ସେଦିନ ଶିବାର କଲେଜରେ ବିଦାୟ ଉତ୍ସବ ଥିବାରୁ ସେ ଶାଢ଼ୀ ପିନ୍ଧି ଯିବ ବୋଲି ଭାବିଥିଲା । ଶିବା ଓ ତାର ବୋଉ ମିଶି ସହରରେ ପଡିଥିବା ହସ୍ତତନ୍ତ ମେଳା ବୁଲିବାକୁ ଯାଇଥିଲେ ।ସେଠାରେ ଶିବାର କିଛି ଶାଢ଼ୀ ପସନ୍ଦ ଆସିଥିଲା । ସେହି ହସ୍ତବୁଣା ଶାଢ଼ୀ ଗୁଡ଼ିକର ମୂଲ୍ୟ ,ସେ ଇଣ୍ଟରନେଟରେ ଦେଖିଥିବା ବିଭିନ୍ନ ସିଫନ୍ , ପଲିଷ୍ଟର୍, ମେସିନ୍‌ପ୍ରିଣ୍ଟ କଟନ୍‌ ଆଦି ଶାଢ଼ୀର ଦାମ୍‌ଠାରୁ ଢେର୍ ଅଧିକ ଥିଲା ।ତାହା ଦେଖି ସେ ବୋଉଙ୍କୁ କହିଲା...

ଶିବା: ବୋଉ ,ଦେଖିଲୁ ଏଇ ଶାଢ଼ୀଗୁଡ଼ାକର ଦାମ୍ ବହୁତ ଅଧିକ ।ଆମେ ଏଇଠୁ କିଣିବାନି ।ମୁଁ ଇଣ୍ଟରନେଟରେ ଘରକୁ ମଗେଇଦେବି । ଏଇ ଦେଖେ , ଏକା ଭଳି ଦିଶୁଥିବା ଶାଢ଼ୀ କେତେ ଶସ୍ତାରେ ମିଳୁଛି ।

ବୋଉ : ଜାଣିଛୁ ,ଏଇ ଶାଢ଼ୀର ମୂଲ୍ୟ କାହିଁକି ଏତେ ଅଧିକ...!

ଶିବା : ଏମାନେ ନିଜ ଲାଭ ପାଇଁ ଏତେ ଅଧିକ ଟଙ୍କା କହୁଛନ୍ତି ।ଆଉ ନହେଲେ କଣ ....।

ବୋଉ : ଜାଣିଛୁ ,ଗୋଟେ ଶାଢ଼ୀ ବୁଣିବା ପାଇଁ କେତେ ଦିନ ଲାଗେ ,ଆଉ କେତେ ଜଣଙ୍କ ପରିଶ୍ରମ ଲାଗେ ?।

ଶିବା ; ହଁ ,ବେଶି କୋଉଠି ଲାଗୁଥିବ ଯେ....

ବୋଉ: ଜାଣିଛୁ ,ପ୍ରଥମେ ସୂତା କାଟିବା ,ପରେ ପୁଣି ଶାଢ଼ୀ ବୁଣିବା ପାଇଁ ପଡ଼େ ।ଗୋଟେ ଶାଢ଼ୀ ବୁଣିବା ପାଇଁ ଘରର ଦୁଇରୁ ଅଧିକ ଲୋକ ଲାଗିଥାନ୍ତି ଓ ଗୋଟେ ଶାଢ଼ୀ ବୁଣିବା ପାଇଁ ପାଞ୍ଚ ଦିନରୁ ଅଧିକ ସମୟ ଲାଗେ ।

କହିଲୁ ,କଣ ସେମାନଙ୍କ ପାରିଶ୍ରମିକ କଣ ସଠିକ୍ ମିଳୁଛି ?

ଶିବା : ହଁ ଯେ ,ତଥାପି ...ମେସିନ୍ ଶାଢ଼ୀ ତ ବହୁତ୍ କମ୍ ମୂଲ୍ୟରେ ମିଳୁଛି ।

ବୋଉ : ହଁ ,ତେବେ ସେହି ଶାଢ଼ୀ ଓ ଏହି ଶାଢ଼ୀର ପ୍ରକାର ଅଲଗା । ଏହି ଶାଢ଼ୀ ଦୀର୍ଘ ଦିନ ରହିବ ,ଏହାର ରଙ୍ଗ, ଏହାର କାରୁକାର୍ଯ୍ୟ ସ୍ଵତନ୍ତ୍ର ।ଏଥିରେ ଜଣେ ଲୋକର ପୁରା ପରିବାରର ପରିଶ୍ରମର ରଙ୍ଗ ଥାଏ ,ଯାହା ଶାଢ଼ୀକୁ ଆକର୍ଷଣୀୟ କରିଥାଏ ।

ଆମ ଓଡ଼ିଶାର ବ୍ରହ୍ମପୁରୀ ପାଟ ,ସମ୍ବଲପୁର ଶାଢ଼ୀ ,ବୋମକାଇ ଶାଢ଼ୀ ,ଖଣ୍ଡୁଆ ପାଟ , ପଶାପଲ୍ଲୀ ଶାଢ଼ୀ , କୋଟପାଡ଼୍ ଶାଢ଼ୀର ଚାହିଦା ଦେଶ ବିଦେଶରେ ଅଛି ।

ଶିବା : ସତ କହିଲୁ ବୋଉ ,ଯଦି ଆମେ ଆମେ ଆମ ହସ୍ତତନ୍ତ ,ଘରୋଇ ଉଦ୍ୟୋଗକୁ ପ୍ରୋତ୍ସାହନ ନ ଦେବା ,ତେବେ ଆମର ଏହି ଲୋକ କଳା ବିଲୁପ୍ତ ହୋଇଯିବ ,ଆଉ ବସ୍ତ୍ର ଉଦ୍ୟୋଗ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯିବ ।ଏହି ଉଦ୍ୟୋଗ ପରା ଆମ ଗ୍ରାମୀଣ ଅର୍ଥନୀତିର ମେରୁଦଣ୍ଡ ।

ବୋଉ : ହେଉ ,ହେଉ ,ସେତିକି ଚିନ୍ତା କରେ ।କୋଉଟା ନେବା ବାଛେ ଜଲଦି ....

ଶିବା :ହଁ....

✍🏻 ଅଂଶୁମାନ ମହାନ୍ତି

ତା ୧୧-୩-୨୦୨୪ ରିଖ

ଓଡ଼ିଶାର ହସ୍ତତନ୍ତ ଉଦ୍ୟୋଗ : ବନାମ , ଗ୍ରାମୀଣ ଅର୍ଥନୀତିର ମେରୁଦଣ୍ଡ

ଉଦ୍ୟୋଗ ପରା ଆମ ଅର୍ଥନୀତିର ମେରୁଦଣ୍ଡ