ଭାଗ - ୯

[ବି.ଦ୍ର. - ଧାରାବାହିକକୁ ଭଲ ଭାବରେ ବୁଝିବାକୁ ହେଲେ କ୍ରମାନ୍ୱୟରେ ପ୍ରଥମରୁ ଅଷ୍ଟମ ଭାଗ ଯାଏଁ ପଢ଼ିବାକୁ ହେବ।]

ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ମଣିଷର ଦେହ ଓ ମନ ସୁସ୍ଥ ରହିବା ସକାଶେ ସୁଖନିଦ୍ରା ଏକାନ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ। ଆଉ ଖାସ୍ କରି ବୃଦ୍ଧକାଳେ ଏହାର ଆବଶ୍ୟକତା ଖୁବ୍ ଅଧିକ। କାରଣ ଏହି ସମୟରେ ମନୁଷ୍ୟ ମନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିକ୍ଷିପ୍ତ ହୋଇଯାଇଥାଏ। ସେ କେତେବେଳେ କାହାର ନାଁ କାହାର କଥା ଭାବୁଥାଏ। ସେ ନିଜ ପରିବାରର ସଦସ୍ୟମାନଙ୍କ ସ୍ବାର୍ଥ ସୁଖ ସୁବିଧା କଥା ହେଉ ଅବା ପରର ଅଥବା ସମାଜର।" ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ହଁ, ତୁ ଠିକ୍ କହିଛୁ।"

ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ତୁ ଜାଣୁ, ଇଲନୋୟସ୍ ଇଷ୍ଟିଚ୍ୟୁଟ୍ ଅଫ୍ ଟେକ୍ନୋଲୋଜି ଭୟାଳୁ ଓ ଚିନ୍ତିତ ବ୍ୟକ୍ତିମାନଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କ ବ୍ୟସ୍ତତାର କାରଣ ପଚାରି ଜାଣିଥିଲେ ଯେ ସେମାନଙ୍କ ଦାମ୍ପତ୍ୟ ଜୀବନ ସୁଖୀ ନହେବା, ପରିବାରରେ ଅଶାନ୍ତି, ଲୁକ୍କାୟିତ ଭୟ, ବ୍ୟବସାୟରେ କ୍ଷତି ହେବା, ଯୋଜନା ଅସଫଳ ହେବା ଆଦି ଚିନ୍ତା ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଘୂରି ବୁଲୁଛି। ଏସବୁ ବିଷୟରେ ଅସଫଳ ହୋଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ସହିତ ନିଜକୁ ତୁଳନା କରିଥା'ନ୍ତି। କୌଣସି ରୋଗ ପୀଡ଼ିତ, ଦୁର୍ଘଟଣାଗ୍ରସ୍ତ ବ୍ୟକ୍ତିର ଦୁର୍ଦ୍ଦଶାକୁ ଦେଖି, କଳୁଷିତ ସମାଜରେ ନାନା ପ୍ରକାର ଅଘଟଣକୁ ଦେଖି ନିଜେ ମଧ୍ୟ ସେହିପରି ଦଶା ଭୋଗ କରିବାର ଚିତ୍ରକୁ ନିଜ ମୁଣ୍ଡରେ ସାଇତି ରଖିଥା'ନ୍ତି। ଏ ଚିନ୍ତା ତାଙ୍କୁ ସର୍ବଦା ଭୟଭୀତ କରିଥାଏ।

ଭିତରେ ଭିତରେ କୌଣସି ଘଟଣା ମନରେ ଆନ୍ଦୋଳିତ ହେଲେ ମାନସିକ ଅବସ୍ଥାକୁ ବିଗାଡ଼ି ଦିଏ ଓ ମନୁଷ୍ୟ ପଦେ ପଦେ ଭୟ ପାଏ। ଡ଼ାକ୍ତର ଏହାକୁ ଭାଷାରେ ଫୋବିକ୍ ନ୍ୟୁରୋସିସ୍ କହନ୍ତି।

ଆଉ ଏ ଅବସ୍ଥାରେ ତୋର ଯଦି କିଛି ଏପରି ରୋଗ ହୋଇଯାଏ, ତାହାଲେ ଭାଉଜଙ୍କ ଅବସ୍ଥା କ'ଣ ହେବ ଜାଣିଛୁ ତ?

