ଶୈଶବକୁ ଅତିକ୍ରାନ୍ତ କରିବା ପରେପରେ ପ୍ରତିଟି ଶରୀରକୁ ସ୍ପର୍ଶକରେ ଯୌବନ | ଆଉ ମନରେ ସୃଷ୍ଟିହୁଏ ଅନେକ ସ୍ବପ୍ନ |ସେ ସ୍ବପ୍ନ କେତୋଟି ବ୍ୟକ୍ତିବିଶେଷଙ୍କ ଜୀବନରେ ପାଲୋଟିଯାଏ ମରୁ ମରୀଚିକା ସଦୃଶ | ଠିକ ସେହିପରି ମରୁଭୂମିର ମରୀଚିକା ପଛରେ ଧାଇଁଧାଇଁ ହତାଶହୋଇ ଥକିପଡ଼ିଥିବା ଗୃହିଣୀଟିଏ ରାଧା |

ଏଇଟା ତା ଶାଶୁଘର | ଅନୁଚ୍ଚ ମଥାନତଳେ ଅତି ଛୋଟ ଦୁଇ ବଖରା ଘର | ଚେନାଏ ଦୁଆର ହିଁ ତା’ର ଇହକାଳ ଦେବତାର ସମ୍ବଳ | ଶାଶୁ, ଶ୍ୱଶୁର, ଦିଅର କିମ୍ବା ନଣଦ ବୋଲି ପୃଥିବୀରେ ତା’ର କେହିନାହାନ୍ତି | ଅଗଣାର ଆମ୍ବଗଛ ଶାଖାରେ କାଉ କା’ ନକରିବା ପୂର୍ବରୁ ଘରଛାଡି ଚାଲିଯାଏ ସନିଆ ବଜାରକୁ | ମାଲିକ ଘରର କାମ ; ଠିକ ସମୟରେ ନପହଞ୍ଚିଲେ ଦି ପଦ ଶୁଣିବାକୁ ପଡିବ | ସନିଆ ଏଥିପାଇଁ ଭାରି ସଜାଗ | ସଞ୍ଜନଇଁ ଆସେ | ଅନ୍ଧକାର ମାଡିଆସେ ପୃଥିବୀ ବକ୍ଷକୁ ଆକାଶ ତରକାରେ ଭରିଯାଏ | ସନିଆ ଫେରେ ବନ୍ଧହୁଡ଼ା ଦେଇ ତା’ ଘରକୁ | ଅଧା ଆଉଜା କବାଟ କଣରୁ ଚାହିଁବସିଥାଏ ସନିଆର ରାସ୍ତାକୁ ରାଧା | ରାଧା ତନ୍ବି, ରୁପସୀ, ଗୁଣବତୀ, ପତିବ୍ରତା ସକଳ ଗୁଣର ସମ୍ଭାର | କିନ୍ତୁ ଜୀବନ ତାର ରଙ୍ଗହୀନ | ନିଥର ମରୁଭୂମି ସଦୃଶ | ବାଡ଼ି କେନାସରୀ, ସଜନା ଶାଗର ସଂସାର ତାର | ରାଜରାଣୀ ହେବାର ସ୍ବପ୍ନ ତାର ନଥିଲା କି କୁବେରର ରତ୍ନ ଭଣ୍ଡାର ତାର ଦରକାର ନଥିଲା | କିନ୍ତୁ ଭଗବାନଙ୍କର କଣ ଇଚ୍ଛା କେଜାଣି, ମନୁଷ୍ୟର ଅତିକମରେ ଯାହା ଦରକାର ସେଥିରୁ ମଧ୍ୟ ସେ ବଞ୍ଚିତ ଥିଲା |

ଆସନ୍ତାକାଲି ରଜପର୍ବ | ଓଡିଶାର ବଡ଼ପର୍ବ | ଦାଣ୍ଡଦୁଆରୁ ଶୁଭିଲା ଚୁଡ଼ିବାଲାର ସେହି ଡାକରା “ଚୁଡ଼ି ନେବ ଚୁଡ଼ି” ! “ଚୁଡ଼ି ନେବ ଚୁଡ଼ି” | ବଉଳଗଛ ମୂଳୁ ଯେଉଁଠି ଆଇସକ୍ରିମ ଵାଲା ଅପେକ୍ଷାକରେ ସ୍କୁଲ ପିଲାଙ୍କୁ, ପୁଣି ଫେରିବାଲା ଆସେ | ମୁଢିଵାଲା ଚୁଡ଼ିବାଲାର ଘାଟ | ପଡିଶା ଘର ଝିଅବୋହୁ ବାହାରି ଆସନ୍ତି ଚୁଡ଼ିବାଲା ପାଖକୁ | ରଙ୍ଗବେରଙ୍ଗର ଚୁଡ଼ି | ରାଧାମଧ୍ୟ ଚୁଡ଼ିଵାଲାର ଡାକରା ଶୁଣେ | ମନରେ ମନରେ ଭାବେ ଯଦି ଟଙ୍କା ଥାଆନ୍ତା ତେବେ ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗର ଚୁଡ଼ି କିଣାନ୍ତା | ଏହିପରି କେତେଥର ଚିନ୍ତାକରିଛି | ଚୁଡ଼ିବାଲା ଆସେ ପୁଣି ଫେରିଯାଏ ; ପଇସାର ଅଭାବ | ସ୍ୱାମୀ ତାର ଯାହା ରୋଜଗାର କରେ ପ୍ରତିଦିନ ଖାଇବା ତଥା ଘର ଖର୍ଚ୍ଚରେ ଶେଷହୁଏ | ଯେଉଁ ଦି ପଇସା ଅମୁହାଁ କୁଣ୍ଡିରେ ରହେ ସେ ଯାନିଯାତରା, ପୁନେଇଁ ପର୍ବାଣୀର ଖର୍ଚ୍ଚଚଳେ | ପୁଣି ବର୍ଷରେ ଦୁଇଖଣ୍ଡ ଶାଢ଼ୀ ଆଉ ସନିଆର ଦୁଇଖଣ୍ଡ ଗାମୁଛା ପାଇଁ ନିଅଣ୍ଟ |

