ଖାଦ୍ୟ ଏକ ପଦାର୍ଥ ଯାହା ଜୀବର ପୋଷଣ ନିମନ୍ତେ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଏ । ସାଧାରଣତଃ ଏହା ଉଦ୍ଭିଦ ବା ପ୍ରାଣୀ ଉତ୍ସରୁ ନିଆଯାଏ ଯେଉଁଥିରେ ଶ୍ୱେତସାର, ପୁଷ୍ଟିସାର, ଚର୍ବି, ଜୀବସାର ଓ ଲବଣ ଜାତୀୟ ପଦାର୍ଥ ଥାଏ । ଏହି ପଦାର୍ଥ ସମୂହ ଖାଇବା ବା ପିଇବା ପରେ ଶରୀରରେ ଥିବା ଜୀବକୋଷଦ୍ୱାରା ପରିପାକ ହୋଇ ଶକ୍ତି, ବିକାଶ ଓ ବୃଦ୍ଧି ଜାତ ହୁଏ ।

ଓଡ଼ିଆମାନେ ବିଶେଷକରି ହେଉଛନ୍ତି ଅଧିକ ଖାଦ୍ୟପ୍ରେମୀ । ଭଳିକି ଭଳି ରୋଷେଇ କରି ପରିବାର ଲୋକଙ୍କୁ ପରଷିବା ପାଇଁ ଓଡ଼ିଆଣୀଟିଏ ବେଶ୍ ପସନ୍ଦ କରନ୍ତି । ଓଡ଼ିଶାରେ ଏମିତି ଅନେକ ପାରମ୍ପରିକ ଖାଦ୍ୟ ରହିଛି, ଯାହା ବର୍ଷ ବର୍ଷ ଧରି ଓଡ଼ିଆଙ୍କ ଖାଦ୍ୟ ଥାଳିରେ ସ୍ଥାନ ପାଇଛି । ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ପ୍ରସ୍ତୁତି ପ୍ରଣାଳୀ ପାଇଁ ଓଡ଼ିଆ ଖାଦ୍ୟ ଦେଶ ବିଦେଶରେ ବେଶ୍ ପରିଚିତ ।

ଓଡ଼ିଆ ଖାଦ୍ୟ ଓଡ଼ିଶାରେ ରନ୍ଧା ଓ ଖିଆଯାଉଥିବା ଖାଦ୍ୟକୁ ବୁଝାଇଥାଏ । ସ୍ଥାନ ଅନୁସାରେ ଖାଦ୍ୟ ତିଆରିରେ ପରିବର୍ତ୍ତନ ମଧ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଥାଏ ।

ଆମେ ଆମ ପ୍ରତିଦିନ ଜୀବନରେ ରେ ମସଲାଯୁକ୍ତ ବିନା ଖାଇବା ଖାଇପାରୁ ନାହାଁନ୍ତି ଯାହା ଫଳରେ ଆମକୁ ଛୋଟ ବେଳୁ କିଛି ନା କିଛି ରୋଗ ମାଡ଼ିବସୁଛି।

ମସଲାଯୁକ୍ତ ଖାଇବା ନ ହେଲେ ପାଟିକୁ ଖାଇବା ଯାଉନି। ଆମେ ମସଲାଯୁକ୍ତ ଖାଇବା ସହ ଏତେ ନିବିଡ ଯେ ଆମ ନିଜ ଦେହ ଖରାପ୍ ର କାରଣ ନିଜେ ସାଜନ୍ତି।

ମସଲାଯୁକ୍ତ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବାକୁ ସ୍ୱାଦିଷ୍ଟ ଲାଗିଥାଏ ମାତ୍ର ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ପାଇଁ ଖୁବ୍ ହାନୀକାରକ।

ରାଗ, ମସଲା ବା ଚଟ୍‌ପଟି ଖାଦ୍ୟ ଦେଖିବା ମାତ୍ରେ ପାଟିରୁ ଲାଳ ବହିଯାଏ। ଭାରତରେ ଅନେକ ଲୋକ ଏପରି ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବାକୁ ପସନ୍ଦ କରିଥାନ୍ତି।

