ଭାଗ - ୩

[ବି.ଦ୍ର. - ଧାରାବାହିକକୁ ଭଲ ଭାବରେ ବୁଝିବାକୁ ହେଲେ କ୍ରମାନ୍ୱୟରେ ପ୍ରଥମରୁ ତୃତୀୟ ଭାଗ ଯାଏଁ ପଢ଼ନ୍ତୁ।]

ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ଆଚ୍ଛା, ନାତିନାତୁଣୀମାନେ ତ କେବେ କେବେ ଫୋନ୍ କି ଭିଡ଼ିଓ କଲ୍ ତ କରୁଥିବେ ନା?"

କସ୍ତୁରୀ ଦେବୀ କହିଲେ, "ହଁ... ମାସକରେ ଥରୁଟିଏ କି ଦୁଇଥର କରନ୍ତି। ଆମକୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଖୁବ୍ ଆଗ୍ରହୀ ହୁଅନ୍ତି। ହାତଯୋଡ଼ି ପ୍ରଣାମ କରିବାଟା ବୋଧେ ପୁଅ ଭଲସେ ଶିଖାଇଦେଇଛି। କ'ଣ କ'ଣ କୁହନ୍ତି ସେ ଇଟାଲୀୟ ଭାଷାରେ ଅବା ଇଂରାଜୀ ରେ ମୋତେ କ'ଣ ବୁଝାପଡ଼େ?! ଖାଲି ଅନୁମାନ କରି କିଛି କିଛି ବୁଝିଯାଏ ଯଦିଓ ଇଂରାଜୀରେ କିଛି କହିଲେ। ହିନ୍ଦୀ ବି କିଛି କିଛି କୁହନ୍ତି। ବୋହୂ ବି ଠିକ୍ ସେହିଭଳି। ତୁମ ଭାଇଙ୍କ ସହ ଭଲସେ କଥା ହୁଅନ୍ତି। ସେ ବେଳେ ବେଳେ ମୋତେ ଚୁଗୁଲି କରି କମେଣ୍ଟ୍ ପାସ୍ କରନ୍ତି ନ ବୁଝିପାରିଲେ। କିନ୍ତୁ, ସ୍ବଳ୍ପ ସମୟ ପାଇଁ। ବୋହୂ କେବେ ଅନାରକଲି ଗାଉନ୍ ତ କେବେ ଲେଡିସ୍ ଡ୍ରେସ୍ ପିନ୍ଧିଥାଏ। ଛୁଆମାନେ ବି ସେମିତି। ପୁଅର ପୁଅଟିଏକୁ ଝିଅଟିଏ। ଝିଅ ଓ ବୋହୂର କୁଞ୍ଚୁକୁଞ୍ଚିଆ କହରା ଚୁଟି। ସତେ ଯେପରି ବାର୍ବି ଡଲ୍ ପରି ଦେଖାଯାଆନ୍ତି ସେମାନେ। ଆଉ ପୁଅର ମୁଣ୍ଡର କଳା ବାଳର ଅଗ୍ରଭାଗ ଈଷତ୍ ବାଦାମୀ। ସମୁଦ୍ରର ଲହଡ଼ା ପରି ବାଳ ଗୁଡିକ ଟେକି ହୋଇ ରହିଥାଏ। ଇଂରାଜୀ ଅବା ହିନ୍ଦୀରେ ପଚାରନ୍ତି - ଔଷଧ ଖାଇଲଣି କି ନାହିଁ? ମନ୍ଦିର ଯାଇଛ କି ନାହିଁ? ଦେହ କିପରି ଅଛି? ତୁମକୁ ଜେଜେ ବୁଲାଇ ନେଉଛନ୍ତି କି ନାହିଁ? ଏପରି ସବୁକଥା ବୁଝନ୍ତି। କାନଟା ତାଙ୍କ ଖଣ୍ଡି ହିନ୍ଦୀ ଭାଷା ଶୁଣିବାକୁ ଯେମିତି ଟେକି ହୋଇ ରହିଥାଏ। କିନ୍ତୁ, ସେ ସ୍ବଳ୍ପ ସମୟର କଥାଭାଷା ଭିତରେ କ'ଣ ପେଟ ପୁରେ! ଆଖି ଯୋଡ଼ାକ ଭାରି ଛଟପଟ ହୁଏ ପାଖରେ ପାଇବାକୁ ସେମାନଙ୍କୁ। ମନ ବହୁତ କଷ୍ଟ ହୁଏ, ଫୋନ୍ କଟିଗଲା ପରେ। କହିଲ ଶୁଭ, ଯେଉଁ ଘରେ ପିଲାଛୁଆଙ୍କ ଅଳିଅର୍ଦ୍ଦଳି ନଥାଏ, କେଁ... ଭେଁ...ଚେର୍... ଚାର୍... ଶବ୍ଦ ନ ଶୁଭେ ସେଇଟା କ'ଣ ଗୋଟାଏ ଘର!

