ସ୍ମୃତିରେ ତୁମେ

============

ଝିପ୍ ଝିପ୍ ବର୍ଷା ହେଉଛି। ବସ୍ ଚାଲିଛି। ତା ସହିତ ବର୍ଷାର ମନ ଭିତରେ ସାଇତା ହୋଇଥିବା ଆକାଶଙ୍କର ମିଠା ମିଠା ସ୍ମୃତି ଗୁଡିକ ମଧ୍ୟ ମନ ଭିତରେ ସମୁଦ୍ରର ଲହଡି ପରି ଆଗକୁ ଆଗକୁ ମାଡି ଚାଲିଛନ୍ତି। ଆକାଶ କହୁଥିଲେ ଭୁବନେଶ୍ୱରେ ବସ୍ ପହଞ୍ଚୁ ପହଞ୍ଚୁ ସକାଳ ୭.୩୦ କିମ୍ବା ୮ ଟା ହୋଇପାରେ। ତା'ପରେ ପୁଣି କ୍ୟାବ୍ ଧରି ହୋଟେଲରେ ପହଞ୍ଚିବାକୁ ପଡିବ। ଅଭିମାନିନୀ ବର୍ଷା ନିଜକୁ ଅପରାଧିନୀ ମନେକରି ଭାବନା ରାଜ୍ୟରେ।

କାଲିରାତିରୁ ବାହାରି ଗଲେଣି ଆକାଶ। ହୋଟେଲରେ ପହଞ୍ଚିବା ପରେ ସକାଳୁ ଫୋନ୍ କରିଥିଲେ , ଭଲରେ ପହଞ୍ଚିଲି ବୋଲି , ପୁଅ ଫୋନ ରିସିଭ୍ କରିଥିଲା , କହିଲେ "ମାମାକୁ କହିଦେବୁ , ଏବେ ଆଉ ତା ସହିତ କଥାହୋଇ ପାରିବିନି, ମତେ ଜଲଦି ରେଡି ହୋଇ ମିଟିଂରେ ପହଞ୍ଚିବାକୁ ପଡିବ।" ପୁଅ କହିଲା "ଜାଣିଛ ପାପା ତମେ ନାହଁ ସେଥିପାଇଁ ଘରଟା ଭଲ ଲାଗୁନି, ମୁଁ ମାମାକୁ କହିଛି ଆଜି ମୁଁ ସ୍କୁଲରୁ ଆସିବାପରେ ରେଣୁ ଆଣ୍ଟିଙ୍କ ଘରକୁ ଯିବି, ମୁଁ ଲିପୁନ୍ ଭାଇ ସହିତ ଖେଳିସାରି ଆସିବି। ନ ହେଲେ କାଲି ପରୀକ୍ଷା ପାଇଁ କିଛି ବି ପଢିବିନି।" ମୁଁ ଟିକିଏ ଦୂରରେ ରହି ବାପାପୁଅଙ୍କର କଥା ଶୁଣୁଥିଲି ଆଉ ଭାବୁଥିଲି ଆକାଶ ମୋ ଉପରେ ଏତେ ଅଭିମାନ କରିଛନ୍ତି ଯେ ଟିକିଏ ବି ମୋ ସହିତ କଥା ହେବା ପାଇଁ ଖୋଜୁନାହାଁନ୍ତି। ପୁଅର କଥା ଶୁଣି ଆକାଶ କହିଲେ "ଜାଣିଛୁ ଆଜି ମୋ ବେଷ୍ଟଫ୍ରେଣ୍ଡ୍ ମାନେ ତୋ ମାମା ଆଜିକାଲି ବହୁତ ବଦଳି ଗଲାଣି। ସେ ଜାଣିଛି ମୁଁ ତା ବିନା ଏଠି ଏକୁଟିଆ ରହିପାରିବି ନାହିଁ ତଥାପି ସେ ମୋ ସହିତ ଆସିଲା ନାହିଁ।" ପପୁନ୍ ବହୁତ ଚାଲାକ୍। ସେ ଜାଣି ଜାଣି ଫୋନ୍ ରେ ଲାଉଡ଼ ସ୍ପିକର ଅନ୍ କରି କଥା ହେଉଥାଏ, ଯେମିତି ତା ପାପାଙ୍କ ସହିତ ସେ ଯାହା ବି କଥା ହେଉଛି ସବୁ ମୁଁ ଶୁଣି ପାରିବି। ଆକାଶଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ପପୁନ୍ କହିଲା "ପାପା ତମେ ତ ଏତେ ବଡ ପିଲା ହେଲଣି, ତାପରେ ବି ତମେ ଏକୁଟିଆ ରହିବାକୁ ଡରୁଛ ?" ପପୁନ୍ ର କଥା ଶୁଣି ଆକାଶ ହସିଦେଇ କହିଲେ " ତୋ ମାମା ତୋ ପାଖରେ ଅଛି ବୋଲି ତୋର ସବୁ ଆବଶ୍ୟକକତା ସେ ପୂରଣ କରିଦେଉଛି। ଯେମିତି ମୋର ମାମା ଥିଲାବେଳେ ମୋର ସବୁ ପ୍ରବ୍ଲେମ୍ ର ଚାବି ତା' ପାଖରେ ଥିଲା , ଆଉ ମୁଁ ତା'ର ସବୁଠୁ ଗେଲ୍ହାପୁଅ ଥିଲି କିନ୍ତୁ ଏବେ ତ ସେ ସରଗର ଚାନ୍ଦ ହୋଇଯାଇଛି , ମୋ କଥା କିଛି ଶୁଣିପାରୁଛି କି ନାହିଁ କେଜାଣି କିନ୍ତୁ କିଛି ରିପ୍ଲାଇ ଦେଉନି।"