ଖାଦ୍ୟକୁ ସ୍ୱାଦଯୁକ୍ତା କରିବା ପାଇଁ ଆମେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ମସଲାର ବ୍ୟବହାର କରିଥାଉ l ଭାରତୀୟ ମାନଙ୍କର ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତି ବିନା ମସଲାରେ ହୋଇ ନଥାଏ l ଭାରତର ପ୍ରାୟ ସମସ୍ତ ରାଜ୍ୟରେ ଅଲଗା ଅଲଗା ପ୍ରକାରର ମସଲାରେ ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଯାଏ l କଣ ଆପଣ ଜାଣନ୍ତି କି ?ମସଲା ଯୁକ୍ତ ଭୋଜନ ପେଟର ଅଧିକାଂଶ ସମସ୍ୟାର କାରଣ ହୋଇଥାଏ l ଏହି ସମସ୍ୟା ପଛର ମୁଖ୍ୟ କାରଣ ହେଲା ମସଲାରେ ଥିବା ଅମ୍ଳ ଯୁକ୍ତ ସାମଗ୍ରୀ l ମସଲାରୁ ଅନେକ ପ୍ରକାରର ଭିଟାମିନ ଓ ପୋଷକତତ୍ୱ ମିଳିଥାଏ ,କିନ୍ତୁ ଅଧିକ ମାତ୍ରାରେ ଆଜିକାଲିର ମସଲାରେ ରଙ୍ଗ ଓ ରାସାୟନିକ ପଦାର୍ଥ ମିଶା ଯାଉଛି ଯାହା ଆମ ଶରୀର ପାଇଁ କ୍ଷତି କାରକ l

ସାଧାରଣତଃ ଲୋକେ ବାହାର ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବାକୁ ବେଶି ପସନ୍ଦ କରିଥାଆନ୍ତି । ଚାଇନିଜ୍ ହେଉ କିମ୍ବା ସାଉଥ୍-ଇଣ୍ଡିଆନ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ମସଲାଯୁକ୍ତ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବାକୁ ବେଶି ଭଲ ଲାଗେ । ଆଜିକାଲିର ଜୀବନଶୈଳୀରେ ଛୋଟ ପିଲାଙ୍କ ଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ବୟସ୍କଙ୍କ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତେ ମସଲାଯୁକ୍ତ ଖାଦ୍ୟକୁ ଭଲ ପାଆନ୍ତି।

ଓଡ଼ିଆମାନେ ବିଶେଷକରି ହେଉଛନ୍ତି ଅଧିକ ଖାଦ୍ୟପ୍ରେମୀ । ଭଳିକି ଭଳି ରୋଷେଇ କରି ପରିବାର ଲୋକଙ୍କୁ ପରଷିବା ପାଇଁ ଓଡ଼ିଆଣୀଟିଏ ବେଶ୍ ପସନ୍ଦ କରନ୍ତି । ଓଡ଼ିଶାରେ ଏମିତି ଅନେକ ପାରମ୍ପରିକ ଖାଦ୍ୟ ରହିଛି, ଯାହା ବର୍ଷ ବର୍ଷ ଧରି ଓଡ଼ିଆଙ୍କ ଖାଦ୍ୟ ଥାଳିରେ ସ୍ଥାନ ପାଇଛି । ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ପ୍ରସ୍ତୁତି ପ୍ରଣାଳୀ ପାଇଁ ଓଡ଼ିଆ ଖାଦ୍ୟ ଦେଶ ବିଦେଶରେ ବେଶ୍ ପରିଚିତ ।

ପାରମ୍ପରିକ ଓଡ଼ିଆ ରାନ୍ଧଣା-ଚିଙ୍ଗୁଡ଼ି ମହୁର

ଶାକାହାରୀ ହୁଅନ୍ତୁ ବା ମାଂସାହାରୀ, ସଭିଙ୍କୁ ପସନ୍ଦ ଚିଙ୍କୁଡ଼ି ମହୂର । କେହି କେହି ପୋଇ ସହିତ ବି ଚିଙ୍ଗୁଡ଼ି ମହୂର ରାନ୍ଧିଥାନ୍ତି । ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ପନିପରିବା, ମସଲା ଓ ଚିଙ୍ଗୁଡ଼ି ପକାଇ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉଥିବା ଏହି ମହୁର ପାଟିକୁ ଯେତିକି ସୁଆଦିଆ, ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ପାଇଁ ସେତିକି ହିତକର । କାରଣ ସବୁପ୍ରକାର ପନିପରିବା ମିଶାଇ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉଥିବାରୁ ଏହା ପୃଷ୍ଟିସାରରେ ଭରପୂର ରହିଛି ।

ଭାରି ସୁଆଦିଆ-ଚୁନାମାଛ ପତ୍ରପୋଡ଼ା

ପତ୍ର ପୋଡ଼ା ମାଛ ନାଁ ଶୁଣିଲେ ପାଟିରେ ଲାଳ ଆସିଯାଏ । ପଖାଳ ହେଉ ବା ଗରମ ସବୁଥିରେ ଏହା ଖାଇବାକୁ ଭଲ ଲାଗେ । ଚୁନା ମାଛରେ ହଳଦୀ ଗୁଣ୍ଡ, ଲୁଣ, ଲେମ୍ବୁ ରସ, ବଟା ସୋରିଷ, ଦହି, ସୋରିଷ ତେଲ, ବଟା ରସୁଣ ପକାଇ କଖାରୁ ପତ୍ର ଓ ପୋଇ ପତ୍ରରେ ବାନ୍ଧି ଚୁଲିରେ ପୋଡ଼ାଯାଏ । କମ୍ ତେଲ ବ୍ୟବହାର କରି ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଯାଉଥିବାରୁ ଏହା ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ପକ୍ଷେ ବେଶ୍ ହିତକର ।

