ପୈଶାଚିକ ଦୁନିଆ ପ୍ରତି ଆଗ୍ରହ
_________________________

ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗ ଅନ୍ଧକାର ରେ ଅଶୁଭକର ବାର୍ତ୍ତାବହମାନେ ଯେମିତି ଧାବମାନ ମୋ ଆଡେ । ଅବର୍ଣ୍ଣନୀୟ ଅନୁଭୂତି ରେ ଶରୀର ଟା ମୋର ଥରିଉଠୁଛି ଉନ୍ମତ୍ତ ଝଡଟାରେ ତାଳପତ୍ର ଥରିଲା ପରି , ମନରେ ଏକ ଅଜଣା ଭୀତ ଯେମିତି ଜାବୁଡି ଥରିଛି ମୋ ତଣ୍ଟିକୁ ଠିକ୍ ସେହି ଦିନ ରାତି ପରି । ଆଉ ହୁଏତ ଭରସା ନାହିଁ ଜୀବନଟା କୁ ମୋର , ଜାଣି ନାହିଁ କେତେବେଳେ କ'ଣ ହେବ !
ତାହା ପୂର୍ବରୁ ମୋ ଜୀବନର କିଛି ଅବିଶ୍ବାସନୀୟ ଘଟଣା କହିବାକୁ ଯାଉଛି ।

     ମୁଁ ଛୋଟ ବେଳୁ ଭୂତ, ପିଶାଚ, ଡାହାଣୀ ମାନଙ୍କ ଗଳ୍ପ ଶୁଣିବାକୁ ବହୁତ ଭଲପାଏ । ଏଗୁଡିକ ମୋତେ ରୋମାଞ୍ଚକର ଲାଗେ । ଜେଜେମା, ଆଈ, ଦାଦା ଓ ମାମୁ ମାନଙ୍କ ଠୁ ମୁଁ ବହୁ ପ୍ରକାର ଭୟାନକ ଭୂତ କାହାଣୀ ଶୁଣିଛି । ବୟସ ବଢିବା ସହିତ ଡାହାଣୀ, ଭୂତ, ପିଶାଚ ମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ଅଧିକ ଜାଣିବାର ଇଛ୍ଛା ସହିତ ଗୁଣିଗାରେଡି, କଳାଯାଦୁ (Black magic) ଭଳି ଭୟାନକ କାର୍ଯ୍ୟକଳାପ ଉପରେ ମୋ ଜିଜ୍ଞାସା ବଢି
ଚାଲିଥାଏ । ଗାଁ ରେ ଅନେକ ଥର ଦେଖିଛି ଗୁଣୀଆ ଭୂତ ଓ ଡାହାଣି ଝଡା ଫୁଙ୍କା କରିବାର   । ହେଲେ ବୁଝିପାରେ ନାହିଁ କେମିତି ଏ କାର୍ଯ୍ୟ ହୁଏ ? ଏହା ସତ୍ୟ କି ମିଥ୍ୟା, ସତରେ କ'ଣ ପେତାତ୍ମା, ଆତ୍ମା ଓ ଡାହାଣି ମାନଙ୍କ ର ଅସ୍ତିତ୍ବ ଅଛି ଏ ସମାଜରେ ?? ସ୍କୁଲ୍ ସମୟରେ ଏଗୁଡିକ ବିଷୟ ରେ ଜାଣିବା ପାଇଁ କୌଣସି ଉପାଦାନ ନଥିଲା କି ସୁବିଧା ନଥିଲା । ହେଲେ କଲେଜ ସମୟରେ ମୋର ଭେଟ ହେଲା ସୌରଭ ଭାଇଙ୍କ ସହିତ । ସୌରଭ ଭାଇ ମୋ ଉପର କ୍ଲାସରେ ଥିଲେ । ଆମ ଦୁହିଁଙ୍କ ମଧ୍ଯ ରେ କ୍ଷୀର ନୀର ର ସମ୍ପର୍କ ଥିଲା । କାରଣ ତାଙ୍କର ବି ଏହି ଡାହାଣି, ପିଶାଚ,ଭୂତ ଓ ଗୁଣିଗାରେଡି ବିଷୟରେ ଜାଣିବାର ଇଛ୍ଛା ପ୍ରବଳ ଥାଏ । ତେଣୁ ଆମ ଦୁହିଁଙ୍କର ବନ୍ଧୁତା ଅତି ନିବିଡ଼ ହୋଇ ଗଲା ।
