ଭାଗ - ୬

[ବି.ଦ୍ର. - ଧାରାବାହିକକୁ ଭଲ ଭାବରେ ବୁଝିବାକୁ ହେଲେ କ୍ରମାନ୍ୱୟରେ ପ୍ରଥମରୁ ପଞ୍ଚମ ଭାଗ ଯାଏଁ ପଢ଼ନ୍ତୁ।]

ଦୀର୍ଘ ସମୟ ନିରବ ରହିବା ପରେ ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ ନିରବତା ଭଙ୍ଗ କରି ସେ ବନ୍ଧୁଙ୍କୁ ବୁଝାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, "ମୁଁ ଜାଣୁଛି ତୁମ ଦୁହିଁଙ୍କୁ ବହୁତ କଷ୍ଟ ହେଉଛି। କିନ୍ତୁ, କ'ଣ ବା କରି ପାରିବା? ଆଜିକାଲିକା ଯୁଗରେ ମୁଣ୍ଡକୁ ହାତ ପାଇଗଲେ, ପ୍ରାୟତଃ ସମସ୍ତ ସନ୍ତାନ ଏପରି ଅମାନିଆ ହୋଇଯାଆନ୍ତି ରେ...."

ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ ବନ୍ଧୁ ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁଙ୍କୁ ଚାହିଁ ଅଟ୍ଟହାସ୍ୟ କରି କହୁଥିଲେ - ଦେଖ୍ ଭାଇ! ଯୁଗ କେମିତି ହେଲାଣି?! ମୋ ପିଲାମାନେ ମୋତେ ଅର୍ବାନ୍ ପାଠ ଶିଖାଉଛନ୍ତି। ହେଲେ ଭୁଲି ଯାଉଛନ୍ତି ଏଇ ରୁରାଲ୍ ସମ୍ବଲପୁରର ମାଟି, ପାଣି, ପବନରେ ତାଙ୍କ ପିଣ୍ଡ ତିଆରି ହୋଇଥିଲା ବୋଲି। ଆରେ ଏହି ହୀରାକୁଦ ତୁମକୁ ଯାହା ଦେଇଛି, ତୁମେ ତା'କୁ କ'ଣ ଫେରାଇଛ? ବରଂ ଖାଲି ଧୋକା ହିଁ ଧୋକା ଦେଇଛ। ପ୍ରତାରିତ କରିଛ। ଶ୍ଃ... ଧୋକାବାଜ୍ କୋଉଠିକାର.... (କ୍ରୋଧରେ କମ୍ପି ଉଠୁଥିଲେ ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ) ଆରେ ତୁମେ ସବୁ ଏବେକା ପିଲା, ମୁଁ କ'ଣ ତୁମକୁ ଜାଣିନି। ତୁମେ ସବୁ ଭାରତୀୟ ମାଟି, ପାଣି, ପବନଠୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଟଙ୍କା ଯାଏଁ ସବୁକିଛି ଏଇ ଦେଶର ସମ୍ପତ୍ତିରେ ପଢ଼ିଛ ଓ ବଢ଼ିଛ; ଡଲାର୍, ୟୁରୋ, ପାଉଣ୍ଡସ୍ ରେ ବିକ୍ରି ହୋଇଯାଇଛ। ଦେଶରେ ପଢ଼ିକି, ବିଦେଶରେ ସେବା କରୁଛ। କ'ଣ କରିଛ ତୁମେ ଏ ଦେଶ ଆଉ ଭିଟା ମାଟି ପାଇଁ?!... ଖାଣ୍ଟି ଗୁଆଘିଅ ଭଳି ଏବେବି ଏଇ ସମ୍ବଲପୁରର ଦାମ୍ ଅଛି। ସାରା ବିଶ୍ଵରେ ଏଇ ସମ୍ବଲପୁରୀ ପାଟର ଖ୍ୟାତି ଅଛି। ଓଜନ୍ ଅଛି। ଯାଃ... ଧେତ୍...।"

