ଭାଗ - ୪

[ବି.ଦ୍ର. - ଧାରାବାହିକକୁ ଭଲ ଭାବରେ ବୁଝିବାକୁ ହେଲେ କ୍ରମାନ୍ୱୟରେ ପ୍ରଥମରୁ ଚତୁର୍ଥ ଭାଗ ଯାଏଁ ପଢ଼ନ୍ତୁ।]

ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ କହିଚାଲିଥିଲେ, "ଦାଣ୍ଡ ଦରଜା ଖୋଲି ସଉଦା ବ୍ୟାଗ୍ ଧରି ରାସ୍ତାରେ ଚାଲିବା ବେଳକୁ ପାଦ ଯୋଡ଼ାକ ଆଦୌ ଆଗକୁ ଘୁଞ୍ଚେନି। କିଏ ଯେମିତି ଏକ ଅଜଣା ଡୋରିରେ ବାନ୍ଧି ପଛରୁ ଟାଣି ନେଉଥାଏ - ରୁମ୍ କୁ, ବେଡ୍ କୁ କି ଚେୟାର୍ ଉପରକୁ। କ‌ହିଲୁ ଭାଇ, ପିତାମାତା ସନ୍ତାନ ସନ୍ତତି କାହିଁକି ଉପୁଜେଇ ଥାନ୍ତି? ଆଉ କେଉଁ ବୟସରେ ଭରସା ଦେବେ ଏମାନେ, ହାତରୁ କାମ ଛଡ଼ାଇ ନେବେ ଏମାନେ...।"

ଖୁବ୍ ଭାବପ୍ରବଣ ହୋଇ ପଡୁଥିଲେ ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଶୁଣି।

ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ଚାଲେ ଦ୍ୱିତୀୟ ମହଲାକୁ ଯିବା ଦେଖିବାକୁ।" ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ କୁଣ୍ଠାବୋଧ ପ୍ରକାଶ କରୁଥିଲେ ଯିବା ପାଇଁ। ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ ତଥାପି କହିଲେ, "ଚାଲ୍ ଚାଲ୍। ତୋ ଛଡ଼ା ମୋର ଆଉ କିଏ ଅଛି ଯେ କାହାକୁ ଦେଖାଇବି। କାହା ଆଗରେ ଆଉ ଦୁଃଖ କହିବି? ଦୁଇ ଜଣଙ୍କର ତ ଦେଖିଲୁଣି, ଆଉ ଦୁଇ ଜଣଙ୍କର ଦେଖିଦେଲେ କ'ଣଟା କ୍ଷତି ହୋଇଯାଉଛି ଯେ?!"

କାନ୍ଥ ଘଣ୍ଟାର ଘଣ୍ଟା କଣ୍ଟା ଓ ମିନିଟ୍ କଣ୍ଟା ପରସ୍ପର ମଧ୍ୟରେ ଲୀନ ହୋଇଗଲେଣି। ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ଥାଉ ଭାଇ, ଆଉ କେତେବେଳେ ଦେଖିନେବି। ସମୟ ବାର ବାଜିଲାଣି। ଘରେ ପୁଅବୋହୂ ବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇପଡ଼ିବେଣି। ମୋତେ ଏଥର ଯିବାକୁ ଅନୁମତି ଦେ।" କଥା ଛଡ଼ାଇ ନେଇ ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ଆରେ କୋଉ ଅକାଳେ ସକାଳେ ତ ଘରକୁ ଆସୁଛୁ। ରହ ଏଠାରେ ଗାଧୁଆ ପାଧୁଆ ସାରି ଖାଇକି ବିଶ୍ରାମ ନେବୁ ସନ୍ଧ୍ୟା ବେଳକୁ ମୁଁ ତୋତେ ଘରେ ଛାଡ଼ିଦେଇ ଆସିବି।" ତଥାପି ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁଙ୍କୁ ବାଧା ଦେଇ ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ ଚାଲିଯିବାକୁ ଆଗବର ହେଉଥିଲେ। କିନ୍ତୁ, କସ୍ତୁରୀ ଦେବୀଙ୍କ କଟାକ୍ଷ ତାଙ୍କ ଯିବା ପଥକୁ ଅବରୋଧ କଲା। ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ ସହାସ୍ୟ ବଦନରେ କହିଲେ, "ଅସଲ ଅସ୍ତ୍ରଟା ମୁଁ ପ୍ରଥମେ ନ ପ୍ରୟୋଗ କରି, ଖାଲିଟାରେ ମୁଁ ଘାଉଁରେଇ ହେଉଥିଲି ଆଉ...।" ହାଃ ହାଃ ହାଃ... (ସମସ୍ତଙ୍କ ମୁହଁରେ ଏକ ପ୍ରକାର ଖୋଲା ହସ)।

ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ ଫୋନ୍ କରି ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁଙ୍କ ବଡ଼ ପୁଅକୁ ଜଣାଇଦେଲେ, ରହିଯିବା କଥା। କସ୍ତୁରୀ ଦେବୀ କହିଲେ, "କଥା ହେଉ ହେଉ କେତେବେଳେ ଯେ ମଧ୍ୟାହ୍ନ ହୋଇଗଲାଣି, ଜଣାପଡ଼ିଲାନି। ଚାଲ... ଦୁହେଁ ସଅଳ ନିତ୍ୟକର୍ମ ସାରି ଦେବ। ତୁମର କାମ ସରିଲା ବେଳକୁ ମୋର ରୋଷେଇ ସରିଯାଇଥିବ। ଦୁହେଁ ମିଶିକି ଗରମା ଗରମ୍ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବ। ରୁମ୍ ଲକ୍ କରି ସେମାନେ ଗ୍ରାଉଣ୍ଡ୍ ଫ୍ଲୋର୍ କୁ ଆସିଲେ।" ଗାମୁଛା ଓ ଧୋତି ହଳେ ଧରାଇ ଦେଲେ ଦୁହିଁଙ୍କ ହାତରେ, କସ୍ତୁରୀ ଦେବୀ। ନୂଆ ଦାନ୍ତଘଷା ବ୍ରସ୍ ରେ ପେଷ୍ଟ୍ ଲଗାଇ ଓ ଜିଭଛେଲାଟିଏ ଧରାଇଦେଲେ, ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁଙ୍କୁ। ରାଶି ତେଲ ବୋତଲଟିଏ ଆଣି ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଥୋଇଲେ। ଦୁହେଁ ତୈଳ ଲଗାଇଲେ। ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ଶୁଭ ଗେଷ୍ଟ୍ ରୁମ୍ ପାର୍ଶ୍ଵରେ ଗୋଟିଏ ୱସ୍ ରୁମ୍ ଓ ତା' ପାଖକୁ ଲାଗି ବାଥ୍ ରୁମ୍। ସେଠାକୁ ଯାଇ ତୁ ନିତ୍ୟକର୍ମ ସାରି ଆସ୍।" ଆଉ ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ ରୁମ୍ ଶେଷରେ ଥିବା ୱସ୍ ରୁମ୍ ଭିତରକୁ ଚାଲିଲେ। ଏପଟେ କସ୍ତୁରୀ ଦେବୀ ପ୍ରେସର୍ କୁକର୍ ରେ ଜିରା ରାଇସ୍, ଡାଲି କଲେ। କଡ଼ାଇରେ କଟକି ଆଳୁ ରସା କଲେ। ପାମ୍ପଡ଼ ଛାଣିଲେ ଓ ଦହି ବାଇଗଣ କଲେ। ଏତିକିବେଳକୁ ଅମ୍ବରୀଷ ଓ ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ ଆସି ସୋଫା ଉପରେ ବସି ନିଉଜ୍ ଦେଖୁଥାନ୍ତି। କସ୍ତୁରୀ ଦେବୀ ପାଖକୁ ଆସି କହିଲେ, "ଟି.