ଅଚିହ୍ନା ପ୍ରତିବିମ୍ବ
______________

     ଆମେ ପାଞ୍ଚ ସାଙ୍ଗ +୩ ବିଜ୍ଞାନ ବିଭାଗର ଶେଷବର୍ଷର ଛାତ୍ର ।
ଆଜି ରାତିରେ ଆମେ ପାଞ୍ଚ ଜଣ ଓମ୍ ଙ୍କ ଘରେ ରହିବୁ । ଓମ୍ ର ପରିବା ଲୋକ ଗାଁକୁ ଯାଇଛନ୍ତି କୌଣସି କାମରେ । ହେଲେ ଓମ୍ ଗାଁକୁ ତା ପରିବାର ସହିତ ଯାଇନାହିଁ ସେଥିପାଇଁ ଆମେ ଚାରିଜଣ ଆସିଛୁ ରାତିରେ ତା ସହିତ ରହିବାକୁ ।
ଆରେ ଆସରେ ଖାଇବା ଓମ୍ ଡାକ ଛାଡିଲା ।
ଆମେ ସମସ୍ତେ ଖାଇସାରି ପୁଣି ବସି ଗଲୁ ଅଧା ଛାଡିଥିବା ଡାଏରୀ ପାଖରେ । ଓମ୍ ଆରମ୍ଭ କଲା ପଢା-

