ଭାଗ - ୧୦ (ଶେଷ ଭାଗ)

[ବି.ଦ୍ର. - ଧାରାବାହିକକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପେ ବୁଝିବାକୁ ହେଲେ କ୍ରମାନ୍ୱୟରେ ପ୍ରଥମରୁ ଦଶମ ଯାଏଁ ପଢ଼ିବାକୁ ଅନୁରୋଧ।]

ସନ୍ଧ୍ୟା ବେଳେ ବଡ଼ ପୁଅ ଚିନ୍ମୟକୁ ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ଗାଡ଼ିଟାକୁ ଧୁଆଧୋଇ କରି ପରିଷ୍କାର ରଖ। ଅସନା ଦିଶୁଛି।" ବାପାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ବଡ଼, ସାନ ପୁଅ ମିଶି ଗାଡ଼ିକୁ ଭଲ ଭାବରେ ସଫା କରିଦେଲେ। ସେଦିନ ରାତିରେ ପରଦିନର ଭ୍ରମଣ ପାଇଁ ସବୁ ପ୍ରକାର ବନ୍ଦୋବସ୍ତ ସପରିବାର ମିଳିମିଶି ଶେଷ କଲେ। ସଅଳ ଖାଇପିଇ ଶୋଇଗଲେ।

ସକାଳୁ ସକାଳୁ ସେମାନେ ନିତ୍ୟକର୍ମ ସାରି ଗାଡ଼ିରେ ଜିନିଷପତ୍ର ଲଦିଲେ। ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ ପୂଜାର୍ଚ୍ଚନା ସାରିଲେ। ମାଳତୀ ଦେବୀ ଓ ବୋହୂମାନେ ମିଶି ସକାଳ ଜଳଖିଆ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିସାରିଥିଲେ। ସମସ୍ତେ ମିଶି ଜଳଖିଆ ଖାଇଲେ। ବଡ଼ ବଡ଼ ଟିଫିନ୍ ବକ୍ସରେ ଜଳଖିଆ ଭରି କରି ରଖିନେଲେ। ବଡ଼ ଡବାରେ ପିଇବା ପାଣି ରଖିଦେଲେ। ଏଥର ବାସନକୁସନ ଧୁଆଧୋଇ କରି ଯଥାସ୍ଥାନରେ ରଖିଲେ। ଗାଡ଼ି ପୂଜା କଲେ ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ। ଲାଲ୍ ମନ୍ଦାର, ଚନ୍ଦନ ଓ ଅଗରବତୀର ସୁବାସିତ ମହକରେ ପୂଜାର୍ଚ୍ଚନା କରାଗଲା ଗାଡ଼ିରେ ଥିବା ମା' ସମଲେଶ୍ଵରୀଙ୍କୁ। ଜୟ ମା' ସାମଲେଶ୍ଵରୀ ମିଳିତ ସ୍ଵରରେ ଶୁଭ ନାରିକେଳ ଫଟା ହେଲା ଗାଡ଼ି ଆଗରେ, ଜୟ ଜୟକାର ଧ୍ୱନି ଛାଡ଼ି ଏଥର ସ୍କର୍ପିଓ ଗାଡ଼ିରେ ବାହାରିଲେ ସମସ୍ତେ ଦର୍ଶନୀୟ ସ୍ଥାନ ଯାତ୍ରା କରିବାକୁ।

ପିଚୁ ସଡ଼କ ପଥରେ ଗାଡ଼ି ମାଡ଼ି ଚାଲିଲା ଆଗକୁ ଆଗକୁ। ଗାଡ଼ିରେ ପଡ଼ିଲା ସମ୍ବଲପୁରୀ ଭଜନ ଗୀତ। ମୁନା ଓ ମାମୁନି ଭିତରେ ଆନନ୍ଦର ଲହରୀ ଖେଳି ଯାଉଥିଲା। ସମସ୍ତଙ୍କ ମନ ଆଜି ଖୁସିରେ ଭରପୂର। ସମସ୍ତେ ନୂଆ ନୂଆ ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି। ଶାଶୂ-ବୋହୂମାନେ ନୂଆ ନୂଆ ଶାଢ଼ୀ ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି। ହାତ ମେହେନ୍ଦିରେ ସଜାଇଛନ୍ତି। ନୂଆ ନୂଆ ଚୂଡ଼ି ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି। ନୂଆ ସ୍ଥାନ ବୁଲିବେ, ଭୋଜିଭାତ କରିବେ। ଗାଡ଼ି ବଢ଼ି ଚାଲିଛି ଆଗକୁ ଆଗକୁ। ମୁନା ଓ ମାମୁନିର ମନରେ ଅନେକ ନୂଆ ନୂଆ ଜିଜ୍ଞାସା। ସେମାନେ ଗୋଟି ଗୋଟି କରି ପ୍ରଶ୍ନ ବାଢୁଥିଲେ, ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ ଓ ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁଙ୍କ ଆଗରେ। ଯେମିତିକି -