କହୁକହୁ କସ୍ତୁରୀ ଦେବୀ କାନ୍ଦ କାନ୍ଦ ହୋଇଗଲେ। ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ ତାଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେବେ କ'ଣ, ନିଜେ ଶୀତେଇ ଉଠିଲେ ତାଙ୍କ ଲୁହ ଆଉ କୋହରେ।

ସେଇ ପେଣ୍ଟିଂ ରୁମ୍ ର ସୋଫା ସେଟ୍ ଉପରେ ତିନିଜଣଯାକ ଗୁମ୍ ସୁମ୍ ହୋଇ ବସିଥିଲେ। ସମୟ ଓ ପରିସ୍ଥିତି ସବୁ ଗୁମ୍ ସୁମ୍। କିଛି ସମୟ ପରେ କସ୍ତୁରୀ ଦେବୀ ପୁଣି କହିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ - ଗଲା ପନ୍ଦର ଦିନ ତଳେ ବଡ଼ ପୁଅ ଅଭିରାମର ଜନ୍ମଦିନ ଥିଲା। ପ୍ରଥମାଷ୍ଟମୀରେ ତା'ର ଜନ୍ମ। ରାତି ୩ଟାରୁ ଉଠି ନିତ୍ୟକର୍ମ ସାରିଲି। ମନ୍ଦିରକୁ ଯାଇ ଭଗବାନଙ୍କ ପାଖେ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲି ତା' ପାଇଁ, ଦୀପ ଲଗାଇଲି, ଭୋଗ ଦେଲି, ଦାନ-ଦକ୍ଷିଣା ବି ଦେଲି। ଘରକୁ ଆସି ପିଠାପଣା କଲି। ଘର ଘର ବୁଲି ପିଠାପଣା ବାଣ୍ଟିଲି। କିନ୍ତୁ, ତୁମ ଭାଇ ଫୋନ୍ କଲେ ଯେ ଜନ୍ମଦିନର ଶୁଭେଚ୍ଛା ଜଣାଇବା ପାଇଁ ଫୋନ୍ ବି ଉଠାଇଲା ନାହିଁ। ଆଉ କି କଥାଭାଷା ହେବେ!.... ଝର୍ ଝର୍ ହୋଇ ଲୁହ ବହିଗଲା, ଆଖିରୁ ଥୋଡ଼ି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ।

କସ୍ତୁରୀ ଦେବୀ ଆଉ କ'ଣ କ'ଣ ସବୁ କହିବାକୁ ଯାଉଥିଲେ। ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ କଥାକୁ ଟାଣି ନେଇ ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ କ୍ରୋଧବର ହୋଇ କହିଲେ, "ଓଃ... କସ୍ତୁରୀ! ତୁମେ ଟିକେ ଚୁପ୍ ରୁହ ତ...। ତୁମକୁ କେତେଥର କହିଲିଣି ପୁଅ ବାହାସାହା ହୋଇ ତା'ର ପିଲାଛୁଆ ହେଲାଣି, ଅନ୍ତତଃ ଏ ପାଲ୍ଲା ବନ୍ଦ କର...। ସିଏ କ'ଣ ଜାଣୁନି ତା'ର ଜନ୍ମଦିନ ବୋଲି।କିନ୍ତୁ, ତୁମେ କ'ଣ ମୋ କଥା ଶୁଣୁଛ? ତୁମ ସାମ୍ନାରେ ତ ମୁଁ ଫୋନ୍ କଲି, କିଛି ଉତ୍ତର ପାଇଲ?! ତା'ଛଡ଼ା ସେ ତ ଏବେ ତୁମ ପାଖରେ ରହୁନାହିଁ। ଆଉ ଆମେ ଦୁହେଁ ତ ବୁଢ଼ାବୁଢ଼ୀ ହୋଇଗଲେଣି। ଏତେ କଷ୍ଟ କରୁଛ? କ'ଣ ମୂଲ୍ୟ ବୁଝୁଛି ସେ?"