ବର୍ଷା ତା'ର ଅତୀତର ପ୍ରେମର ସ୍ମୃତିକୁ ମନେ ପକାଇବାପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛି। " ଯେତେବେଳେ ପ୍ରଥମେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଖିଲି , ମନ କହିଲା ତୁମକୁ ବହୁତ ଆଗରୁ ଜାଣିଛି। ଲୁଚି ଲୁଚି ସବୁବେଳେ ତୁମକୁ ଚାହିଁଲି। କେବେ କେବେ ତୁମକୁ ଚାହୁଁଥିବା ବେଳେ ତୁମ ଆଖିରେ ଧରା ବି ପଡିଗଲି। ଧିରେ ଧିରେ ତୁମ ପାଖକୁ ଯିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲି। ହେଲେ ! ନା ସେତେବେଳେ ତୁମେ ବୁଝି ପାରିଲ ନା ମୁଁ ତୁମକୁ ବୁଝେଇ ପାରିଲି ! ଯେତେବେଳେ ତୁମ ସହିତ ଧିରେ ଧିରେ କଥା ହେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲି। ସବୁବେଳେ ତୁମ ଆଖି ଆଗରେ ରହିବାକୁ ଚାହିଁଲି। ତୁମର ପସନ୍ଦ ଅପସନ୍ଦ ବିଷୟରେ ପଚାରି ବୁଝିଲି। କଥାରେ କଥାରେ ମୋ ମନ କଥା ତୁମକୁ କହିବାକୁ ଚାହିଁଲି। ହେଲେ ! ନା ସେତେବେଳେ ତୁମେ ବୁଝି ପାରିଲ ! ନା ମୁଁ ତୁମକୁ ବୁଝେଇ ପାରିଲି। ସିଧାସଳଖ ମୁଁ ତୁମ ସହିତ କିଛି କଥା ହୋଇପାରୁ ନ ଥିଲି। କାରଣ ତୁମେ ସବୁବେଳେ ବହୁତ ଚୁପ୍ ଚାପ୍ ରହୁଥିଲ। କିଛି ମଜା କଥା କହି ବା କବିତା ଶୁଣେଇ ତୁମକୁ ଖୁସି କରିବାକୁ ଚାହିଁଲି। ତୁମ ଉପରେ ମୁଁ କବିତା ଲେଖିଲି। ହେଲେ ! ନା ସେତେବେଳେ ତୁମେ ବୁଝି ପାରିଲ ନା ମୁଁ ତୁମକୁ ବୁଝେଇ ପାରିଲି। ଧିରେ ଧିରେ ଆମ ଭିତରେ ବନ୍ଧୁତା ହୋଇଗଲା। ତୁମେ ଟିକିଏ ଟିକିଏ କଥା ହେବା ଆରମ୍ଭ କଲ। ତୁମେ ବି ମୋ ବିଷୟରେ ପଚାରିଲ। *ମୁଁ ବୁଝି ପାରିଲିନି ଏଇଟା ପ୍ରେମ ନା ବନ୍ଧୁତା! ହେଲେ ! ନା ସେତେବେଳେ ତୁମେ ବୁଝି ପାରିଲ। ନା ମୁଁ ତୁମକୁ ବୁଝେଇ ପାରିଲି। ଏମିତି କଥା ହେଉ ହେଉ ମୁଁ ଜାଣି ପାରିଲି ନାହିଁ କେମିତି ତୁମକୁ ପାଗଳି ଭଳି ଭଲପାଇ ବସିଲି। ସବୁବେଳେ ବସି ଖାଲି ତୁମ କଥା ଭାବିଲି। ମୋ ମନ ବି ଆଉ ମୋ ଆୟତ୍ତରେ ରହିଲା ନାହିଁ। ଯୁଆଡେ ଦେଖିଲେ ଖାଲି ତୁମେ ହିଁ ଦିଶିଲ ! ହେଲେ ! ନା ସେତେବେଳେ ତୁମେ ବୁଝି ପାରିଲ। ନା ମୁଁ ତୁମକୁ ବୁଝେଇ ପାରିଲି। ଭଗବାନ ମଣିଷକୁ ବିଭିନ୍ନ ଭୋକ ଦେଇଛନ୍ତି। ପେଟର ଭୋକ, ଦେହର ଭୋକ, ସ୍ନେହର ଭୋକ ଓ ଅର୍ଥର ଭୋକ। ଜୀବନର ବିଭିନ୍ନ ସୋପାନରେ ଏସବୁ ଭୋକର ଆବଶ୍ୟକ ହୋଇଥାଏ। ତୁମକୁ ସାଥୀ ରୂପେ ପାଇଲା ପରେ ବାସ୍ତବରେ ମୋ'ର ଉପରୋକ୍ତ ସବୁ ଭୋକ ପୁରିଲା ପୁରିଲା ଲାଗୁଥିଲା।"

