ଭାଗ - ୧

ସକାଳର ସୂରୁଯ ଯେତେବେଳେ ତା'ର ଲାଲ୍ କମ୍ବଳଟା ଖୋଲି ପୂର୍ବଦିଗ ପାହାଡ଼ ସନ୍ଧିରୁ ପାହାଡ଼ ଚଢ଼ିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରେ, ସେତେବେଳେ ପକ୍ଷୀମାନେ ନୀଡ଼ ଛାଡ଼ି ଦୂର ଆକାଶକୁ ଦଳଦଳ ହୋଇ ଉଡ଼ିଯାଆନ୍ତି। ମନେହୁଏ, ଯେମିତି ସକାଳେ ସେମାନଙ୍କୁ ସୁଖ ନିଦ୍ରାରୁ ଉଠାଇ ଦେଇଥିବାରୁ ସେହି ଲାଲ୍ ଫଳଟା ଆଡ଼କୁ ମାଙ୍କଡ଼ପଲ ପରି ଛୁଟିଯାଆନ୍ତି ଆଉ ସେମାନଙ୍କୁ ଡ଼ରି ଡ଼ରି ନାଲି ଫଳଟା ସମୟର ତାଳ ଦେଇ ଉପରକୁ ଉଠି ଚାଲେ। ପ୍ରକୃତିର ଏଇ ଛକାପଞ୍ଝା ଖେଳକୁ ଉପଭୋଗ କରୁଥିଲେ, ଅବସରପ୍ରାପ୍ତ ସିଭିଲ୍ ଇଞ୍ଜିନିୟର୍ ଅଫିସର୍ ଅମ୍ବରୀଷ ଚୌଧୁରୀ ଗାନ୍ଧୀ ମିନାର ପାଖ ସିମେଣ୍ଟ୍ ବ୍ୟାଞ୍ଚ୍ ଉପରେ।

ମନକୁ ମନ ଗୁଣୁଗୁଣୁ ହୋଇ ନିରାଶ ବଦନରେ କହିଯାଉଥିଲେ - ହଁ... ହେଉ ସକାଳ...। ମୋର ବା ଯାଏ କେତେ ଆସେ କେତେ! ଚାକିରିରୁ ଅବସର ନେଲା ପରେ ଶୂନ୍ୟତା ଭରି ଯାଇଛି, ଜୀବନଟାରେ। ଘରଟା ଶ୍ମଶାନ ପରି ଲାଗୁଛି। ଘରେ ଆମେ ବୁଢ଼ାବୁଢ଼ୀ ଏକାକୀ। କ'ଣ ଆଉ କରିବା?! ଥୁଣ୍ଟା ବରଗଛଟିରେ ଦର ଶୁଖିଲା ପକ୍ବ ପତ୍ର ପରି ଲାଗିରହିଛି ଜୀବନଟା ଯେମିତି। କେତେବେଳେ ପବନର ଧାପ୍ସାରେ ବୃନ୍ତଚ୍ୟୁତ ହୋଇଯିବ ଜାଣେନା!....

ଠିକ୍ ଏହି ସମୟରେ ସକାଳବୁଲା ସହଯାତ୍ରୀ ବନ୍ଧୁ ଶୁଭାଶିଷ କହି ପକାଇଲା, "ଆରେ ଅମ୍ବରୀଷ!... ଏତେ ସକାଳୁ ଆସିଗଲୁଣି! ଆଜିକାଲି ତୁ ବେଶୀ ପଞ୍ଚୁଆଲ୍ ହୋଇଗଲୁଣି ନାହିଁ...।" ପୁଷକାଉଁଳିଆ ପରି କରିଥିବା ମୁହଁଟାକୁ ଦୁଇ ହାତର ପାପୁଲିକୁ ଘଷି ମୁହଁ ଉପରେ ବୁଲାଇ କୃତ୍ରିମ ହସଟାଏ ଫୁଟାଇ ଅମ୍ବରୀଷ କହିଲା, "ନାହିଁ ରେ ସେମିତି କିଛି ନାହିଁ। ଏମିତି ଆଉ...। ସକାଳୁ ଟିକେ ଶୀଘ୍ର ନିଦ ଭାଙ୍ଗି ଯାଏ ତ ଚାଲିଆସେ ଆଉ...।" ପ୍ରାରମ୍ଭିକ ସମ୍ଭାଷଣ ପରେ ପାଦକୁ ପାଦ ମିଳାଇ ଆଗକୁ ଆଗକୁ ଚାଲିଲେ ଦୁଇ ବନ୍ଧୁ।

