ଭାଗ - ୭

[ ବି.ଦ୍ର. - ଧାରାବାହିକକୁ ଭଲ ଭାବରେ ବୁଝିବାକୁ ହେଲେ କ୍ରମାନ୍ୱୟରେ ପ୍ରଥମରୁ ଷଷ୍ଠ ଭାଗ ଯାଏଁ ପଢ଼ନ୍ତୁ।]

ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ ଓ ତାଙ୍କ ଦୁଇ ପୁଅ ଜିନିଷପତ୍ରକୁ ଯଥା ସ୍ଥାନରେ ରଖିଲେ। ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ ବଜାରରୁ ଆଣିଥିବା ଫଳମୂଳ, ମିଠା ଓ ବିସ୍କୁଟ୍ ପ୍ୟାକେଟ୍ କୁ ମାଳତୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ଦେବାକୁ ଇଙ୍ଗିତ କରିବାରୁ ସେ କସ୍ତୁରୀ ଦେବୀ ନେଇ ଦେଲେ। ଏକ ହସଭରା ମୁହଁରେ ମାଳତୀ ଦେବୀ କହିଲେ, "ଆରେ... ଆରେ... ଏସବୁ ଆଣିବା କ'ଣ ଦରକାର ଥିଲା? ଆମେ କ'ଣ କୁଣିଆ ଲୋକ!" କସ୍ତୁରୀ ଦେବୀ କହିଲେ, "ନାହିଁ... ସେମିତି କିଛି ନାହିଁ ଯେ, ଏମିତି ଯେତେ ଯାହା ହେଲେ ବି ବହୁତ ଦିନ ପରେ ଆସିଛୁ ଆଉ କ'ଣ ଖାଲି ହାତରେ ଆସନ୍ତୁ! ରଖ... ରଖ...।" ସେମାନେ ସୋଫା ସେଟ୍ ଉପରେ ବସି କିଛି ସମୟ ଗପସପ କରିବା ଆରମ୍ଭ କରିଦେଲେ। ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ ଠିକ୍ ଏହି ସମୟରେ ଆସି କହିଲେ, "ଆରେ ମାଳତୀ, ତାଙ୍କୁ ଭଲ ଲୁଗା ଖଣ୍ଡେ ଦିଅ। ଖିଆ ନାହିଁ, ପିଆ ନାହିଁ, ଚର୍ଚ୍ଚା ନାହିଁ... ଖାଲି ଆସିଲା ପରଠୁ ଗପ...।" ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ମାଳତୀ ଦେବୀ କହିଲେ, "ହଁ... ହଁ... ଦେଉଛି ଦେଉଛି। ମୁଁ ତ କଥା ଆଳରେ ଭୁଲିଯାଉଛି।" ଏହିସମୟରେ ମାଳତୀ ଦେବୀଙ୍କ ଦୁଇ ବୋହୂ ଆସି କସ୍ତୁରୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ବେଡ୍ ରୁମ୍ ର ଆଲମାରୀରୁ ନୂଆ ଶାଢ଼ୀ ଖଣ୍ଡେ ବାହାର କରି ପିନ୍ଧିବାକୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ। ଜଳଖିଆ ଆଣି ଦେଲେ। କିନ୍ତୁ, କସ୍ତୁରୀ ଦେବୀ ମନା କରିଦେଲେ। ସେ ଏଇନେ ଖାଇକି ଆସିଛନ୍ତି ବୋଲି କହିଲେ। ତାଙ୍କର ସବୁ ରୁମ୍ ଓ ବଗିଚା ବୁଲାଇ ଦେଖାଇଲେ। ବହୁତ ଭଲ ଲାଗୁଥିଲା, କସ୍ତୁରୀ ଦେବୀଙ୍କୁ। ତା'ପରେ ସେମାନେ ରୋଷେଇ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲାଗିଲେ। ଅନେକ ଦିନପରେ ତାଙ୍କ ମନଟା ଆଜି ଖୁବ୍ ହାଲୁକା ଲାଗୁଥିଲା। ସେପଟେ ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ ବନ୍ଧୁଙ୍କୁ ଚର୍ଚ୍ଚା କଲାପରେ ଅମ୍ବରୀଷଙ୍କୁ ବି ରୁମ୍ ବୁଲାଇ ବୁଲାଇ ଦେଖାଇଲେ। ବଗିଚା ଓ ବାଲକୋନୀ ବି ଦେଖାଇଲେ। ଏହାପରେ ଦୁଇ ବନ୍ଧୁ ଟି.ଭି. ପାଖରେ ବସି ନ୍ୟୁଜ୍ ଦେଖାରେ ଲାଗିଗଲେ। ପୁଅମାନେ ନିଜ ନିଜ ବଖରାକୁ ଯାଇ ନିଜ ନିଜ କାମରେ ଲାଗିଲେ।

