିଥିବା ସେ ଚିତ୍ର ଗୁଡା ଜୀବନ୍ତ ମନେ ହେଉଥାଏ|ଅତିଥି ତାର ଅନେକ ପ୍ରଶଂସା କଲେ | ଏବଂ ଉପହାର ସ୍ୱରୂପ ୫୦୦୦ ଟ ଦେଇଥିଲେ |
କିଛିଦିନ ଅନ୍ତରରେ ଗୋଟିଏ ଚିଠି ଆସିଥିଲା ନୀଳିମା ପାଈଁ ଚିଠି ଟିଏ ଆସିଥିଲା|
ତାହା ଦେଖି ତା ଆଖିରୁ ଧାର ଧାର ଲୁହ ବହିଯାଉଥାଏ | ମାଆ କୁ ଡାକିକି କୁହେ ତତେ କହିଥିଲି ମାଆ ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ ଦିନେ ମୋ ରଙ୍ଗହୀନ ଜୀବନ ରେ ରଙ୍ଗ ଭରିଦେବି ଆଜି ତାହା ସତ ହେଇଯାଇଛି | ଏଇ ଦେଖ୍ ରାଷ୍ଟ୍ରପତିଙ୍କ ଠାରୁ ତୋର ଏ ଅକ୍ଷମ ଝିଅ
ପୁରସ୍କାର ଗ୍ରହଣ କରିବ | ପେପେର ଟିଭି ରେଡ଼ିଓ ରେ ଅକ୍ଷମ ଝିଅଟିର ସଫଳତାର ବାର୍ତ୍ତା ବାଜୁଥାଏ | ତାକୁ ଟାହିଟାପରl କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ମୁହଁ ଆଜି ବନ୍ଦ | ସିଏ ଆଉ ଅକ୍ଷମ ହୋଇ ରହିନାହିଁ ବର୍ତ୍ତମାନ ସିଏ ଏବେ ସକ୍ଷମ ତାର ଏ କଳା ତାକୁ ଆଜି ରୋଜଗାରକ୍ଷମ କରେଇଦେଇଛି | ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଈଁ ସିଏ ଏବେ ଗୋଟେ ଉଦାହରଣ ସାଜିଛି |

ନାମ - ଦିପ୍ତିମୟୀ ସ୍ୱାଇଁ
ଗ୍ରାମ - ଗିରିଙ୍ଗାପୁଟ
ଜିଲ୍ଲା - ଖୋର୍ଦ୍ଧା

ନୁହେଁ ମୁଁ ଅକ୍ଷମ

ବଣ ମଲ୍ଲୀ ବଣରେ ଫୁଟି ଝଡିଯାଏନାହିଁ