ବନ୍ଧୁଙ୍କ କ୍ରୋଧକୁ ପ୍ରଶମିତ କରିବାକୁ କୁଣ୍ଢାଇ ଧରି ପକାଇଲେ, ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ। ଆଉ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ କହିଲେ, "ହେଉ ହେଲା... ହେଲା... ଏଥର ତ ଟିକେ ଥମି ଯାଆ। ଆରେ ତୋ ପାଖରେ ତୋର କେଉଁ ପୁଅ ନଥାନ୍ତୁ, ମୁଁ ତ ଅଛି...; କସ୍ତୁରୀ ଭାଉଜ ତ ଅଛନ୍ତି!" ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ ଶୁଭାଶିଷଙ୍କୁ କୁଣ୍ଢାଇ ପକାଇ ଭୋ ଭୋ ହୋଇ କାନ୍ଦି ଉଠିଲେ। ଆଉ କସ୍ତୁରୀ ଦେବୀ ବି ପଣତକାନିରେ ମୁହଁକୁ ଲୁଚାଇ କାନ୍ଦୁଥାନ୍ତି।

ଜ୍ୱାଳାମୁଖୀ ଉଦ୍ଗିରଣ ହେବା ଭଳି ଉତ୍ତପ୍ତ ଅଶ୍ରୁଧାରା ବହିଚାଲିଥିଲା ଦୁହିଁଙ୍କ ଆଖିରୁ। ଯାହାକୁ ପ୍ରଶମିତ କରିବାକୁ ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁଙ୍କ ପାଖରେ କୌଣସି ଉପାୟ ନଥିଲା।

ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ଆରେ ଏମାନେ କି ଜାଣିବେ ଜନନୀ ଓ ଜନ୍ମଭୂମିର ମହତ୍ତ୍ଵ? କହିବି ତୋତେ ସେଇ ଜନ୍ମଭୂମିର ମହତ୍ତ୍ଵ ଯାହା ମର୍ଯ୍ୟାଦା ପୁରୁଷ ପ୍ରଭୁ ଶ୍ରୀରାମଚନ୍ଦ୍ର ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ବୁଝାଇଥିଲେ ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତେ ଲଙ୍କା ଗଡ଼ର ଆଦର- ସମ୍ବର୍ଦ୍ଧନା ପାଇ ଲଙ୍କା ନ ଛାଡ଼ି ଯିବାକୁ ସେ ମନସ୍ଥ କରିଥିଲେ। ସେ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ବୁଝାଇଥିଲେ - ଅପି ସ୍ଵର୍ଣ୍ଣମୟୀ ଲଙ୍କା ନ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ରୋଚ୍ୟତେ, ଜନନୀ ଜନ୍ମଭୂମି ଶ୍ଚ ସ୍ବର୍ଗାଦପି ଗରୀୟସୀ। ଏମାନେ କ'ଣ ଆଉ ବୁଝିଲେ ଏଇ ପବିତ୍ର ଭାରତ ଭୂମିରେ ଜନ୍ମ ନେଇ।"

ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ ସୁସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଦେଖିପାରୁଥିଲେ ବନ୍ଧୁ ଅମ୍ବରୀଷଙ୍କ ମାତୃଭୂମି ପ୍ରତି ପ୍ରେମ।

ସେ ବୁଝାଇଲେ, "ଅତ୍ୟଧିକ ଏବିଷୟରେ ନ ଚିନ୍ତା କରି ଖୁସି ମନରେ ତୁମେ ସ୍ବାମୀ-ସ୍ତ୍ରୀ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି ଜୀବନ ଅତିବାହିତ କର। ଦେଖିବ ଯେଉଁ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କୁ ତୁମେ ଦିନେ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିପାରୁନଥିଲ, ସେମାନଙ୍କୁ ସମୟ ଉଚିତ୍ ଶାସ୍ତି ଦେବ ଆଉ ସେମାନେ ଦୌଡ଼ି ତୁମ ପାଖକୁ ନିଶ୍ଚୟ ଚାଲି ଆସିବେ।" ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ହଁ... ତୋ'ର କଥା ଭଳି ହିଁ ଆମେ କାଳାତିପାତ କରୁଛୁ। କ'ଣ ବା ଆଉ କରି ପାରିବୁ?!"