ଘରେ ଘରେ ପରିଚିତ-ମୁଢ଼ି ଘାଣ୍ଟ

ରୋହି କିମ୍ବା ଭାକୁର ମାଛର ମୁଣ୍ଡ ବ୍ୟବହାର କରି ମୁଢ଼ି ଘାଣ୍ଟ ରନ୍ଧାଯାଏ । ବୁଟ ଡାଲି, ମସୁର ଡାଲି, ପିଆଜ, ଆଳୁ, କଖାରୁ, ଟମାଟୋ, ଅଦା, ରସୁଣ, ସୋରିଷ ତେଲ, ସୋରିଷ, ଜିରା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମସଲା ଓ ପନିପରିବାରେ ମାଛ ମୁଣ୍ଡ ଓ ମାଛ ପକାଇ ଏହି ପାରମ୍ପରିକ ତରକାରୀ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଯାଏ ।

ମାଟି ହାଣ୍ଡି ମାଂସ

ମାଟି ପାତ୍ରରେ ରନ୍ଧାଯାଉଥିବା ଖାଦ୍ୟର ସ୍ୱାଦ ଓ ବାସ୍ନା ଅଲଗା ପ୍ରକାରର । ତେଣୁ ଏବେ ବି ଲୋକେ ମାଟି ହାଣ୍ଡିରେ ମଟନ୍ ରାନ୍ଧୁଥିବା ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁଛି । ମାଟି ହାଣ୍ଡିରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଯାଏ ମଟନ ସିଝାଯିବା ଫଳରେ ଏହାର ସ୍ୱାଦ ଅନେକ ଗୁଣା ବଢ଼ିଯାଏ । ମଟନ୍‌, ଆଳୁ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ମସଲା ପକାଇ କଷା ଯାଇ ଏହି ସୁଆଦିଆ ରାନ୍ଧଣା ରନ୍ଧାଯାଏ । ଓଡ଼ିଶାର ଲୋକେ ଏହି ରେସିପି ଅଧିକ ପସନ୍ଦ କରନ୍ତି ।

ଦେହକୁ ହିତ-କାଞ୍ଜି

ଦକ୍ଷିଣ ଓଡ଼ିଶାର ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କାଞ୍ଜି ଏକ ପ୍ରିୟ ଖାଦ୍ୟ । ବାସୀ ତୋରାଣୀ କିମ୍ବା ଦହି, ଭାତ, କଞ୍ଚା ଅମୃତ ଭଣ୍ଡା, କଖାରୁ, ମୂଳା, ଭେଣ୍ଡି, ସଜନା ଛୁଇଁ, ରସୁଣ, ପଞ୍ଚ ଫୁଟଣ, ଭୃସଙ୍ଗ ପତ୍ର, ଶୁଖିଲା ଲଙ୍କା, ଆମ୍ବୁଲ ଆଦି ବ୍ୟବହାର କରି କାଞ୍ଜି ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଯାଏ । ବାସୀ ତୋରାଣୀ ଓ ଦହି ବ୍ୟବହାର କରାଯାଉଥିବାରୁ ଏହାର ସ୍ୱାଦ ହାଲୁକା ଆମ୍ବିଳା ହୋଇଥାଏ ।

ସ୍ୱାଦିଷ୍ଟ-ଓଉ ବେସର

ଓଉ, ବଟା ସୋରିଷ, ବଟା କଞ୍ଚାଲଙ୍କା ଭୃସଙ୍ଗ ପତ୍ର, ଲୁଣ ଓ ହଳଦୀ ପକାଇ ଓଉ ବେସର ରନ୍ଧାଯାଏ । ଏହି ବେସର ଖାଇବାକୁ ବେଶ୍ ସ୍ୱାଦିଷ୍ଟ ହୋଇଥିବାବେଳେ ବିଶେଷ କରି ଅରୁଆ ଭାତ, ଡାଲମା ସହିତ ଓଉ ବେସର ଖାଇବାର ମଜାକୁ ଦୁଇଗୁଣା କରିଦିଏ । ଓଉରେ ଅନେକ ଔଷଧୀୟ ଗୁଣ ରହିଛି । ଯାହା ମେଟାବଲିଜମ ବଢ଼ାଇବା ସହ ଚିନ୍ତା, ଅବସାଦରୁ ମୁକ୍ତି ଓ ଦୃଷ୍ଟି ଶକ୍ତି ବଢ଼ାଇବା ଭଳି କାମ କରେ ।

