"କୋଳାହଳମୟ ରାସ୍ତାଟା ଆଜି କାହିଁକି ଏତେ ନିଛାଟିଆ ଲାଗୁଛି ? କଣ ଆଜି କର୍ଫ୍ୟୁ ଜାରୀ ହେଇଛି ? କାହିଁ ସମ୍ବାଦ ପତ୍ରରେ ତୋ କିଛି ବାହାରିନଥିଲା।” ଏତିକି କହି ପଦ୍ମିନୀ ରେଶ୍ମା ଆଡ଼କୁ ସ୍ମିତହାସ୍ୟଟିଏ ପ୍ରବାହିତ କଲା। ରେଶ୍ମାକୁ ପଦ୍ମିନୀର ଏ ମାଜଳିଆମି ପସନ୍ଦ ଆସିଲାନି। ତା ହସରେ ସେ ବାଧା ଦେଇ କହିଲା “ସବୁବେଳେ ଏମିତି ମଜା କରିବା କଣ ଉଚିତ ? ବେଶି ଗୋଟେ ଫୁଲେଇ ହେଉଛି।“ ଦୁଇଜଣ ଗୋଟେ ବେସରକାରୀ କମ୍ପାନୀରେ କାର୍ଯ୍ୟରତ। ବର୍ଷେ ହେବ ଚାକିରିରେ ନିଯୁକ୍ତ ହେଇଛନ୍ତି।

ପଦ୍ମିନୀ ଗାଁଉଲି ଝିଅଟେ। ଗାଁ କଲେଜରେ ସ୍ନାତକ ସାରି ବାହାର ଦୁନିଆକୁ ପାଦ କାଢ଼ିଛି। ଆଗରୁ କେବେ ଗାଁ ଛାଡ଼ି ବାହାରକୁ ଯାଇନାହିଁ। ଏଥର ମଧ୍ୟ ଆସିବା ଅନେଶ୍ଵତ ପ୍ରତିଶତ ସମ୍ଭବ ନଥିଲା। ଗାଁରେ ତାର ରକ୍ଷଣଶୀଳ ପରିବାର ଏ ନିଷ୍ପତିକୁ ସୀକୃତି ଦେଉନଥିଲା। “ଝିଅ ପିଲା, ବୟସ ୨୧ ଛୁଇଁଲାଣି ,ତୁ ବାହାରକୁ ଯାଇ କଣ କରିବୁ? ଘରେ ରହ ଏଇ କିଛି ମାସରେ ତୋ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତାବ ଆସିଯିବ। ତୋର ସେ ଚାକିରି ବାକିରି କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ।“ ଏମିତି ନାନା କଥା ଶୁଣିବା ପରେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବୁଝେଇ ସୁଝେଇ ପଦ୍ମିନୀ ଘରୁ ଗୋଡ଼ କାଢ଼ିଥିଲା। ମନରେ ଥାଏ ସ୍ବପ୍ନ ସାକାର କରିବାର ଅହେତୁକ ବ୍ୟାକୁଳତା। ସେ ପଢ଼ିଛି “ରେବତୀ “ କୁ, ବୁଝିଛି ଗାନ୍ଧିଜୀଙ୍କର ନାରୀ ସଶକ୍ତିକରଣକୁ, ଜାଣିଛି ରମାଦେବୀ, ସରଳା ଦେବୀ, ଅନ୍ନପୂର୍ଣ୍ଣା ଦେବୀଙ୍କ ପରି ନାରୀ ନେତ୍ରୀମାନଙ୍କୁ, ଆଉ ଜଣେ ଶିକ୍ଷିତ ଭାବେ ସରକାରଙ୍କ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଉପରେ ନିରୀହ ପ୍ରାଣଟିର ରହିଛି ଯଥେଷ୍ଟ ଭରଷା। ଖବର କାଗଜରେ ସେ ପଢ଼ିଛି ବିଗତ ବର୍ଷଗୁଡ଼ିକରେ ଘଟିଯାଇଥିବା ନାରୀ ନିର୍ଯାତନା, ବଳାତ୍କାର, ଦୁଷ୍କର୍ମ ପରି ନିନ୍ଦନୀୟ ଘଟଣାଗୁଡ଼ିକୁ। ତଥାପି ସହରରେ ନିଜ ଆଶାକୁ ସାକାର