ସୌରଭ ଭାଇ ଆଉ ମୁଁ ଦୁହେଁ ହଷ୍ଟେଲ ଛାଡି ଗୋଟିଏ ଭଡା ଘରେ ରହିଲୁ । କାରଣ ହଷ୍ଟେଲ ରେ ଆମ ରୁମ୍ ଅଲଗା ଅଲଗା ଥିଲା ।ଯାହାଫଳରେ ଆମ ଭିତରେ ଆଲୋଚନା ଓ ତଦନ୍ତ ରେ ବାଧା ଉପୁଜୁ ଥିଲା । ତେଣୁ ସୌରଭ ଭାଇଙ୍କର ଏକ ବନ୍ଧୁଙ୍କ ଦୂର ସମ୍ପର୍କୀୟ ଙ୍କ ଘରଟି ମାସିକ ୧୦୦୦ ଟଙ୍କାରେ ଭଡା କୁ ନେଲୁ । ତାଙ୍କ ବନ୍ଧୁଙ୍କ ଦୂର ସମ୍ପର୍କୀୟ ତାଙ୍କ ସହପରିବାରଙ୍କ ସହିତ ଓଡିଶା ବାହାରେ ରୁହନ୍ତି। ଚାରି ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ରେ ଥରେ ଆସି ବୁଲି ଯାଆନ୍ତି ।ଭଡା ଘରଟି କଲେଜ୍ ଠାରୁ ୩ କି ୪ କି. ମି ଦୂରରେ ଗୋଟିଏ ଛୋଟ ଗାଁ ର ଶେଷ ଭାଗରେ ଅବସ୍ଥିତ ଥିଲା । ଆଖ ପାଖରେ କୌଣସି ଘର ନଥିଲା । ଘରଟି ଏକ ମହଲା କୋଠା ଥିଲା । ସେ କୋଠା ମଧ୍ଯ ରେ ତିନୋଟି ବେଡ୍ ରୁମ୍ ,ଗୋଟିଏ ବଡ ଡ୍ରଂଙ୍ଗି ରୁମ୍ ଆଉ ଗୋଟିଏ କିଚେନ୍ ରୁମ୍ । ସେ ଗାଁ ଟିରେ ହାତ ଗଣତି ପରିବାର ଥିଲେ । ଆଗରୁ ଗାଁ ରେ ବହୁ ପରିବାର ରହୁଥିଲେ । ଯେହେତୁ ଗାଁ ର ପାଖାପାଖି ରେ ସହର ତେଣୁ ଅଧିକାଂଶ ପରିବାର ସହରକୁ ବସବାସ ନିମନ୍ତେ ଚାଲି ଯାଇଛନ୍ତି । ଆମେ ଦୁହେଁ ହଷ୍ଟେଲ୍ ଛାଡିବା କଥା ମଧ୍ଯ ପରସ୍ପରଙ୍କ ଘରେ ଜଣାଇଲୁ ନାହିଁ । କଥାରେ କୁହନ୍ତି ନି ଦୁର୍ଯୋଗ ବେଳେ ବିପରୀତ ବୁଦ୍ଧି ।
ଦିନ ବେଳା ଦୁହେଁ କଲେଜ ଯାଉ ଓ ରାତ୍ରି ବେଳା ଦୁହେଁ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଡାହାଣି, ପିଶାଚ ଭଳି ଅନେକ ପୈଶାଚିକ ପୁସ୍ତକ ବା ଗଳ୍ପ ବହି ପଢୁ   ।
