ଓଡ଼ିଆ ଭାଗବତ ଭାଗ - ୨୫

ସେ ନାରାୟଣ ପଦ୍ମପାଦ

ହରଇ ବିଷୟା ବିଷାଦ।

ସେ ପାଦ ଯାକୁ ଦୟାକରେ

ଭକ୍ତି ଜନ୍ମଇ ତା ହୃଦରେ।

ଘୋର କଳ୍ମଷ ଦେହୁ ନାଶେ

ନିର୍ମଳ ହୃଦୟ ପ୍ରକାଶେ।

ଦର୍ପଣେ ପ୍ରତିବିମ୍ବ ଯେହ୍ନେ

ବ୍ରହ୍ମ ପ୍ରକାଶେ ତାର ମନେ।

( ଅତିବଡ଼ି ଜଗନ୍ନାଥ ଦାସଙ୍କ ଓଡ଼ିଆ ଭାଗବତ,

ଏକାଦଶ ସ୍କନ୍ଧ, ଚତୁର୍ଥ ଅଧ୍ୟାୟ )

ପ୍ରସଙ୍ଗ - ସାଂସାରିକ ଦୁଃଖ ହରଣ ଓ ପାପ ନାଶର ଉପାୟ

ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ଭାବାର୍ଥ - ହିଂସା ,ଦ୍ୱେଷ ,ସଂଶୟ ,ଭେଦଭାବ ଓ ଶରୀର ଏବଂ ସଂସାର ପ୍ରତି ଆସକ୍ତି ମଣିଷ ମନକୁ ଗୋଳିଆ ପାଣି ଭଳି ଅପରିଷ୍କାର କରି ଦେଇଥାଏ ଯାହା ଫଳରେ କି ସେଥିରେ ଇଶ୍ଵରଙ୍କ ପ୍ରତିବିମ୍ବ ପରିଷ୍କାର ଭାବରେ ପ୍ରତିଫଳିତ ହୁଏ ନାହିଁ। ପ୍ରାଣୀ ଅହଙ୍କାରଶୂନ୍ୟ ହୋଇ ନିରନ୍ତର ଭଗବାନଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରେ ମନ ନିବେଶ କଲେ ବିଭୁ କୃପାରୁ ପ୍ରାପ୍ତ ଭକ୍ତି ବଳରେ ତାର ହୃଦୟ ସ୍ଵଚ୍ଛ ହୋଇଥାଏ ଓ ସେ ବ୍ରହ୍ମ ଦର୍ଶନ କରି ଏ ସାଂସାରିକ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତିଲାଭ କରିଥାଏ। ତେଣୁ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରିବାପାଇଁ ଶିଶୁର ମନ ଭଳି ସରଳ ଓ ସ୍ଵଚ୍ଛ ମନଟିଏ ଲୋଡା।

ଅର୍ଥ - ଏହି ସଂସାରରେ ପ୍ରାଣୀ ନାରାୟଣଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରେ ଆଶ୍ରୟ କଲେ ତାର ସାଂସାରିକ ଦୁଃଖ ଓ ଶୋକ ଦୂର ହୋଇ ଯାଇଥାଏ।ଯେଉଁ ପ୍ରାଣୀ ଅହଙ୍କାର ତ୍ୟାଗ କରି ନିଜକୁ ଭଗବାନଙ୍କ ପାଦତଳେ ସମ୍ପୂର୍ଣ ଭାବରେ ସମର୍ପଣ କରିଦେଇ ନିରନ୍ତର ତାଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରେ ମନ ରଖିଥାଏ ଇଶ୍ଵରଙ୍କ ଦୟାରୁ ତା ହୃଦୟରେ ଭକ୍ତି ଭାବ ସୃଷ୍ଟି ହୁଏ।ଏହି ଭକ୍ତି ରୂପକ ପବିତ୍ର ଜଳରେ ତାର ଅନ୍ତର ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ହିଂସା ,ଦ୍ୱେଷ , ନିଜ ପର ଭାବ ଓ ସଂଶୟ ପ୍ରଭୃତି ସକଳ ଆବିଳତା ଧୋଇ ହୋଇ ଯାଇଥାଏ ଏବଂ ତା ଶରୀରରେ ଥିବା ସମସ୍ତ କଳ୍ମଷ ମଧ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହୋଇ ଯାଇଥାଏ ।ସ୍ଵଛ ଦର୍ପଣରେ କୈାଣସି ବସ୍ତୁ ବା ପ୍ରାଣୀର ପ୍ରତିଛବି ଯେପରି ପରିଷ୍କାର ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ ଭକ୍ତିର ପବିତ୍ରତାରେ ଆବିଳତାଶୂନ୍ୟ ହୋଇ ସ୍ବଚ୍ଛ ହୋଇ ଯାଇଥିବା ସେହି ପ୍ରାଣୀର ମନ ଦର୍ପଣରେ ଇଶ୍ଵରଙ୍କ ବ୍ରହ୍ମ ସ୍ଵରୂପ ପରିଷ୍କାର ଭାବରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ।