ନମସ୍ତେ ଗୋ ମହାମାୟୀ ସୂରୁଜ ନନ୍ଦିନୀ |
କି ଭାବେ ବର୍ଣ୍ଣିବି ତୋତେ ନ ପାରଇ ଜାଣି ||
ଶତ କୋଟି ଦଣ୍ଡବତ ତୋ ପଦଯୁଗଳେ |
ନରକୁ ମିଳଇ ତ୍ରାହି ତୋ ଶକତି ବଳେ ||
ସୂର୍ଯ୍ୟାଲୋକେ ସଞ୍ଜନାଙ୍କ ଗର୍ଭାଶୟେ ରହି |
ମାନସ କୁମାରୀ ସାଜି ଜନ୍ମ ହେଲୁ ତୁହି ||
ଭାସ୍କର ନିର୍ଗତ ତାପ ନ ପାରିଲେ ସହି |
ଆଖି ଦେଲେ ବୁଜି ହେଲା ଅନ୍ଧକାର ମହୀ ||
ଅଭିଶାପେ ହେଲୁ ମା ତୁ ଶ୍ୟାମଳ ବର୍ଣ୍ଣର |
କାଳିନ୍ଦୀ ନାମେ ନାମିତ ହେଲୁ ଘର ଘର ||
କାଳ ରୂପୀ ଯମ ସାଥେ କାଳ ରୂପ ନେଇ |
ଜନମିଲୁ ମହାମାୟୀ ନଦୀଟିଏ ହୋଇ ||
ସତେ କି ଅପରାଜିତା ମୁଖ ତୋର ଦିଶେ |
ଶ୍ଵେତ ବର୍ଣ୍ଣୀ ଶାଢ଼ି ପିନ୍ଧି ମୋହନକୁ ରସେ ||
ରୂପରେ ରଙ୍ଗରେ ନାହିଁ ତୁଳନା ତୋହର |
ଭକ୍ତି ଭାବେ ତୋଷି ନେଲୁ ହୃଦୟ କାହ୍ନୁର ||
ଚତୁର୍ଥ ଭାରିଯା ରୂପେ ପରିଚିତ ହେଲୁ |
ବିଷ୍ଣୁ ଅଷ୍ଟଭାର୍ଯ୍ୟା ବୋଲି ଜଗତେ ବୋଇଲୁ ||
ତୋର ନଦୀ ଜଳ ମା ଗୋ ଅମୃତ ଅଟଇ |
ସ୍ନାନେ ହୁଏ ପାପ ଧୃତ, ପାନେ ସ୍ଵର୍ଗ ପାଇ ||
ଯୁଗେ ଯୁଗେ ରହିଥାଉ ମହିମା ତୋହର |
ମୁଁ ଯେ କଳିଯୁଗ ପାପୀ, ପାପ ଧୋଇଦେ ମୋହର ||

©ସତ୍ୟବ୍ରତ ସେନାପତି

ପାପନାଶିନୀ ମା

ଶତ କୋଟି ଦଣ୍ଡବତ ତୋ ଚରଣେ...