ନିଜ ଲୋକଙ୍କୁ ଦୁଃଖ ପଦକ କହିଦେଲେ ମନଟା ହାଲୁକା ହୋଇଯାଏ। ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରୁଥିଲେ ଆଜି ବୋଧେ ତାଙ୍କ ଅନ୍ତରଙ୍ଗ ବନ୍ଧୁଙ୍କ ସେହି ଦଶା। ସେ ତାଙ୍କ ଦୁଃଖକୁ ଚାହିଁ କି ବି ରୋକି ପାରୁନଥିଲେ। ଆଜି ଯେମିତି ତାଙ୍କୁ ଭଲ ଅବସରଟିଏ ମିଳିଯାଇଛି ନିଜ ମନକଥା ସବୁ କହି ଦେବାକୁ। ନିଜ ଭିତରର ଅଜାଗା ଘା' ସବୁ ଦେଖାଇଦେବାକୁ। ସମ୍ଭବତଃ ମଲମଟିଏ ଲୋଡ଼ା ଥିଲା ସେହିସବୁ ଘା'କୁ ଶୁଖାଇ ଦେବା ପାଇଁ। ହେଲେ ସେ ମଲମ ବା କାହିଁ? କାହା ପାଖରେ ଅଛି?!...

ରବି ପଶ୍ଚିମ ଆକାଶକୁ ଚୁମ୍ବିବାକୁ ବସିଲେଣି। ପକ୍ଷୀମାନେ କିଚିରିମିଚିରି ଶବ୍ଦ କରି ନିଜ ନିଜ ବସାକୁ ଫେରିଲେଣି। ବନ୍ଧୁଙ୍କ ଏକାକୀ ପଣକୁ ହାଲୁକା କରିବା ପାଇଁ ସେ ଗୋଟିଏ ଚମତ୍କାର ଆଇଡ଼ିଆ ବାହାର କଲେ। ସେ କହିଲେ - ଅମ୍ବରୀଷ!... ଚାଲ ଆମ ଘରକୁ ଭାଉଜଙ୍କୁ ଧରି। ତୁମେ ଦୁହେଁ ବି ପ୍ରାୟତଃ ବର୍ଷେ ପାଖାପାଖି ହୋଇଯିବ ଯାଇନାହଁ। ତା' ଛଡ଼ା ଆମେ ଏଇ ଦୁଇଦିନ ପରେ ହୋଲ୍ ଫ୍ୟାମିଲି ବୁଲିବାକୁ ଯିବୁ 'ତପ୍ତପାଣି'। ସେଇଠି ବଣଭୋଜି କରିବୁ। ତା'ପରେ 'ଜିରାଙ୍ଗ' ଓ 'ଖସଡ଼ା' ବୁଲିବାକୁ ଯିବୁ। ବହୁତ ମଜା ଆସିବ। ଚାଲ୍... ଚାଲ୍... ଶୀଘ୍ର ଦୁଇଜଣଯାକ ରେଡି ହୋଇଯାଅ। ତାଲା ମାରିଦେଇ ଆମ ଘରକୁ ଚାଲିଯିବା।

