ସୁପ୍ତକାୟ ଭୀତ ଜାଗ୍ରତ
___________________

ଯାହା ରାତ୍ର ୯ଟା ସମୟକୁ ସୂଚିତ କରୁଥିବା କାନ୍ଥ ଘଣ୍ଟାର ଶବ୍ଦ ଥିଲା । ମୁଁ ଟିକେ ବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇଗଲି ଏତେ ସମୟ ବିତିଲା ପରେ ମଧ୍ଯ ସୌରଭ ଭାଇ ଙ୍କ ର ଦେଖା ନାହିଁ, କୁଆଡେ ଗଲେ??? ଭାବି ସୋଫା ଟା ଉପରେ ବସି ପଡିଲି । ସେତେବେଳେ ବର୍ତ୍ତମାନ ସମୟ ପରିକା ସେଲ୍ ଫୋନ୍ ନଥିଲା, ଆଉ ସେ ଘର ମଧ୍ଯ ରେ ଯେଉଁ ଟେଲିଫୋନ୍ ଟା ସୋଫା ପାଖରେ ରଖାଯାଇଥିଲା ତାହା ବହୁ ପୁରୁଣା ଇଂରେଜମାନଙ୍କ ଅମଳରୁ ବୋଧେ ଓ ଖରାପ ମଧ୍ଯ ଥିଲା। ଯାହା କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ କୁ ନୁହେଁ । ଏମିତି ବ୍ୟସ୍ତ ହେଉ ହେଉ କେତେବେଳେ ସୋଫା ଟା ଉପରେ ମୋ ନିଦ ଲାଗି ଯାଇଛି ମୋତେ ଜଣା ନାହିଁ । ଏକବାର ନିଦଟା ଭାଙ୍ଗିଲା ମଧ୍ଯ ରାତ୍ରିରେ । ମୁଁ ଆଖି ଦୁଇଟା ମଳି ମଳି କାନ୍ଥ ଘଣ୍ଟା କୁ ଚାହିଁଲି । କାନ୍ଥ ଘଣ୍ଟା ରେ ରାତ୍ର ୧୨ଟା ବାଜି ୩୦ ମିନିଟ୍ ହୋଇଥାଏ । ଅନୁଭବ କଲି ମୋ ପେଟ ଭିତରେ ଭୋକ ନାମ୍ନୀ ମୂଷା ମାନେ ପରସ୍ପର ପ୍ରତି ଉନ୍ମତ୍ତ ଯୁଦ୍ଧରତ । ମୁଁ ଅଧିକ କିଛି ନ ଭାବି ପସିଗଲି ରୋଷେଇ ଘରକୁ , ଗୋଟିଏ ଥାଳି ରେ ଥଣ୍ଡା ହୋଇଯାଇଥିବା ଭାତ ସହିତ ଥଣ୍ଡା ଡାଲି ଆଉ ଆଳୁଚଟଣି ଖାଇବାକୁ ବସିଲି । ଚାରି ପାଞ୍ଚ ଗୁଣ୍ଡା ଖାଇ ସାରିବା ପରେ, ଛଅ ଗୁଣ୍ଡା ଭାତ ପାଟିକୁ ନେଲାବେଳେ ହଠାତ୍ ଦାଣ୍ଡ କବାଟରେ ଏକ ମୃଦୁ କରାଘାତ ଶୁଣି , କବାଟଟା ଖୋଲି ଦେଖେତ -
ସୌରଭ ଭାଇ ମୁଣ୍ଡ ରୁ ପାଦ ଯାଏ ଗୋଟା ପୁଣି ଓଦା । ମୁଁ ଟିକେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋ ପଚାରିଲି "ଭାଇ ଏମିତି ଓଦା କେମିତି ହେଲ?? ବାହାରେ ବର୍ଷା ନାହିଁ ତ !" ସେ ମୃଦୁ ହସ ଟିଏ ଦେଇ ମୋ ପ୍ରଶ୍ନ ର କିଛି ଉତ୍ତର ନ ଦେଇ ,ଚାଲିଗଲେ ତାଙ୍କ ରୁମ୍ ଟା ଭିତରକୁ । ମୁଁ ଆଉ ଅଧିକ କିଛି ନ କହି କବାଟଟା ବନ୍ଦ କରି। ଆସି ବସି ପଡିଲି ମୋ ଅଇଣ୍ଠା ଥାଳି ପାଖରେ ବାକି ଭାତ ତକ ଖାଇସାରି, ଥାଳିଟିକୁ ଧୋଇ ରଖିଦେଇ ଆସି ବସି ପଡିଲି ସୋଫାଟା ଉପରେ । କିଛି ସମୟ ବିତି ଯାଇଥାଏ। ସୌରଭ ଭାଇ ତାଙ୍କ ରୁମ୍ ରୁ ବାହାରିବାକୁ ବିଳମ୍ବ କରିବାରୁ, ମୁଁ ଉଠିଗଲି ତାଙ୍କ ରୁମ ପାଖକୁ । ରୁମ୍ ର କବାଟ ଟା ଅର୍ଦ୍ଧ ଆଉଜା ହୋଇଥାଏ । ସେ ଅର୍ଦ୍ଧ ଆଉଜା କବାଟ ଫାଙ୍କ ରେ ମୁଁ ଯାହା ଦେଖିଲି ତାହା ମୋ ପାଦ ତଳୁ ଭୂମି କୁ ଓ ମୋ ମୁଣ୍ଡ ଉପରୁ ଆକାଶ ଟାକୁ ଟାଣି ନେଇ ଏକ ଗହ୍ବର ଭିତରକୁ, ମୋ ସୁପ୍ତକାୟ ଭୀତଟିର ନିଦ୍ରା ଭଙ୍ଗ କଲା ବୋଧହୁଏ   ।