କେବଳ ପାଦ ସହ ପାଦ ନୁହଁ, ସୁଖ ସହ ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖ ସହ ଦୁଃଖ ମିଶାନ୍ତି ପରସ୍ପର। ଜଣେ ଆଉ ଜଣର ଭଲରେ ମନ୍ଦରେ ଭାଗ ବସାନ୍ତି।

ପୌଷମାସର ପ୍ରବଳ ଶୀତ। ରାସ୍ତାର ଠାଏଁ ଠାଏଁ ସକାଳୁ ସକାଳୁ କାଠଗଣ୍ଡି ଜାଳୁଥାନ୍ତି କିଛି ଲୋକ। ଦୁଇ ବନ୍ଧୁଙ୍କ ଆଜି ଟିକେ ସଅଳ ଭେଟ ହୋଇ ଯାଇଛି। ଏଇ ରାସ୍ତା ହିଁ ତାଙ୍କୁ ସଖ୍ୟ ଦେଇଛି, ସାହଚର୍ଯ୍ୟ ବି। ଏଇ ରାସ୍ତା ହିଁ ତାଙ୍କୁ ଆତ୍ମୀୟ କରାଇଛି ସେମାନଙ୍କ ଜୀବନ ବଞ୍ଚିବାର ସମ୍ବଳ। ବେନି ଜନେ ଏକା ଦଶା। ଯେତେ ଚିକିତ୍ସା ଆଉ ଉପଚାର କଲେ ବି ମଧୁମେହ ନିୟନ୍ତ୍ରଣକୁ ଆସିପାରୁନାହିଁ। ନିୟନ୍ତ୍ରଣକୁ ଆସନ୍ତା ବା କିପରି ଦୁହିଁଙ୍କ ମିଠା କହିଲେ ଜୀବନ! ତେଣୁ ଡାକ୍ତରଙ୍କ ପରାମର୍ଶ କ୍ରମେ ଏଇ ସକାଳ ପାଦଚଲା ଓ ଖାଲି ପେଟରେ କଲରା ଜୁସ୍ ହିଁ ସେମାନଙ୍କ ଚିକିତ୍ସାର ଅନ୍ୟତମ ଉପଚାର ମାନ ହୋଇଛି।

ଆଗରୁ କେଡ଼େ ବଡ଼ ବଡ଼ ରୋଗ ଛୋଟ ଛୋଟ ଚିକିତ୍ସାରେ ଭଲ ହୋଇଯାଉଥିଲା। ଡାକ୍ତରୀ ଚିକିତ୍ସା ପ୍ରାୟ ନ ଥିଲା କହିଲେ ଚଳେ। ଗାଁର କବିରାଜ ଯେଉଁ ଚେରମୂଳି ଔଷଧଟିକେ ଦେଇ ଦେଉଥିଲେ ସବୁ ରୋଗ ଗାୟବ୍। ଅଥଚ ଏବେ ଛୋଟ ଛୋଟ ରୋଗ ମଣିଷର ବଡ଼ ବଡ଼ କ୍ଷତି କରୁଛି। ଦିନ ଥିଲା ଯେଉଁ ରୋଗ ମାରାତ୍ମକ ବୋଲି ଶୁଣାଯାଉଥିଲା, କାଁ ଭାଁ କଦବା କ୍ଵଚିତ୍ କାହାଠାରେ ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁଥିଲା, ଆଜିର ଦିନରେ ସେସବୁ ମୃତ୍ୟୁର ସାଧାରଣ କାରଣ ପାଲଟି ଯାଇଛି। ତା'ଛଡ଼ା ଅଫିସରିଆ ଜୀବନରେ ପରିଶ୍ରମ କହିଲେ ୧୦୦ରୁ ୨୦ପ୍ରତିଶତ କହିଲେ ଚଳେ। ଖାଲି ବସି ବସିକି ଅଫିସ୍ ରେ ଲେଖାଲେଖି କାମ। ନଚେତ୍ ଗାଡ଼ିରେ ବସି ବୁଲି ବୁଲି ସର୍ଭେ କରିବା କାମ। ଏଣୁ ରୋଗର ପ୍ରାଦୁର୍ଭାବ ହେବାଟା ସ୍ବଭାବିକ।