ହଠାତ୍ ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ କହିଲେ, "କାହିଁ, ଶ୍ରୀମୟୀର ତ ଦେଖା ନାହିଁ! ଝିଅଟା ଘରେ ନାହିଁ କି?" ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ଅଛି... ଅଛି... ସେ ତା'ର ରୁମ୍ ରେ ପଢ଼ାପଢ଼ି କରୁଥିବ। ଏଇ ସନ୍ଧ୍ୟା ୬ଟାରୁ ୯ଟା ତା'ର ପାଠପଢ଼ା। ଆଉ ତା'ପରେ ସେ ରୁମ୍ ଭିତରୁ ବାହାରିବ। ଟିକେ ରହ। ଡ଼ାକି ଦେଉଛି।"

ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ନାହିଁ, ଥାଉ ଥାଉ। କାହିଁକି ଖାଲିଟାରେ ପିଲାଟାକୁ ଡିଷ୍ଟର୍ବ କରିବୁ। ପଢୁ ପଢୁ...।" ତଥାପି ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ ବଡ଼ ବୋହୂ ହାତରେ ଡ଼କାଇ ପଠାଇଲେ। ଉପର ପଢ଼ା ରୁମ୍ ରୁ ତଳକୁ ଆସି ବାପାଙ୍କ ପାଖରେ ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁଙ୍କୁ ଦେଖି ହସ ହସ ମୁହଁରେ ପ୍ରଣାମ କଲା, ଶ୍ରୀମୟୀ। ତା'ପରେ ପାଖକୁ ଲାଗି କୁଣ୍ଢେଇ ପକାଇ କହିଲା, "ଅଙ୍କଲ୍, ମୋ ଚକୋଲେଟ୍ କାହିଁ?" ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ ସ୍ନେହରେ ଆଉଁସି ପକାଇଲେ ମୁଣ୍ଡକୁ। ତାଙ୍କ ମୁହଁରେ ଖୋଲା ହସଟିଏ ଖେଳିଗଲା। ଆଉ ସେ କହିଲେ, "ତାହାଲେ ଅଙ୍କଲ୍ ର ଚକୋଲେଟ୍ ଏଯାଏଁ ଭୁଲିନୁ, ନାହିଁ!" ଶ୍ରୀମୟୀ କହିଲା, "ଆରେ ଭୁଲି ଯିବି କେମିତି ଯେ...। ତୁମେ କ'ଣ ମୋ ଅଙ୍କଲ୍, ନୁହଁ କି?" ହାଃ ହାଃ ହାଃ... (ସମସ୍ତଙ୍କ ମୁହଁରେ ଏକ ଖୋଲା ହସ)। ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ ସାର୍ଟ ପକେଟ୍ ରୁ ଦୁଇଟି କେଡ୍ ବରି ଡେୟାରି ମିଲ୍କ୍ ଚକୋଲେଟ୍ ବାହାର କରି ଶ୍ରୀମୟୀ ହାତରେ ଧରାଇଦେଲେ। ଆଉ ହସି ହସି କହିଲେ, "ବୁଝିଲୁ ଶୁଭାଶିଷ, ତୁ ଯାହା କର ତୋ' ଝିଅର ହସ ହସ ମୁହଁଟାକୁ ଚାହିଁ ଦେଲେ, ଆଉ ପିଲାଳିଆମୀ ଚକୋଲେଟ୍ ଖିଆ ସ୍ବଭାବଟିକୁ ନ ଶୁଣିଲେ ମୋତେ ଜମାରୁ ଭଲ ଲାଗେନିରେ। ଆଉ ଖାଲି ତା' ପାଇଁ ହିଁ ମୁଁ ଖାସ୍ ଚକୋଲେଟ୍ ନେଇ ଆସିଥାଏ। ଚକୋଲେଟ୍ ଟିଏ ନ ନେଇ ତୋ ପିଣ୍ଡା ମାଡ଼ିବାକୁ ମୋତେ ଭଲ ଲାଗେନା। ଆଉ ମୁଁ ସବୁ ଆଣିବାକୁ ଭୁଲିଯାଇପାରେ କିନ୍ତୁ ଚକୋଲେଟ୍ କୁ ଭୁଲି ପାରେନି।" ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ ପଚାରିଲେ, "ଆଉ କ'ଣ ପଢୁଛୁରେ, ମା'?" ଶ୍ରୀମୟୀ କହିଲା, "ଚାର୍ଟେଡ୍ ଏକାଉଣ୍ଟିଙ୍ଗ୍...।" ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ହେଉ ବହୁତ ଭଲ କଥା। ଆଉ ପଢ଼ାପଢ଼ି ଠିକ୍ ସେ ଚାଲିଛି ତ?" ଶ୍ରୀମୟୀ ଉତ୍ତର ଦେଲା, "ହଁ... ଅଙ୍କଲ୍।" ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ହେଉ ଏଥର ଯାଆ। ପଢ଼ାପଢ଼ିରେ ଲାଗିବୁ।" ଶ୍ରୀମୟୀ ସେଠାରୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲା।

