ଭାଗ - ୨

[ବି.ଦ୍ର. - ଧାରାବାହିକକୁ ଭଲ ଭାବରେ ବୁଝିବାକୁ ହେଲେ ପ୍ରଥମ ଭାଗକୁ ପଢ଼ନ୍ତୁ।]

ଟିଫିନ୍ କଲାବେଳେ ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ ଦେଖିଲେ ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁଙ୍କ ସୁଖ ଜୀବନ ଓ ସେମାନଙ୍କ ସୁଖୀ ଦାମ୍ପତ୍ୟ କଥା ଭାବୁଥିଲେ। ଘର ପରିବେଶ ଏକ ପ୍ରକାରର ନିର୍ଜନ ଥିଲା ବୋଲି ସେ ଅନୁମାନ କରୁଥିଲେ। ଚାରିପୁଅ ବୋହୂ ଥାଇ ବି ଘରଟା ଖାଁ ଖାଁ।

ସେ ମନରେ ଥିବା ସଂଶୟକୁ ଦୂର କରିବାକୁ ଭଦ୍ରତାର ସହ ପଚାରିଲେ, "କଥା କ'ଣ ଭାଉଜ, ବୋହୂମାନଙ୍କୁ ଭାର ଆଣିବାକୁ ପଠାଇଦେଇଛ ନା କ'ଣ? ଘରେ କେହି ବି ନାତିନାତୁଣୀ ବି ନାହାଁନ୍ତି। ଆଉ ପୁଅମାନଙ୍କ ବି ଦର୍ଶନ ମିଳୁନି! କଥା କ'ଣ? ଆପଣ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଏ ଘରେ ଆଉ କେହି ରହିଲା ଭଳି ମନେ ହେଉ ନାହାନ୍ତି।

ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ ଖବରକାଗଜଟିକୁ ତନ୍ନ ତନ୍ନ କରି ପଢୁଥିଲେ ଆଉ ସବୁକଥା ଗୋଟି ଗୋଟି କରି ଶୁଣୁଥିଲେ। ଦୀର୍ଘ ନିଃଶ୍ବାସଟେ ଛାଡ଼ି ଚଷମାଟିକୁ ଫୋଲ୍ଡ୍ କରି ଟି' ପୟ୍ ଉପରେ ରଖିଲେ। ଆଉ କହିଲେ, "ତାହାହିଁ ଏ ବାର୍ଦ୍ଧକ୍ୟର ଦୁଃଖ, ଶୁଭାଶିଷ!" ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ ତତ୍ କ୍ଷଣାତ୍ ପଚାରିଲେ, "କ'ଣ ପୁଅବୋହୂ ରହୁନାହାନ୍ତି କି?" ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ରହୁଛନ୍ତି...। କିନ୍ତୁ ଏଠି ନୁହଁ। କିଏ ଶ୍ଵଶୁର ଘରେ ରହୁଛି ତ କିଏ ବିଲାତରେ। ଏଠି କେହି ରହୁ ନାହାନ୍ତି କି ରହିବାକୁ ପସନ୍ଦ କରୁ ନାହାନ୍ତି।" ଶୁଭାଶିଷ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ କହିଲା, "କ'ଣ କହୁଚୁ ତୁ, ଅମ୍ବରୀଷ?! ଆରେ ବଡ଼ ଅଦ୍ଭୁତ କଥା ତ!" ପୁଣି ଥରେ ସେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟର ସହିତ କହିଲେ, "ଯଦି କିଛି ମନେ ନ କରୁ ତ, ଗୋଟିଏ କଥା ପଚାରିଥାନ୍ତି...।" ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ଆରେ ପଚାରୁନୁ... ତୋତେ କାହିଁକି ମୁଁ ଖରାପ ଭାବିବି। ତୁ ତ ମୋର ଅନ୍ତରଙ୍ଗ ବନ୍ଧୁ।" ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ପୁଅ ବୋହୂଙ୍କ ସହ ତୁମ ଦୁହିଁଙ୍କ କିଛି ମନୋମାଳିନ୍ୟ ଅଛି କି?"

କଥାଟା ଶୁଣି ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ ଓ ତାଙ୍କ ଧର୍ମପତ୍ନୀ ହସରେ ଫାଟି ପଡ଼ିଲେ। କିନ୍ତୁ କିଛି ସମୟ ପରେ ଚୁପ୍ ହୋଇ ସେମାନଙ୍କ ଆଖିରେ ଲୁହ ଆସିଗଲା। ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ ଗମ୍ଭୀର ହୋଇ କହିଲେ, "ମନୋମାଳିନ୍ୟ କାହିଁକି ହେବରେ, ଭାଇ? କ'ଣ ଅଭାବ ଅଛି ଯେ ମନୋମାଳିନ୍ୟ କଥା ଆସିବ। ମନ ବି ପରିଷ୍କାର ଅଛି ଆଉ ଧନ-ଦୌଲତର ବି ଅଭାବ ନାହିଁ। ହେଲେ ଆଜିକାଲିର ସଭ୍ୟତା ଆଉ ଚାଲିଚଳଣି ପାଖରେ ଆମେ ଯାହା ଅଲୋଡ଼ା ହୋଇଯାଇଛୁରେ!... ନୂଆ ଘରଟିଏର ରଙ୍ଗ ଯେପରି ଦଶ-ପନ୍ଦର ବର୍ଷ ପରେ ଯେମିତି ପାଣିଚିଆ ଆଉ ଫିକା ପଡ଼ିଯାଏ, ଠିକ୍ ଆମର ଓ ସେମାନଙ୍କ ସମ୍ପର୍କ ସେମିତି ହୋଇଯାଇଛି।

କଥାଟା କ'ଣ ଠିକ୍ ଭାବେ ବୁଝିବାକୁ ଜିଜ୍ଞାସା କଲେ, ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ। ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁଙ୍କ ମନର ମଞ୍ଜି କଥା ଠଉରାଇନେଇ ତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, "ତୁ କାଲି ସକାଳେ ଫାଙ୍କା ଅଛୁ କି?" ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ଆରେ କାଲି କାହିଁକି? ସବୁଦିନ ତ ଫାଙ୍କା। ଆଉ କ'ଣ ଆମେ ଅଫିସ୍ ଯାଉଛେ ନାଁ କ'ଣ! ଆଉ ଏଇ ଟିକିଏ ସମୟ ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ ମୋର ଡେଲି ଟାଇମ୍ ଟେବୁଲ୍ ତୋ ଆଗେ କହିଥିଲି। ଆରେ ଏବେ କହୁନୁ?!... ନାଁ ଏବେ କହିବାରେ କ'ଣ ସଙ୍କୋଚ ଅଛି?! ତା ଛଡ଼ା ଅଫିସ୍ ପାଇଁ ତରତର ହେବା ଅଭ୍ୟାସଟା ବର୍ଷେ ହେଲା ଜାମ୍ ପଡ଼ିଯାଇଛି।"

କାନ୍ଧକୁ ଥାପୁଡ଼ାଇ ଧୀର ସ୍ବରରେ ଅମ୍ବରୀଷ କହିଲେ, "ତାହାଲେ ଏଇ ଆଡ଼େ ଆସ ଦେଖିବୁ।" ପଛେ ପଛେ ଚାଲିଲେ, ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ। ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ଚାବି ନେନ୍ଥାଟା ଧରି ଆସିଲ, କସ୍ତୁରୀ!" କସ୍ତୁରୀ ଦେବୀ କଥାଟାକୁ ଘୋଡ଼ାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରି ଚାବି ନେନ୍ଥାଟା ଆଣିବାକୁ କୁଣ୍ଠାବୋଧ କରୁଥିଲେ। ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ଆରେ ଆଣ... ସଙ୍କୋଚ କାହିଁ କରୁଛ, ଏଇ କ'ଣ ଆମ ପର! ଜାଣିଥାଉ ସମସ୍ତଙ୍କ ବିଷୟରେ!..." ବାଧ୍ୟ ହୋଇ ମନ ଶୁଖାଇ ଚାବି ନେନ୍ଥାଟି ଆଣି ଧରାଇଦେଲେ ସେ ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁଙ୍କ ହାତରେ।

ଧୀରେ ଧୀରେ ପାହାଚ ଚଢ଼ି ଚଢ଼ି ସେ ଚାରିମହଲା ବିଶିଷ୍ଟ ଘରର ଉପର ବଖରାକୁ ଗଲେ। ପଛେ ପଛେ ଶୁଭାଶିଷ ଓ କସ୍ତୁରୀ ମଧ୍ୟ ଗଲେ। ଚାବିନେନ୍ଥାରୁ ଗୋଟିଏ ସୁନ୍ଦର ଲମ୍ବା କୁଞ୍ଚୁକୁଞ୍ଚିଆ ଚାବିଟାଏ ବାହାର କରି କବାଟଟାକୁ ଖୋଲିଲେ। ଆଉ ରୁମ୍ ଲାଇଟ୍ ଅନ୍ କରି ଦେଖାଇଲେ। ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ବୁଝିଲୁ ଶୁଭାଶିଷ ଇଏ ହେଉଛି ମୋ ବଡ଼ ପୁଅର ରୁମ୍।" ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ଆରେ ବାପ୍ ରେ ଏତେ ବହିପତ୍ର!..., ଏଇଟା ରୁମ୍ ନାଁ ଲାଇବ୍ରେରୀ! ପୁରା ତିନିଟା ବଡ଼ ବଡ଼ କପ୍ ବୋର୍ଡ୍ ଭର୍ତ୍ତି!" ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ହଁ... ବହି ପଢ଼ିବାରେ ତା'ର ଆଗ୍ରହ କହିଲେ ନ ସରେ। ପୁସ୍ତକ ଖଣ୍ଡିଏ ପାଇଗଲେ ତା' ମନରେ ଯେଉଁ ଆନନ୍ଦ ତାହାକୁ ତୁ ଭାଷାରେ ପରିପ୍ରକାଶ କରିପାରିବୁନି। ଗୋଟିଏ ଅର୍ଥରେ କହିଲେ ପିଲାଟା ବହି ପାଗଳାଟା। ଦୁଇ ତିନିଟା ବିଷୟରେ ପି.ଜି. କରିଛି। ଡକ୍ଟରେଟ୍ ବି ସାରିଛି। ସିଭିଲ୍ ସର୍ଭିସ୍ ପରୀକ୍ଷା ଦେଲା। ଏକା ଥରକେ ପାଇଗଲା। ଏଇ ବ୍ୟାଙ୍ଗଲୋର୍ ରେ ରହି ଖୁବ୍ ଭଲ ଦରମା ପାଉଥିଲା। କିନ୍ତୁ, ସେତକ ତା'କୁ ନିଅଣ୍ଟ ହେଲା। କିଏ ତା' ମନରେ ବିଦେଶର ଟଙ୍କା ଲାଳସା ଭରିଦେଲା। ଶୁଭାଶିଷ କହିଲେ, "ଆଉ ତା'ପରେ!...." ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ଆଉ ହେବ କ'ଣ? ଆମେରିକା ଚାଲିଗଲା। ଆଉ ତା'ପରେ, କୋଇଲି ଲୋ ଗଲା ପୁତ୍ର ବାହୁଡ଼ି ନ ଅଇଲା ଲୋ କୋଇଲି...." ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ମାନେ ଆଉ ତା'ପରଠୁ ଆସିନି!..." ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ଆରେ ଆଉ ଆସିବ କାହିଁକି? ସେ ତ ଏବେ ଆମେରିକା ସରକାରର ଜ୍ବାଇଁପୁଅ। କେଉଁ ବ୍ରାଜିଲ୍ ଝିଅ ସାଙ୍ଗେ ବିବାହ କରିଛି। ଦୁହେଁ ମିଶି ହଜାର ହଜାର ଡଲାର୍ କମାଉଛନ୍ତି।" ଶୁଭାଶିଷ ପଚାରିଲା, "ଆଉ ତା'ର ପୁଅଝିଅ?" ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ସେଇଠି ହିଁ ରହନ୍ତି। ପୁଅ ବୋହୂଙ୍କ ପାଖରେ ରହି ପଢ଼ାପଢ଼ି କରୁଛନ୍ତି। ବର୍ଷକରେ ଥରେ ଆସିବା ବି ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବଡ଼ ମୁସ୍କିଲ୍ ହୋଇ ପଡୁଛି।"