ଦୁଇ ବନ୍ଧୁ ଚାଲିବା କ୍ରମରେ ପରସ୍ପର ଏଇକଥା ଆଲୋଚନା କରୁଥିଲେ ଓ ଆଲୋଚନା କରୁଥିଲେ ବେଳେ ବର୍ତ୍ତମାନର ଖାଦ୍ୟପେୟ ଓ ଚଳଣିକୁ ନେଇ ଉଦ୍ବେଗ ପ୍ରକାଶ କରୁଥିଲେ। କଥା ଛଡ଼ାଇ ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ସେକଥା ତ ଛାଡ଼... ଆଜିକାଲିକା ଖାଦ୍ୟ ପରା ସବୁ ଭେଜାଲ୍। ମାରାତ୍ମକ ହେବନି?! ଖାଲି ମଧୁମେହ କାହିଁକି ଅନେକ ପ୍ରକାରର ଅଜଣା ରୋଗ ସବୁ ଦେଖାଦେଲାଣି। ବିଭିନ୍ନ ରାସାୟନିକ ପଦାର୍ଥ ସିଞ୍ଚନ ହେଉଛି ଫୁଲ ଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ସବୁ ପ୍ରକାରର ଜିନିଷରେ। ଆଉ ଅସଲ କଥା ତ ରୋଗକୁ ଯେଉଁ ଔଷଧପତ୍ର ଦିଆଯାଉଛି ସେସବୁ ବି ଭେଜାଲ୍। ଯେତେବେଳେ ମାଟି, ପାଣି ଓ ପବନ ସବୁଥିରେ ବିଷ ଚରିଗଲାଣି; ମଣିଷ ମାରାତ୍ମକ ରୋଗର ଶିକାର ହେବନି ତ ଆଉ ହେବ କିଏ?" ମୁହଁରେ କୌତୁକିଆ ହସଟାଏ ଖେଳାଇ ଦେଇ ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ତୁ ଠିକ୍ କହିଚୁରେ, ଶୁଭାଶିଷ...। ଏଇ ଆମ ବାସନ୍ତୀ ନାନୀର ସାନ ପୁଅଟାକୁ ଦେଖୁନୁ ଶ୍ଃ ପିଲାଟା କଲେଜ ପିଣ୍ଡା ଚକୁଡ଼ିନି ମୁଣ୍ଡର ବାଳ ଗୁଡ଼ାକ ଷାଠିଏ ବର୍ଷର ବୁଢ଼ା ଭଳି ପାଚି ଗଲାଣି! କ'ଣ କରିବ କହିଲୁ? ଆଜିକାଲିକା ମେଞ୍ଚଡ଼ ଟୋକାଏଁ ତାକୁ ବାପା ବୋଲି ଡାକିଲେଣି।" ହସକୁ ରୋକି ପାରିଲେନି ଆଉ ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ। ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ତୋର ଏଯାଏଁ ଖୋସାମତ କରି କହିବା ଖିଆଲି ଢ଼ଙ୍ଗଟା ଗଲାନି। ବୁଝିଲୁ..." ଅଳ୍ପ ହସିଦେଲେ, ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ।

ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁଙ୍କ କଥାକୁ ଆକୁଣ୍ଠ ସମର୍ଥନ ହସ ହସ ମୁହଁରେ ଦେଲେ। ଆଉ କହିଲେ, "ହଁ, ସେଇଆ ନୁହେଁ ତ ଆଉ କ'ଣ? ଛାଡ଼ ସେସବୁ କଥା। ଆମର ତ ବେଳକାଳ ହୋଇଗଲାଣି। ଆଉ କେତେଦିନ କଳିଯୁଗର ମହାମନ୍ତ୍ର ଜପ କରି କରି ଦିନ କାଟିଦେଲେ ଗଲା...।"