ଯିବାକୁ ଦୁହେଁ ପ୍ରଥମେ ପ୍ରଥମେ ସଙ୍କୋଚ କରୁଥିଲେ। କିନ୍ତୁ, ପରେପରେ ସେମାନଙ୍କୁ ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ ବାଧ୍ୟ କରିବାରୁ ସେମାନେ ବାହାରିଲେ। ସେମାନେ ଫ୍ରେସ୍ ହୋଇସାରି, ସନ୍ଧ୍ୟା ପୂଜା ସାରିଲେ। ଭଗବାନଙ୍କ ଠାରେ ଭୋଗ ଲଗାଇଲେ। ଆବଶ୍ୟକୀୟ ଜିନିଷ ପତ୍ର ଓ ଔଷଧ ସବୁ ଯୋଗାଡ଼ିଲେ। ବ୍ୟାଗ୍ ଓ ଟ୍ରଲି ବ୍ୟାଗ୍ ରେ ସେସବୁକୁ ସାଇତି ରଖିଲେ। ବ୍ରେଡ୍, ବିସ୍କେଟ୍ ଓ ଜାମ୍ ଆଦି ରଖିଲେ। କିଛି ଟଙ୍କା ପଇସା ଧରିଲେ। ତା'ପରେ ଦୁହେଁ ବାହାରିଲେ। ଠିକ୍ ଏହିସମୟରେ ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ଶୁଭାଶିଷ!, ତୁ ଟିକିଏ ଭାଉଜ ପାଖରେ ଥାଆ। ମୁଁ ଏଇ ସାଙ୍ଗେ ସାଙ୍ଗେ ବଜାରକୁ ଗଲି ଆଉ ଆସିଲି। ଗୋଟିଏ ଜରୁରୀ ଔଷଧଟିଏ ଆଣିବାର ଅଛି। ଭୁଲିଯାଇଛି ଆଣିବାକୁ। କାଲିଠାରୁ ସରିଗଲାଣି।" ଶୁଭାଶିଷ କହିଲେ, "ଠିକ୍ ଅଛି। ଶୀଘ୍ର ଫେରିଆସିବୁ।" ନିଜର ଭେସ୍ପା ସ୍କୁଟର୍ କୁ ଭଲ ଭାବରେ ପୋଛାପୋଛି କରି ଷ୍ଟାର୍ଟ କଲେ, ଅମ୍ବରୀଷ। ଗାଡ଼ିକୁ ଛୁଟାଇ ବଜାର ଅଭିମୁଖେ ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ କଲେ। କିଛି ମ୍ୟାଡିସିନ୍ କିଣିଲେ। ଆଉ ବନ୍ଧୁଙ୍କ ଘରକୁ ଯିବେ ତ ସେଥିପାଇଁ କିଛି ମିଠା, ବିସ୍କେଟ୍ ଓ ଫଳମୂଳ କିଣିଲେ। ତା'ପରେ ସେ ଘରକୁ ଫେରିଲେ। ସ୍କୁଟର୍ କୁ ଯଥା ସ୍ଥାନରେ ରଖିଲେ। ସ୍କୁଟର୍ ରୁ ବ୍ୟାଗ୍ ଭର୍ତ୍ତି ଜିନିଷକୁ କାର୍ ପଛ ଡିକିରେ ରଖିଲେ। ଆଉ ତା'ପରେ ଡ଼ାକ ଛାଡ଼ିଲେ ଦୁହିଁଙ୍କୁ। କାର୍ କୁ ବାହାରକୁ ବାହାର କରି ହର୍ଣ୍ଣ ମାରିଲେ। ରୁମ୍ ଲକ୍ କଲେ, କସ୍ତୁରୀ ଦେବୀ। ଆଉ ବ୍ୟାଗ୍ ବସ୍ତାନି ଧରିଲେ। କିଛି ବ୍ୟାଗ୍ ଓ ଟ୍ରଲି ବ୍ୟାଗ୍ କୁ ଧରିଦେଲେ, ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ। ସବୁକିଛି ଜିନିଷ ପଛ ଡିକିରେ ରଖିଦେଲେ, ଶୁଭାଶିଷ। ଏଥର ତିନିଜଣ ଯାକ ବାହାରିଲେ, ଶୁଭାଶିଷଙ୍କ ଘରକୁ। ଶୁଭାଶିଷ ଘରକୁ ଫୋନ୍ କରି ଜଣାଇଦେଲେ।