ଏଥର ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ଆଉ ନାତିନାତୁଣୀକୁ ଦେଖାଇବୁନି?" ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ ଡ଼ାକ ଛାଡ଼ିଲେ, "ମୁନା!... ମୁନା!..., ମାମୁନି!... ମାମୁନି!...।" ହଠାତ୍ ଡ଼ଗ ଡ଼ଗ ହୋଇ ଚାଲିଆସିଲେ ପାଖକୁ। ଆଉ କହିଲେ, "ଆଜ୍ଞା ଜେଜେ...।" ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ତୁମେ ଆଉ ନୂଆ ଜେଜେଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରିବନି କି? ତାଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ କଥା ହେବନି କି?" ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁଙ୍କ କଥା ସରୁ ସରୁ ସେମାନେ ଯାଇ ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁଙ୍କୁ ପାଦ ଛୁଇଁ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ ସ୍ନେହରେ ଚୁମାଟିଏ ଲେଖାଏଁ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ଗାଲରେ ଦେଇଦେଲେ। ଆଉ ପଚାରିଲେ, "ଚକୋଲେଟ୍ ଖାଇବ?" ସେମାନେ ମୁଣ୍ଡ ଲାଡ଼ି 'ହଁ' କହିଲେ। ପ୍ୟାଣ୍ଟ୍ ପକେଟ୍ ରେ ହାତ ପୁରେଇ ସେ ଦୁଇମୁଠା ଚକୋଲେଟ୍ ବାହାର କରି ଦେଲେ।

ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ ଚିହ୍ନାଇ ଦେଲେ, "ଏଇଟା ବଡ଼ର ପୁଅ ସୁମନ୍, ଡ଼ାକ ନାମ ମୁନା; ଶାନ୍ତଶିଷ୍ଟ ଓ ସରଳିଆଟା। ଆଉ ସେଇ ହେଉଛି ସାନର ଝିଅ ନିରୁପମା, ଡ଼ାକ ନାମ ମାମୁନି; ଭାରି ଚାଲାକ୍। ପୁଅଟାକୁ ସାଢ଼େ ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ। ଆଉ ଝିଅଟାକୁ ମାତ୍ର ଦୁଇ ବର୍ଷ।" ହଠାତ୍ ମାମୁନି କଥା କହିବା ଆରମ୍ଭ କଲା, "ଆଚ୍ଛା ଜେଜେ!, ଏଇ ନୂଆ ଜେଜେଟିକୁ ତ କାହିଁ ଆମେ ଆଗରୁ ଦେଖିନୁ?" ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ସେ ମୋ ସାଙ୍ଗ ଅଟନ୍ତି। ତାଙ୍କ ନାମ ଅମ୍ବରୀଷ ଚୌଧୁରୀ। ସେ ବହୁତ ଦିନ ତଳେ ଏଠାକୁ ଆସିଥିଲେ ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ସବୁ ଛୋଟ ଛୋଟ ଥିଲ।"