ବେସର ଦିଆ-ଛତୁ ରାଇ

ଛତୁ ରାଇ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବା ପାଇଁ ଛତୁ, ଆଳୁ, ପିଆଜ, ରସୁଣ, ଲଙ୍କା, ଲୁଣ, ଜିରାଗୁଣ୍ଡ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମସଲା ସହିତ ବଟା ସୋରିଷ ହେଉଛି ମୁଖ୍ୟ ଉପାଦାନ । ପଖାଳ ହେଉ ବା ଗରମ ଭାତ ସବୁଥିରେ ଖାଇବାକୁ ଭଲ ଲାଗେ ଛତୁ ରାଇ । ଛତୁରେ ପ୍ରଚୁର ମାତ୍ରାରେ ପ୍ରୋଟିନ, ଫାଇବର, ଆଣ୍ଟିଅକ୍ସିଡାଣ୍ଟ ଓ ଲୋ-କ୍ୟାଲୋରୀ ରହିଛି ।

ଓଡ଼ିଆଙ୍କ ପ୍ରିୟ-ଖେଚେଡ଼ୀ

ଅରୁଆ ଚାଉଳରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଡାଲି ଓ ପନିପରିବା ପକାଇ ଖେଚେଡ଼ୀ ତିଆରି କରାଯାଏ । କେହି କେହି ଏହାକୁ ଚିନି, ନଡ଼ିଆ, ବିଟ୍‌, ଗାଜର ପକାଇ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରୁଥିବାବେଳେ ଆଉ କେହି ଏଥିରେ ସବୁ ପ୍ରକାରର ପନିପରିବା ପକାଇ ତିଆରି କରନ୍ତି । ଆପଣ ଯେମିତି ବି ଖେଚେଡୀ କରନ୍ତୁ ନା କାହିିଁକି ସବୁର ସ୍ୱାଦ କିନ୍ତୁ ପୂରା ନିଆରା ।

ପଖାଳର ସାଙ୍ଗ-ଶାଗ ବଡ଼ି ଭଜା

ଶାଗ ସହିତ ବଡ଼ି ଭଜାର ସ୍ୱାଦ ବି କିଛି କମ୍ ନୁହେଁ । କୋଶଳା ଶାଗ, ବଡ଼ି, ସୋରିଷ ତେଲ, ଫୁଟଣ, ଶୁଖିଲା ଲଙ୍କା, ଲୁଣ ଭଳି ସାମଗ୍ରୀ ବ୍ୟବହାର କରି ଏହି ସ୍ୱାଦିଷ୍ଟ ଶାଗ ବଡ଼ି ଭଜା ପସ୍ତୁତ କରାଯାଏ । ଖରାଦିନେ ପଖାଳ ସହିତ ଶାଗ ବଡ଼ି ଭଜାର ଯୋଡ଼ି ବେଶ୍ ଜମିଥାଏ ।

କୁରୁମୁରିଆ-କଖାରୁ ଫୁଲ ଭଜା

ଓଡ଼ିଶାର ପୂର୍ବାଞ୍ଚଳର ଲୋକେ କଖାରୁ ଫୁଲ ଭଜା ଖାଇବାକୁ ଅଧିକ ପସନ୍ଦ କରନ୍ତି । ଚାଉଳ ଗୁଣ୍ଡରେ ଲଙ୍କାଗୁଣ୍ଡ, ଲୁଣ, ଜିରାଗୁଣ୍ଡ ମିଶାଇ କଖାରୁ ଫୁଲ ବୁଡ଼ାଇ ଏହାକୁ ଫ୍ରାଏ କରାଯାଏ । ଏହି କ୍ରିସ୍‌ପୀ କଖାରୁ ଫୁଲ ଭଜା ସବୁ ଓଡ଼ିଆଙ୍କ ଖାଦ୍ୟ ଥାଳିରେ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ । ଏହାକୁ କେହି କେହି ସନ୍ଧ୍ୟା ସ୍ନାକସ୍ ଭାବେ ଚା’ ସହିତ ବି ଖାଇଥାନ୍ତି ।

ଆପଣମାନେ ବି ଯଦି ଖାଦ୍ୟପ୍ରେମୀ ଓ ଓଡ଼ିଆ ଖାଦ୍ୟକୁ ନେଇ ଯଦି କିଛି ପରୀକ୍ଷାନୀରିକ୍ଷା କରିବାକୁ ପସନ୍ଦ କରନ୍ତି, ତେବେ ଆମ ସହ ଶେୟାର କରନ୍ତୁ । ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ ଆମକୁ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବାକୁ ଅଧିକ ଉତ୍ସାହିତ କରିବ ।

