ଭାଗ - ୫

[ବି.ଦ୍ର. - ଧାରାବାହିକକୁ ଭଲ ଭାବରେ ବୁଝିବାକୁ ହେଲେ କ୍ରମାନ୍ୱୟରେ ପ୍ରଥମରୁ ଚତୁର୍ଥ ଭାଗ ଯାଏଁ ପଢ଼ନ୍ତୁ।]

ପ୍ରାୟ ପଞ୍ଚଚାଳିଶି ମିନିଟ୍ ପରେ ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁଙ୍କ ପାଟିରୁ 'ଚେକ୍ ମେଟ୍' ଶବ୍ଦଟିଏ ବାହାରିଲା। ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ଆରେ ବାଃ... ଖୁବ୍ ସୁନ୍ଦର ଷଡ଼ଯନ୍ତ୍ରଟେ କରିଥିଲୁ ତ! ରହସ୍ୟମୟ ଭାବେ ବନ୍ଦୀ ହୋଇଗଲା ପରି ଲାଗିଲା।" ହାଃ ହାଃ ହାଃ... (ଦୁହିଁଙ୍କ ପାଟିରୁ ଏକ ଖୋଲା ହସ)। ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ ଏଥର କହିଲେ, "ଚାଲ୍ ଚାଲ୍... ଆଉ ଗୋଟିଏ ଗେମ୍ ଖେଳିବା।" କିନ୍ତୁ, ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ କୁଣ୍ଠାବୋଧ ପ୍ରକାଶ କଲେ। ସେ କହିଲେ, "ନାଁ... ରେ ଅମ୍ବରୀଷ!, ଆଉ ଆଗ ପରି ଖେଳି ପାରୁନି। ବେଶୀ ସମୟ ଚେସ୍ ବୋର୍ଡ୍ ଓ ଗୋଟି ଗୁଡ଼ିକୁ ଚାହିଁଲେ ଆଖି କାଟୁଛି; ମୁଣ୍ଡବି ବୁଲାଉଛି।" ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ତାହାଲେ କ୍ୟାରମ୍ ଗୋଟିଏ ଗେମ୍ ହୋଇଯାଉ।" ହସଭରା ମୁହଁରେ ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ହେଉ... ତେବେ ତୋ କଥା ହିଁ ହେଉ।"