: ଜେଜେ, ଆମେ ତପ୍ତପାଣିରେ କ'ଣ କ'ଣ ଦେଖିବା?

: ଆମେ ସେଠାରେ ମା' କନ୍ଧୁଣୀଦେବୀଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରିବା।

: ଆଉ କ'ଣ କରିବା?

: ଆଉ ସେଠାରେ ଆମେ ହରିଣ ପାର୍କ ଦେଖିବା। ଉଷ୍ଣପ୍ରସ୍ରବଣର ମଜାନେବା।ଭୋଜିଭାତ ରାନ୍ଧିବା।

: ଉଷ୍ଣପ୍ରସ୍ରବଣ ମାନେ କ'ଣ?

: ଉଷ୍ଣପ୍ରସ୍ରବଣ ହେଉଛି ଏକ ଝରର ଉତ୍ତପ୍ତ ଜଳ। ଯେଉଁଥିରେ ଗାଧୋଇଲେ ଚର୍ମରୋଗ ଦୂର ହୁଏ ବୋଲି ବିଶ୍ଵାସ ରହିଛି।

: ତା'ପରେ ଆମେ କୁଆଡ଼େ ଯିବା? ତା'ପରେ ଆମେ ଜିରାଙ୍ଗ ଯିବା। ବୌଦ୍ଧ ବିହାର ବୁଲିବା।

: ସେଇଠି କ'ଣ ବୁଦ୍ଧଦେବ ଅଛନ୍ତି?

: ହଁ... ଅଛି। ସେଇଠି ପଦ୍ମସମ୍ଭବ ବୁଦ୍ଧଦେବଙ୍କ ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତି ବି ଅଛି। ଶାଳ, ପିଆଶାଳ ଭରା ଜଙ୍ଗଲର ସୁନ୍ଦର ଦୃଶ୍ୟପଟ ବି ତୁମେମାନେ ଦେଖିବାକୁ ପାଇବ। ବୌଦ୍ଧ ସନ୍ନ୍ୟାସୀମାନଙ୍କ ଜୀବନଯାପନ ଦେଖିବାକୁ ପାଇବା।

: ଆଉ କ'ଣ କ'ଣ ସେଇଠି ରହିଛି?

: ବୌଦ୍ଧଧର୍ମର କାରୁକାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚିତ୍ର, ଲିପି ଓ କଳା-ସଂସ୍କୃତି ଆଦି ତୁମର ମନ ମୋହିନେବ।

: ଆଉ କିଛି ମନ୍ଦିର ନାହିଁ?

: ଆରେ ରାୟଗଡ଼ା ଦେଇ ଗଲାବେଳେ ଆମେ ଶିବ ମନ୍ଦିର, କାଳି ମନ୍ଦିର ଓ ଜଗନ୍ନାଥ ମନ୍ଦିର ମଧ୍ୟ ଦେଖିବା।

: ଆମେ କ'ଣ ଘାଟି ଯାଗା ଦେଇ ଯିବା?

: ହଁ, ଆମେ ଘାଟିଯାଗା ଦେଇ ଯିବା।

: ଖସଡ଼ାରେ ଆମେ କ'ଣ କରିବା?