ମୁନା ଏଥର କହିବା ଆରମ୍ଭ କଲା, "ବହୁତ ଦିନ ହେଲା ଆସିନଥିଲେ, କି କ'ଣ ପାଇଁ? ଆମେ କ'ଣ ତାଙ୍କୁ ମନେ ପଡୁନଥିଲୁ?" ଠୋ ଠୋ ହୋଇ ହସି ହସି ଗଡ଼ିଗଲେ, ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ। ଆଉ ସେ କହିଲେ, "ମନେ ପଡୁଥିଲା ଯେ କିନ୍ତୁ ତୁମେମାନେ ଆମ ଘରକୁ ବୁଲି ଆସିନ ବୋଲି ମୁଁ ରୁଷିଥିଲି ଆଉ।" ମାମୁନି ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ ଚାହିଁ କହିଲେ, "ହେଉ ଏଥର ଆମେ ଜେଜେଙ୍କ ସାଙ୍ଗେ ତୁମ ଘରକୁ ବୁଲିବାକୁ ଯିବୁ। କିନ୍ତୁ, ତୁମକୁ ଚକୋଲେଟ୍ ଦେବାକୁ ପଡ଼ିବ। ରାଜି ତ!..." ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ନିଶ୍ଚୟ ଦେବି। ତୁମେ ମାତ୍ର ଆମ ଘରକୁ ସବୁବେଳେ ଆସିବ ତ...‌।" ମାମୁନି ଓ ମୁନା ଏକା ସ୍ୱରରେ କହିଲେ, "ହଁ... ହଁ...।" ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ଆଉ ତୁମେମାନେ ତୁମ ବିଷୟରେ କିଛି କିଛି କୁହ?" ମୁନା କହିଲା, "ମୋର ନାମ ସୁମନ୍ ରାୟ। ମୋ ବାପାଙ୍କ ନାମ ଚିନ୍ମୟ ରାୟ। ମାଆଙ୍କ ନାମ ସୁଲୋଚନା ରାୟ। ମୋ ଜେଜେଙ୍କ ନାମ ଶୁଭାଶିଷ ରାୟ। ଆଉ ଜେଜେମା'ଙ୍କ ନାମ ମାଳତୀ ରାୟ। ମୁଁ ୟୁ.କେ.ଜି. ଶ୍ରେଣୀରେ ପଢୁଛି। ଇଏ ମୋ ସାନ ଭଉଣୀ ମାମୁନି। ଆମେ ଦୁହେଁ ଏକାଠି ଖାଉ, ଏକାଠି ପଢୁ, ଏକାଠି ଖେଳୁ ଏବଂ ଏକାଠି ସ୍କୁଲ୍ କୁ ଯାଉ।" ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ଆରେ ବାଃ... ଖୁବ୍ ସୁନ୍ଦର ଉତ୍ତର। ଆଉ ତୁମ ବିଷୟରେ କିଛି କହୁନ, ମାମୁନି?" ଏଥର ମାମୁନି କହିଲା, "ମୋର ନାମ ନିରୁପମା ରାୟ। ମୋ ବାପାଙ୍କ ନାମ ସୁରେଶ ରାୟ। ମୋ ମାଆଙ୍କ ନାମ ଅହଲ୍ୟା ରାୟ। ଆଉ ଜେଜେ, ଜେଜେମାଆ ନାମ ତ ମୁନା ଭାଇ କହି ଦେଇଛି; ମୁଁ ଆଉ କ'ଣ କହିବି ଯେ..." ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ଆଉ ତୁମେ କ'ଣ ପଢ଼, ତୁମ ଭାଇଙ୍କ ନାମ ଏସବୁ ବିଷୟରେ କହିବନି?" ମାମୁନି କହିଲା, "ସେ ତ କହି ଦେଇଛି। ମୁଁ ଆଉ କ'ଣ କହିବି?, ହଁ... ଖାଲି ଏତିକି କହିବି - ମୋତେ ବହୁତ ଭଲପାଏ। କେବେବି ମାରେନି। ଆଉ... ଆଉ... ଉଁ... (ମନେ ପକାଇ କିଛି କହିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲା, ମାମୁନି। ହଠାତ୍ ମନେ ପଡ଼ିଗଲା) ହଁ... ହଁ... ମୋ ଜେଜେ ଓ ଜେଜେମା ମୋତେ ବହୁତ ଗେଲ କରନ୍ତି। ଆଉ... ଚକୋଲେଟ୍ ଆମ ପାଇଁ ଆଣିଦିଅନ୍ତି। ଆଉ... ଆମକୁ ବୁଲେଇ ନିଅନ୍ତି।" ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁଙ୍କୁ ମାମୁନିର କଥା ଶୁଣିବାକୁ ବହୁତ ମଜା ଲାଗୁଥିଲା। ସେ କହିଲେ, "ହେଉ ତୁମେମାନେ ତ ବହୁତ ବଢ଼ିଆ ଉତ୍ତର ଦେଉଛ।" କୁନି କୁନି ଛୁଆମାନଙ୍କ ସହ ସେ ହସି ଖେଳି ଏଥର ଦୁହେଁ ମଉଜରେ ମାତିଲେ। ଅତି ଶୀଘ୍ର ପିଲାମାନେ ତାଙ୍କ ସହ ଘନିଷ୍ଠ ହୋଇପଡ଼ିଲେ।