ଏତେ ବେଳକୁ ସେମାନେ କେତେବେଳେ ଯେ ଗାନ୍ଧୀ ମିନାରଠୁ ଚାଲିଆସି ସମଲେଶ୍ଵରୀ ପାନ ଦୋକାନ ପାଖକୁ ଚାଲି ଆସିଲେଣି ସେମାନେ ଜାଣି ନାହାଁନ୍ତି। ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ଆ... ସୁଗର୍ ଫ୍ରି କଫି କପେ ପିଇନେବା ଦୁହେଁ।" ଦୁହେଁ ବସିଗଲେ ବ୍ୟାଞ୍ଚ୍ ଉପରେ। ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ ବଡ଼ ପାଟିଟାଏ କରି ହୁରି ଛାଡ଼ିଲେ, "କୁଆଡ଼େ ଗଲ କିହୋ, ଚନ୍ଦନ ବାବୁ? ଦେଲ ଦେଲ ମୋ ସୁଗର୍ ଫ୍ରି କଫି ଦି କପ୍...।" ଦୋକାନୀ ଚନ୍ଦନ କହିଲେ, "ଦେଉଛି ବାବୁ ଦେଉଛି....।" ଗରମା ଗରମ୍ କଫି ଢୋକେ ପିଉ ପିଉ ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ କହିଲେ, "କିରେ ଆମ ଆମ ଘର ଆଡ଼େ ତୋ'ର କାହିଁ ଦେଖା ନାହିଁ? କ'ଣ କରୁଚୁ କିରେ, ଘରେ ବସି ବସି?!..." ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ କହିଲେ, "କ'ଣ ଆଉ କରିବି? ଏବେ ସକାଳୁ ଗଲେ ଟିକିଏ ଖବରକାଗଜ ପଢ଼ା ଆଉ ତା'ପରେ ଗାଧୁଆପାଧୁଆ ସାରି ଘର ଦିଅଁଙ୍କୁ ପୂଜା ତା'ପରେ ସକାଳ ଜଳଖିଆ। ଆଉ କ'ଣ କରିବି ତା'ପରେ ତ କେତେବେଳେ ନାତିନାତୁଣୀ ଛୁଟିଦିନରେ ଥିଲେ ଟିକେ ଅଙ୍କକଷା ସାଙ୍ଗକୁ ମୌଜମସ୍ତୀ ହୋଇଯାଏ ଆଉ ନଥିଲେ ଖବରକାଗଜ, ପୁରାଣ, ଉପନ୍ୟାସ ଇତ୍ୟାଦି ପଢ଼ିବା କଥା। ଦିନ ଗୋଟାଏ ଖାଇଦେଇ କିଛି ସମୟ ବିଶ୍ରାମ। ତା'ପରେ ପାର୍କ ଆଡ଼େ ଟିକେ ବୁଲାବୁଲି କରିବା କଥା। ପୁଣି ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ନିତ୍ୟକର୍ମ ସାରି ପୂଜାପାଠ। ତା'ପରେ ସମ୍ବାଦ ଦେଖା ଟି.ଭି. ରେ। ନାତିନାତୁଣୀ ସାଙ୍ଗରେ ଟିକେ ହସଖୁସି। ଆଉ ତା'ପରେ ଶୋଇବା ଆଉ...।" ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ବାଃ... ଭାରି ଭଲ। ବେଶ୍ ହସ ଖୁସିରେ ତୋ ଦିନ ଗୁଡ଼ାକ କଟିଯାଉଛିରେ।" ହଠାତ୍ ଚୁପ୍ ରହିଗଲେ, ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ। ମୁହଁଟା କେମିତି କେଜାଣି ଆମ୍ବିଳିଆ ହୋଇଗଲା, ତାଙ୍କର। ଏକାକୀ ରହିବାର ବିଷାଦ ଛାୟା ତାଙ୍କ ମୁହଁକୁ ଢ଼ାଙ୍କି ପକାଇଲା। ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ଆରେ କ'ଣ ହେଲା କିରେ, ଚୁପ୍ ରହି ଗଲୁ?!..." ମୁହଁରେ କୃତ୍ରିମ ହସଟାଏ ଫୁଟାଇ ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ନାହିଁ... ସେମିତି କିଛି ନାହିଁ।" ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁଙ୍କ ପିଠିଟାକୁ ଥାପୁଡ଼ାଇ ଦେଇ ତାତ୍ସଲ୍ୟ କରି କହିଲେ - ତୁ ତ ଆମ ବୁଢ଼ାବୁଢ଼ୀଙ୍କୁ ପୁରା ଭୁଲି ଗଲୁଣିରେ ଆଉ...। ଚାଲ୍... ଆଜି ଆମ ଘର ଆଡ଼େ ବୁଲି ଆସିବୁ।" କଥାଟାକୁ ଏଡେଇ ପାରିଲେନି, ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ। ଯେତେ ଯାହା ହେଲେ ପିଲାଦିନର ସାଙ୍ଗ ପୁଣି ସେ ବି ତ ପ୍ରାୟ ବର୍ଷେ ପାଖାପାଖି ହୋଇଯିବ ଯାଇନାହାନ୍ତି ତାଙ୍କ ଘରକୁ; ଡାକୁଛି ଯେତେବେଳେ ନ ଯିବେ ବା କାହିଁକି ସେ!...