: ଖସଡ଼ାରେ ଜଳପ୍ରପାତର ମଜା ନେବା। ଆଉ ପ୍ରଭୁ ଶ୍ରୀରାମଙ୍କ ମନ୍ଦିର ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଦର୍ଶନ କରିବା।

ଇତ୍ୟାଦି।

ସେମାନଙ୍କ ପାଟିରୁ କଥା ସରୁ ନଥାଏ। ଶାଶୂ-ବୋହୂ ଓ କସ୍ତୁରୀ ଦେବୀ ମନ ଖୁସିରେ ସେମାନଙ୍କ ଭିତରେ କଥାବାର୍ତ୍ତା କରୁଥାନ୍ତି। ୟାଭିତରେ ଗାଡ଼ି ବହୁତ ଆଗକୁ ଚାଲିସାରିଥାଏ। ସେମାନେ କେତେବେଳେ ଜି. ଉଦୟଗିରି ପାଖାପାଖି ହୋଇଗଲେଣି ଜାଣି ନାହାଁନ୍ତି। ସେଠାରେ ପେଟ୍ରୋଲ୍ ପକାଇ ସେମାନେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ଦୀର୍ଘ ନଅ ଘଣ୍ଟାର ଯାତ୍ରା ପରେ ସେମାନେ ପହଞ୍ଚିଲେ ତପ୍ତପାଣିରେ। ସେଠାରେ ସେମାନେ ପହଞ୍ଚିଲା ବେଳକୁ ଅପରାହ୍ଣ ୨ଟା ହୋଇସାରିଥାଏ। ମା' କନ୍ଧୁଣୀଦେବୀଙ୍କୁ ସେଠାରେ ଦର୍ଶନ କରି। ଭୋଜିର ଆୟୋଜନ କଲେ। ଦୁଇ ଘଣ୍ଟା ଭିତରେ ରନ୍ଧନକାର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଗଲା। ଅପରାହ୍ଣ ୪ଟାରେ ସେମାନେ ଭୋଜନ କରି ଉଷ୍ଣପ୍ରସ୍ରବଣର ମଜାନେଲେ। ତା'ପରେ ହରିଣ ପାର୍କ ବୁଲି, ଜିରାଙ୍ଗ ଅଭିମୁଖେ ବାହାରିଲେ। ସେଠାରେ ବୌଦ୍ଧ ମନ୍ଦିରର କାରୁକାର୍ଯ୍ୟ ଓ ସୁନ୍ଦର ପାହାଡ଼ିଆସ୍ଥାନମାନ ଦେଖି ଫଟୋ ଉଠାଇଲେ। ତା'ପରେ କାଳ ବିଳମ୍ବ ନକରି ସେମାନେ ବାହାରିଲେ ଖସଡ଼ା। ସେଠାରେ ପ୍ରଭୁ ଶ୍ରୀରାମଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦର୍ଶନ ସାରି ଜଳପ୍ରପାତର ମଜା ନେଲେ। ତା'ପରେ ସେମାନେ ଗେଷ୍ଟ୍ ହାଉସ୍ ରେ ରାତ୍ରୀ ଯାପନ କଲେ।

ପରଦିନ ସକାଳୁ ଫ୍ରେସ୍ ହୋଇ ସେମାନେ ବାହାରି ପଡ଼ିଲେ ଯିବା ପାଇଁ। ଗାଡ଼ିରେ ଫେରିଲା ବେଳେ ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ ମନେ କରୁଥିଲେ ଯେ ବନ୍ଧୁ ଶୁଭାଶିଷ ତା'ର ସହଯାତ୍ରୀ ନୁହଁ ବରଂ କେଉଁ ଜନ୍ମଜନ୍ମାନ୍ତରର ଭାଇ। ତାଙ୍କୁ ଚାପମୁକ୍ତ କରିବାକୁ ଆଜି ସେ ଯାହା କରିଛି ତାହା କୌଣସି ସହଜଠାରୁ କମ୍ ନୁହଁ। ଯାହା ଅନେକ ଦିନ ଧରି, ଅନେକ ଯୁଗ ଧରି ବିସ୍ମୃତ ଥିଲା... ଠିକଣା ହରାଇଥିଲା... ଦୂରରେ ରହିଯାଇଥିଲା। ଆଜି ଏଇ ମହାମିଳନରେ ଦୁହେଁ ସାମିଲ୍ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି।

