ଘର ପଛପାଖ ପଳାଶ ବଣଟା ବସନ୍ତ ଆସିଲେ ଫୁଲରେ ମଣ୍ଡି ହୋଇଯାଏ । ଉଦୁଉଦିଆଁ ଦ୍ୱିପହର ଦେଖିଲେ ଡର ଲାଗେ ଧୁ-ଧୁ ଜଳୁଥିବା ନିଆଁ ପରି ଦିଶେ । ସେଇ ପଡ଼ିଆ ମଝିରେ ରାଧା-ମାଧବ ମନ୍ଦିର । ସେଇଠି ହିଁ ଦୋଳଣ ପରବ ପାଳୁଥିଲୁଁ ଆଗେ । କାହିଁ କେତେ ବରଷ ହୋଇ ଗଲାଣି । ଅବସର ପରେ ଫେରି ଆସିଥିଲା ଜନମ ମାଟିକୁ, ହେଲେ ଫେରିଲା ବେଳକୁ ନା ବାପା-ମା’ ଅଛନ୍ତି ଆଉ ନା ଦିନରାତି ତା’ ପଛରେ ଗୋଡ଼ଉ ଥିବା ତା'ର ସେଇ ସାନ ଭଉଣୀ ଅଛି ଆଉ ନା ଅଛି ପଳାଶ ବଣ । ସେ ପଡ଼ିଆଟା ସୁନ୍ଦର ଫୁଲ ଗଛରେ ଭର୍ତ୍ତି ହୋଇଛି ଆଉ ମଝିରେ ଶୋଭା ପାଉଛି ନୂଆ ରୂପରେ ସଜେଇ ହୋଇ ସେଇ ରାଧା-ମାଧବ ମନ୍ଦିର । ଅନେକ ପରିବର୍ତ୍ତନ ହୋଇ ଯାଇଛି । ଚଉଡ଼ା-ଚଉଡ଼ା ପିଚୁ ରାସ୍ତା ସାଙ୍ଗକୁ ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗର ଛୋଟ-ଛୋଟ ଲାଇଟରେ ସଜା ହୋଇଥିବା ଲାଇଟ୍ ଖୁଣ୍ଟ ରାତିରେ ଖୁବ୍ ସୁନ୍ଦର ମନ ଲୋଭା ଦିଶୁଛି । କିନ୍ତୁ ତା’ରି ଭିତରେ ଗୋଟିଏ କେମିତି ଖାଁ-ଖାଁ ଆତ୍ମୀୟତା ଶୂନ୍ୟ ଅନୁଭବଟିଏ ଛାତି ଭିତରେ ରହି ରହି ଉଙ୍କି ମାରୁଥିଲା ।

ଚା’ ପିଇବାକୁ ଡାକ ଦେଲା ରୋଜାଲିନ୍ । ରୋଜାଲିନ୍ କୁ ପାଇ ସେ ସବୁକୁ ହରେଇଥିଲା । ପାଇବା ହରେଇବାର ଖେଳଟା ହିଁ ତ ଦୁନିଆଁ । ରୋଜାଲିନ୍ ବିଦେଶିନୀ , ତା’କୁ ବାହା ହେବା ପାଇଁ ସିଏ ବାପାଙ୍କୁ ପଚାରିଥିଲେ ବାପା ମନା କରି ନ ଥାନ୍ତେ, ହେଲେ ପଚାରିବାର ସାହାସ ତା’ର ନଥିଲା । ମା’ ତ ଅକସ୍ମାତ୍ ଚାଲିଗଲେ ହୃତ୍‌ଘାତରେ । ମା’ର ଚେହେରା ବି ତା’ର ମନରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ନାହିଁ । ଝାପ୍ସା-ଝାପ୍ସା ମନେ ଅଛି, ବାପା କହନ୍ତି ସେ କୁଆଡ଼େ ପୁରା ରୂପରେ ଗୁଣରେ ତା’ ମା’ ପରି ହୋଇଛି ।