ଭି. ବନ୍ଦ କରି ହାତ ଧୋଇ ଦୁହେଁ ଆସ ଖାଇବ।" ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ ଟି.ଭି. ବନ୍ଦ କଲେ। ଦୁହେଁ ୱସ୍ ବେସିନ୍ ପାଖରେ ହାତ ଧୋଇ ସପ ପକାଇ ବସିଗଲେ। ବଖରା ବଖରା ବିଶିଷ୍ଟ ଥାଳିରେ ଜିରା ରାଇସ୍, ପାମ୍ପଡ଼, ଦହି ବାଇଗଣ ଓ ଅଟକି ଆଳୁ ରସା ପରଷି ଦେଲେ, କସ୍ତୁରୀ ଦେବୀ। ଥାଳି ପାଖକୁ ଗିନାରେ ଦୁଇ ତାଟିଆ ଡ଼ାଲି ଆଣି ରଖିଲେ। ଡ଼ାଲି ଗୋଳାଇ ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ ପ୍ରଥମ ଗୁଣ୍ଡାକୁ ପାଟିକି ପୁରାଇ କହିପକାଇଲେ, "ବାଃ... ଭାଉଜ ବାଃ..., ମାନିବାକୁ ପଡ଼ିବ ତୁମ ରୋଷେଇ। ଠିକ୍ ମା' ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ରାନ୍ଧଣା ତାଉ...! ସେଇଥିପାଇଁ ବୋଧେ ଏ ଅମ୍ବରୀଷଟା ଏତେ ସ୍ବାସ୍ଥ୍ୟବାନ ଅଛି ଆଉ। ତା'କୁ କେହି କହିବ ୬୮ ବର୍ଷର ବୁଢ଼ା ବୋଲି!" କସ୍ତୁରୀ ଦେବୀ ହସ ହସ ମୁଖରେ କହିଲେ, "ଥାଉ ଥାଉ... ଆଉ ଏତେ ଉପରକୁ ଟେକନି ମ...।" ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ହଁ... ତୁ କ'ଣ ଜାଣି ନାହୁଁ, ଆରେ ମୁଁ ପରା ବିବାହ ପରେ ଏଇଥି ପାଇଁ ବାହାର ଖିଆ ଛାଡ଼ିଦେଲି।" କସ୍ତୁରୀ ଦେବୀ କହିଲେ, "ହେଉ ହେଲା। ଏଥର ଟେକାଟେକି ନୀତି ବନ୍ଦ କର। ଆଉ ପେଟ ପୁରାଇ ଖାଅ।" ଦୁହେଁ ଚୁପ୍ ହୋଇ ଭୋଜନ କଲେ। ତା'ପରେ କିଛି ସମୟ ବିଶ୍ରାମ କଲେ।