ଯେକୌଣସି ଅଞ୍ଚଳର ଲୋକଙ୍କର ଦୈନନ୍ଦିନ ଖାଦ୍ୟ ହିଁ ସେହି ଅଞ୍ଚଳର ଖାଦ୍ୟସଂସ୍କୃତିକୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଥାଏ ଏବଂ ଏହି ଖାଦ୍ୟ ସଂସ୍କୃତି ସେହି ଅଞ୍ଚଳର ଅର୍ଥନୀତିର ଏକ ପରିମାପକ ହୋଇଥାଏ। ଓଡ଼ିଶାରେ ବିଭିନ୍ନ ଅଞ୍ଚଳରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଖାଦ୍ୟଶସ୍ୟ ଉତ୍ପାଦିତ ହୁଏ । ସେହିସବୁ ଖାଦ୍ୟଶସ୍ୟର ଉତ୍ପାଦନ ସମୟକୁ ନେଇ ଅନେକ ପର୍ବପର୍ବାଣୀ ମଧ୍ୟ ପାଳନ କରାଯାଏ । ଏହି ପର୍ବପର୍ବାଣୀ ମାନଙ୍କରେ ଭଳିକି ଭଳି ଖାଦ୍ୟପେୟ ଓଡ଼ିଆ ଘରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୁଏ । ସେଥିପାଇଁ କୁହାଯାଏ “ବାରମାସେ ତେର ଯାତ” । ଆମର ଦୈନନ୍ଦିନ ଜୀବନକୁ ଆନନ୍ଦମୟ କରିବାରେ ଏବଂ ଉତ୍ସବମୁଖର କରିବାରେ ଖାଦ୍ୟପେୟର ଏକ ଗୁରୁତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଭୂମିକ ଥାଏ ।

ଅନ୍ନ ବିହୁନେ ହଂସ ହାନି ଯୋଗ ସାଧିବି କାହା ଘେନି।” ଏହି ଓଡ଼ିଶାରେ ବହୁଳ ଭାବେ କଥିତ ଏହି ବାକ୍ୟଟି ମାନବ ଜୀବନରେ ଖାଦ୍ୟର ଗୁରୁତ୍ୱ ଦର୍ଶାଇଥାଏ। ଶରୀର ମନ୍ଦିରରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦିନ ଚାରି ଧୂପ ଭୋଗ ନଲାଗିଲେ ମନ୍ଦିରର ଅଧିଷ୍ଠାତା ଧୀରେ ଧୀରେ ତା’ର ଚଳିତ ଶକ୍ତି ହରାଇ ବସେ। ନୈବେଦ୍ୟ ଠିକ୍ ସମୟରେ ଆଉ ଠିକ୍ ପରିମାଣରେ ନ ଲଗାଇଲେ ଶରୀର ମଧ୍ୟସ୍ଥ ମନକୁ ଶାନ୍ତି ମିଳିପାରେନି। ଆମର ଖାଦ୍ୟ ଆମର ଜଳବାୟୁ, ଭୌଗୋଳିକ ଅବସ୍ଥିତ ଓ କୃଷି ଉତ୍ପାଦନ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ।

ଓଡି଼ଶାର ଉପକୂଳ ଅଞ୍ଚଳ ଅନେକ ନଦୀ ଅବବାହିକା ଓ କିଛି ପାହାଡ଼ିଆ ଅଞ୍ଚଳକୁ ନେଇ ଗଠିତ। ମୋଟାମୋଟି ଭାବେ ବିଚାର କରି କୁହାଯାଇପାରିବ ଯେ ଉପକୂଳ ଅଞ୍ଚଳର କୃଷି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉନ୍ନତମାନର। ଉତ୍କଳୀୟ କୃଷକ ନାନାଦି ପ୍ରକାରର ଖାଦ୍ୟ ଶସ୍ୟ, ପନିପରିବା, ଡ଼ାଲି ଜାତୀୟ ଫସଲ ଉତ୍ପାଦନ କରିଥାଏ। ଉପକୂଳ ଅଞ୍ଚଳର ତୃଣ ଭୂମି ଯୋଗୁଁ ଏଠି ଛେଳି, ମେଣ୍ଡା ପାଳନ ମଧ୍ୟ ହୁଏ। ପ୍ରଚୁର ଗୋଚର ଜମି ଥିବାରୁ ଗୋ ସମ୍ପଦ ମଧ୍ୟ ଅଳ୍ପେ ବହୁତେ ଅଛି। ଉନ୍ନତମାନର ଦୁଗ୍ଧଜାତ ଦ୍ରବ୍ୟ ମିଳିଥାଏ । ତୋଟା, ବଗିଚା ମାନଙ୍କରୁ ଆମ୍ବ, ପଣସ, ନଡ଼ିଆ, ପାଚିଲା କଦଳୀ, ପିଜୁଳି, ସପୁରି ଇତ୍ୟାଦି ଫଳ ବି ମିଳିଥାଏ ।