ତାଟକା ହୋଇ ଚାହିଁ ରହିଲେ, ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ।

ତା'ପରେ ବଖରାର ଲାଇଟ୍ ଅଫ୍ କରି ବଖରାକୁ ଲକ୍ କଲେ, ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ। ଆଉ କହିଲେ - ତୃତୀୟ ମହଲାକୁ ଚାଲ। ପାହାଚ ଅତିକ୍ରମ କରି ସେମାନେ ଏଥର ତୃତୀୟ ମହଲାକୁ ଆସିଲେ।

ଚାବିନେନ୍ଥାରୁ ଗୋଟିଏ ମିଡିଲ୍ ସାଇଜ୍ ଚାବି ବାହାର କରି ପୁଣି ଏକ ବଖରା ଖୋଲିଲେ, ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ। ଲାଇଟ୍ ଅନ୍ କଲେ। ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ସୁନ୍ଦର ସୁନ୍ଦର ପେଣ୍ଟିଂରେ ଝଲସି ଉଠିଲା ରୁମ୍ ସାରା। ମନ ମୋହିନେଲା ଭଳି ପେଣ୍ଟିଂ। ଅପୂର୍ବ କଳାକାର। ପେଣ୍ଟିଂ ମଧ୍ୟରେ ଥିଲା ଅନେକ ପ୍ରକୃତିର ସୁନ୍ଦର ସୁନ୍ଦର ଦୃଶ୍ୟ। ପୁଣି କେଉଁଠି କେଉଁଠି ଭଗବାନଙ୍କ ସୁନ୍ଦର ଚିତ୍ର। ଆଉ କେଉଁଠି ସ୍ବାଧୀନତା ସଂଗ୍ରାମୀମାନଙ୍କ। ପେଣ୍ଟିଂ ମଧ୍ୟରୁ ଉତ୍ତର ପଟ କାନ୍ଥରେ ଥିବା ବନ୍ଧୁ ଅମ୍ବରୀଷଙ୍କ ବାପାଙ୍କ ପେଣ୍ଟିଂଟି ଥିଲା ଚିତ୍ତାକର୍ଷକ। ଠିକ୍ ଜୀବନ୍ତ ପ୍ରତିମା ପରି ମନେ ହେଉଥିଲା। ସେ ନିମିଷକ ପାଇଁ ହଜିଗଲେ ସେଇ ପେଣ୍ଟିଂ ଭିତରେ। ଅକସ୍ମାତ୍ ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ କହି ପକାଇଲେ, "ଆପଣ ଏବେ ମୋ ପାଖରେ ନା ଏଇ ପେଣ୍ଟିଂ ପାଖରେ?!..." ପ୍ରକୃତିସ୍ଥ ହୋଇ ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ମନଲୋଭା ପେଣ୍ଟିଂ ହୋଇଛି।" ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ଏଇଟା ମୋ ବଡ଼ ମଝିଆ ପୁଅ କରିଛି। ଏଇ ହେଉଛି ତାରି ରୁମ୍।"