ପ୍ରଥମେ ପ୍ରଥମେ ଟିକେ ଯିବା ପାଇଁ ଟିକେ କୁନ୍ଥୁ କୁନ୍ଥୁ ହେଉଥିଲେ, ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ। କିନ୍ତୁ, ପରେ ବାଧ୍ୟ କଲାରୁ ସେ ତାଙ୍କୁ ଆଉ ମନା କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।

ଅବସର ହେବାର ଚାରିବର୍ଷ ପରେ ଗୋଟିଏ ବଡ଼ ଘରଟେ ତୋଳିଥିଲେ, ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ। ସେତେବେଳର ପ୍ଲାନ୍ ଅନୁଯାୟୀ ଯେମିତି ଯାହା ତୋଳିବା କଥା, ସେମିତି ହିଁ ସେ କରିଥିଲେ। ଘରଟା ଅତ୍ୟାଧୁନିକ ଢାଞ୍ଚାରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ନ କରିଥିଲେ କ'ଣ ହେଲା ଯେମିତି ସେ ତିଆରି କରିଥିଲେ କୌଣସି ରାଜ ଉଆସରୁ ବି କମ୍ ନୁହଁ। ଘର ଆଗକୁ ଛୋଟ ଫୁଲ ବଗିଚାଟେ। ବଗିଚାରେ ନାନା ରକମର ଫୁଲ ଓ ହାଇବ୍ରିଡ୍ ଦଶ ଫୁଟିଆ ଆମ୍ବଗଛଟେ ତା'ର ପାଖକୁ ଝୁଲା ଦୋଳିଟାଏ। ଉପରେ ପୋର୍ଟିକୋ, ବାମ ପଟକୁ ଗାଡ଼ି ରଖିବା ପାଇଁ ଗ୍ୟାରେଜ୍ ଟେ।

ପାଦରୁ ପାରାଗନ୍ ଅଫିସ୍ ଚପଲ ବାହାର କରୁ କରୁ ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ ବଡ଼ ପାଟି ଟାଏ କରି ନିଜ ଧର୍ମପତ୍ନୀଙ୍କୁ କହିଲେ, "କସ୍ତୁରୀ!... କସ୍ତୁରୀ!... ଦେଖିଲ କିଏ ଆସିଛି?" ରୋଷେଇ ଘରୁ ଦୌଡ଼ି ଆସି ଦେଖିଲେ, କସ୍ତୁରୀ ଦେବୀ। ଆଉ କହିଲେ, "ଆରେ ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ... ଆସ... ଆସ... ଭିତରକୁ ଆସ। କ'ଣ ଏତେଦିନ ପରେ ଭାଉଜଙ୍କ କଥା ମନେ ପଡ଼ିଲା। କିହୋ... ଆଗ ତ ଆମ ଘରୁ ବାହାରିବାର ନାହିଁ। ଆଉ ଏବେ ଦେଖା-ଦର୍ଶନ ମିଳୁନି! ଆଁ... କଥା କ'ଣ?" ପାଟିରୁ କଥା ଛଡ଼ାଇ ନେଇ ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ଆରେ ଭାଇ-ଭାଉଜଙ୍କ କଥା କି ଆଉ ମନେ ରଖିବ, କସ୍ତୁରୀ! ବାବୁ ତ ଆମର ଆସିବାକୁ ବି ଏଥର କୁନ୍ଥୁ କୁନ୍ଥୁ ହେଲେଣି।" ହସ ହସ ମୁହଁରେ ଲଜ୍ଜା ପୂର୍ବକ ନମସ୍କାରଟିଏ ପକାଇଲେ ଶୁଭାଶିଷ ବାବୁ, ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁଙ୍କ ଧର୍ମପତ୍ନୀଙ୍କୁ। ଆଉ କହିଲେ, "ନାହିଁ ରେ ଭାଇ, ସେମିତି କହନି। ଏମିତି ଆଉ କାହା ଘରକୁ ଯିବାକୁ କାହିଁ ମନଟା ବଳୁନାହିଁ। ତା'ପରେ ପୁଅ-ବୋହୂବି କଟକଣା କରୁଛନ୍ତି। ଏଇ ମଧୁମେହ ସାଙ୍ଗକୁ ଲୋ ବିପି ଥିବାରୁ କାହା ଘରକୁ ଯିବାକୁ ମନଟା ପଛଘୁଞ୍ଚା ଦେଉଛି।" କସ୍ତୁରୀ ଦେବୀ କହିଲେ, "ହେଉ... ହେଉ... ବସ ସୋଫା ଉପରେ। ମୁଁ ରୋଷେଇ ଘରୁ ବନ୍ଧାକୋବି କଟ୍ ଲେଟ୍ ସହ ସୁଗର୍ ଫ୍ରି ଚା' ଆଣିଦେଉଛି।"