କସ୍ତୁରୀ ଦେବୀ ତମ୍ପ ସାପ ପରି ଫଁ ଫଁ ହୋଇ କହିଗଲେ, "କ'ଣ ହେଲା ଏସବୁ ଆମେ କାହିଁକି କରୁଛୁ? ଭଗବାନଙ୍କ ପାଖେ ତ ଆଚ୍ଛା ଜ୍ଞାନୀ ପୁଅଟେ ଆଶା ବାଢ଼ିଲ। ଆଜି ତା'ର ମୁଣ୍ଡକୁ ହାତ ପାଇଗଲା ବୋଲି କ'ଣ ସେ ଆମ ପୁଅ ନାହିଁ?! ମୋ ଠାରୁ ତୁମେ ତାକୁ ଅଧିକ ସ୍ନେହ କର। ପୁଅ ବଡ଼ ହୋଇଗଲେ କ'ଣ ପୁଅ ନୁହଁ ନାଁ ବୁଢ଼ା ହୋଇଗଲେ ପୁଅ ନୁହଁ!"

ଚୁପ୍ ହେଇଗଲେ, ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ। କସ୍ତୁରୀ ଦେବୀଙ୍କ ରାଗ ଥମି ନଥାଏ। ସେ କହି ଚାଲିଲେ, "ଆଉ ଯେତେବେଳେ ମୋ ପୁଅ ଫୋନ୍ ଉଠାଏ ତ ସେତେବେଳେ ତ ଜନ୍ମଦିନର ଶୁଭେଚ୍ଛା ଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ପିଠାପଣା ବଣ୍ଟାବଣ୍ଟି କଥା ସବୁତକ ତ ବଖାଣି ପକାଉଛ। ମନ୍ଦିରରେ ଦାନଧର୍ମ କଥା କହିପକାଉଛ। ମା' ସମଲେଶ୍ଵରୀଙ୍କ ଫଟୋ ପାଖେ ମୁଣ୍ଡିଆଟେ ମାରିଦେବୁ ବୋଲି କହୁଛ। କ'ଣ କହୁଛ କି ନାହିଁ?"

ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ ଭାଉଜଙ୍କ ଛଳଛଳ ଆବେଗ କଥା ବସି ଶୁଣୁଥିଲେ। ଏଥର ମୁହଁ ଖୋଲି ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ହଁ... କହେ। କିନ୍ତୁ, ସେ ତ ଫୋନ୍ ଉଠାଏ କାଁ ଭାଁ ରେ ନା...। ତୁମେ ଯେମିତି କହୁଛ ସବୁ ଜନ୍ମଦିନରେ ସେ ଫୋନ୍ ଉଠାଇପକାଉଛି, ନୁହଁ କି?! କର ତୁମର ଯାହା ଇଚ୍ଛା ତାହା କର। ତୁମର ସ୍ବଭାବ ତ ସେଇଆ ହୋଇଗଲାଣି - ମୋତେ ଯେତେ ମାଠୁଛୁ ମାଠ, ମୁଁ ସେଇ ଦରପୋଡ଼ା କାଠ। ଯେତେ ମନା କଲେ ବି ତୁମେ ବୁଝିବାକୁ ନାରାଜ। ଆରେ ତୁମ ଦେହ ଠିକ୍ ରହୁନାହିଁ। ଏତେ ଦହଗଞ୍ଜ ହେବା କ'ଣ ଦରକାର? ଯେତେ ମନାକଲେ ବି ମୋ କଥା ମୋଟେ ଶୁଣିବାର ନାହିଁ। ସବୁବେଳେ ଖାଲି ପୁଅ ପୁଅ ହେଉଛ।"

ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ ପୁଣି ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁଙ୍କୁ ଚାହିଁ କହିଲେ, "ଆରେ ଭାଇ ତୁ ଜାଣିନୁ, ଆର କ'ଣ ସେତିକିରେ ପେଟ ପୁରେ...। ପଣା ସଂକ୍ରାନ୍ତି ଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଦୋଳ ଉତ୍ସବ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସବୁ ପର୍ବପର୍ବାଣି କରିବ। ଆଉ ମୋତେ କହିବ - ବଡ଼ ପାଖକୁ ଟିକିଏ ଫୋନ୍ ଟା ଲଗାନ୍ତନି। ଯଦି ଦୈବାତ ସେ ଫୋନ୍ ଉଠାଇଦିଏ, ତା'ର ଆରମ୍ଭ ହୋଇଯିବ ପୁରାଣ - ଆଜି ଅମକେଇ ହୋଇଛି, ସମକେଇ ହୋଇଛି... ଜଣାଉଥିବ; ଆଉ ମନେ ମନେ ଖୁସି ହେଉଥିବ। ପୁଣି ସାଙ୍ଗେ ସାଙ୍ଗେ ଲୁହ ନିଗାଡ଼ି କହୁଥିବ - ଧନରେ... ବାୟାରେ... ତୁ ଆଜି ଥିଲେ ଯାହା କହିଥାନ୍ତୁ, ତାହା କରିଦିଅନ୍ତି। କାନ୍ଦ ବୋବାଳି ଆରମ୍ଭ କରିଦେବ। ସେପଟୁ ସେ ବିରକ୍ତ ହୋଇ ଫୋନ୍ କାଟିଦେବ।"

ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ, ଅମ୍ବରୀଷଙ୍କ ପାଟି ଉପରେ ହାତ ରଖି ପାଟି ବନ୍ଦ କରିଦେଲେ। ଆଉ ମନାକଲେ କିଛି ନ କହିବାକୁ। ପଣତକାନିରେ ମୁହଁକୁ ଲୁଚାଇ ଖାଲି ଧକାଉଥାନ୍ତି, କସ୍ତୁରୀ ଦେବୀ।

ଉଜାଣି ନଈର ସୁଅ ପରି ତାଙ୍କର ବିଷୋଦ୍ଗାର ଲାଗି ରହିଥିଲା। ସମ୍ଭବତଃ ସେ ସଂଯମ ହରାଇ ବସିଥିଲେ। ରାଗିଯାଇଥିଲେ ବି। ପାଟି ଆଗରୁ ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁଙ୍କ ହାତ ବାହାର କରି ସେ କହି ପକାଇଲେ - ଆରେ ପୁଅଟା ଦୈବାତ୍ ଫୋନ୍ ଉଠାଉଛି। ଭଲମନ୍ଦ କିଛି ପଚାରିଦେଇ ଫୋନ୍ କାଟିଦେଲେ କଥା ସରିଲା। ପୁଣି ଫୋନ୍ ରେ ରୋମିଙ୍ଗ୍ ଲାଗୁଛି କି ନାହିଁ। ଏତେ କଥା ଶୁଣିବାକୁ ତା' ପାଖରେ ସମୟ କାହିଁ? ୟାର ଖୁସି ପାଇଁ ହଜାର ହଜାର ଟଙ୍କାର ରିଚାର୍ଜ ମୁଁ କରୁଛି। ହେଲେ ବି ୟାର କୁହାଳିଆ ପଣ କ'ଣ ସରୁଛି! ମୁଁ ତା'କୁ ଦୋଷ ଦେବା ଅପେକ୍ଷା ୟାକୁ ଦୋଷ ଦେବା ଉଚିତ୍ ମଣୁଛି। ଏଇ ହେଉଛି ସବୁ ନାଟର ଗୋବର୍ଦ୍ଧନ...। ସବୁବେଳେ ତ ପୁଅ ପୁଅ ହୋଇ ତା'ର ମୁଣ୍ଡଟାକୁ ବିଗାଡ଼ି ସାରିଲାଣି। ରହ ଦେଖିବା, ମଲାବେଳେ କୋଉ ପୁଅ ଆସି ତୋ ମୁହଁରେ ନିଆଁ ଦେବ?

କସ୍ତୁରୀ ଦେବୀ ଆଉ ସହି ପାରିଲେ ନାହିଁ। ରାଗରେ ତମ ତମ ହୋଇ କହି ପକାଇଲେ - ନ ଦେଉ, ମୁଁ ମୋ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ କରୁଛି। ସେ ଯଦି ତାଙ୍କର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ନ କରିବେ, ତା'କୁ ଦ୍ୱାହି ଦେଇ ମୁଁ କ'ଣ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରୁ ପଣତକାନିଟା ଉଠେଇ ଆଣିବି। ଛିଃ ଛିଃ..., ତୁମେ ବି ବାପା ହୋଇକି କେମିତି ଏ ଅଲକ୍ଷଣା କଥା ତୁଣ୍ଡରେ ଧରୁଛ ଶୁଣେ?!

ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ଆରେ ତୁ କ'ଣ ବାପ-ପୁଅ ଦେଖାଉଛୁ, ଏଠି ଆମର କ'ଣ ଅଭାବ ଅଛି? ଅଭି ହେଉ କି ରମେଶ ହେଉ, ଏଇ ସମ୍ବଲପୁରରେ କ'ଣ ତାଙ୍କୁ କାମ ମିଳିବନି। ନା ଚାକିରିର ଅଭାବ! ତାଙ୍କୁ କିଛି ମିଳୁ କି ନ ମିଳୁ, ଦରକାର ପଡ଼ିଲେ ମୁଁ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପେନ୍ ସନ୍ ପଇସାରେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ସବୁ ପ୍ରକାରର ବ୍ୟବସ୍ଥା କରେଇ ଦିଅନ୍ତି। ଆମର ଯେତିକି ଚୁନା ଅଛି, ସେତିକି ପିଠା ହେବ। ପଇସା କ'ଣ ସ୍ବର୍ଗକୁ ନେବ? ଅନେଇଥାନ୍ତୁ ସେ ପଇସାକୁ, ଜଗିଥାନ୍ତୁ ତାକୁ ଚଉକିଆ ହୋଇ। ପଇସାକୁ ବାପାମାଆ କରି ପୂଜା କରୁଥାନ୍ତୁ! ନେଡ଼ି ଗୁଡ଼ କହୁଣୀକୁ ବହିଯିବ ଯେ!..."