କରିବା ପାଇଁ ଘରୁ ଗୋଡ଼ କାଢ଼ିଛି। ନିର୍ଭୟା ଗଣଦୁଷ୍କର୍ମ ଘଟଣାର ଶୁଣାଣି ତା ଆତ୍ମାକୁ ଯଥେଷ୍ଟ ଆଶ୍ୱସ୍ଥି ଦେଇଛି । ସେ ଭାବୁଛି ସରକାରଙ୍କ ଏ ପଦକ୍ଷେପ ପରେ ନୃଶଂସମାନେ ନିଜ କୁପଥକୁ ଭୁଲି ନିଶ୍ଚୟ ମାନବିକତାର ପଥରେ ପଥିକ ସଜିବେ। କିନ୍ତୁ ତା ନିରୀହ ପ୍ରାଣ ଏ କଥା ଭୁଲି ଯାଇଥିଲା ଯେ “ଘୁଷୁରୀ ପ୍ରକୃତି ପଙ୍କେ ଲୋଟେ, ମଣିଷ ପ୍ରକୃତି ମଲେ ତୁଟେ “ ।

ଦିନ ତମାମ କମ୍ପାନୀରେ କାମ କରି ସଂଧ୍ୟାରେ ରୁମ୍ କୁ ଫେରନ୍ତି ରେଶ୍ମା ଆଉ ପଦ୍ମିନୀ। ରେଶ୍ମା ଭଡ଼ା ନେଇ ରହୁଥିବା କଲୋନୀ ରାସ୍ତାର ବିପରୀତ ରାସ୍ତାରେ ଥିବା କଲୋନୀରେ ପଦ୍ମିନୀ ରୁହେ । କମ୍ପାନୀରୁ କାମ ସାରି ସଂଧ୍ୟାରେ ଦୁହେଁ ସାଙ୍ଗରେ ନାନା ଆଲୋଚନା କରି କରି ରୁମକୁ ଆସନ୍ତି। କେତେବେଳେ ଦିନ ତମାମର କାର୍ଯ୍ୟଭାର ବିଷୟରେ କଥାଚାଲେ ତୋ କେତେବେଳେ ଉପର କର୍ମଚାରୀଙ୍କ ଅତି ମୂରବୀ ପଣିଆକୁ ବ୍ୟଙ୍ଗ କରି କଥା ହଉଥାନ୍ତି। ଆଉ କେତେବଳେ ଦୁହିଁଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କିଏ ଅଧିକ ସୁନ୍ଦର ସେ ବିଷୟରେ ତର୍କ ବିତର୍କ ଚାଲେ। କିନ୍ତୁ ଏ ତର୍କ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ରେଶ୍ମାଠାରୁ। ରେଶ୍ମା ପଦ୍ମିନୀଠାରୁ ରୂପରେ ଟିକେ ଅଧିକ ଗୋରୀ, ତେଣୁ ସେ ଏ ତର୍କରେ ଜିତିଯାଏ। ଏ ପରି ନାନା କଥା ବାର୍ତ୍ତା ହେଇ ସେମାନେ କଲୋନୀର ସେ ଦୋଛକିରେ ପହଞ୍ଚିଯାନ୍ତି। କଲୋନୀର ସେ ସଂଯୋଗ ରାସ୍ତା ପହଞ୍ଚିଲେ ଦୁହେଁ ଅଲଗା ହୋଇ ନିଜ ନିଜ ରୁମକୁ ଯାଆନ୍ତି।

ମନରେ ଅସୁମାରୀ ଆଶାକୁ ସାଇତି ଘରୁ ପାଦ କାଢ଼ି ସହରରେ ଏକା ରହୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ ପଦ୍ମିନୀ କେବେବି ଏକଲାପଣ ଅନୁଭବ କରିନାହିଁ। ସେ ସବୁବେଳେ ତା ରୁମରେ ଦେଖିଛି ନିଜର ଭବିଷ୍ୟତର ଆଶା ରୂପକ ବହୁ ସାଥି। ଯଦିଓ ସେ ସାଥି ମାନଙ୍କ ଲିଙ୍ଗ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ ସେ କେବେ କରିନାହିଁ। କରିବା ମଧ୍ୟ ଆବଶ୍ୟତା ହୋଇନାହିଁ। ଯେଁଉ ସ୍ବପ୍ନକୁ ବାସ୍ତବତାରେ ପରିଣତ କରିବାକୁ ସେ ପରିଶ୍ରମ କରି ଚାଲିଛି , ସେଇ ସ୍ବପ୍ନ ବା ଆଶା ସବୁ ତାର ସାଥି ହେଇ ତାକୁ କେବେ ଏକଲାପଣ ଅନୁଭୂତ ହେବାକୁ ଦେଇନାହାନ୍ତି।