ଗାଡ଼ିକୁ ପ୍ରାୟ ୨୦ ମିନିଟ୍ ଲାଗିଲା, ସାଙ୍ଗଘରେ ପହଞ୍ଚିବାକୁ। ବିଶାଳ ଲୁହା ଫାଟକ ପାଖରେ ଗାଡ଼ି ଅଟକିଲା। କାର୍ ଗେଟ୍ ଖୋଲି ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ ବାହାରକୁ ଆସି ଲୁହା ଫାଟକର ଗେଡ଼ା ଖୋଲିଲେ। ଆଲ୍ସିସିଆନ୍ କୁକୁରଟିଏ ଭୋ ଭୋ କରି ଭୁକି ଆସି ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁଙ୍କ ଗୋଡ଼ ଚାରିପଟେ ଚକ୍କର୍ କାଟିଲା। କୁଁ କୁଁ ହୋଇ ଶୁଭାଶିଷଙ୍କ ଗୋଡ଼ରେ ଘଷି ହେଲା ଲାଙ୍ଗୁଡ଼ ହଲାଇ ହଲାଇ। ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ହେଉ... ହେଲା... ହେଲା... ଆଜି ଗେଲ କରିନି ତ... ବୁଝିଲି ବୁଝିଲି। ଚାଲ୍... ଚାଲ୍... ନୂଆ ଗେଷ୍ଟ୍ ଆସିଛନ୍ତି ସଲାମ୍ କରିବୁ।" କୁକୁର ଟି ତାଙ୍କ ପଛେ ପଛେ ଚାଲିଲା। ଗାଡ଼ି ଧୀରେ ଧୀରେ ଚଳାଇ ପାର୍କିଂ ସ୍ଥାନରେ ନେଇ ଲଗାଇଲେ, ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ। ଲୁହା ଫାଟକ ବନ୍ଦ କରି ଗାଡ଼ିର ପଛ ପଟକୁ ଗଲେ, ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ। ଆଉ ତା'ପରେ ବଡ଼ ପାଟି କରି ଡ଼ାକ ପକାଇଲେ, "ଆରେ ଚିନୁ, ସିପୁନ୍... କୁଆଡ଼େ ଗଲ କିରେ? ମାଳତୀ... ମାଳତୀ...!!" ପାଟି ଶୁଣି ସମସ୍ତେ ଦୌଡ଼ି ଆସିଲେ ବାହାରକୁ।

ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ଦେଖିଲ... ଦେଖିଲ, କିଏ କିଏ ଆସିଛନ୍ତି ଆଜି ଆମ ଘରକୁ?" ମାଳତୀ ଦେବୀ ଦେଖି ପକାଇ ଖୁସି ହୋଇ କହିଲେ, "ଆରେ ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ ଓ କସ୍ତୁରୀ ଦେବୀ ଆସିଛନ୍ତି!" ହାତ ଯୋଡ଼ି ନମସ୍କାର କଲେ, ମାଳତୀ ଦେବୀ। ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁଙ୍କ ଦୁଇ ପୁଅ ଚିନ୍ମୟ ଓ ସୁରେଶ ହସ ହସ ମୁହଁରେ ଆସି ପ୍ରଣାମ କଲେ, ଦୁହିଁଙ୍କୁ। ଏହାପରେ ପୋଷା କୁକୁର ଜନ୍ ଆସି ଆଗ ଦୁଇ ଗୋଡ଼ ଲମ୍ବାଇ, ଆଖିରୁ ଲୁହ ଧାର ଧାର ବୁହାଇ ଏକ ନିରୀହ ଚାହାଣିରେ ଚାହିଁଲା ଏବଂ ଲାଙ୍ଗୁଡ଼ ହଲାଇ କୁଁ କୁଁ ହେଲା।