କସ୍ତୁରୀ ଦେବୀ ଏଥର ସ୍ବାମୀଙ୍କ ଥାଳି ଓ ତାଟିଆକୁ ଖାଦ୍ୟ ସାମଗ୍ରୀ ବାହାର କରି ଖାଇ ବସିଲେ। ଖାଇସାରି ସେ ଅଇଁଠା ବାସନ ମାଜି ସାରି ପଟିଟିଏ ପାରି ଗଡ଼ପଡ଼ ହେଲେ। ଏମିତି ଟିକେ ଗଡ଼ ପଡ଼ ହେଉ ହେଉ ତାଙ୍କ ଆଖି ଲାଗିଗଲା।

ସମୟ ଅପରାହ୍ଣ ୩ଟା। ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ ଟି.ଭି. ଅନ୍ କରି ନ୍ୟୁଜ୍ ଦେଖିଲେ। ଟି.ଭି. ଶବ୍ଦ ଶୁଣି କସ୍ତୁରୀ ଦେବୀଙ୍କ ନିଦ୍ରା ଭଗ୍ନ ହେଲା। ସେ ଆଖିକୁ ମନ୍ଥି ଉଠିଲେ ଆଉ କହିଲେ, "କେତେଟା ବାଜିଲାଣି, ହୋ? ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ଏଇ ତିନିଟା ଦଶ୍।" କସ୍ତୁରୀ ଦେବୀ କହିଲେ, "ଆରେ ବେଳ ଆସି ଏତେ ହେଲାଣି, ମୋତେ ଟିକେ ଡ଼ାକ ପକାଉନ...।" ମୁଁ ଯାଏ ଲୋ ମାଆ... ଚା' ଚାରିକପ୍ ବସାଏ କହି କହି କୁନ୍ଥେଇ ହୋଇ ଉଠିଲେ ଅଣ୍ଟାକୁ ଚାପି ଧରି। ହଠାତ୍ ଅଣ୍ଟାଟାରେ ରକା ରହିଗଲା କି କ'ଣ ଓହୋଃ ଓହୋଃ କହି ବସି ପଡ଼ିଲେ। ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ ଦୌଡ଼ି ଯାଇ କ'ଣ ହେଲା ବୋଲି ଲକ୍ଷ୍ୟ କଲେ। ଦେଖିଲା ବେଳକୁ କସ୍ତୁରୀ ଦେବୀ ଅଣ୍ଟାଟାକୁ ଘଷୁଛନ୍ତି। ସେ କପ୍ ବୋର୍ଡ୍ ରୁ ଭୋଲିନି ସ୍ପ୍ରେ ଟା ଆଣି ଟିକେ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ଅଣ୍ଟାରେ ସ୍ପ୍ରେ କରିଦେଲେ। ଆଉ ହାତରେ ଦୁଇ ଚାରିଥର ଆଉଁଶି ଦେଲେ। ଏଥର କସ୍ତୁରୀ ଦେବୀଙ୍କ ଦରଜଟା ଟିକେ କମି ଆସିଲା। ସେ ଆଶ୍ଵସ୍ତି ଅନୁଭବ କଲେ। ପାଦ ଧୀରେ ଧୀରେ ପକାଇ ସେ ଗଲେ ରୋଷେଇ ଘରକୁ। ଚା' ବସାଇଲେ। ହର୍ବାଲ୍ ଟି ର ସୁଗନ୍ଧ ଚାରିଆଡ଼େ ଖେଳିଗଲା। ଚା' ବାସ୍ନାରେ ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁଙ୍କ ନିଦ ଭାଙ୍ଗିଗଲା। ସେ ଉଠିପଡ଼ି କହିଲେ, "ଭାଉଜ କ'ଣ ବାସ୍ନାରେ ଘରଟା ସାରା ଚହଟାଇ ଦେଲଣି। ଚା' ଟା ବୋଧେ ଆଜି ଖାଲି ଫାଷ୍ଟ୍ କ୍ଲାସ୍ ହେବ ଆଉ। ସୁଗର୍ ଫ୍ରି ଗୋଲି ଦୁଇଟି ତିନୋଟି ପକାଇ ଦେଇ ସେ ଚା' ଘାଣ୍ଟି ଘାଣ୍ଟି କହିଲେ, "ହେଉ ହେଉ... ଚାଖିକି କହିବ। ଏତେ ବେଳୁ କାହିଁ ଟେକୁଛ?" ସେ ଚାହା ଏଥର ଏକ ପାତ୍ରକୁ ଛାଣି ଆସ୍ତେ ଆସ୍ତେ ଢ଼ାଳିଲେ। ତିନୋଟି ଚା' କପ୍ କୁ ସମାନ ସମାନ ପରିମାଣର ଚାହା ବାହାର କଲେ। ଆଉ ଟି କପ୍ ପ୍ଲେଟ୍ ରେ କିଛି ଥିନ୍ ଆରାରୁଟ୍ ବିସ୍କେଟ୍ ସହ ଚାହା ଉଭୟଙ୍କୁ ଦେଲେ। ଚାହା ବିସ୍କେଟ୍ ର ମଜା ନେଉ ନେଉ ସେ କସ୍ତୁରୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସାରେ ପୋତି ପକାଉଥିଲେ।