ବଡ଼ କ୍ୟାରମ୍ ବୋର୍ଡ୍ ଟିଏ ଗୋଟିଏ କୋଣରୁ ବାହାର କଲେ, ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ। ବୋଧହୁଏ କ୍ୟାରମ୍ ବୋର୍ଡ୍ ଟିକୁ ଖୁବ୍ କମ୍ ଦିନ ପାଇଁ ଖେଳା ଯାଇଥିଲା। ଧୂଳି-ଗୁଣ୍ଡସବୁକୁ ଛିଣ୍ଡା କପଡ଼ାରେ ପରିଷ୍କାର କଲେ। ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ ପଚାରିଲେ, "ଆରେ ବାଃ ନୂଆ ବୋର୍ଡ୍ ଟିକୁ କେବେଠୁ ଏମିତି ସାଇତି ରଖିଥିଲୁ?" ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ନାହିଁ ରେ..., ଏଇଟାକୁ ଏଇ ଆଠ ମାସ ତଳେ ସାନ ପୁଅ ଚନ୍ଦନ ଆଣିଥିଲା। କ୍ୟାରମ୍ ଖେଳିବାକୁ ତା'ର ପିଲାଟି ଦିନରୁ ପ୍ରବଳ ଆଗ୍ରହ।" ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ ପଚାରିଲେ, "ଆଚ୍ଛା!, ସେ ଏବେ କେଉଁଠି?" ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ସେ JEE ଏଣ୍ଟ୍ରାନ୍ସ୍ ରେ ମ୍ୟାଡିକାଲ୍ ରେ ପାଇଗଲା। କୋଚିଙ୍ଗ୍ ନେଇ ଏବେ ମନସ୍ତତ୍ତ୍ୱବିତ୍ ଡ଼ାକ୍ତର ହେବା ପାଇଁ ପଢୁଛି, ଲଣ୍ଡନ୍ ରେ।" କପ୍ ବୋର୍ଡ୍ ଭିତରୁ ଗୋଟିଏ ଡବା ଭିତରେ କ୍ୟାରମ୍ ଗୋଟି ଓ ଡେନ୍ସିଙ୍ଗ୍ ପାଉଡର୍ ଥିବା ଛୋଟ ଡବାଟିଏ ବାହାର କଲେ, ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ। ସେମାନେ ଏଥର ତଳେ ବସିଗଲେ। ଗୋଟି ସଜାଇ ଦେଇ ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ ଡେନ୍ସିଙ୍ଗ୍ ପାଉଡର୍ କିଛି ଚତୁଃପାର୍ଶ୍ଵରେ ଛିଞ୍ଚି ଦେଲେ। ଏଥର ଷ୍ଟ୍ରାଇକର୍ ଗୋଟିଏ ସଟ୍ ମାରିଲେ ସବୁ ଗୋଟି ଛିନ୍ ଛତ୍ର ହୋଇ ବିଛେଇ ହୋଇଗଲା, ବୋର୍ଡ ସାରା। ଆଉ ଦୁଇଟି ଧଳା ଗୋଟି ଗାତରେ ପଡ଼ିଲା। ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ ବନ୍ଧୁ ଅମ୍ବରୀଷଙ୍କ କାନ୍ଧକୁ ଥାପୁଡ଼େଇ ଦେଇ କହିଲେ, "ଆରେ ବାଃ!, ପ୍ରଥମରୁ ହିଁ ଦୁଇଟି ଗୋଲ୍। ତୁ କଲେଜ୍ କ୍ୟାରିୟର୍ ରୁ ଯେମିତି କ୍ୟାରମ୍ ଚାମ୍ପିୟନ୍ ଥିଲୁ, ଏବେବି ଠିକ୍ ସେମିତି ନୁହଁ...। ସେଇ ଜୋଶ୍, ସେଇ ଫୋର୍ସ...।" ଅଳ୍ପ ହସିଦେଲେ, ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ। ଆଖିରେ ଲୁହ ଜକେଇ ଆସିଲା। ସେ ଭାବ ବିହ୍ୱଳ ହୋଇ କହି ପକାଇଲା, "ତୁ ଜାଣୁ ଶୁଭ, ଚନ୍ଦନଟା ଥିଲେ ମୋର ଟାଇମ୍ ପାସ୍ ହୋଇଯାଏ ରେ... ପିତୃମାତୃ ଭକ୍ତିରେ ମୋ ସାନପୁଅ ଠିକ୍ ଭଗବାନ ଶ୍ରୀରାମଚନ୍ଦ୍ର ପରି। ସବୁବେଳେ ହସ ହସ ମୁହଁ। ଆଉ ଆମକୁ ଖୁବ୍ ଭଲପାଏ। କ୍ୟାରମ୍ ଖେଳରେ ତା'ର ମୋର ବେଶ୍ ଜମେ। ଏଇଥର ମୋ ଜନ୍ମଦିନରେ ସେ ଏଇଟା ଉପହାର ସ୍ବରୂପ ଦେଇଥିଲା। ବାପ-ପୁଅର ହସ କୌତୁକ ବେଶ୍ ଜମିଥିଲା। କ୍ୟାରମ୍ ଖେଳରେ ଦୁହେଁ ମାତିଥିଲୁ। ଆଉ କସ୍ତୁରୀ ଆମ ପାଇଁ ଗରମ୍ ଗରମ୍ କଲରା ଚିପ୍ସ୍ ନେଇ ଆସୁଥିଲା, କ୍ୟାରମ୍ ବୋର୍ଡ୍ ପାଖକୁ। କେତେ ମଜା ଲାଗୁଥିଲାରେ ସେ ମୁହୂର୍ତ୍ତଗୁଡିକ!" ଏତକ କହୁ କହୁ ସେ କାନ୍ଦି ପକାଇଲେ।

ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ ପଚାରିଲେ, "କିନ୍ତୁ, ଯଦି ସେ ଏତେ ଭଲ ପାଉଥିଲା ତୁମ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ; ତେବେ ତା'କୁ ବାହାରକୁ ଛାଡ଼ିଲ କାହିଁକି?" ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ କହିଲେ, "କ'ଣ ଆଉ କରିଥାନ୍ତୁ, ତା'ର ବାହାରେ ପଢ଼ିବାକୁ ଆକୁଳ ନିବେଦନ ଆମ ଦୁହିଁଙ୍କୁ ବାନ୍ଧି ପକାଇଲା। ତା'ଛଡ଼ା ଆମେ ବାପାମା' ହୋଇ ବା କିପରି ପକ୍ଷପାତିତା କରି ପାରିଥାନ୍ତୁ, ସମସ୍ତେ ବାହାରକୁ ଉଚ୍ଚଶିକ୍ଷା କରିବାକୁ ଗଲେ ଆଉ ଏ ସାନଟାକୁ କାହିଁକି ପାତରଅନ୍ତର କରିବୁ?!..." ସେ କହି ଚାଲିଥିଲେ, "ବାଳୁଙ୍ଗାଟାକୁ ବହୁତ ବୁଝାଇଲୁ ଆରେ ଏଇଠି କ'ଣ ଡ଼ାକ୍ତରୀପାଠ ନାହିଁ, ତୁ ବିଦେଶକୁ ଯିବୁ?! କିନ୍ତୁ, ସେ କ'ଣ ବୁଝିବା ଜନ୍ତୁ! ନାନା ପ୍ରକାରେ ଆମକୁ ଫୁସୁଲାଇ ନିଜର କାର୍ଯ୍ୟ ହାସଲ କରିନେଲା। ଆଉ ଆମେ ବାଧ୍ୟ ହୋଇ ତା'ର କଥାରେ ରାଜି ହେଲୁ।" ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ଆଉ ସେ ଭଲସେ ପଚାରୁଚି ତ?" ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ହଁ... ପଚାରୁଥିଲା ଆଗେ ଆଗେ...। ଏବେ ବାବୁ ବୋଧେ କାହାର ପ୍ରେମରେ ଟୁବୁ ଟୁବୁ...। ଆମ କଥା ଆଉ ମନେ ପଡୁନି।" କସ୍ତୁରୀ ଦେବୀ ଗରମା ଗରମ୍ ପକୁଡ଼ି, ଚଟଣୀ ଓ ଅଳ୍ପ ଚିଲି ଧରି ଏହି ସମୟରେ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଗଲେ। ପକୁଡ଼ି ଧରି ଆସିବା ସମୟରେ କିଞ୍ଚିତ ଶ୍ରବଣ କରିଥିବା କଥାକୁ ଉଙ୍ଖୁରାଇ କହିଲେ, "କାହିଁକି ଦୁଃଖ କରୁଛ ଯେ? ପ୍ରେମ ତ କରୁଛି, କରୁ....। ଆଜି କଥା ହେଉନି, ନ ହେଉ। କାଲିକୁ ତ ପଚାରିବ ନାଁ...। ଆରେ ପ୍ରେମରେ ପଡ଼ିଲେ ପରା ମଣିଷ ସେମିତି ହୁଏ। ବାହାନା ଖୋଜେ, ବେଶୀ ସମୟ ତା'ର ପ୍ରେମିକା ସାଙ୍ଗେ ବିତାଇବାକୁ ହିଁ ତା'କୁ ଭଲଲାଗେ।"