ଘାଟିମାନଙ୍କର S- turn କାଟି କାଟି ସ୍କର୍ପିଓ ଗାଡ଼ି ବଢୁଥିଲା ଆଗକୁ। ଶୁଭାଶିଷଙ୍କ ସାନ ପୁଅ ସୁରେଶ ଗାଡ଼ି ଚଳାଉଥାଏ। ପୁଅ ବୋହୂ, ନାତିନାତୁଣୀ ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦରେ ମସଗୁଲ୍। ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ ସାନ ପୁଅର ଡ୍ରାଇଭିଙ୍ଗ୍ କୁ ବହୁତ ପସନ୍ଦ କରୁଥିଲେ। ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ ଗାଡ଼ି ଭିତରେ ବସି 'Times of India' ମ୍ୟାଗାଜିନ୍ ଆରାମରେ ପଢୁଥିଲେ। ଏତିକିବେଳେ ତାଙ୍କ ଆଖି ଲାଗିଗଲା। ହାତରୁ ମ୍ୟାଗାଜିନ୍ ଟିକୁ କୋହଳାଇ ଆଣି ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ ଧ୍ୟାନର ସହ ପଢ଼ି ଚାଲିଲେ। ପୃଷ୍ଠା ଓଲଟାଇ ଓଲଟାଇ ଦେଖୁ ଦେଖୁ ତାଙ୍କର ଦୁଇଟି ଘଟଣା ଉପରେ ଦୃଷ୍ଟି ରହିଗଲା। ତାହା ଥିଲା - ଗୋଟିଏ ପରିବା ବିକାଳିର ଝିଅ ଦୀର୍ଘ ଦିନର ପରିଶ୍ରମ କରି ଆଇ. ଏ. ଏସ୍. ପାଇବାର ୬ମାସ ପରେ ତା'ର ରୋଗିଣା ମାଆକୁ ସମୟ ଦେଇ ନ ପାରିବାରୁ ସେ ଚାକିରି ଛାଡ଼ି ଫେରି ଆସିଛି ତା'ର ମାଆ ପାଖକୁ।

ଘଟଣାଟି ତ ଚମକାଇଲା ଭଳି ହୋଇଥିଲା। କିନ୍ତୁ, ଏହା ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁଙ୍କ ମନରେ ଖୁବ୍ ପ୍ରଭାବ ପକାଇଥିଲେ। ସେ ମନେ ମନେ ବହୁତ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ ସେ ଝିଅଟିକୁ। କାଳେ ଏମିତି ବି ତାଙ୍କ ଜୀବନରେ ଘଟିଯାଆନ୍ତା କି ଥରେ ତାଙ୍କ ବିଦେଶରେ ବାସକରୁଥିବା ପୁଅମାନେ ଫେରିଆସନ୍ତେ କି!!...

ଆଉ ଦୁଇଟି ପୃଷ୍ଠା ଆଗକୁ ବଢ଼ିଛନ୍ତି ସେ ଦେଖିବାକୁ ପାଇଲେ ଗୋଟିଏ ଚବିଶ ବର୍ଷିୟ ପୁଅ ଆର୍ଥିକ ଅସ୍ବଚ୍ଛଳତା ଭିତରେ ଥାଇ ବି ତା' ଅନ୍ଧ ବାପାମାଆଙ୍କ ଇଚ୍ଛାକୁ ଚରିତାର୍ଥ କରିବାକୁ ଯାଇ ତାଙ୍କୁ ଭାରରେ ବସେଇ କାନ୍ଧରେ କାନ୍ଧେଇ ସବୁ ତୀର୍ଥସ୍ଥାନ ବୁଲେଇ ଦେଖାଉଛି। ଆଉ ଏଇ ରୋଚକ ଖବରର ଶୀର୍ଷକ ଥିଲା - କଳିଯୁଗର ଶ୍ରବଣ କୁମାର।

ଆଜିର ଏ ଆଧୁନିକ ଯୁଗରେ ବାପାମାଆଙ୍କ ସେବା ପାଇଁ ଏମିତିକା ପିଲା ବି ଥାଇ ପାରନ୍ତି, ଭାବି ସେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଉଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଆଖି ଲୁହରେ ଛଳଛଳ ହୋଇଯାଉଥିଲା। ଏଥି ସହିତ ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ ସେଇ ପିଲାମାନଙ୍କ ସହ ନିଜ ପୁଅମାନଙ୍କୁ ତୁଳନା କରି ଭାବୁଥିଲେ ତାଙ୍କର ପିଲାମାନଙ୍କୁ ଅସଲ ମଣିଷ କରି ଗଢ଼ିବାରେ ତାଙ୍କର ନିଶ୍ଚୟ କେଉଁଠି ଭୁଲ୍ ରହିଯାଇଥିଲା। ହାତ ପାହାନ୍ତାରୁ ଖସିଯାଇଥିବା ଡଙ୍ଗାର ଅସହାୟ ନାଉରୀ ଭଳି ନିଜକୁ ସେ ମନେ କରୁଥିଲେ।