କସ୍ତୁରୀ ଦେବୀ ସେମିତି ସ୍ଥାଣୁବତ୍ ବସି ରହିଲେ। ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ ହଠାତ୍ ଯେମିତି କଳାହାଣ୍ଡିଆ ମେଘଟା ସାରା ଆକାଶରେ ଘୋଟି ଆସୁଛି। ହଠାତ୍ ଯେମିତି ପୃଥିବୀଟା ସାରା ଘନ ଅନ୍ଧକାର ହୋଇଯାଉଛି। ଆଉ ସେଇ ଅନ୍ଧକାର ଭିତରେ ବାପପୁଅର ସ୍ନେହ ସଂପର୍କ, ସେବା, କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ସବୁକିଛି ଲୁଚି ଯାଉଛି। ଅନୁରାଗର ବନ୍ଧନ ସବୁ ଛାଏଁ ଛାଏଁ ହୁଗୁଳି ଯାଉଛି।

ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁଙ୍କ କୋହ ଉଠୁଥିଲା। କାନ୍ଦ କାନ୍ଦ ହୋଇ ସେ କହୁଥିଲେ, "ବାପର ପୁଅ ଥିଲା ବେଳେ ଯେଉଁ କାମ କରୁଥିଲି, ଆଜି ପୁଅର ବାପା ହୋଇକି ବି ସେଇ କାମ କରୁଛି ଏ ବୁଢ଼ା ବୟସରେ। ବୁଢ଼ୀର ଔଷଧ ସରିଯାଇଛି, ଯା ନିଜେ ଛକକୁ। ପନିର୍ ଟିକେ ଖାଇବାକୁ ମନ ବଳିଛି, ନିଜେ ନ ଗଲେ ନ ଚଳେ। ଗ୍ୟାସ୍ ସରିଯାଇଛି, ଏ ବୟସରେ ବି ଅଣ୍ଟାରେ ହାତ ଦେଇ ଲାଇନ୍ ରେ ଛିଡ଼ା ହେବାକୁ ପଡୁଛି... ଏମିତି ସବୁ କାମ ନିଜକୁ ଉଠାଇବାକୁ ପଡୁଛି। ଯେମିତି ମନ କହୁଛି କୌଣସି କାମ ପଡ଼ିଲା ବେଳକୁ ପ୍ୟାଣ୍ଟ୍-ସାର୍ଟ ଗଳେଇ ହୋଇ ବାହାରିଲା ବେଳକୁ ଅଭି, ରମେଶ, ଲୁଲୁ କି ଚନ୍ଦନ ଆସି ଅଟକାଇ ଦିଅନ୍ତେ। ଆଉ କହୁଥାନ୍ତେ - ବାପା ତୁମେ ଏ ବୁଢ଼ା ବୟସରେ କାହିଁକି କଷ୍ଟ କରିବ? ଆମେ ଅଛୁ ନା...। ତୁମେ ରେଷ୍ଟ୍ ନିଅ। ଘରର ସବୁ କାମ ଆମେ ଚାରିଭାଇ ମିଶିକି କରିଦେବୁ। ତୁମେ ପଢ଼ାପଢ଼ି କରି ଟି.ଭି. ଦେଖ, ନାତିନାତୁଣୀ ସାଙ୍ଗେ ମୌଜ କର। ସେମାନଙ୍କୁ ନୀତିଶିକ୍ଷା ଦିଅ। ସେମାନଙ୍କ ପଢ଼ାପଢ଼ିରେ ସାହାଯ୍ୟ କର। ନା କେହି ପୁଅ-ବୋହୂ କି ନାତିନାତୁଣୀ ଥାଆନ୍ତି ନା ସେମାନଙ୍କର ଛାଇ....।

କ୍ରମଶଃ...

ପଙ୍ଗପାଳ

ଆଧୁନିକ ଯୁଗର ପାରିବାରିକ କାହାଣୀ