ଓଡ଼ିଶା ମାଟିରେ ଏତେ ସବୁ ଖାଦ୍ୟ ଉପଯୋଗୀ ଦ୍ରବ୍ୟ ମିଳୁଥିବାରୁ ଓଡ଼ିଆମାନେ ବଢ଼ିଆ ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି ଖାଇଥାନ୍ତି। ସାରା ଭାରତ ବର୍ଷରେ ଖାଦ୍ୟ ଉପରେ ଯେତେ ଗବେଷଣା ହୋଇଛି ଏକା ଓଡ଼ିଶାରେ ତା’ର ବହୁଗୁଣ ପରୀକ୍ଷା ନିରୀକ୍ଷା ହୋଇଛି । ଓଡ଼ିଆ ସଂସ୍କୃତି ଜଗନ୍ନାଥ ମନ୍ଦିରର ବିଭିନ୍ନ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ ସହ ଓତଃପ୍ରୋତଭାବେ ଜଡ଼ିତ। ଶ୍ରୀ ମନ୍ଦିରର ଠାକୁରମାନେ ପ୍ରତିଦିନ ୬୦ ପଉଟି (୬୦ କ୍ୱିଣ୍ଟାଲ ଭୋଗ ଖାଉଥାନ୍ତି) ନାନାଦି ପ୍ରକାର ଖାଦ୍ୟ ମିଶି ଶାଠିଏ ପଉଟି ହୁଏ ।

ଓଡ଼ିଆ ଖାଦ୍ୟରେ ସବୁପ୍ରକାର ଖାଦ୍ୟ ସାର ମହଜୁଦ ଥାଏ । ଓଡ଼ିଆମାନେ ଦୈନିକ ସୁସମ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇଥାନ୍ତି । ଓଡ଼ିଶାର ପୁର ପଲ୍ଲୀର ଯେକୌଣସି ପରିବାରରେ ଯେକୌଣସି ସମୟରେ ଅତିଥିଟିଏ ପହଁଚିଲେ ଓଡ଼ିଆଣୀ ତା’ର ସାଧ୍ୟମତେ ରନ୍ଧା ଖାଦ୍ୟ ହେଉ, ଶୁଖିଲା ଖାଦ୍ୟ ବା କଞ୍ଚା ପାଚିଲା ଖାଦ୍ୟ ହେଉ ଦେଇ ଅତିଥି ସତ୍କାର କରେ । ଓଡ଼ିଆ ଘରୁ, କ୍ଷୁଧାଇ କେବେହେଲେ ଅଭୁକ୍ତ ଫେରେନି। ଓଡ଼ିଆ ଘରର ତେଙ୍ଗେଡ଼ାରେ ସଦାସର୍ବଦା କିଛି ମାତ୍ରାରେ ଖାଦ୍ୟ ମହଜୁଦ ଥାଏ । ବିଶ୍ୱାସ କରାଯାଏ ଯେ ପୂର୍ବ ପୁରୁଷମାନେ ସଫା ସୁତୁରା ତେଙ୍ଗେଡ଼ାରେ ଥିବା ଖାଦ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରି ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି । ସେଥିପାଇଁ ରାତିରେ ଖାଇବା କାର୍ଯ୍ୟ ଶେଷ ହେବାପରେ ଗୃହିଣୀମାନେ ଖାଦ୍ୟ ରଖାଯାଉଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ପରିସ୍କାର କରି ସେଠି କିଛି ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାଣି ରଖି ଦିଅନ୍ତି । ସବୁ ଖାଦ୍ୟ ଶେଷ ନକରି କିଛି ବଳକା ରଖିବାକୁ ଏପରି ବ୍ୟବସ୍ଥାଟିଏ ରହିଛି ।

ଓଡ଼ିଆ ସଂସ୍କୃତିର ଖାଦ୍ୟର ଭୂମିକା ଅତ୍ୟନ୍ତ ମହତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ । ଧନୀ ହେଉ କି ଗରୀବ ହେଉ ସବୁରି ଘରେ ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତି ପାଇଁ ବହୁ ସମୟ ଓ ସମ୍ବଳର ବିନିଯୋଗ ହୋଇଥାଏ । ଓଡ଼ିଆ ଘରର ଘରଣୀଟିଏ ଦିନର ଅଧିକାଂଶ ସମୟ ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତି ଜନିତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ବ୍ୟସ୍ତ ରହିଥାଏ । ଓଡ଼ିଆ ମାନେ ନିଜର ବେଶ ପୋଷାକରେ ବିଶେଷ ଆଡ଼ମ୍ବର ଦେଖାଇ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ । ମାତ୍ର ଖାଇବାରେ ସେମାନେ କୌଣସି ସାଲିସ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ । ପୂଜା ପାର୍ବଣରେ ନୂଆ ପୋଷାକ ନକିଣିପାରିଲେ ଟିକେ ମନ ଦୁଃଖ ହୁଏ କିନ୍ତୁ ପ୍ରକାର ପ୍ରକାର ଖାଦ୍ୟ ତିଆରି ପାଇଁ ସମ୍ବଳ ନଥିଲେ ମନ ଖୁବ୍ ଉଦାସ ହୋଇଉଠେ । ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତି ଜନିତ ପରିଶ୍ରମ ଏବଂ ଏକାଗ୍ର ଚିନ୍ତନ ମଧ୍ୟରେ ଅନ୍ୟ କିଛି ନଥିବାର ଦୁଃଖ ମ୍ଳାନ ହୋଇଉଠେ ।