ଏଣୁ ବିଶେଷ କରି ଏ ଅବସ୍ଥାରେ ପୁଅ ବୋହୂଙ୍କ ଉପରେ ଏତେ ଧ୍ୟାନ ନ ଦେଇ ଆରାମ ସେ ଖିଆପିଆ କର, ସ୍ବାସ୍ଥ୍ୟର ଯତ୍ନ ନେ ଓ ଚିନ୍ତାଶୂନ୍ୟ ହୋଇ ଶୋଇବା ଆରମ୍ଭ କର। ଅସୁବିଧା ସମୟରେ ମୁଁ ଅଛି ଏତେ ଡ଼ରୁଛୁ କାହିଁକି?..."

ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁଙ୍କୁ ଆଜି ବେଶ୍ ଖୁସି ଲାଗୁଥିଲା। ଆଉ ହାଲୁକା ବି। ଏଥର ସେ ଚିନ୍ତାମୁକ୍ତ ପରି ମନେ କରୁଥିଲେ।

ଦୁଇ ବନ୍ଧୁ ଆଜି ମନଖୋଲି ବାର୍ତ୍ତାଳାପ କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ବହୁତ ବାଟ ଚାଲିଲେ। ବ୍ୟାୟାମ କଲେ। ପାଣି ଖରାଟା ଦେହକୁ ବାଜି ଚାଇଁ ଚାଇଁ ଲାଗିଲା ଦୁଇ ବନ୍ଧୁଙ୍କୁ। ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ ଅମ୍ବରୀଷଙ୍କୁ କହିଲେ, "ସମୟ କେତେ ବାଜିଲାଣି କିରେ?" ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ ନିଜର ହାତ ଘଣ୍ଟାକୁ ଚାହିଁ କହିଲେ, "ସାଢ଼େ ନଅଟା...।" ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ଆରେ ଶୀଘ୍ର ଶୀଘ୍ର ଚାଲ୍ ଘରକୁ। ଘରେ ଗଲେ କେତେ କାମ ଅଛି। କାଲି ପରା ଆମେ ତପ୍ତପାଣି, ଜିରାଙ୍ଗ ଓ ଖସଡ଼ା ଯିବା। ବହୁତ ଜିନିଷ ମାର୍କେଟିଙ୍ଗ୍ କରିବାର ଅଛି।" ଏଥର ଦୁଇ ବନ୍ଧୁ ଶୀଘ୍ର ଶୀଘ୍ର ଘରକୁ ଫେରିଲେ।

ଘରେ ସମସ୍ତେ ନିଜ ନିଜ ଜିନିଷପତ୍ର ସଜାଡ଼ିବାରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥାଆନ୍ତି। ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ କହିଲେ - ଶୀଘ୍ର ନିତ୍ୟକର୍ମ ସାରି ନିଜ ଜିନିଷପତ୍ର କ'ଣ କ'ଣ ଧରିବୁ ପ୍ୟାକିଙ୍ଗ୍ କର। ନଚେତ୍ ଠିକ୍ ସମୟ ବେଳକୁ ଭୁଲିସାରିଥିବୁ ସେ ଜିନିଷଟି ଆଣିବା ପାଇଁ। ହଁ... ଖାସ୍ କରି ଔଷଧପତ୍ର ମନେ କରି ରଖିବୁ।

ଏଥର ଦୁହେଁ ସାଙ୍ଗ ଚାଲିଲେ ନିଜ ନିତ୍ୟକର୍ମ ସାରିବାକୁ। ତା'ପରେ ସେମାନେ ଜଳଖିଆ ଖାଇସାରି ନିଜ ନିଜର ଆବଶ୍ୟକୀୟ ଜିନିଷପତ୍ର ପ୍ୟାକିଙ୍ଗ୍ କଲେ। ପ୍ରାୟ ଦୁଇ ଘଣ୍ଟା ଭିତରେ ସବୁ କିଛି ରେଡ଼ି କରିଦେଲେ। ସମୟ ୧୨ଟା। ମାଳତୀ ଦେବୀ ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଦୁହେଁ ଧୁଆଧୁଇ ହୋଇ ଆସ। ଖାଇବା ହୋଇଗଲାଣି। ତୁମେମାନେ ସବୁ ଶୀଘ୍ର ଖାଇଲେ। ଆମେ ଘରକାମ ସାରି ବଜାର ଯିବୁ।" ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ ଅମ୍ବରୀଷଙ୍କୁ ଡ଼ାକ ପକାଇଲେ ଖାଇବା ପାଇଁ। ଦୁହେଁ ସାଙ୍ଗ, ନାତିନାତୁଣୀ ଓ ପୁଅମାନେ ଏକା ସାଙ୍ଗରେ ମିଶି କରି ଖାଇବା ପାଇଁ ବସିଗଲେ।