ଏହିସମୟରେ ମାଳତୀ ଦେବୀ ଆସି କହିଲେ, "ରାତି ଆସି ସାଢ଼େ ନଅଟା ହେଲାଣି। ଏଥର ଟିକିଏ ହସ କୌତୁକ ବନ୍ଦ କରି ଖାଇବା ପ୍ରତି ଧ୍ୟାନ ଦିଅ।" ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ଚାଲ୍... ଚାଲ୍... ରାତି ବହୁତ ହେଲାଣି, ଖାଇବାକୁ ଯିବା। ଏଇ ପିଲାମାନଙ୍କ ସାଙ୍ଗେ ଲାଗିଲେ କିଛି ବି ସମୟ ଜାଣି ହୁଏନା।"

ମୁନା, ମାମୁନି, ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ ଓ ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ ଏଥର ଚାଲିଲେ ରୋଷେଇ ଘରକୁ। ବାରିପଟ କୂଅ ପାଖରେ ଗୋଡ଼ହାତ ଧୁଆଧୋଇ ହୋଇ ସପ ପାରି ରୋଷେଇ ଘରେ ବସିଗଲେ। ମାଳତୀ ଦେବୀ ଓ ବୋହୂମାନେ ମିଶି ଗରମ୍ ଗରମ୍ ଭାତ, ଡାଲମା, ଛତୁ ଚିଲ୍ଲି, ଘାଣ୍ଟ ତରକାରୀ, ପାମ୍ପଡ଼ ସହ ସାଲାଡ୍ ଆଣି ବାଢ଼ି ଦେଲେ। ବଡ଼ ପୁଅ ଓ ସାନ ପୁଅଙ୍କୁ ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ ଡ଼ାକ ଛାଡ଼ିଲେ। ସମସ୍ତେ ମିଶି ଏକା ସାଙ୍ଗରେ ଖାଇଲେ।

ମୁନା ଓ ମାମୁନି ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁଙ୍କ ଥାଳିରେ ଖାଇ ବସିଲେ। ଠିକ୍ ଏହି ସମୟରେ ବଡ଼ ପୁଅ ମୁନାକୁ ପଚାରିଲା, "ସେଇଟା କିଏ ତୁ ତାଙ୍କୁ ଜାଣିଛୁ ତ?" ମୁନା ଭାତ-ଡାଲମା ଗୁଣ୍ଡାଟିକୁ ଢୁକିଦେଇ କହିଲା, "ଜାଣେ ପାପା। ଇଏ ପରା ଆମ ଚୌଧୁରୀ ଜେଜେ....।" ମୁନାର କଥା ଶୁଣି, ସେଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିବା ସମସ୍ତ ସଦସ୍ୟ ହସି ହସି ଗଡ଼ିଗଲେ।

କ୍ରମଶଃ...

ପଙ୍ଗପାଳ

ଆଧୁନିକ ଯୁଗର ପାରିବାରିକ କାହାଣୀ