ପେଣ୍ଟିଂଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖି ଦେଖି ମନେ ମନେ ଗର୍ବ କରୁଥିଲେ, ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ। ଆଉ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ହେଲେ ଏବେ ସେ କେଉଁଠି?" ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ବଡ଼ ଚାକିରି କରିବାର ଛ' ମାସ ପରେ ସେ ଚାଲିଗଲା, ଇଟାଲି। ଇଟାଲି ଗଭର୍ନମେଣ୍ଟ୍ ର ଫେଲୋସିପ୍ ପାଇ ସେ ସେଠାକୁ ଚାଲିଯାଇଛି। ତା' ପୂର୍ବରୁ ସିନେମାଟୋଗ୍ରାଫି କୋର୍ସ କରି ବମ୍ବେରେ ବହୁତ ଦିନ ଥିଲା।" ଖାଲି ଏତିକି ପ୍ରତିଭା ନୁହଁ ତା' ପାଖରେ। ତୁମେ ପେପର୍ କିମ୍ବା ଟିଭିରେ ତା'ର କଟାକ୍ଷ ଓ ମିମିକ୍ରି ଦେଖିଥିବ କି ଶୁଣିଥିବ।

ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଫଟୋ ପାଖରୁ ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁଙ୍କ ଆଖି ଏଯାଏଁ ହଟି ନଥିଲା। ଚିତ୍ର ବି ବାସ୍ତବଠାରୁ ଏତେ ଜୀବନ୍ତ ହୋଇପାରେ, ଏହା ତାଙ୍କ କଳ୍ପନାର ବାହାରେ ଥିଲା।

ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁଙ୍କ ପିତା ସ୍ବୟଂ ତାଙ୍କ ସାମନାରେ ଶିଙ୍ଗବାଡ଼ିଟି ଧରି ଠିଆ ହୋଇଛନ୍ତି। ତାଙ୍କର ଠିକ୍ ମନେ ଅଛି ସେ କରୁଥିଲେ ରାମାୟଣରେ ଲଙ୍କାପତି ଦଶାନନ ଅଭିନୟ। ସେହି ବୀରଦର୍ପ ଠାଣୀ। ଚିତ୍ରଟିକୁ ଆଉ ଅଧିକ ପ୍ରଶଂସା କରିବାକୁ ଯାଇ ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ କହିପକାଇଲେ - ଏତେ ସୁନ୍ଦର ଜୀବନ୍ତ ଚିତ୍ର ମୁଁ ଆଜିଯାଏଁ କେଉଁଠି ଦେଖିନି।

ଚିତ୍ରଟି ସମ୍ପର୍କରେ ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ ସୂଚନା ଦେବାକୁ ଯାଇ କହିଲେ, "ସେ ବାଳୁଙ୍ଗାଟା ଠିକ୍ ମୋ ବାପାଙ୍କ ଚିତ୍ରଟା କେଉଁଦିନ ଆଙ୍କୁଥିଲା ମୁଁ ଜାଣିନି। କିନ୍ତୁ, ଯେଉଁ ଦିନ ମୁଁ ଚାକିରିରୁ ଅବସର ନେଇ ମନ ଦୁଃଖରେ ଘରେ ପଦାର୍ପଣ କଲି; ସେଦିନ ମୋ ପାଦ ଛୁଇଁଲା। ଆଉ ଆମ ଦୁହିଁଙ୍କୁ ତା'ର କୋଠରୀକୁ ଡ଼ାକି ଆଖି ବନ୍ଦ କରି ସୋଫା ଉପରେ ବସି ରହିବାକୁ କହିଲା। ଆଉ ତା'ପରେ କହିଲା - ମୋ ଆଡ଼କୁ ଚାହିଁ ଧୀରେ ଧୀରେ ଆଖି ଖୋଲ। ଏହାପରେ ସେ ଧୀରେ ଧୀରେ ପେଣ୍ଟିଂଟି ଖୋଲି ଦେଖାଇଲା। ଆଉ ଘୋଷଣା କଲା ଯେ ବାପା ଏହି ଚିତ୍ରଟି ମୋ ତରଫରୁ ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ଅବସରକାଳୀନ ଉପହାର।