ହଠାତ୍ ତାଙ୍କ ଆଖିରୁ ଲୁହ ଦୁଇ ଟୋପା ନିଗିଡ଼ି ଗଲା।

ବଡ଼ ପୁଅ ଚିନ୍ମୟ ପଚାରିଲା, "ଆରେ ଅଙ୍କଲ୍ ତୁମେ କାନ୍ଦୁଛ?!" ଏହା ଶୁଣି ସମସ୍ତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଗଲେ। ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁଙ୍କ ନିଦ ଭାଙ୍ଗିଗଲା। ସେ ପଚାରିଲେ, "କ'ଣ ହେଲା, ଅମ୍ବରୀଷ?" ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁଙ୍କ କଣ୍ଠ ବାଷ୍ପରୁଦ୍ଧ ହୋଇଗଲା। ସେ ମ୍ୟାଗାଜିନ୍ ଖଣ୍ଡକର ପୃଷ୍ଠା ଖୋଲିଦେଇ ତାଙ୍କ ହାତରେ ଧରାଇଦେଲେ। ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ଓଃ! ଏହି କଥାକୁ ନିଜ ପୁଅମାନଙ୍କ ସହ ତୁଳନା କରି ତୁ ମନ ଦୁଃଖ କରୁଛୁ...। ଆରେ ଗୋଟିଏ ମାସ ଭିତରେ ସେମାନେ ଫେରିବେ। ତୁ ଘରକୁ ଚାଲ୍, ତୋତେ ସିକ୍ରେଟ୍ କହିବି।" ଇତିମଧ୍ୟରେ ଗାଡ଼ି ରେଢ଼ାଖୋଲରେ ପହଞ୍ଚି ସାରିଥାଏ। ସାନ ପୁଅ କହିଲା, "ଭାଇ, ଗାଡ଼ିରେ ପେଟ୍ରୋଲ୍ ଭରିଦେବା...।" ଚିନ୍ମୟ କହିଲା, "ହଁ... ହଁ... ଭରିଦେ।" ସେମାନେ ସେଠାରେ ପେଟ୍ରଲ୍ ଭରି ହିରାକୁଦ ଅଭିମୁଖେ ବାହାରିଲେ।

ସେମାନେ ସନ୍ଧ୍ୟା ଛଅଟା ପୂର୍ବରୁ ଘରେ ପହଞ୍ଚିଗଲେ। ଜିନିଷପତ୍ର ବୋହିନେଇ ଦୁଇ ପୁଅ ଘରେ ରଖିଲେ। ଘରେ ପହଞ୍ଚି ସମସ୍ତେ ବିଶ୍ରାମ ନେଲେ। ଉପର କୋଠାକୁ ଡ଼ାକି ନେଲେ ଶୁଭାଶିଷ ବନ୍ଧୁ ଅମ୍ବରୀଷଙ୍କୁ। ଦୁଇ ବନ୍ଧୁ ଆରାମ ଚେୟାର୍ ଉପରେ ବସି ବାର୍ତ୍ତାଳାପ କରୁଥିଲେ। ଶୁଭାଶିଷ ସ୍ତ୍ରୀ ମାଳତୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ଫୋନ୍ କରି କହିଲେ, "ଉପର ରୁମ୍ କୁ ଦୁଇ କପ୍ ଚାହା ନେଇ ଆସିବାକୁ।" କିଛି ସମୟ ପରେ ମାଳତୀ ଦେବୀ ଚାହା ସହ ସ୍ନାକ୍ସ୍ ଧରି ସେଠାକୁ ଗଲେ। ଏଥର ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ଶୁଣ୍ ଅମ୍ବରୀଷ, ତୁ ତୋ ପୁଅମାନଙ୍କ ସହ ଦୁଇ ମାସ ମୋଟେ ବି କଥା ହେବୁନି। କେହି ଯଦି ବାରମ୍ବାର ବାରମ୍ବାର ଫୋନ୍ କରେ, ତାହାଲେ କାମରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଅଛି କହି 'ହଁ' ବା 'ନାଁ' ରେ ଉତ୍ତର ଦେବୁ। ବୁଝିଲୁ...।" ପୁଣି କଥା ଯୋଡ଼ି ସେ କହିଲେ, "ହଁ... ଶୁଣ ମାଳତୀ, ତୁମେ ବାନ୍ଧବୀଙ୍କୁ ବୁଝାଇଦିଅ ଏତେ ପୁତ୍ର ସ୍ନେହୀ ହୁଅନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଟିକେ କଠୋର ହୋଇଗଲେ, ସେମାନେ ବଳେ ବଳେ ବୁଝିଯିବେ ସେମାନେ କରିଥିବା ବାପାମାଆଙ୍କ ପ୍ରତି ଅବହେଳା।" ତା'ପରେ ସେ କହି ଚାଲିଲେ, "ନିଜକୁ କୌଣସି କାମରେ ନିୟୋଜିତ କର, ଖାଲି ବସିବୁ ନାହିଁ, ଯଦି ଏକାକୀ ମନେ କର ତାହାଲେ ପାଠାଗାର କିମ୍ବା ଆମ ଘରକୁ ଚାଲି ଆସିବ। ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ମନ୍ଦିର, ପାର୍କ, ମେଳା ଓ ଦର୍ଶନୀୟ ସ୍ଥାନ ବୁଲିବାକୁ ଯାଅ। ଏଥର ଦେଖିବା ସେମାନେ କିପରି ତୁମକୁ ପଚାରିବେ ନାହିଁ?!..."