ଦିନକର କଥା କଲେଜ ରୁ ଫେରିବାରେ ମୋର ବିଳମ୍ବ ହୋଇଯାଇଥାଏ । ସେ ଦିନ ସୌରଭ ଭାଇ ଆଗେ ରୁମ୍ କୁ ପଳାଇ ଆସିଥାନ୍ତି । କଲେଜର କୌଣସି କାମ ନିମନ୍ତେ ମୋର ବିଳମ୍ବ ହୋଇଯାଇଥାଏ । ତେଣୁ ଆସିଲାବେଳକୁ ସଂନ୍ଧ୍ଯା ୭ଟା , ମୁଁ ସାଇକେଲ ଟା କୁ ରୁମ୍ ବାହାରେ ରଖି, ରୁମ୍ ର କଲିଙ୍ଗ୍ ବେଲ୍ ୪ କି ୫ ଥର ବଜାଇଲା ପରେ ମଧ୍ଯ ସୌରଭ ଭାଇ କବାଟ ଖୋଲିଲେ ନାହିଁ। ହୁଏତ ସେ ଏଇ ପାଖ ମାର୍କେଟ କିମ୍ବା ତାଙ୍କର କୌଣସି ବନ୍ଧୁଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇଥିବେ ଭାବି, ମୋ ପାଖରେ ଥିବା ଚାବି ରେ ଘର ଖୋଲି ଭିତରକୁ ଆସିଲି । ଭିତରକୁ ଆସି ଗୋଡହାତ ଧୋଇ ,ପୋଷାକ ବଦଳାଇ ରାତ୍ରି ଭୋଜନ ନିମନ୍ତେ ଷ୍ଟୋପ ରେ ଚାରି ମୁଠା ଚାଉଳ ସହିତ ଆଳୁ ଦୁଇଟା ବସାଇଦେଇ ହଲ୍ କୁ ଆସି ଏକ ଚଟି ପୈଶାଚିକ ଗଳ୍ପ ପୁସ୍ତକ ଧରି ପଢିବା ନିମନ୍ତେ ବସିଗଲି। ଯେଉଁଟା କଲେଜ ଲାଇବ୍ରେରୀ ରୁ ଆଣିଥିଲି । ଏମିତିରେ ମୋତେ ଭୂତ, ଡାହାଣି, ପିଶାଚ କି ଆତ୍ମା କୁ ଡର ନଥାଏ କେବଳ ଏହା ମୋତେ ରୋମାଞ୍ଚକର ଲାଗେ ଓ ଏହା ସତ୍ୟ କି ମିଥ୍ଯା ଜାଣିବା ପାଇଁ ଏହା ଉପରେ ଅନୁସନ୍ଧାନ କରେ । ଗଳ୍ପ ପୁସ୍ତକ ଟି ପଢିସାରିବା ମଧ୍ଯ ରେ ଭାତ ହୋଇଯାଇଥାଏ । ମୁଁ ଭାତ ଗାଳି ରଖିଦେଇ, ଭାବିଲି ଆଉ କିଛି ନ କଲେ ଚଳିବ ଦ୍ବିପ୍ରହର ର ବଳକା ହରଡ ଡାଲି କିଛି ଅଛି ଗରମ ଭାତ,ଆଳୁ ଚଟଣି ଯଥେଷ୍ଟ ଆମ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ପାଇଁ ।
    ଚର୍ତୁପାଶ୍ୱରେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ର ଜୋତ୍ସ୍ନା ବିଛୁଡି ହୋଇ ପଡିଥାଏ । ବସନ୍ତ ର ଶୀତଳ ମୃଦୁ ସମୀର ରେ ଗଛର ପତ୍ର ଗୁଡିକ ହାଲକା ହାଲକା ନ୍ରୁତ୍ୟ କରୁଥାନ୍ତୁ । ମୁଁ ହଲ୍ ର ଛରକା ଟା ପାଖରେ ଏକ କାଠ ଚୌକିରେ ବସି ବାହାରର ଦ୍ରୁଶ୍ୟକୁ ଉପଭୋଗ କରୁଥାଏ । ହଠାତ୍ ଶାନ୍ତ ପରିବେଶକୁ ଭଙ୍ଗ କରି ମୋ କର୍ଣ୍ଣଭେଦି ହେଲା ଏକ ଶବ୍ଦ।

ପୈଶାଚିକ ଦୁନିଆ (ଭାଗ-୧)

ଅଶୁଭକର ଅନ୍ଧକାର ର ଦୁନିଆ....