ଡ୍ରଇଂ ରୁମ୍ ର ସୋଫା ଉପରେ ବସିଗଲେ ଦୁଇଜଣ। ଘରଟାକୁ ପୁଙ୍ଖାନୁପୁଙ୍ଖ ଭାବେ ଦେଖୁଥିଲେ, ଶୁଭାଶିଷ। ଆଉ କହିଲେ, "ଆରେ ବାଃ, ଖୁବ୍ ସୁନ୍ଦର ଭାବେ ସଜାଇଛୁ ତ! ପୂର୍ବରୁ ତ ଜାଣିଥିଲି ତୁ ଫୁଲ ପ୍ରିୟ ବୋଲି କିନ୍ତୁ ଏବେ ତୋ ଭିତରେ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟପ୍ରିୟ ଗୁଣଟା କେବେଠୁ ଚେଇଁ ଗଲାଣି। ଡ୍ରଇଂ ରୁମ୍ ର କାନ୍ଥରେ ଲାଗିଥିବା ପେଣ୍ଟିଂଗୁଡ଼ାକୁ ଦେଖି ଜଣେ କଳାପ୍ରିୟ ମଣିଷ ବୋଲି ନିଶ୍ଚୟ ପରିଚୟ ଦେବେ।" ଅଳ୍ପ ହସିଦେଇ ଅମ୍ବରୀଷ ବାବୁ କହିଲେ, "ଆଉ କ'ଣ କରିବୁ ଘରେବସି, ବୁଢ଼ାବୁଢ଼ୀ? ତୁ ତ ଜାଣୁ ଭାଉଜ ମୋ ଠୁ ବେଶୀ କଳାପ୍ରିୟ। ଘର ସଜାଇବା ଗୁଣଟା ତାଙ୍କଠୁ ଶିଖିଗଲିଣି ଆଉ...।" ଦୁହେଁ ମିଶି କିଛି ଖୋଲା ହସ ହସିଲେ।

ଏତିକିବେଳେ କସ୍ତୁରୀ ଦେବୀ ଦୁଇଟି ପ୍ଲେଟ୍ ରେ ବନ୍ଧାକୋବି କଟ୍ ଲେଟ୍ କିଛି, ଚଟଣୀ ଓ ଚିଲ୍ଲି ନେଇ ଟି' ପୟ୍ ଉପରେ ରଖିଲେ। ଦୁଇଟି କାଚ ଗ୍ଲାସ୍ ରେ ପିଉରିଫାଇଡ୍ ମିନେରାଲ୍ ଯୁକ୍ତ ପାଣି ଆଣି ଥୋଇଲେ। ଗରମା ଗରମ୍ ସୁଗର୍ ଫ୍ରି ଚା' ଦୁଇ କପ୍ ଆଣି ମଧ୍ୟ ଧରାଇଦେଲେ। ସାମ୍ନା ସୋଫାରେ ବସି କିଛି ସୌଜନ୍ୟମୂଳକ କଥାବାର୍ତ୍ତାରେ ଭାଗ ନେଲେ।

କ୍ରମଶଃ....

ପଙ୍ଗପାଳ

ଆଧୁନିକ ଯୁଗର ପାରିବାରିକ କାହାଣୀ