ଖାଇସାରିବା ପରେ ଟିକେ ବିଶ୍ରାମ ନେଲେ। ଠିକ୍ ଏହି ସମୟରେ ନାତିନାତୁଣୀମାନେ ପାଖକୁ ଚାଲି ଆସିଲେ। ଆଉ କୁନି କୁନି ଓଠରେ କହିଗଲେ, "ଜେଜେ!, କାଲି ସକାଳୁ ଆମେ କେଉଁ କେଉଁ ଯାଗା ବୁଲିଯିବା?" ପାଖକୁ ଆଦରରେ ଡ଼ାକି ଦୁଇ ବନ୍ଧୁ ବସାଇଲେ। ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ କହିଲେ, "କାଲି ଆମେ ତପ୍ତପାଣି, ଜିରାଙ୍ଗ ଓ ଖସଡ଼ା ବୁଲିବାକୁ ଯିବା।" ମାମୁନି ପଚାରିଲା, "ସେଇଠି ସବୁ କ'ଣ କ'ଣ ଅଛି?" ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ତପ୍ତପାଣିରେ ଆମର ଉଷ୍ଣପ୍ରସ୍ରବଣ ରହିଛି। ଯେଉଁଠି ବର୍ଷର ସବୁ ସମୟରେ ଗରମ ଜଳ ବାହାରେ। ଜିରାଙ୍ଗରେ ବୌଦ୍ଧ ମନ୍ଦିର ଅଛି। ଆଉ ଖସଡ଼ାରେ ଶ୍ରୀରାମ ମନ୍ଦିର ଅଛି ଓ ଜଳପ୍ରପାତଟିଏ ଅଛି।" ମୁନା ପଚାରିଲା, "ଆଚ୍ଛା!, ଜେଜେ ତାହାଲେ ଆମେ କେଉଁଠି ଭୋଜି କରିବା?" ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ଆମେ ତପ୍ତପାଣିରେ ଭୋଜି କରିବା ନଚେତ୍ ଖସଡ଼ା ଠାରେ ଭୋଜି କରିବା।" ମାମୁନି ପଚାରିଲା, "କ'ଣ କ'ଣ ରାନ୍ଧିବା?" ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ କହିଲେ, "କ୍ଷିରି, ଜିରା ରାଇସ୍, ଡ଼ାଲି, ପନିର୍ ଖୁରୁମା, ଟମାଟ ଖଟା, ପାମ୍ପଡ଼ ଓ ସାଲାଡ୍ କରିବା।" ମାମୁନି କହିଲା, "ଆଉ ନୂଆ ନୂଆ ପାର୍କ ବୁଲିବା ନାଁ...।" ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ହଁ... ହଁ... ବୁଲିବା। ଆଉ ସୁନ୍ଦର ସୁନ୍ଦର ଫଟୋ ଉଠାଇବା। ତୁମେମାନେ ସବୁ ଖେଳନା ଜିନିଷ କିଣିବ। ବିଭିନ୍ନ ମନ୍ଦିର ବୁଲିବା।" ମୁନା କହିଲା, "ତାହାଲେ ତ ବହୁତ ମଜା ଆସିଯିବ।" ୟେ... ୟେ... (ବହୁତ ମଜା ଆସିଯିବ କହି କହି ଦୁହେଁ ଖୁସିରେ ନାଚି ଉଠିଲେ)। ସେମାନଙ୍କ ଖୁସି ଦେଖି ଦୁଇ ବନ୍ଧୁ ଆନନ୍ଦିତ ହେଉଥିଲେ।