ବନ୍ଧୁ କହିବା ମୁତାବକ କସ୍ତୁରୀ ଦେବୀ ଓ ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ ଘରକୁ ଯାଇ ଠିକ୍ ସେଇଆ ହିଁ କଲେ। ଡିସେମ୍ବର୍ ଗଲା, ଜାନୁୟାରୀ ଗଲା। ଫେବୃୟାରୀ ମାସ ଆଡ଼କୁ କରୋନା ମହାମାରୀର ପ୍ରକୋପ ବଢ଼ିଚାଲିଲା। ତଥାପି ଦୁହେଁ କେଉଁ ପୁଅ ସହ ସମ୍ପର୍କ ରଖିଲେ ନାହିଁ।

ଧୀରେ ଧୀରେ କଲ୍ ଏଥର ଘନଘନ ଆସିଲା। ବେମାର ବଢ଼ିବାରୁ ବାପାମାଆଙ୍କ କଥା ମନେ ପଡ଼ିଲା। ଜଣକ ପରେ ଜଣେ ଆସି ଭାରତର Quarantine centre ମାନଙ୍କରେ ରହିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ତା'ପରେ ଘରକୁ ଆସିଲେ।

ସେଦିନ ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ ସମସ୍ତେ ଘରେ ଥିବା ସମୟରେ ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ ପାଖକୁ ଫୋନ୍ କରି ଦେଖାଇ ଶିଖେଇ ହୋଇ କହିଲେ, "ତୁ ଜାଣିଛୁ... ପଙ୍ଗପାଳ ଦଳ ଏବେ ଘରକୁ ଦଳ ଦଳ ହୋଇ ଫେରୁଛନ୍ତି। ବିଦେଶକୁ ଆଉ ଏବେ ସୁରକ୍ଷିତ ମନେ କରୁନାହାଁନ୍ତି। ଏଥର ଦେଶପ୍ରେମ ଥୋପ ଥୋପ ହୋଇ ନିଗିଡ଼ି ପଡୁଛି। ଦେଶରେ ରହି କାମ କରିବାକୁ ମନ ବଳିଲାଣି। ଭାରତମାତାର ଟଙ୍କା ଓ ଔଷଧ, ଟିକା ତାଙ୍କୁ ଭଲ ଲାଗୁଛି।" ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ ସବୁକିଛି ବୁଝିପାରି ହସିଲେ। ସବୁ ପୁଅମାନଙ୍କ ମୁଣ୍ଡତଳକୁ ନଇଁ ଯାଉଥିଲା।

ସେ ମନେ ମନେ ଭାବିଲେ ଏପରି ଯଦି ପିଲାମାନେ ମତ ବଦଳାଇ ଚାଲନ୍ତି, ଆଉ ନିଷ୍ପତ୍ତି ସବୁଦିନ ପାଇଁ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିଦିଅନ୍ତି - ତାହାଲେ ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁଙ୍କ ସବୁ ଆଶା ଏକ ନୂଆ ସକାଳର ଉଦିତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ପ୍ରତୀତ ହୋଇପାରେ!...

•ସମାପ୍ତ•

=×××=

ପଙ୍ଗପାଳ

ଆଧୁନିକ ଯୁଗର ପାରିବାରିକ କାହାଣୀ