      ସୌରଭ ଭାଇ ଉଲଗ୍ନ ହୋଇ ଛିଡା ହୋଇଥାନ୍ତି ଦର୍ପଣ ଟା ଆଗରେ ଏକ ଜଡ ପରି । ହେଲେ ଏ କ'ଣ ଦର୍ପଣ ଟାରେ ସୌରଭ ଭାଇ ଙ୍କ ପ୍ରତିବିମ୍ବ ପରିବର୍ତ୍ତେ ପଡିଛି ଅନ୍ୟ କାହାର ପ୍ରତିବିମ୍ବ । ଯାହାର ମୁଖ ମଣ୍ଡଳରୁ ଝରି ପଡୁଛି ତରଳ କଞ୍ଚାମାଂସ ଗୁଡା ଥପ୍ ଥପ୍ ହୋଇ ଯେମିତି ନିଆଁ ରେ ମହମ ତରଳି ଥପ୍ ଥପ୍ ହୋଇ ଝଡି ପଡେ, ଆଖି ଦୁଇ ଅସ୍ବାଭାବିକ ଭାବେ ବାହାରକୁ ବାହାରି ଆସି ଚାହିଁ ରହିଛନ୍ତି ମୋ ଆଡକୁ ଏକ ପ୍ରତିଶୋଧପରାୟଣ ଭାବରେ । ମୁଁ ମୋ ଜାଗ୍ରତ ଭୀତ କୁ ପୁଣିଥରେ ସୁପ୍ତ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରାଇ , ଧିରେଧିରେ ରୁମ୍ ଟା ଭିତରକୁ ପଶିଲି   । ମୁଁ ଯେତେ ସୌରଭ ଭାଇ ଙ୍କ ନିକଟତର ହେଉଥାଏ ଦର୍ପଣ ରେ ସେ ଛବିଟା ସେତେ ଝାପ୍ସା ହେଉଥାଏ । ହଠାତ୍ ଅନେକ ବର୍ଷ ଧରି ଶୋଇ ରହିଥିବା ରାକ୍ଷାସ ଟା ଏବେ ଏବେ ନିଦ୍ରା ତ୍ୟାଗକରି ଜାଗ୍ରତ ହେଲାପରି ସୌରଭ ଭାଇ ପଛକୁ ବା ମୋ ଆଡକୁ ବୁଲିପଡି ଏକ ବିକଟାଳ ରଡିଟିଏ ଦେଲେ।
ମୁଁ ତାଙ୍କ ରଡି ଶୁଣି, କାନ ଦୁଇଟିରେ ହାତ ଦେଇ ବୋଉଲୋ ବୋଲି ଚିତ୍କାର କରିବାକୁ ଲାଗିଲି। ସହସା ମୋ ଚିତ୍କାର ରେ ସୌରଭ ଭାଇ ଏକ ଗାମୁଛା ରେ ତାଙ୍କ ଲଜ୍ଜା କୁ ଆବରଣ କରି ଠୋ ଠୋ ହୋଇ ହସିବାକୁ ଲାଗିଲେ । ତାଙ୍କ ହସ ଦେଖି ମୁଁ କିଛି ନ କହି ଏକ ଲୟରେ ତାଙ୍କୁ ଚାହିଁ ଛିଡା ହେଲି । ସେ ତାଙ୍କ ହସ ବନ୍ଦକରି କହିଲେ " କିରେ ଡରି ଗଲୁ, ତୁ ଭାରି ସାହସୀ କାଳେ, ଏଇ ସାମାନ୍ଯ ରଡିଟାରେ ଡରି ଗଲୁ । " ଆଛା କିଏ କହିଲ ଏମିତି ଉଲଗ୍ନ ହୋଇ ଦର୍ପଣ ଆଗ ଟାରେ ଠିଆ ହୁଏ । ମୋ କଥା ଶୁଣି ସୌରଭ ଭାଇ କହିଲେ " ନାଇଁ ରେ ମୁଁ କିଛି କାମରେ ଗାଁ ଭିତରକୁ ଯାଇଥିଲି ଫେରିବା ବେଳକୁ ଏତେ ଡେରି ହୋଇଗଲା ତା ସହିତ ରାସ୍ତା ରେ କିଛି ଦେଖା ମଧ୍ଯ ଯାଉନଥିଲା । ଗୋଟିଏ ଖାଲରେ ଗୋଡ ପଶିଯିବାରୁ ମୁଁ ଖାଲଟାରେ ପଡି ଓଦା ହୋଇଗଲି । ସେଥିପାଇଁ ଦର୍ପଣରେ ଦେଖୁଥିଲି ଶରୀରରେ କେଉଁଠି କ୍ଷତ ବିକ୍ଷତ ହୋଇଛି କି ନାହିଁ । ମୁଁ ଟିକେ ହସି କହିଲି କ'ଣ ଏମିତି ଉଲଗ୍ନ ହୋଇ ? ସେ ମୋ କଥା ଶୁଣି ଟିକେ ହସି ଦେଇ "ଖାଇବାକୁ ଦେବୁ ଆ' ସେ କଥା ଛାଡ " କହି ହଲ୍ କୁ ଚାଲି ଗଲେ । ମୁଁ ଆଉ ସେ ଦର୍ପଣ ରେ ଦେଖାଯାଉଥିବା ପ୍ରତିଛବି କଥା କଛି କହିଲି ନାହିଁ ।