ସେମାନେ କିଛି ସମୟ ଶୋଇଗଲେ। ସମୟ ପାଖାପାଖି ଅପରାହ୍ଣ ୩ଟା ହେବ। ମାଳତୀ ଦେବୀ ଆସି ହୁରି ଛାଡ଼ିଲେ, "ହେଇଟି ଶୁଣୁଛ..., ଷ୍ଟୋର୍ ରୁମ୍ ରୁ କ'ଣ କ'ଣ ଜିନିଷପତ୍ର ନିଆଯିବ। ସେସବୁ ଜିନିଷ ଲିଷ୍ଟ୍ ରନ୍ଧାଳିକୁ ପଚାରିଲ ନା ନାହିଁ।" ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ହଁ... ପଚାରିନେବି।" ମାଳତୀ ଦେବୀ କହିଲେ, "ବଡ଼ ଗାଲୁଆ ଲୋକ ତୁମେ, ଏବେ ଲଗାଅ। ସବୁଥିରେ ତ ଅବହେଳା ଆଉ। ଆରେ ଫୋନ୍ କଲେ ଆମେ ଜିନିଷପତ୍ର ମଜାମଜି କରି ରେଡ଼ି କରି ରଖିବା ନା ନାହିଁ। ଏବେ ହିଁ ଲଗାଅ...।" ନିଦୁଆ ଆଖିକୁ ମନ୍ଥି ମନ୍ଥି ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ ଫୋନ୍ ଲଗାଇଲେ ରାନ୍ଧୁଣିଆ ପାଖକୁ। ରାନ୍ଧୁଣିଆ ଡେକ୍ଚି, ହଣ୍ଡା, ବେସିନ୍, ଚାମଚା, ଡଙ୍କି, ବାଲତି ଓ ଥାଳି ଏସବୁ ବିଷୟରେ ପ୍ରାଞ୍ଜଳ ଭାବରେ କହିଦେଲା। ରୋଷେଇ ଜିନିଷ କେଉଁଟା କେତେ ପରିମାଣର ଆସିବ ସେ ବିଷୟରେ ମଧ୍ୟ କହିଦେଲା। ଫୋନ୍ କୁ କାନରେ ଦେଇ କାଗଜରେ ସବୁତକ ଫଳେଇ ଫଳେଇ ଲେଖିଦେଲେ, ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ। ଏଥର ମାଳତୀ ଦେବୀ କହିଲେ, "ହେଉ ଏବେ ସୁରେଶକୁ ଲିଷ୍ଟ୍ ଟା ଦେଇଦିଅ ସେ ବଡ଼ ସହିତ ଯାଇ ଜିନିଷ ତକ ନେଇ ଆସିବ। ତୁମେ ଟିକେ ରେଷ୍ଟ୍ ନେବ ଯଦି ନିଅ। ଆମେ ପାଞ୍ଚଟାବେଳେ ଘରକୁ ଫେରିବୁ। ତା'ପରେ ମିଶିକି ଷ୍ଟୋର୍ ରୁମ୍ ରୁ ଡେକ୍ଚି, ବାଲତି-ଗାମଲା ଆଦି ସବୁ ବାହାର କରିବା। ଯେଉଁ ଯେଉଁ ଜିନିଷ ନାହିଁ ବଡ଼କୁ ଫୋନ୍ କରି ଜଣାଇଦିଅ। ସେ ଭଡ଼ା ଆଣିଥିବ।" ଦୀର୍ଘ ନିଃଶ୍ବାସଟେ ଛାଡ଼ି ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ହେଉ ଠିକ୍ ଅଛି। ତୁମେ ଯାଅ।" ମାଳତୀ ଦେବୀ ପୁଅ-ବୋହୂ ଓ କସ୍ତୁରୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ଧରି କାର୍ ରେ ବଜାର ବାହାରି ପଡ଼ିଲେ।

ଶାଶୂ-ବୋହୂମିଶି ନୂଆ ନୂଆ ଶାଢ଼ୀ ଓ ଚୁଡ଼ି କିଣିଲେ। ପ୍ରସାଧାନ ସାମଗ୍ରୀ ସବୁ କିଣିଲେ। ଗୁପ୍ ଚୁପ୍ , ଚାଟ୍ ଓ ଜଳଖିଆ ଖାଇଲେ। ପାର୍କ ଗଲେ। ଏପଟେ ଦୁଇ ପୁଅ ରୋଷେଇ ପାଇଁ ସବୁ ଜିନିଷପତ୍ର ଗାଡ଼ିରେ ରଖିଲେ। ସବୁକାମ ସରିବା ପରେ ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ମିଶି ଘରକୁ ଫେରିଲେ।