ଦୀର୍ଘ ନିଃଶ୍ବାସଟେ ଛାଡ଼ି ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ମୁଁ ତୁମକୁ କ'ଣ ଭଲ ପାଉନଥିଲି, କସ୍ତୁରୀ ନା ତୁମେ ମୋତେ ଭଲପାଉ ନଥିଲ? ତା' ବୋଲି ମୁଁ କ'ଣ ମୋ ବାପାମାଆଙ୍କୁ ଭୁଲି ଯାଇଥିଲି ନା ତୁମେ ତୁମ ବାପା ମାଆଙ୍କୁ ଭୁଲିଯାଇଥିଲ?!... ଆଜିକାଲିକା ପିଲାଙ୍କୁ ପ୍ରେମ ଏମିତି ଅନ୍ଧ କରିଦେଉଛି ଯେ ସେମାନେ ବାପାମାଆଙ୍କୁ ବି ଭୁଲି ଯାଉଛନ୍ତି! (କୋହଭରା ସ୍ବରରେ କହିପକାଇଲେ, ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ)" କସ୍ତୁରୀ ଦେବୀ କହିଲେ, "ଓହୋ... ତୁମେ ଏମିତି କାହିଁକି ପିଲାଳିଆ ଭଳି ହେଉଛ ତ ଶୁଣେ! ସେମାନେ ଆଜିକାଲିକା ପିଲା। ଯୁଗ ବଦଳିଲାଣି। ଆଉ କ'ଣ ସେ ଆଗର ପ୍ରେମ ଅଛି?!" କଥାଟାକୁ ଚଟ୍ କିନା ଧରି ପକାଇଲେ ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ, "ସେଇ କଥା ତ ବୁଝାଉଛି ତୁମକୁ, କସ୍ତୁରୀ!... ଆଜିକାଲିକା ପ୍ରେମ ତ ପଇଡ଼ ପାଣି ପାଉଚ୍ ପରି ହୋଇଗଲାଣି! ପାଉଚ୍ ରେ ସେଇ ମଧୁର ପାଣି ଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଉପଭୋଗ କରୁଥିବେ, ପାଉଚ୍ ର ପାଣି ଶେଷ ହୋଇଗଲେ ହାତରେ ଦଳି ମକଚି କେଉଁ ବିଚ୍ ରାସ୍ତାକୁ ଫୋପାଡ଼ି ଦେବେ। ବାଶ୍ ତା'ପରେ - ଖେଲ୍ ଖତମ୍, ପୈସା ହଜମ୍!..."

ସେ କହି ଚାଲିଲେ, "ଏବେ ତୁମର ଓ ମୋର ଘଟଣା କ'ଣ ହୋଇଥିଲା, କସ୍ତୁରୀ! ସମ୍ପର୍କଟା ଛିଡ଼ିବାର ଶେଷସ୍ଥିତିରେ ହିଁ ବାଜି ଓଲଟିଗଲା। ଆମେ ଦୁହିଁଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସେତିକି ଘନିଷ୍ଠତା ଥିବା ଯୋଗୁଁ ଆମେ ପରସ୍ପରକୁ ପାଇ ପାରିଲେ। କିନ୍ତୁ, ଏବର ପିଲାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କ'ଣ ସେଇ ଧୌର୍ଯ୍ୟଶକ୍ତି ଅଛି କି? ଟିକେ ସମ୍ପର୍କରେ ଫାଟ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଗଲେ - ମୁହଁ ଫୁଲା ଫୁଲି, ଘୃଣା, ରାଗ-ପ୍ରତିହିଂସା, ପ୍ରତିଶୋଧ ପରାୟଣତା ଓ ଆତ୍ମହତ୍ୟା.... ଏପରି ଅନେକ କିଛି।" ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁଙ୍କ କଥାକୁ କାଟି ପାରିଲା ଭଳି ଆଉ ଅକାଟ୍ୟ ବଚନ କସ୍ତୁରୀ ଦେବୀଙ୍କ ପାଖରେ ନଥିଲା। କୋହ ଭରା କଣ୍ଠରେ ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ ତାଗିତ୍ କରି କହିଲେ, "ଏଣୁ ବେଳ ଥାଉଁ ଥାଉଁ ସତର୍କ! ଅତି ମଧୁର ପୋକ ଖାଏ ଯେ...।" କସ୍ତୁରୀ ଦେବୀ କିଛି ସମୟ ନିରବ ରହି ଧୀର ସ୍ବରରେ କହିଲେ, "ହେଉ ଛାଡ଼... ଯାହା ହେବାର ଥିବ ହେବ। ଆମେ ଭଗବାନଙ୍କ ପାଖେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବା, ସେପରି କେବେବି ନ ହେଉ। ତେଣିକି ଯାହା ସେଇ ପରମେଶ୍ବରଙ୍କ ଇଚ୍ଛା!...."

ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ, କସ୍ତୁରୀ ଭାଉଜଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, "ହେଲେ, ଭାଉଜ ତୁମ ସହିତ ବି କିଛି କଥା ହୁଏନି, ଚନ୍ଦନ?!" କସ୍ତୁରୀ ଦେବୀ କହିଲେ, "ହୁଏ... ଯେ ତୁମ ଭାଇ କହିଲା ପରି ଆଗ ଅପେକ୍ଷା ଆଉ ଏବେ ବେଶୀ ନୁହଁ। କିନ୍ତୁ, ଯେତିକି କଥାହୁଏ; ମୋ ପାଖରେ ସବୁ ଖୋଲାଖୋଲି କହିଦିଏ, ତା'ର ପେଟର କଥା। ଆଉ ଖାସ୍ ଏଇଥିପାଇଁ ହିଁ ମୋ ସାନପୁଅ ମୋର ସବୁଠୁ ପ୍ରିୟ।" ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ ପୁଣି ଥରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ଆଚ୍ଛା, ତୁମକୁ ସେ ଝିଅ ସମ୍ପର୍କରେ କିଛି କହୁନାହିଁ?" କସ୍ତୁରୀ ଦେବୀ କହିଲେ, "ହଁ... କହେ ସବୁକିଛି ଖୋଲି କରି। ଫଟୋ ବି ଦେଖାଇଛି। ଝିଅଟି ରାଉରକେଲାର ସିଏ ବି ଡ଼ାକ୍ତରୀ ପାଠ ପଢୁଛି। ତା'ର ନାମ କାବ୍ୟା। ଓଡ଼ିଶାର ଝିଅ ବୋଲି ଜାଣି ଖୁସି ଲାଗିଲା। ଝିଅଟି ଦେଖିବାକୁ ଗୋଟିଏ ଚାଉଳରେ ଗଢ଼ା। ମୋର ଗୋଟିଏ ମାତ୍ର ସନ୍ଦେହ ଥିଲା ଇଏ ବିଦେଶ ଗଲାବେଳେ କାଳେ ଇଏ ବି ବଡ଼, ବଡ଼ ମଝିଆ ପୁଅ ପରି ଭିନ୍ନ ଜାତିରେ ବାହା ହୋଇ ନାମ-କୁଳ ପକାଇଲା ପରି ପକାଇ ଦେବନି ତ! ତା'କୁ ବହୁତ ବୁଝାଇଥିଲି। ମାତ୍ର, ଯାହା ହେଉ ମୋ କଥା ରଖିଛି। ବହୁତ ଖୁସି ଲାଗିଲା ଜାଣିକି ଯେ ଓଡ଼ିଆ ଝିଅକୁ ବାଛିଚି। କିନ୍ତୁ, ଏଯାବତ୍ ତା'ର ଘର ଠିକଣା କି ଜାତି କଥା କହିନାହିଁ। ମୋର ଯେତେଦୂର ଅନୁମାନ, ସେମିତି ଭୁଲ୍ ସେ କେବେ କରି ନଥିବ ଯେ!... ହେଲେ ଝିଅଟାର ସ୍ବଭାବ କେମିତିକା ତାହା ତ ଆମେ ଜାଣୁନା! ଯଦି ଖରାପ ଝିଅ ହୋଇଥାଏ, ତାହାଲେ ମୋର ସୁନା ଭଳି ପୁଅକୁ ଚୁନା କରିଦେବ...। ଆମ ସଂସାର ନାରଖାର ହୋଇଯିବ।"

ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ଦେଖିଲୁ ତ ଶୁଭ..., ଆଜିକାଲିର ପିଲାଙ୍କ କିପରି ବୁଦ୍ଧି? ବାପାମାଆ ସାଙ୍ଗପରି ମିଶିଲା ପରେ ବି ଲୁଚାଉଛନ୍ତି। କହିବାକୁ କୁଣ୍ଠାବୋଧ ପ୍ରକାଶ କରୁଛନ୍ତି। କ'ଣ କରିବ ଏମାନଙ୍କୁ? ମୋ ସାଙ୍ଗରେ ତ ଟିକିଏ ବି ଆଉ କଥା ହେଉନି। ଖାଲି ଭଲ-ମନ୍ଦ ସେତିକି ପଚାରିଦେଇ, ମୋର କାମ ଅଛି କହି ଫୋନ୍ କାଟି ଦେଉଛି। ବୁଝା... ବୁଝା... ତୋ ଭାଉଜଙ୍କୁ ବୁଝା।" ମୁଁ ତ ଚିନ୍ତା କରିଛି, "ବଡ଼, ବଡ଼ ମଝିଆ ତ ଗଲେ, ଅନ୍ତତଃ ଏଇ ସାନ ମଝିଆ ଓ ସାନ ପୁଅଟିର ଭଲରେ ଭଲରେ ବାହାଘରଟା କରିଦେଇ କାମ ଛିଡ଼ାଇଦେଲେ; କାମ ସରିଲା। ତା'ପରେ କିଏ ପଚାରୁ କିଏ ନ ହେଲେ ନ ପଚାରୁ?..."

ଆମେ ବୁଢ଼ାବୁଢ଼ୀ ତ ଗୋଟିଏ ଗୁରୁଦାୟିତ୍ଵରୁ ହାଲୁକା ହୋଇଯିବୁ। ସମୟ, ପରିସ୍ଥିତି ଆଉ ଏଇ ପୁଅମାନଙ୍କ ହାଲ୍ ଚାଲ୍ ହିଁ ମୋତେ ବେଶୀ ଦୁଃଖ ଦେଉଛି। ନାଁ ସେମାନେ ଆମ ପାଖରେ ରହୁଛନ୍ତି, ଆଉ ନାଁ ଆମ କଥା ଶୁଣୁଛନ୍ତି! ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟକୁ ଆମର ବାର ଦିନକୁ ତେର ରୋଗ। କେହି ସାହାଯ୍ୟ ସହଯୋଗ ପାଇଁ ପାଖରେ ନାହିଁ। ସତ କହୁଚି ରେ ଭାଇ, ଝିଅ ଏମିତି ଚାରି ପାଞ୍ଚଟା ହୋଇଥିଲେ; ଏମିତି ଦହଗଞ୍ଜ ମୁଁ ହୋଇ ନଥାନ୍ତି!

ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁଙ୍କ କୋହର କମ୍ପନ କମୁ ନଥିଲା। ସେ କହିଚାଲିଥିଲେ - ଆରେ ଯେତେଥର କହିଲି, ଏଠିକି ଆସ ସମସ୍ତେ। ଏଇଠି ରୁହ। ଭାଇ-ଭାଇ ହୋଇ ମିଳିମିଶି ଚଳ। ଆରେ ଏଇ ଭାରତ କ'ଣ ଏତେ ଖରାପ! ସବୁକିଛି ସୁଖ ସୁବିଧା ଯେମିତି ବିଦେଶରେ ହିଁ ଅଛି! ସମସ୍ତଙ୍କର ସେଇ ଗୋଟାଏ କଥା। ନା ବାପା, ସେଠି ପିଲାଙ୍କ ପାଠପଢ଼ା ପାଇଁ ଭଲ ସ୍କୁଲ୍ ନାହିଁ, ଭଲ ଟେକ୍ନୋଲୋଜିର ସୁବିଧା ନାହିଁ, ଅମୁକ ନାହିଁ... ସମୁକ ନାହିଁ....। କରନ୍ତୁ, ଯାହାର ଯାହା ଇଚ୍ଛା ତାହା କରନ୍ତୁ।

କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ତିନିଜଣ ଯାକ ଚୁପ୍ ହୋଇଯାଇଥିଲେ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ କଥାର ଅନ୍ତରାଳରେ।

କ୍ରମଶଃ....

ପଙ୍ଗପାଳ

ଆଧୁନିକ ଯୁଗର ପାରିବାରିକ କାହାଣୀ