ଓଡ଼ିଆ ଭାଗବତ ଭାଗ - ୨୩

ଜୀବ ଅଜ୍ଞାନ ଭାବ ଦେଖ

ଦୁଃଖକୁ ମଣେ ମହାସୁଖ।

ଯେସନେ ସ୍ଵପ୍ନ ମନୋରଥେ

ଭ୍ରମଇ ନିଦ୍ରାର ଆୟତ୍ତେ।

ମଣଇ ସତ୍ୟ ପ୍ରାୟ ତାହା

ନିଦ୍ରା ବୋଧନେ ସର୍ବ ମାୟା।

ଏ ମନ କୃଷ୍ଣ ପାଦେ ଦେଲେ

ଏ ମାୟା ନ ଲାଗଇ ଭଲେ।

( ଅତିବଡ଼ି ଜଗନ୍ନାଥ ଦାସଙ୍କ ଓଡ଼ିଆ ଭାଗବତ,

ଏକାଦଶ ସ୍କନ୍ଧ , ଦ୍ଵିତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟ )

ପ୍ରସଙ୍ଗ- ପ୍ରକୃତ ସୁଖ ଓ ଇଶ୍ଵରଙ୍କ ମାୟା

ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ଭାବାର୍ଥ - ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଲାଳସା ଜନିତ ସୁଖ କ୍ଷଣସ୍ଥାୟୀ ଓ ପରିଣାମରେ ତାହା ଦୁଃଖ ପ୍ରଦାନ କରିଥାଏ।କିନ୍ତୁ ଇଶ୍ଵର ଚିନ୍ତନରୁ ମିଳୁଥିବା ସୁଖ କ୍ଷୟ ପ୍ରାପ୍ତ ନହୋଇ ମଣିଷକୁ ଶାନ୍ତି ପ୍ରଦାନ କରିଥାଏ।ଇଶ୍ଵରଙ୍କ ମାୟାରେ ଆଚ୍ଛନ୍ନ ହୋଇ ପ୍ରାଣୀ ଅଜ୍ଞାନତା ବଶତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ସୁଖକୁ ପ୍ରକୃତ ସୁଖ ବୋଲି ଭାବିଥାଏ ଓ ମାୟା ସଂସାରକୁ ସତ୍ୟ ବୋଲି ଧରି ନେଇଥାଏ। ଅହଙ୍କାର ଶୂନ୍ୟ ହୋଇ ନିଜର ମନକୁ ଇଶ୍ଵରଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରେ ସର୍ବୋତ ଭାବେ ସମର୍ପଣ କରିଦେଲେ ଏ ମାୟା ଭ୍ରମରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇ ମଣିଷ ପ୍ରକୃତ ସତ୍ୟ ଉପଲବ୍ଧି କରି ପାରିବ।

ଅର୍ଥ- ଏ ସଂସାରରେ ଯାହା ପରିଣାମରେ ଦୁଃଖ ପ୍ରଦାନ କରିଥାଏ,ସୁଖ ବୋଲି ପ୍ରତୀୟମାନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ତାହା ପ୍ରକୃତ ସୁଖ ନୁହେଁ କାରଣ ତାହା ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଜନିତ ସୁଖ ଓ କ୍ଷଣସ୍ଥାୟୀ।ଭଗବତ ଚିନ୍ତନରୁ ବିଭୁକୃପା ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ ଯେଉଁ ଇଶ୍ଵରାନୁଭୂତି ହୁଏ ତାହାହିଁ ପ୍ରକୃତରେ ଆତ୍ମିକ ଆନନ୍ଦ।କିନ୍ତୁ ଅଜ୍ଞାନତା ବଶତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଲାଳସା ପୂର୍ତ୍ତିରୁ ମିଳୁଥିବା ସୁଖକୁ ପ୍ରକୃତ ସୁଖ ବୋଲି ଭାବି ମଣିଷ ପରିଣାମରେ ଦୁଃଖ ଭୋଗ କରିଥାଏ।ନିଦ୍ରାର ଆୟତ୍ତରେ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ସ୍ବପ୍ନରେ ଯାହା ଦେଖେ ତାହା ତାକୁ ସତ ଭଳି ଲାଗିଲେ ମଧ୍ୟ ନିଦ ଭାଙ୍ଗିଲା ପରେ ତାହା ମିଛ ହୋଇଥାଏ।ଠିକ୍ ସେହିପରି ଇଶ୍ଵରଙ୍କ ମାୟାରେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଅଜ୍ଞାନ ନିଦ୍ରାରେ ମୋହିତ ହୋଇ ସଂସାରକୁ ସତ ବୋଲି ଭାବିଲେ ମଧ୍ୟ ମାୟା ତୁଟିଗଲେ ଏ ସଂସାର ତାକୁ ମିଛ ରୂପେ ପ୍ରତୀୟମାନ ହୋଇଥାଏ।ସଂସାର ପ୍ରତି ଅନାସକ୍ତ ହୋଇ ନିଜ ମନକୁ ଭଗବାନଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରେ ସମର୍ପଣ କଲେ ମଣିଷକୁ ଆଉ ଏ ମାୟା ମୋହିତ କରି ପାରିବ ନାହିଁ ଓ ସେ ବିଭୁକୃପା ଲାଭ କରି ଜନ୍ମ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତିଲାଭ କରିପାରିବ।