ଘରକୁ ଫେରିଲା ବେଳକୁ ଦୁଇ ବନ୍ଧୁ ମିଶି ହଣ୍ଡା, ଡେକ୍ଚି, ରସ ଆଦି ମାଜିଦେଇ ଧୁଆଧୁଇ କରି ଶୁଖାଇଦେଇଥିଲେ। ଏହାକୁ ଦେଖି ମାଳତୀ ଦେବୀ ହସିଦେଇ କହିଲେ, "ଆଜି ବୋଧେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ଉଦୟ ହୋଇଛନ୍ତି।" ଏହା ଶୁଣି ବୋହୂମାନେ ଓ କସ୍ତୁରୀ ଦେବୀ ମୁହଁ ଘୋଡ଼ାଇ ହସିବାରେ ଲାଗିଲେ। ଲାଜରେ ମୁଣ୍ଡକୁ ନୁଆଇଁ ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ହେଉ... ହେଉ... ଏକା ମାଘରେ ଶୀତ ଯାଉନି ମ!" ଏହା ଶୁଣି ମାଳତୀ ଦେବୀ କହିଲେ, "ଉଁ... ନ ଦେଖିଲା ଲୋକ ଦେଖ, କଇଁଛ କାଢ଼ିଛି ବେକ।" ହସରେ ସାରା ମହଲ ଫାଟି ପଡ଼ିଲା। ବିଚରା ଏକୁଟିଆ ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ କାନ ମୁଣ୍ଡ ଆଉଁସି ଧୀରେ ରହିଲେ। କଥାକୁ ଏଡ଼ାଇଦେବା ପାଇଁ ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ହେଉ... ହେଉ... ଯାଅ ଚା' ଦି କପ୍ କରି ଆଣ। ପରେ ଭାଷଣ ମାରିବ।"

ଶାଶୂ-ବୋହୂମିଶି ରୋଷେଇ ଘରକୁ ଗଲେ ଚାହା କରିବା ପାଇଁ। କିଛି ସମୟ ପରେ ଗରମା ଗରମ୍ ହର୍ବାଲ୍ ଟି ସହ ରାସ୍କୋ ଧରି ପ୍ଲେଟ୍ ରେ ଆଣିଲେ। ଗରମା ଗରମ୍ ଚାହାରେ ରାସ୍କୋ ବୁଡ଼ାଇ ପାଟିରେ ଦେଉ ଦେଉ ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ଏ ନାରୀ ଜାତିଙ୍କୁ କଥାରେ ପାରି ହେବନି। ଯାହାବି କୁହ ସେମାନଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ କେମିତି କୁଆଡୁ ବୁଦ୍ଧି ଚାଲିଆସେ କେଜାଣି ଖୁନ୍ଦା ମାରିଲା ପରି କହି ପକାନ୍ତି।" ହାଃ ହାଃ ହାଃ... (ଏକ ଖୋଲା ହସ ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁଙ୍କ)। ସେ କଥା ଯୋଡ଼ି କହିଲେ, "ଆରେ, ଖାଲି ତୁ କାହିଁକି; ଏ ଦୁନିଆରେ ଏମିତି ସମସ୍ତ ପୁରୁଷଙ୍କ ଏଇ ଦଶା। ଆରେ ଛାଡ଼ ସେ କଥା। ଘରେ ସ୍ବାମୀ ସ୍ତ୍ରୀ ଥିଲେ କେବେ କେବେ ଏମିତି ଥଟ୍ଟା ମଜା ନହେଲେ କ'ଣ ଭଲ ଲାଗିବ।"

ସନ୍ଧ୍ୟା ହୋଇ ଆସୁଥାଏ। ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ଚାଲ୍... ତୋ'ର ବଗିଚାରେ ବସି ଟିକେ ଥଣ୍ଡା ପବନର ମଜା ନେବା।" ଏକଥା ଶୁଣି ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ହଁ... ହଁ... ଠିକ୍ କହିଚୁ। ଏଇ ଫୁଲ ଗଛମାନଙ୍କୁ ବି ମୁଁ ଅନେକ ଦିନରୁ ପାଣି ଦେଇନି। ଗପସପ କରିବାର ବି ହେବ, ଆଉ ତା' ସଙ୍ଗେ କାମ ବି ହୋଇଯିବ। ମାନେ ଗୋଟିଏ ଗୁଳିରେ ଦୁଇଟା ଶିକାର। ହାଃ ହାଃ ହାଃ... (ଦୁହିଁଙ୍କର ଏକ ଖୋଲା ହସ)।"

କ୍ରମଶଃ...

ପଙ୍ଗପାଳ

ଆଧୁନିକ ଯୁଗର ପାରିବାରିକ କାହାଣୀ