ଆଜି କମ୍ପାନୀରେ କିଛି ଅସୁବିଧା ହେତୁ ମଝିରେ କିଛି ସମୟ କାମ ବନ୍ଦ ଥିଲା। ଅସୁବିଧାର ସମାଧାନ ହେବା ପରେ ଆଜିର କାମ ସାରିବା ଲକ୍ଷ୍ୟରେ ସେମାନେ ରୁମ୍ କୁ ଫେରିବା ସମୟଠାରୁ ଯଥେଷ୍ଟ ବିଳମ୍ବ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। କମ୍ପାନୀଠାରୁ ରୁମ୍ ଥିଲା ସାତ କିଲୋମିଟର ବାଟ। ମଝିରେ ବଜାର ଥିବାରୁ ବାଟ ଜଣାପଡ଼େନି। କିନ୍ତୁ କଲୋନୀ ପୂର୍ବର ଦୁଇ କିଲୋମିଟର ରାସ୍ତା ଟିକେ ନିଛାଟିଆ। ସେମାନେ ଏ କଲୋନୀ ଛାଡ଼ିବା ପାଇଁ କେବେଠୁ ଭାବିଲେଣି, ହେଲେ ତାଙ୍କ ଦରମା ଅନ୍ୟ କଲୋନୀରେ ରହିବ ପାଇଁ ଯଥେଷ୍ଟ ହେଉନଥିବାରୁ ବାଧ୍ୟ ହେଇ ଏ କଲୋନୀରେ ରହୁଥାନ୍ତି।

ପଦ୍ମିନୀର ହସରେ ବାଧା ଦେଇ ରେଶ୍ମା ହାତ ଘଣ୍ଟାକୁ ଦେଖେତୋ ସମୟ ଆସି ଦଶଟା ହେଲାଣି। ପାଖାପାଖି ନଅଟା ବେଳକୁ ସବୁ ଦୋକାନ ବଜାର ବନ୍ଦ ହୋଇଯାଇଥାଏ। ସେଥିପାଇଁ ଆଜି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରାସ୍ତାଟା ନିଛାଟିଆ ଲାଗୁଥିଲା। ପଦ୍ମିନୀକୁ ହାତ ଘଣ୍ଟାଟି ଇଙ୍ଗିତ ମାଧ୍ୟମରେ ଦେଖେଇ ଶୀଘ୍ର ଚାଲିବା ପାଇଁ ରେଶ୍ମା ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲା। କଲୋନୀ ପହଞ୍ଚିବାକୁ ଆଉ ତିନି କିଲୋମିଟର ରାସ୍ତା ବାକି ଥାଏ , ହଠାତ୍ ଅଦିନ ଝଡ଼ ପରି ଲୋଲୁପ ଦୃଷ୍ଟିଧାରୀ, ନାରୀ ମାଂସ ଲୋଭୀ ତିନିଜଣ ଦୁର୍ବୃତ୍ତ ସେମାନଙ୍କ ଉପରକୁ ଝାଂପି ପଡ଼ିଲେ। ନିଜକୁ ରକ୍ଷା କରିବାରେ ବିଫଳ ହୋଇ ଅସହାୟ ପରିସ୍ଥିତିରେ ନିଜ ଆତ୍ମରକ୍ଷାର ଶେଷ ଚେଷ୍ଟାରେ ମୁଣ୍ଡରେ ଖୋସିଥିବା ଆଧୁନିକ କ୍ଲିପ୍ ଟିକୁ କାଢ଼ି ପଦ୍ମିନୀ ଦୁର୍ବୃତ୍ତ ଜଣଙ୍କ ବେକରେ ବିଦ୍ଧ କଲା। ଏକ ଆର୍ତ୍ତ ଚିତ୍କାରରେ ଦୁର୍ବୃତ୍ତ ଜଣଙ୍କ ରାସ୍ତାରେ ପଡ଼ି ଛୋଟପୋଟ ହେବା ଦେଖି ଅନ୍ୟ ଦୁଇ ଜଣ ସେ ସ୍ଥାନ ଛାଡ଼ିି ପଳାଇଲେ। ଏ କାଳ ମୁହୂର୍ତ୍ତକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ରେଶ୍ମା ଆଉ ପଦ୍ମିନୀ ଯାଇ ପହଞ୍ଚିଲେ ନିଜ ନିଜ ରୁମରେ । ରାତି ସେତେବେଳକୁ ପାଖାପାଖି ଏଗାରଟା ବାଜି ତିରିଶ ମିନିଟ୍। ମନରେ ଏକ ଅଜଣା ଭୟ, ମଣିଷ ମାରିବାର ଭୟ। ସକାଳର ସୂର୍ଯ୍ୟ ଯେ ତା ଜୀବନରେ କଣ ନେଇ ଆସିବ ତାହା ପଦ୍ମିନୀକୁ ବିଚଳିତ କରୁଥାଏ। ନିଜ ଆତ୍ମରକ୍ଷା ପାଇଁ ସେ ଆଚରିଥିବା ଏ ହିଂସାତ୍ମକ ପନ୍ଥା ପାଇଁ ଦୁନିଆ ତାକୁ ସାବାସି ଦେବ ନା ଜଣେ ହତ୍ୟାକାରୀର ପରିଚୟ ଦେବ ? ଆଖିରେ ଅଧପୁଟୁଲି ବାନ୍ଧିଥିବା ନ୍ୟାୟ ବ୍ୟବସ୍ଥା ତା ପାଇଁ କଣ ରଖିଥିବା ? ସେ ରହୁଥିବା ଘର ମାଲିକ ଏ ଖବର ଜାଣିବା ପରେ କଣ ଜଣେ ମନୁଷ୍ୟ ମାରିଥିବା ଭଡ଼ାଟିଆକୁ ସେ ଘରେ ରହିବାକୁ ଦେବା ? ସେ କାମ କରୁଥିବା କମ୍ପାନୀ ତାକୁ ଚାକିରୀରେ ରଖିବେ କି ବହିଷ୍କୃତ କରିଦେବେ ? ଏ ହତ୍ୟା ପାଇଁ ମୋ ଗାଁ ଲୋକ ମୋ ପରିବାର ସହ ମୋତେ ନିନ୍ଦା କରିବେନି ତୋ ? ଦୁର୍ବୃତ୍ତକୁ ମନୁଷ୍ୟ ମର୍ଯ୍ୟାଦା ଦେଇ ନର ହତ୍ୟା ପାଇଁ ମୋତେ ଏ ସମାଜ ଫାଶୀ ଦଣ୍ଡ ଦେବନି ତୋ ? ଆତ୍ମରକ୍ଷା ପାଇଁ ହିଂସାର ପଥ ବାଛିବା କଣ ଅନୁଚିତ୍ ? ଏପରି ନାନା ପ୍ରଶ୍ନର ଜାଲରେ ଛନ୍ଦିହୋଇ ପଦ୍ମିନୀ ଅଣନିଃଶ୍ୱାସୀ ହେଇଯାଉଥାଏ। ଏ ଅବାନ୍ତର ପ୍ରଶ୍ନ ଗୁଡ଼ିକ ତା ମନରେ ନୂଆ କରି ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିଲା କି, ଏ ସମାଜର ଅତୀତ ବିଚାରଧାରା ଆଉ ନିଷ୍ପତି ତା ମନରେ ଏ ପ୍ରଶ୍ନ ସୃଷ୍ଟି କରାଉଥିଲା ତାହା ପଦ୍ମିନୀ ଜାଣେ। ପରଦିନ ସକାଳ ଠାରୁ ପଦ୍ମିନୀକୁ ଆଉ କେହି ଦେଖିନାହିଁ। ଏଡ଼େ ସାହସ ଜୁଟାଇ ମନୁଷ୍ୟକୃତ ଝଡ଼ର ସାମ୍ନା କରିଥିବା ପଦ୍ମିନୀ ବୋଧହୁଏ ଆଜିର ଏ ସମାଜରେ ଏଭଳି ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତରକୁ ସାମ୍ନା କରିବାର ସାହସ ଜୁଟାଇ ପାରିଲାନି। କିନ୍ତୁ ପରଦିନ ମିଡ଼ିଆ ସାମ୍ନାରେ ଦମ୍ଭର ସହ ରେଶ୍ମା କହୁଥିବାର ଶୁଣାଗଲା ଯେ “ଏଭଳି ସ୍ଥିତିରେ ଆତ୍ମରକ୍ଷା ପାଇଁ ପଦ୍ମିନୀ ଯାହା କରିଛି ତାହା କଦାପି ଅପରାଧ ନୁହେଁ, ଏହା କରଣୀୟ ।”