ସୁରୁଜର ଲୁଚକାଳି ଖେଳ

*************************

ସୂରୁଯ ଖେଳେ,

ଦୂର ଗଗନରୁ ମହୀ ମଣ୍ଡଳେ!

ଖେଳେ ଲୁଚକାଳି ଧରଣୀ ସାଥେ,

ଭବ ଆକର୍ଷଣ ଭାବ ସଙ୍ଗତେ,

ଛାଇ ଆଲୁଅ,

କେମିତି କୁହ,

ଚମକ ଆଣୁଛି ମୁଲକ ପଥେ!

ଚକା ଭଉଁରୀ,

ଖେଳଇ ଧରତୀ ସୂରୁଯେ ଘୂରି।

ଏକ ପାଖେ ରବି ମୁହଁ ଦେଖାଏ,

ଦିନ ବୋଲି ତାକୁ ଜଗତ କହେ,

ସେପାଖ ଦେଖ,

ଛାଇ ପରଖ,

ରାତି ଧାଇଁ ଆସି କୋଳେଇ ନିଏ!

ଉଠିବା ପାଇଁ,

ଜାଗି ଉଠେ ବିଶ୍ୱ ବିକଳ ହୋଇ।

ଏବେ ଦିଗ୍ ବଳୟ ନିରେଖି ଦେଖ,

ସୂର୍ଯ୍ୟ ଲୁଚି ଥିଲା ପୂରୁବ ପାଖ,

ସୀମାନ୍ତ ଡେଇଁ,

ଶୀତଳେ ଚାହିଁ,

ଆଣିଲା ସକାଳ ଆହା କି ସୁଖ!

ଉପରେ ଉଠି,

କହିଲା ନିକଟେ ରହିଲି ଏଠି।

ପାଖରେ ତାତଇ ଭୁବନ ସାରା,

ସୁଖ ଦେବା ପାଇଁ ଆସେ ମୁଁ ଧରା,

ଖେଳର ସାଥେ,

ଶକତି ଯେତେ,

ବାଣ୍ଟଇ ସଂସାରେ ହୁଏ ସାହାରା!

ମେଘକୁ ଆଣି,

ଘୋଡ଼େଇ ଦେଉଛି ସାରା ଧରଣୀ।

ଶୀତଳ ପରଶେ ହୁଏ ବରଷା,

ସଂସାର ଜୀବନ ସାହା ଭରସା,

ଖେଳର ବଳ,

ଦେଖ ସକଳ,

ସମୟ ଚକ୍ରର ସଂସାର ନିଶା!

ଓଲଟା ବେଳ,

ଆସେ ଉଷତରେ ଧରଣୀ ତଳ।

ଘୂରେ ଧରା ଖେଳେ ଚକା ଭଉଁରୀ,

ଲାଗଇ ସୂରୁଯ ଖେଳିଲା ପରି,

ପଶ୍ଚିମ ଦିଗେ,

ଲୁଚେ ସରାଗେ,

ଛାୟା ଘୋଟି ଆସେ କାୟା ବିସ୍ତାରି।

ସଞ୍ଜ ସକାଳ,

ଖେଳ ପ୍ରଭାବରୁ ଆସେ ତତ୍କାଳ।

ସକାଳେ ସୂରୁଯ ପ୍ରଥମ ଦେଖା,

ସଞ୍ଜରେ ଲୁଚାଏ କିରଣ ରେଖା,

ରବି ଧରଣୀ,

ଖେଳରୁ ପୁଣି,

ପ୍ରକୃତି ପ୍ରଦତ୍ତ ସମୟ ଶିକ୍ଷା!

ଶଶାଙ୍କ ଆସି,

ଖେଳେ ବଳେ ଯେବେ ଯାଉଛି ମିଶି।

କେବେ ଅମାବାସ୍ୟା ହୁଏ ପୂର୍ଣ୍ଣିମା,

ପ୍ରକୃତି ଶୋଭାରେ କରେ କିମିଆ,

ତିନି ହେଁ ଦେଖ,

ରେଖାରେ ଏକ,

କଲେ ଅବସ୍ଥାନ ଝଳେ ଦୁନିଆଁ!

ଘୂରିବା ବେଳେ,

ଚନ୍ଦ୍ରମା ମଝିରେ ହୁଏ ଯେ କାଳେ,

ନ ଛାଡ଼େ ଧରାକୁ ରବି କିରଣ,

ସରଳ ରେଖାରେ ଦେଖାଏ ଟାଣ,

ଆସଇ ଛାଇ,

ଧରା ଘୋଡ଼ାଇ,

ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରାଗର କାର୍ଯ୍ୟ କାରଣ!

ଯେକାଳେ ଧରା,

ରବି ଶଶୀ ମଧ୍ୟେ ନିଏ ଆଶରା,

ଚନ୍ଦ୍ର ଗ୍ରହଣର ରୂପକୁ ଧରି,

ପ୍ରକୃତି ଦର୍ଶନେ ମୋହ ସଂସାରୀ,

ଏମିତି ଖେଳ,

ଯାଦୁ ସକଳ,

ଦେଖାଏ ସୂରୁଯ ବିଶ୍ଵେ ଯେପରି!

*************************

ଅବସରପ୍ରାପ୍ତ ପ୍ରଧାନ ଶିକ୍ଷକ, ଡେଙ୍ଗାଡି, ଗଞ୍ଜାମ।

*************************

Odia Poem | ସୁରୁଜର ଲୁଚକାଳି ଖେଳ

ସୀମାଞ୍ଚଳ ପଣ୍ଡାଙ୍କ ଦ୍ଵାରା ରଚିତ ଏହି କବିତା ଟିକୁ ଚାଲନ୍ତୁ ପଢ଼ିବା।