ସମ୍ବଳଥିଲେ ନିଜ ନିଜ ଭିତରେ ବସ୍ତ୍ର ତଥା ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସାମଗ୍ରୀର ଦିଆନିଆ ହୋଇଥାଏ । କିନ୍ତୁ ଖାଦ୍ୟର ଦିଆନିଆ ନିହାତି ସାଧାରଣ ଘଟଣା। ପାଖ ପଡ଼ୋଶୀକୁ ନଦେଇ କେହି ଖାଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ଅବଶ୍ୟ ଏବେର ସହରୀ ସଭ୍ୟତାରେ ଏସବୁ କରିବାକୁ ନିହାତି ଗାଉଁଲୀ ଢ଼ଙ୍ଗ ମନେ କରାଯାଏ। ହେଲେ ଗାଁ ମାନଙ୍କରେ ଏ ପରମ୍ପରା ଏବେ ମଧ୍ୟ ରହିଛି। ଓଡ଼ିଆମାନେ ଆମିଷ ଓ ନିରାମିଷ ଦୁଇ ପ୍ରକାର ଖାଦ୍ୟ ପସନ୍ଦ କରନ୍ତି।

ଓଡ଼ିଶାରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ମାଛ ଯଥା, ରୋହି, ଭାକୁଡ଼, ମିରିକାଳି, ଚିତଳ, ବାଳିଆ, ଶେଉଳ, ଗଡ଼ିଶା, ସିଂଘି, କଉ, ମାଗୁର, ରଣ, ପୋହଳା ଇତ୍ୟାଦି ମଧୂର ମାଛ ମିଳ। ନାନାପ୍ରକାରର ସମୁଦ୍ର ମାଛ ଓ ଇଲିସି, ଖଇଙ୍ଗା ଆଦି ମାଛ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଚୁର ପରିମାଣରେ ମିଳେ । ଓଡ଼ିଆମାନେ ଚୁଙ୍ଗୁଡ଼ି ଓ କଙ୍କଡ଼ା ମଧ୍ୟ ଖାଇବାକୁ ପସନ୍ଦ କରନ୍ତି । ମାଛ ରାନ୍ଧିବାବେଳେ ପିଆଜ, ରଶୁଣ, ଅଦା, ଶୁଖିଲା ଲଙ୍କା, କଞ୍ଚା ଲଙ୍କା, ଜୀରା ଓ ଶୋରିଷ ମସଲା ବ୍ୟବହାର କରାଯାଏ । ଉପକୂଳ ଓଡ଼ିଶାରେ ମାଛର ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ତରକାରୀ ହୁଏ। କେବଳ ମାଛର ତରକାରୀ ହୁଏ। ପରିବା ସହ ମିଶାଇ ମଧ୍ୟ ମାଛ ରନ୍ଧାଯାଏ। ଡ଼ାଲି ସହିତ ମଧ୍ୟ ମାଛ ରନ୍ଧା ହୁଏ। ମାଛ ବ୍ୟତିତ ନାନାପ୍ରକାରର ମାଂସ ମଧ୍ୟ ଖାଦ୍ୟ ରୂପେ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଏ।

କୁକୁଡ଼ା, ହଂସ ଓ ବତକର ଅଣ୍ଡା ମଧ୍ୟ ଲୋକମାନେ ଖାଆନ୍ତି । ଆମିଷ ପ୍ରିୟ ଲୋକମାନେ ବିନା ଆମିଷରେ ଖାଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ । ନିରାମିଷ ବି ବହୁତ ପ୍ରକାରର । ନିରାମିଷରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଭଜା ତରକାରୀ, ସହ ଅନେକ ପ୍ରକାରର ମିଠା, ପିଠା, ଖଟା ତଥା ପିତା ଖାଦ୍ୟ ମଧ୍ୟ ତିଆରି ହୁଏ । ଗୋଟିଏ ଖାଦ୍ୟଶସ୍ୟ ଧାନ । ଧାନରୁ କେତେପ୍ରକାର ଖାଦ୍ୟ ହୁଏ ତା’ର ଏକ ବର୍ଣ୍ଣନା ନିମ୍ନରେ ଦିଆଗଲା । ଧାନ-ଚାଉଳ (ଉସୁନା, ଅରୁଆ, ଉଆପଖିଆ) ଉସୁନା ଚାଉଳ – ଭାତ, ମୁଢ଼ି, ଚାଉଳ ଭଜା, ଛତୁଆ । ଅରୁଆ ଚାଉଳ – ଭାତ, ଖେଚୁଡ଼ି, ମିଠାଭାତ, ଘିଅଭାତ, ଦହିଭାତ, କାନିକା, ନଡ଼ିଆଭାତ, ଓରିଆ ଇତ୍ୟାଦି । ଅରୁଆ ଚାଉଳରୁ ସବୁ ପିଠା ଯଥା ସରୁ ଚକୁଳି, ଚିତୋଉ, ମଣ୍ଡା, କାକରା ଆରିଶା ଇତ୍ୟାଦି…