କଇଁ ଆଜି ଆସିନାହିଁ | ଏକୁଟିଆ ରାଧା କବାଟ କଣରେ |ଭଙ୍ଗା ଲଣ୍ଠନଟା କମେଇ ଦେଇ ରାଧା ପୁଣି ଭାବନା ରାଜ୍ୟକୁ ଚାଲିଗଲା | ସେଦିନର କଥା ଯେତେବେଳେ ତା ପିଲାବେଳର ସାଙ୍ଗ ପବନା ପ୍ରଥମେ ତା କାନତଳେ କହିଥିଲା ଅକୁହା କଥା | ସେତେବେଳେ ଯଦିଓ ସେ ସରମୀଯାଇଥିଲା, ଲାଜରେ ମିଛରେ ମଧ୍ୟ ରାଗିଯାଇଥିଲା ତା ଉପରେ | ଘରକୁ ଆସି ଏକୁଟିଆ ବସି ଭାବିଥିଲା | ଏଇ ପବନା କେବେ ତ ଏକଥା କହେନି | ଏବେ କାହିଁକି କହିଲା…? ନିଜ ମନରେ ଭାବିଲା, ରାଧା ପ୍ରାୟ ଏଇଟା ଯୌବନ ବୟସ କହନ୍ତି | ଏଇ ବୟସ ବସନ୍ତର ହିଲ୍ଲୋଳରେ ସୃଷ୍ଟି, ଫୁଲର ସକାଳ ଆଉ ଫୁଲସଞ୍ଜ ଏ ବୟସର ଅମାବାସ୍ୟାରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଆସେ ଜ୍ୟୋତ୍ସ୍ନାର ମହ୍ଲାର ଭିତରେ ମନ ଖୋଜେ ନିହାତି ଆଉ ଗୋଟିଏ ମନ, ଝରଣାର ଗତି ହୁଏ କ୍ଷିପ୍ର ଇପ୍ସିତ ସାଗର ପାଇଁ | ତା ପରଠାରୁ ତା ମନଟା କାହିଁକି ଗୋଟିଏ ରାଜକୁମାରକୁ ଅନ୍ୱେଷଣ କରିଚାଲିଥାଏ | ହଠାତ ବାପା, ମାଆ ପରେପରେ ଆରପାରିକୁ ଚାଲିଗଲେ | ନିହାତି ଅନାଥଟାଏ ହୋଇଗଲା ସେ | ମନର ସମସ୍ତ କଳ୍ପନା ଜଳ୍ପନାରେ ଯବନିକା ପଡିଲା | ଦିଓଳି ଦିମୁଠା ଖାଦ୍ୟର ଅନୁସନ୍ଧାନ ଥିଲା ତାର ସେ ସମୟର ଇତିହାସ | ଅନାଗତ ଅତିଥି ସନିଆ ମଥାରେ ସିନ୍ଦୁର ଆଉ ହାତରେ ଦିପଟ ଚୁଡ଼ିଦେଇ ଘରଣୀ କରି ଆଣିବା ଦିନରୁ ଅତୀତଟା ଭୁଲିଯାଇଥିଲା ରାଧା |