     ହଠାତ୍ କେଉଁ ଏକ ବସ୍ତୁର ପଡିବାର ଶବ୍ଦ ରେ ଆମେ ସମସ୍ତେ ଚମକି ଉଠିଲୁ । ଓମ୍ ଡାଏରୀ ଟା ପଢୁ ପଢୁ ଅଟକି ଗଲା । ରୋହନ୍ ରୁମ୍ ବାହାରକୁ ଗଲା କ'ଣ ହୋଇଛି ବୋଲି ଦେଖିବାକୁ। ସହସା ରୋହନ୍ ର ଏକ ଭୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଚିତ୍କାର ରେ - ଓମ୍, ରିଙ୍କୁ,ବିକ୍ରମ ଓ ମୁଁ ଧାଇଁ ଆସି ରୁମ୍ ବାହାରକୁ ଦେଖୁତ ହଲ୍ wall ରୁ ଏକ କାଚ ଫୋଟୋ ଫେମ୍ ଟି ପଡି ଭାଙ୍ଗିଯାଇ ମାର୍ବଲ ଚଟାଣ ଟାରେ ଉପରେ ବିଛୁଡି ହୋଇ ପଡିଛି । ରୋହନ୍ ତାଳ ବରଡା ପରି ଥରି ଥରି ହାତ ବଢାଇଲା ସେ ଭାଙ୍ଗି ଯାଇଥିବା ଫଟୋ ଫେମ ଆଡକୁ । ମୁଁ ଭାଙ୍ଗି ଯାଇଥିବା ଫେମ୍ କୁ ଦେଖି ଫେଁ କି ହସି ଦେଲି, ମୋତେ ହସିବାର ଦେଖି ଓମ୍ , ବିକ୍ରମ ଓ ରିଙ୍କୁ ମଧ୍ଯ ସହିବାକୁ ଲାଗିଲେ । ଆମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ହସିବାର ଦେଖି ରୋହନ୍ ଟିକେ ରାଗିଯାଇ କହିଲା - କାହିଁକି ଏମିତି ହସୁଛ କହିଲ ??? ମୁଁ ତା କଥା ଶୁଣି ହସି ହସି କହିଲି - ଆରେ ହସିବୁ ନାହିଁ କ'ଣ କାନ୍ଦିବୁ, ତୁ ଏ ଫଟୋ ଫେମ୍ ଟା ଭାଙ୍ଗଯିବାରୁ ତୁ ଏମିତି ଥରୁଛୁ ଯେମିତି ତୋ ଆଗରେ ଭୂତ ଠିଆ ହୋଇଛି । ରୋହନ୍ ମୋ କଥା ଶୁଣି ସାହସୀ ପରି କହିଲା ଡର ନା ଆଉ କ'ଣ, ବାସ୍ ମୁଁ ଭାବିଲି ଏ ଫୋଟୋ ଟା ପଡିଲା କେମିତି ପବନ ଫବନ ତ କୁଆଡେ ନାହିଁ । ଆମ୍ଭେମାନେ ରୋହନ୍ କଥା ଶୁଣି ଟିକେ ଚିନ୍ତିତ ହୋଇ ଚାରିଆଡ କୁ ଚାହିଁଲୁ ହଲ୍ ର ଫ୍ୟାନ୍ ଟା ବନ୍ଦ ଥାଏ । ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କ ଚିନ୍ତାକୁ ଭଙ୍ଗ କରି କହିଲି "ଆରେ window ଟା ଖୋଲା ଅଛି, ହୁଏତ ବାହାର ପବନ ପାଇଁ ଫୋଟୋ ଟା ପଡିଯାଇଛି। " ମୋ କଥା ଶୁଣି ସମସ୍ତେ ରୋହନ୍ କୁ ଚାହିଁ ପୁଣି ହସିବାକୁ ଲାଗିଲେ । ଓମ୍ କହିଲା ହୋଉ ଛାଡ ସବୁ କଥା, ଚାଲ dinner ଟା କରିଦେବା । Mama dinner କରି fridge ରେ ରଖି ଯାଇଛି । ମୁଁ ଖାଇବା ଗରମ କରିଦେଉଛି । ବିକ୍ରମ ତୁ window ଟା ବନ୍ଦ କରିଦେବାକୁ କହି ଓମ୍ ଚାଲିଗଲା ଖାଦ୍ୟ ଗରମ କରିବାକୁ ତା ସହିତ ରିଙ୍କୁ ମଧ୍ଯ ସହଯୋଗ ନିମନ୍ତେ ଗଲା । ମୁଁ କାନ ଘଡିକୁ ଚାହିଁଲି ସମୟ ରାତ୍ର ୮ଟା ।

ପୈଶାଚିକ ଦୁନିଆ (ଭାଗ-୨)

ଅଶୁଭକର ଅନ୍ଧକାର ର ଦୁନିଆ