କୁକୁରଟିର ଏପରି ପ୍ରଣିପାତ ଦେଖି କସ୍ତୁରୀ ଦେବୀ ଓ ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁଙ୍କ ମନ ଆନନ୍ଦରେ ଗଦ୍ ଗଦ୍ ହୋଇଗଲା। ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ତା' ଆଖିର ଲୁହକୁ ପଢ଼ି ପାରୁଛୁ ତ, ଅମ୍ବରୀଷ? ଯେତେବେଳେ ତା'କୁ ଛ' ବର୍ଷ ହୋଇଥିଲା, ତୁ ତା'କୁ ଟ୍ରକ୍ ଦୁର୍ଘଟଣାରୁ ବଞ୍ଚାଇଥିଲୁ ଏଇ ଆଜାଦ୍ ଛକ ପାଖରେ...।" ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ହଁ... ମନେ ଅଛିରେ। ଆମେ ଦୁହେଁ ଚାହା, ବିସ୍କୁଟ ଖାଇଲା ବେଳେ ଇଏ ବୁଲି ବୁଲି ଖେଳୁଥିଲା।" ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ଦେଖ୍ ଆଜିବି ସେ ତୋ ନିକଟରେ ଋଣୀ...। ଆଉ ଇଏ ହେଉଛି ତା'ର ସଲାମ୍!" ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ତା' ମାନେ ସିଏ ମୋତେ ଚିହ୍ନି ପାରିଛି!" ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ତୁ ଥରେ ଡ଼ାକି କରି ତ, ଦେଖ୍...।" ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ ଡ଼ାକିଲେ - ଜନ୍!... ଜନ୍!... । କାଉଁ... ଉଁ... କାଉଁ... ଉଁ... (ଏକ ଉଚ୍ଚ ଲମ୍ବା ସ୍ବରରେ ବୋବାଇଲା)। ଏହା ଥିଲା ତା'ର ଅଭିମାନ। ତା'ପରେ ପ୍ୟାଣ୍ଟ୍ ପାଖରେ ଘଷି ହୋଇ ଦାନ୍ତରେ ଟାଣିଲା, ପ୍ୟାଣ୍ଟ୍ କୁ। ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁଙ୍କ ଆଖି ଲୁହରେ ଛଳଛଳ ହୋଇଗଲା। କୁକୁରଟିର ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ଏତେ ଆତ୍ମୀୟତା ଦେଖି ସେ ଝୁଙ୍କିଯାଇ ଆଉଁସି ପକାଇଲେ। ସେ ତା'ର ଦୁଇ ଗୋଡ଼ ଲମ୍ବାଇ କାନ୍ଧ ଉପରକୁ ଚଢ଼ିଗଲା ଓ ମୁହଁକୁ ଚାଟି ପକାଇଲା। ଏହାପରେ ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ହେଲା... ହେଲା... ଏଥର ଛାଡ଼, ସେ ରହିବେ ଆମର ଏଇଠି। ଗେଲ ପରେ ହେବୁ।" ତା'ପରେ କସ୍ତୁରୀ ଦେବୀଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଯାଇ ଠିକ୍ ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁଙ୍କ ଆଗେ କରିଥିବା ଭକ୍ତି ଭରା ସଲାମ୍ ପ୍ରଦର୍ଶନ କଲା। କସ୍ତୁରୀ ଦେବୀ ସ୍ନେହରେ ଆଉଁସି ଦେଇ କାର୍ ରେ ବସି ଖାଉଥିବା କେକ୍ ଖଣ୍ଡରୁ ବଳି ପଡ଼ିଥିବା ଶେଷ ଖଣ୍ଡକୁ ତା'କୁ ଖୁଆଇ ଦେଲେ। ଚିନ୍ମୟ ଓ ସୁରେଶ ଗାଡ଼ିରୁ ଜିନିଷପତ୍ର ବାହାର କରି ନେଇ ଘରକୁ ବୋହିଲେ। ସମସ୍ତେ ମିଶି ଘରକୁ ଗଲେ।

କ୍ରମଶଃ...

ପଙ୍ଗପାଳ

ଆଧୁନିକ ଯୁଗର ପାରିବାରିକ କାହାଣୀ