ରାତି ଅନେକ ହେଲାଣି | ସନିଆ ଆସିବାର ବେଳ ଚାଲିଗଲାଣି କେବେଠୁ | ରାଧା ଭାବୁଛି ପ୍ରାୟ ଆସନ୍ତାକାଲିର କିଛି କାମ ବଢ଼େଇଦେଇ ସନିଆ ଡେରିରେ ଫେରୁଛି | ପୁଣି ପାପ ଆଶା ତାଙ୍କର କ’ଣ କିଛି ହୋଇନାଇଁ ତ ! କବାଟ କଣରୁ ରାଧା ଦେଖୁଛି | ବନ୍ଧହୁଡ଼ା ସେପଟେ ଲହୁଣୀ ବେଡା ପାଖରେ ଆଲୁଅଟିଏ , ଧିରେଧିରେ ଗାଆଁ ଆଡକୁ ପାଖେଇ ଆସୁଛି | ପ୍ରାୟ ସନିଆ ଆସୁଛି | ଆଶା ଆଉ ଉତ୍କଣ୍ଠାରେ ମନ ଚଞ୍ଚଳ ହୋଇଉଠିଲା ରାଧାର | ଆଲୋକଟି କ୍ରମଶଃ ତା ଘର ଆଡକୁ ପାଖେଇ ଆସୁଛି |ରାଧା ଉଠି ଛିଡା ହେଲା |ସେ ନିଃସନ୍ଦେହ ସନିଆ ଆସିଲାଣି, ପାଣି ନୋଟିଆଟି ଧରି ବାହାରକୁ ଆସିଲା | ଚମକି ପଡିଲା,ଏଁ ଦୁଆରେ ତାର ସନିଆ ମାଲିକ ମହାପାତ୍ର ବାବୁ ନିଜ ସାଙ୍ଗରେ ଜଣେ ଲୋକ ନେଇ ଆସିଛନ୍ତି |ରାଧା ମହାପାତ୍ର ବାବୁଙ୍କୁ ଆଗରୁ ଚିହ୍ନିଛି | ଓଗଳି ହେବା ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ସନିଆ ନଆସିବାର କାରଣ ପଚାରିଲା ରାଧା ! ମହାପାତ୍ର ବାବୁ କିଛି ସମୟ ନିରବ ରହିଲେ | ପୁଣି ରାଧାର ସେଇ ପ୍ରଶ୍ନ ! ଡରିଗଲାଣି ରାଧା, ସନିଆର କିଛି ହୋଇଯାଇନି ତ | ଆନ୍ଦୋଳିତ କରୁଛି ରାଧାର ମନଟା |ସାରା ସାହିଟା ଶୋଇଗଲାଣି କେତେବେଳୁ |ସନିଆ ଏଯାଏଁ ଆସିନି ; ଆସିଛନ୍ତି ମହାପାତ୍ର ବାବୁ | କରଣ କଣ ? ତାର ଜୀବନ ସର୍ବସ୍ବ ସନିଆ | ସନିଆ ରୂପଟା ମନ ମଧ୍ୟକୁ ଚାଲିଆସିଲା | ସେ ତାର ମନ ମନ୍ଦିରର ଆରାଧ୍ୟ ଦେବତା | ଜିଜ୍ଞାସୁ ରାଧିକା! ପୁନର୍ବାର ପ୍ରଶ୍ନ କଲା | ଖୁବ ଉତ୍କଣ୍ଠା ସହିତ ଛଳଛଳ ଆଖିରେ | ମହାପାତ୍ର ବାବୁ କହିଲେ, ମାଆ ରାଧା ମୋ ସାଙ୍ଗରେ ଆ ! ସନିଆକୁ ସାପ ଛୁଇଁଦେଲା ! ସେ ଆଉ ନାହିଁ |ଆକାଶଟା ହଠାତ ରାଧା ମୁଣ୍ଡରେ ଛିଣ୍ଡିପଡିଲା | ମୁଣ୍ଡଟା ଜୋରରେ ଘୁରିଲା, ପୃଥିବୀଟା ପାଦତଳୁ ଖୁବ ଦୂରକୁ ଚାଲିଗଲା | ମହାପାତ୍ର ବାବୁ ଲେଉଟାଣି ରାସ୍ତା ଧରିଲେ | ପାଣି ନୋଟାଟା କେତେବେଳୁ ହାତରୁ ପଡ଼ିଗଲାଣି ରାଧାର |

ଅଧା ଆଉଜା କବାଟ ଅନୁଚ୍ଚ ମଥାନରେ ପୋଇଡୋଙ୍କ, ରହିଗଲା ସନିଆର ଅଭୁଲା ସ୍ମୃତି | ସମୁଦ୍ରଟା ଏତେବଡ କୂଳ କିନାରା ହଜି ଯାଇଛି ଆଜି ରାଧାପାଇଁ | ଆସନ୍ତାକାଲି ରଜପର୍ବ | ସବୁଦିନ ପାଇଁ ରହିଗଲା ତାର ଅତିପ୍ରିୟ ପାଣିକାଚ | ଯାହାକି ଆଉ କେବେ ଲାଗିବନି ରାଧାର ହାତରେ | ରାଧାର ପାଦ ଦିଓଟି ମହାପାତ୍ର ବାବୁଙ୍କ ପାଦ ଅନୁସରଣ କଲା ଖୁବ କ୍ଷିପ୍ରଗତିରେ |

ସେହିଦିନୁ ଆଉ ସେ ଗାଆଁକୁ ଫେରିନି | ପେଡ଼ିରେ ସାଇତା ହୋଇ ରହିଗଲା ତାର ସେହି ଅଲୋଡ଼ା ଦିପଟ ପାଣିକାଚ | ନିହାତି ଅଲୋଡ଼ା ହୋଇ |

ସମାପ୍ତ

ବ୍ରଜସୁନ୍ଦର ସେଠୀ

ପାଣିକାଚ

ଗଳ୍ପ