ହତବାକ୍ ହୋଇଗଲି ମୁଁ। ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ମୋ ଦୁଃଖ କୁଆଡ଼େ ଉଭେଇ ଗଲା। ଆନନ୍ଦ ଓ ଦୁଃଖର ମିଶ୍ରଣ ଅଶ୍ରୁ ବହି ଚାଲିଲା। ତା'କୁ କ'ଣ କହି ଧନ୍ୟବାଦ ଦେବି ମୁଁ ଭାବିପାରୁ ନଥିଲି। ମୁଁ ତା'କୁ ଖୁସିରେ କୁଣ୍ଢାଇ ପକାଇଲି। ଆଉ ସେ ମୋ କାନ ପାଖରେ କହୁଥିଲା - ଯେତେବେଳେ ବି ଜେଜେଙ୍କ କଥା ମନେ ପଡ଼ିବ ଆଉ ଏକୁଟିଆ ଲାଗିବ, ଏଇ ପେଣ୍ଟିଂ ଦେଖିନେବେ। ଜମା ବୋର୍ ହେବେନି।

ଏତକ ସେ ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁଙ୍କୁ କହୁ କହୁ ଭୋ ଭୋ ହୋଇ କାନ୍ଦି ପକେଇଲେ।

ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ ପଢୁଥିଲେ ପେଣ୍ଟିଂ ତଳେ ଛୋଟ ଛୋଟ ଅକ୍ଷରରେ ଲେଖା ହୋଇଥିବା ଇଂରାଜୀ ବାକ୍ୟ - This painting was a gift from me during my father's retirement. ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ ଲୁହ ପୋଛି ପୋଛି ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁଙ୍କ ପିଠିକୁ ଥାପୁଡ଼ାଉଥିଲେ। ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ କସ୍ତୁରୀ ଭାଉଜଙ୍କ ଲୁହ ଛଳଛଳ ଆଖିକୁ ପଣତକାନିରେ ପୋଛିବାର ଦେଖିଲେ। ଆଉ ସେ ବନ୍ଧୁଙ୍କ ପାଣି ଗିଲାସେ ଆଣି ଦେବାକୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ।

ପାଣି ଗିଲାସଟି ଅମ୍ବରୀଷଙ୍କ ହାତକୁ ବଢ଼ାଇଦେଇ ଶୁଭାଶିଷ କହିଲେ, "ପିଇ ନେ...। ତଟି ବସି ଗଲାଣି କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି।"

ଚୁପ୍ ଚାପ୍ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଶୋକାକୁଳ ଦମ୍ପତିଙ୍କୁ ଚାହିଁ ସେ କହିଲେ, "ଆଚ୍ଛା ଭାଉଜ!, ସେ ଏବେ କେଉଁଠି?" କସ୍ତୁରୀ ଦେବୀ କହିଲେ, "ସେ ଇଟାଲିର ଅଧିବାସୀ। ତା'କୁ ଏବେ ଇଟାଲୀୟ ଖାଦ୍ୟପେୟ, ଚାଲିଚଳନ ଏସବୁ ହିଁ ଭଲ ଲାଗୁଛି। ଆଉ ଭାରତକୁ ଆସିବାକୁ ଇଚ୍ଛା ପ୍ରକାଶ କରୁନାହିଁ।" ଶୁଭାଶିଷ କହିଲେ, "ଆଉ ତା'ର ପିଲାଛୁଆ?" କସ୍ତୁରୀ ଦେବୀ ତତ୍ କ୍ଷଣାତ୍ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ସିଏ ଯୁଆଡ଼େ

ତା' ପିଲାଛୁଆ ସିଆଡେ...।"

କ୍ରମଶଃ...

ପଙ୍ଗପାଳ

ଆଧୁନିକ ଯୁଗର ପାରିବାରିକ କାହାଣୀ