ଆଃ ଗଲା ଦିନକୁ ଫେରେଇ ଆଣି ହୁଅନ୍ତା ଯଦି….ନା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ । ଅତୀତ କେବଳ ସ୍ମୃତି ଆଞ୍ଜୁଳାଏ l ଭଉଣୀ ବାହା ଘରକୁ ବି ସେ ଆସି ପାରିନଥିଲା । ଚାକିରୀ ଆଳରେ କେତେ ବାହାନା ସେ କରିଥିଲା । ଛି ଛି ଭାବିଲେ ନିଜକୁ ଅପରାଧିଟିଏ ପରି ବୋଧ ହୋଉଥିଲା ତା’କୁ, ମହାଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କରି ତା’କୁ ପାଇଥିଲେ ବୋଲି ନାଁ କୁଆଡ଼େ ବାପା-ମା’ ଶିବ ରଖିଥିଲେ । ଆଉ ରଥ ଯାତ୍ରାରେ ଜନମ ବୋଲି ତା’ ଭଉଣୀକୁ ସୁଭଦ୍ରା ନାଁ ଦେଇଥିଲେ । ତାଙ୍କ ପରଂପରା ତାଙ୍କ ଚଳଣି ଭାରି ଗାଉଁଳି ବୋଲି ମନେ ହେଉଥିଲା ଶିବକୁ l ସେ ସେଥିପାଇଁ ଅନେକ କଥା ରୋଜାଲିନ୍ କୁ କହିପାରେ ନାହିଁ । ସେ ସଂକୋଚର ଖୋଳପା ଭିତରେ ରହିଥିବା ଗେଣ୍ଡାଟିଏ ପରି ମନେ କରୁଥିଲା ନିଜକୁ । ଯଦି ଖୋଳାଖୋଳି କହି ଦେଇଥା’ନ୍ତା ରୋଜାଲିନ୍ କୁ ତା’ର ସବୁ ବାସ୍ତବତା, ତା’ ହେଲେ କ’ଣ ରୋଜାଲିନ୍ ତା’କୁ ବାହା ହେବାକୁ ରାଜି ହୋଇଥା’ନ୍ତା ଅଥବା….? ଛାଡ଼ ଯେଉଁ କଥା ଭାବି କିଛି ଲାଭ ନାହିଁ; ତା’କୁ ମନେ ପକାଇ ଘାଣ୍ଟି ହେବାରେ ଲାଭ କ’ଣ ?

ରାଧାମାଧବ ମନ୍ଦିରରୁ ଦୋଳ ବିମାନ ବାହାରି ଆସୁଥିଲା ଭିଡ଼ ଭିତରେ ଗୋଟେ ପରିଚିତ ମୁହଁ ତା’କୁ ଅପଲକ ଆଖିରେ ଅନେଇ ରହିଥାଏ । କିଏ ଇଏ ? କାହିଁକି ଏମିତି ଅନେଇଛି ତାହାକୁ ?? ଓହୋ ସାବିତ୍ରୀ ପରା….ପୁଣି ଅତୀତର ସ୍ମୃତିରୁ ପୁଳାଏ….କିଶୋର ବୟସରେ ରଙ୍ଗୀନ୍ ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖୁଥିବା ବେଳକୁ ସେଇ ପଳାଶ ବଣରେ କେତେ ରଙ୍ଗ ଅବିର ବୁଣି ଦେଇଥିଲା ସାବିତ୍ରୀ ତା ମନରେ, ଇଛା ହୁଏ ଧରିବାକୁ ସେ ଅତୀତକୁ। ଜୀବନର ପ୍ରଥମ ପ୍ରେମର ସାଇତା ପୂଜା ଫୁଲ ଏ ସାବିତ୍ରୀ, ଅପାସୋରା ତା'ର ପ୍ରତିଟି ଛୁଆଁ। ସାବିତ୍ରୀ ତା’ ଜୀବନର ପ୍ରଥମ ପ୍ରେମ, ପ୍ରଥମ ପ୍ରେମର ପହିଲି ପରଶ ସାରା ଜୀବନ ଅପାସୋରା ରହେ….ସାବିତ୍ରୀକୁ ଦେଖି ହାତ ହଳେଇଲା ଶିବ । କିଛି ନ କହି ହସି ଦେଇ ମୁଣ୍ଡ ପୋତି ଦେଲା ସାବିତ୍ରୀ । ଭୂଦେବୀ ଶ୍ରୀଦେବୀଙ୍କ ମଝିରେ ଦୋଳବିମାନରେ ବିରାଜମାନ କରିଥା’ନ୍ତି ଦୋଳଗୋବିନ୍ଦ ଦୋଳେଇ ଚାନ୍ଦ….l

ଓଡ଼ିଶା ରାଜ୍ୟ ମୁକ୍ତ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟ,ମୁଖ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟାଳୟ, ସମ୍ବଲପୁର,ବିଭାଗୀୟ ମୁଖ୍ୟ (ଓଡ଼ିଆ)

ଯୋଗାଯୋଗ -୭୯୭୮୮୬୪୬୧୨

ପଳାଶ_ବଣର_ଶେଷ_ଫଗୁଣ

ଡକ୍ଟର_ଶ୍ରୀମତୀ_ସଙ୍ଗୀତା_ନାଏକ_ପୁରୋହିତ