କାରଣ ମୁଁ ସେ ପୈଶାଚିକ ପୁସ୍ତକ ଟିଏ ପଢୁଥିଲି ହୁଏତ ସେଥିପାଇଁ ମୋର ଭ୍ରମ ହୋଇଥିବ ଭାବି ହଲ୍ କୁ ଚାଲିଗଲି । ସୌରଭ ଭାଇଙ୍କୁ ଖାଇବାକୁ ଦେଲି, ସୌରଭ ଭାଇ ଖାଇସାରିବା ପରେ ଆମେ ଦୁହେଁ ନିଜ ନିଜ ରୁମ୍ କୁ ଶୋଇପଡିଲୁ ।
     ଏବେ ସୌରଭ ଭାଇ ପ୍ରତିଦିନ ଅଧ ରାତିରେ ଆସନ୍ତି ସେମିତି ଓଦା ହୋଇ । ମୁଁ ଦୁଇ ତିନିଥର "କେମିତି ଓଦା ହେଲ ? " ବୋଲି ପଚାରିବା ପରେ ଠିକ୍ ପ୍ରଥମ ଦିନ ପରି ସମାନ ଉତ୍ତର ଦିଅନ୍ତି । ସେଥିପାଇଁ ମୁଁ ଆଉ କିଛି ପଚାରୁ ନାହିଁ ତାଙ୍କୁ, ଏ ସବୁ ପ୍ରତିଦିନର କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ ସୂଚି ରେ ଲିପିବଦ୍ଧ ହୋଇଗଲାଣି । ଏମିତି କିଛି ଦିନ ବିତିଗଲା ।
    ଏହା ମଧ୍ଯ ରେ ମୋର 3rd semester ସରି ଯାଇଥାଏ । ଗ୍ରୀଷ୍ମ ଋତୁ ର ଆଗମନ ମଧ୍ଯ ହୋଇ ସାରିଥାଏ ।
ଦିନ କୁ ଦିନ ସୌରଭ ଭାଇଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମରେ ମଧ୍ଯ ବହୁ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଦେଖାଯାଉଥାଏ । ଆଗଭଳି ଆଉ ମୋ ସହିତ କିଛି ପୈଶାଚିକ ପୁସ୍ତକ ପଢୁ ନାହାନ୍ତି କି ମୋ ସହିତ ଭଲରେ କଥା ମଧ୍ଯ ହେଉ ନଥାନ୍ତି।
ଗୋଟେ ସଂନ୍ଧ୍ଯା ରେ ଆକାଶ ରେ ପୂର୍ଣ୍ଣମୀ ର ଧୋବଫରଫର ଜହ୍ନ ହସୁଥାଏ । ଗ୍ରୀଷ୍ମ ରାତିର ଚନ୍ଦ୍ରମା ର ଶୀତଳ ଆଲୋକରେ ମୁଁ ଭଡାଘର ସାମ୍ନା ରେ ଥିବା ବଗିଚାରେ ବୁଲୁ ଥାଏ । କାହିଁକି କିଏ ଜାଣେ ଆଜି ମୋତେ କିଛି ଭଲ ଲାଗୁ ନଥାଏ ଯେମିତି ଲାଗୁଥାଏ କିଛି ଗୋଟେ ଅଶୁଭ ଘଟନା ଘଟିବାକୁ ଯାଉଛି । କାହିଁକି ମୋ ମନକୁ ଏମିତି ଭାବନା ଆସୁଛି ଭାବୁ ଭାବୁ ହଠାତ୍ ଏକ କରୁଣ ଚିତ୍କାର ରେ ମୋ ହୃଦୟ ଟା ଥରି ଉଠିଲା । ମୁଁ ଚାରିପାଖ କୁ ଚାହିଁଲି କିଛି କୁଆଡେ ଦୃଶ୳ମାନ ହେଉନଥାଏ । କିନ୍ତୁ ଶବ୍ଦ ଟା କେଉଁଠୁ ଆସିଲା ତାହା ମୋ ମନକୁ ବିଚଳିତ କରୁଥାଏ । ଘର ପଛ ପଟେ ଥିବା ଛୋଟ ଜଙ୍ଗଲ ଆଡକୁ ଚାହିଁଲି "ଶବ୍ଦଟା ଏଇ ଆଡୁ ଆସିଥିଲା କି ? ଭାବି ଦୁଇ ପାଦ ବଢାଇ ଜଙ୍ଗଲ ଆଡକୁ ଚାଲିଲି , ମୁଁ ସେ ଜଙ୍ଗଲ ଭିତରକୁ ଯେତେ ଯାଉଥାଏ ହୁଏତ ଅନ୍ଧକାର ର ରାକ୍ଷାସ ଟା ମୋତେ ସେତେ ଗିଳି ଚାଲୁ ଥାଏ। ଗ୍ରୀଷ୍ମ ର ଗରମ କୁ ଚିରି ହିମ ଶୀତଳ ହୋଇ ଉଠିଲା ଜଙ୍ଗଲ ଟା.....

କ୍ରମଶଃ.......

ପୈଶାଚିକ ଦୁନିଆ (ଭାଗ-୩)

ଅଶୁଭକର ଅନ୍ଧକାର ର ଦୁନିଆ