ଚାହା ପିଆ ସରିଲା ପରେ ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ଚାଲ୍... ଉପର ଆଡ଼େ ଟିକେ ପବନ ଖାଇବା। ଆଉ ବହୁତ ଦିନରୁ ସତରଞ୍ଜ ଟିକେ ଖେଳି ନାହାନ୍ତି। ଦୁଇ ଗେମ୍ ଖେଳିନେବା।" ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ ହସଭରା ମୁହଁରେ ସମ୍ମତି ଜଣାଇଲେ। ଦୁହେଁ ମିଶି ଏଥର ସାନ ମଝିଆ ପୁଅ ଲୁଲୁଙ୍କ ରୁମ୍ କୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ ଲାଇଟ୍ ଜଳାଇ ଘର ଆଲୋକିତ କଲେ। ରୁମ୍ ରେ କ୍ରିକେଟ୍ ବ୍ୟାଟ୍ ଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ନାନାଦି ପ୍ରକାରର ଖେଳ ଉପକରଣରେ ଭର୍ତ୍ତି ରୁମ୍ ଟି। କାଚ ଫ୍ରେମ୍ ବିଶିଷ୍ଟ କପ୍ ବୋର୍ଡମାନଙ୍କରେ ବିଭିନ୍ନ ଟ୍ରଫି ଓ ମାନପତ୍ରମାନ ସୁସଜ୍ଜିତ ହୋଇ ରଖାଯାଇଛି। ମାନପତ୍ରଗୁଡ଼ିକ କେଉଁଟା ଡିଷ୍ଟ୍ରିକ୍ଟ୍ ଲେଭଲ୍ ର ତ କେଉଁଟା ଷ୍ଟେଟ୍ ଲେଭଲ୍ ର। କେଉଁଥିରେ ଫାଷ୍ଟ୍ ତ, କେଉଁଥିରେ ସେକେଣ୍ଡ୍ ଆଉ ଥାର୍ଡ୍ ପୋଜିସନ୍ ଖୁବ୍ କମ୍। ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ଆଚ୍ଛା ଅମ୍ବରୀଷ!, ତୋ ସାନ ମଝିଆ ପୁଅଟା ବୋଧେ ଭଲ ଖେଳାଳିଟାଏ। ଖେଳରେ ତ ବହୁତ ନାଁ କମେଇଛି!" ନିରାଶ ବଦନରେ ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ହଁ..., ଖେଳ କହିଲେ ତା'ର ଜୀବନ। ଅଷ୍ଟମ ଶ୍ରେଣୀରୁ ହିଁ କବାଡ଼ି, କ୍ରିକେଟ୍, ଖୋ ଖୋ ଚାମ୍ପିୟନ୍ ଟା। ବଡ଼ ଟାଣୁଆଟା। କବାଡ଼ି ଫିଲ୍ଡ୍ ରେ ବିପକ୍ଷ ଦଳ ଭିତରକୁ ଗଲେ ତା'କୁ କୌଶଳ କରି ଧରିବାଟା ବଡ଼ କାଠିକର ପାଠ। ସିଂହ ପିଲାପରି, ହାତଗୋଡ଼ ଛାଟିଦେଲେ ଛିନ୍ ଛତ୍ର ହୋଇ ପଡ଼ନ୍ତି ଟୋକାଦଳ। ଏବେ ପ୍ରୋ କବାଡ଼ି ପାଇଁ ଖେଳୁଛି ଇଣ୍ଟର୍ ନ୍ୟାସନାଲ୍ ଲେଭଲ୍।" ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ବହୁତ ଭଲ କଥା। ଆଚ୍ଛା, ସିଏ ଏବେ କେଉଁଠି?" ସେ ଏବେ ହରିୟଣାରେ। ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ - ଆଉ ସେ କେବେ ଆସେ ନାହିଁ? ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ଆସେ... କ୍ଵଚିତ୍। ଏମିତିରେ ତା'ର କାମ ପଡ଼ିଲେ ହିଁ ଆସେ। ନଚେତ୍ ନାହିଁ। ଆଉ ସେ ଆସିବା ନ ଆସିବା ବି ଆମ ଉପରେ ଫରକ ପଡେନି।" ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ଆରେ ବଡ଼ ଅଦ୍ଭୁତ! କଥା କ'ଣ?" ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ଆରେ ସେ ଆସିଲେ କ'ଣ ଘରେ ରହେ?!... ଗୋଟିଏ ଦିନ ଘରେ ରହିଲେ ଦଶଦିନ ସାଙ୍ଗଘରେ। ମାନେ କେତେବେଳେ କୁଆଡ଼େ ଯାଏ, ତା'ର ତୁ ଠିକଣା ଖୋଜି ପାରିବୁନି!"

ସତରଞ୍ଜର ଗୋଟି ସଜାଇଲେ, ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ। ଏବେ ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ, ଖେଳ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇ ଆଖିରେ ଚଷମା ଲଗାଇଲେ। ଅନେକ ଦିନ ପରେ ଦୁଇ ବନ୍ଧୁଙ୍କ ବୁଦ୍ଧି ପରୀକ୍ଷଣ ହେବାକୁ ଯାଉଥିଲା। ଆଉ ମନ ଖୁସିରେ ସେମାନେ ସେମାନଙ୍କ ରଣ କୌଶଳ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରୁଥିଲେ। ଅଳ୍ପ ଅଳ୍ପ ସମୟ ବ୍ୟବଧାନରେ ପାଣି ବୋତଲରୁ ଢୋକେ ଢୋକେ ପାଣି ପିଉଥାନ୍ତି।

କ୍ରମଶଃ...

ପଙ୍ଗପାଳ

ଆଧୁନିକ ଯୁଗର ପାରିବାରିକ କାହାଣୀ