କିଛି ସମୟପରେ ମନର ଭାବକୁ ପ୍ରକାଶ କରିବାକୁ କାଗଜ ଓ କଲମ ଧରି ଚିଠିଟିଏ ଲେଖିବାକୁ ବସିଲେ।

ହେ ମୋର ପ୍ରିୟ ପ୍ରେମିକ ପ୍ରବର ,

ମୁଁ ତୁମର ହୃଦୟର ଦାସୀ। ହୃଦୟରୁ ତୁମଙ୍କୁ ଅଜସ୍ର ଭଲପାଇବା ଜଣାଉଛି। ଆଶାକରେ ତୁମେ ଖୁସିରେ ଥିବ। ତୁମ ବିନା ମୁଁ କେମିତି ବଞ୍ଚିଛି ତାହା କେବଳ ମୁଁ ହିଁ ଜାଣେ ! ଜଳବିନା ଯେପରି ମାଛର ଅବସ୍ଥା, ଠିକ୍ ସେହିପରି ମୁଁ ତୁମ ବିରହରେ ଛଟପଟ ହୋଇଯାଉଛି। ପ୍ରେମ ପାଗଳିନୀ ରାଧାରାଣୀଙ୍କ ପରି ଆଜି ମୁଁ କ୍ରନ୍ଦନରତ। କେବଳ ତୁମରି ସୃତି ହିଁ ମୋ ବଞ୍ଚିବାର ଏକମାତ୍ର ମାଧ୍ୟମ। ଆଜି ଏହି ଚିଠି ମୁଁ ତୁମ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଲେଖୁଛି। ହେ ମୋର ହୃଦୟର ଦେବତା ସଦାସର୍ବଦା ଭଗବାନଙ୍କ ନିକଟରେ ତୁମର କୁଶଳତା ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବା ସହିତ ତୁମକୁ ଯଥାଶୀଘ୍ର ଫେରି ଆସିବାକୁ ଅନୁରୋଧ ।

ଇତି

ତୁମର ପ୍ରାଣପ୍ରିୟା

ଏହିପରି ବର୍ଷା ଲେଖିଛି ଅଳପ ଭାବୁଛି ବେଶି। ଏକ ଚିଠି ଲେଖି ବର୍ଷା ଡାକବାକ୍ସ୍ ରେ ପକାଇ ଆସିଛି। ଏହା ପ୍ରଥମ ଚିଠି ନୁହେଁ ଏହିପରି ଅନେକ ଚିଠି ଲେଖି ଡାକବାକ୍ସ୍ ରେ ପକାଇ ଆସିଛି କିନ୍ତୁ ଗୋଟିଏ ଚିଠିର ବି ସେ ଉତ୍ତର ପାଇନାହିଁ। ତାହେଲେ କ'ଣ ତା ପ୍ରେମିକ ତା'କୁ ଭୁଲି ଯାଉଛି ? ନିଜକୁ ଦୃଢ଼ ଓ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଧରିବା ପାଇଁ ନିଜର ଲୁହକୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ "ଲୁହ ତୁମେ ଆଖି ସହ ଶତ୍ରୁତା କର। ହସ ତୁମେ ଓଠ ସହ ବନ୍ଧୁତା କର। ମନୋବଳ ତୁମେ ଦୃଢ଼ ହୁଅ। ଆତ୍ମବିଶ୍ଵାସ ତୁମେ ଗଭୀର ହୁଅ। ଦୁନିଆ ସ୍ୱାର୍ଥପର ସାଜି ସାରିଛି ଏବେ ତୁମେ ବି ସ୍ୱାର୍ଥପର ସାଜ। ଜୀବନ କ'ଣ ଏତେ ପ୍ରଶ୍ନ କରନାହିଁ। ବହିବାକୁ ଆସିଛ ସ୍ଥିର ହୁଅ ନାହିଁ। ତୁମକୁ ବହିବାକୁ ହେବ। ଏଇ ବିରହର ବନ୍ଧ ତୁମକୁ ଅଟକାଇ ପାରିବନି। ଭାଙ୍ଗି ଦିଅ ସେ ବନ୍ଧ ବାଡ଼। ସ୍ଥିର ରହିଲେ ନାଳ ନ ହେଲେ ପୋଖରୀ ହେବ ! ନଦୀର ପରିଚୟ ହରାଇ ବସିବ। ସମୁଦ୍ର ସହ କେମିତି ମିଶିବ? ତୁମେ ତ ବହିବାକୁ ଆସିଛ ପ୍ରଶ୍ନ କରନାହିଁ। ଜୀବନକୁ ବଞ୍ଚିବାକୁ ହେବ , ଜୀବନର ମାନେ ବୁଝିବାକୁ ହେବ।"

Odia Story| Smruti re Tume | ସ୍ମୃତିରେ ତୁମେ | ଓଡ଼ିଆ କାହାଣୀ

ପଢନ୍ତୁ ଓଡ଼ିଆ କାହାଣୀ "ସ୍ମୃତିରେ ତୁମେ"