ଧାନରୁ – ଚୁଡ଼ା, ଚୁଡ଼ାଭଜା, ଚୁଡ଼ା ଛତୁଆ, ହୁଡ଼ୁମ୍ବ, ଲିଆ, ଉଖୁଡ଼ା, ଛାଚି ଖଇ, ଚୁଡ଼ା ପୁଆ ଇତ୍ୟାଦି । ଚାଉଳରୁ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୁଏ। ସେହିପରି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଖାଦ୍ୟ ଶସ୍ୟରୁ ମଧ୍ୟ ବହୁତ ପ୍ରକାର ସୁଆଦିଆ ତରକାରି ରାଇ, ଭଜା ଓ ଭର୍ତ୍ତା ହୁଏ । ଶାଗ ମଧ୍ୟ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ମିଳିଥାଏ ସାଗର ପ୍ରସ୍ତୁତି ପ୍ରଣାଳୀର ଭିନ୍ନତା ଅନୁସାରେ ସାଗର ସ୍ୱାଦ ମଧ୍ୟ ବଦଳିଯାଏ । ନିରାମିଷ ଖାଦ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଦୁଇ ପ୍ରକାରର। ପିଆଜ, ରସୁଣର ବ୍ୟବହାର ହୋଇ ଗୋଟିଏ ପ୍ରକାର । ବିନା ପିଆଜ ରସୁଣରେ ଆଉ ଗୋଟିଏ ପ୍ରକାର। ନିରାମିଷ ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତିରେ ଗାଈ କ୍ଷୀର, ଦହି, ଘିଅ, ଛେନା, ନଡ଼ିଆ, କାଜୁ ବାଦାମ, ଖିସ୍ମିସ୍, ପୋସ୍ତକ, ଚାରମଗଜ ଇତ୍ୟାଦି ମସଲାର ବହୁଳ ବ୍ୟବହାର ହୁଏ ।

ଓଡ଼ିଶାର ଜନସାଧାରଣଙ୍କର ଦୈନିକ ଖାଦ୍ୟରେ ବିଶେଷ ଆଡ଼ମ୍ବର ନଥାଏ । ପ୍ରତିଦିନ ସକାଳ ଜଳଖିଆରେ ଖୁବ୍ କମ୍ ସମୟରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉଥିବା ଖାଦ୍ୟ ଖିଆଯାଏ । ଗୃହିଣୀମାନେ ମୁଢ଼ି, ଚୁଡ଼ା, ଛତୁଆ ସମୟ ଦେଖି ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି ରଖିଥାନ୍ତି । ମୁଢ଼ିରେ ଟିକେ ଶୋରିଷ ତେଲ ଗୋଳାଇଦେଇ ଚୁନା ଚୁନା କଟା ଯାଉଥିବା ପିଆଜ ଗୋଳାଇଦେଲେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଯାଏ ଝାଲ ମୁଢ଼ି । ମନ ହେଲେ ଟିକେ କଞ୍ଚା ଲଙ୍କା ଓ ବାରମଜା ସେଥିରେ ମିଶା ଯାଇପାରେ ।

ସେମିତି ଚୁଡ଼ା ସହିତ ବସା ଦହି ଓ ଚୁଡ଼ା ଚିନି ମିଶାଇ ଦେଲେ ଜଳଖିଆ ପ୍ରସ୍ତୁତ । କଥାରେ ଅଛି ଚୁନାକୁ ନଡ଼ିଆ ଭାରି ବଢ଼ିଆ । କାଦୁଅ ବାଟକୁ ହଡ଼ା ଅଡ଼ୁଆ ସୁଜିକୁ ପୂର୍ବରୁ ଭାଜିକି ରଖାଯାଇଥାଏ । ଭଜା ସୁଜିରେ ଆଉଟିକେ ଘିଅ ଦେଇ ଭାଜି ସେଥିରେ ଚିନି, ଲୁଣ ଓ ପାଣି ମିଶାଇ ଅଳ୍ପ ସମୟ ରାନ୍ଧିଦେଲେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଯାଏ ହାଲୁଆ । କଞ୍ଚା ଲଙ୍କା, କଟା ପିଆଜ, କଟା ଅଦା, ଟିକେ ବିରି, ବୁଟ ଡ଼ାଲି, ଚିନା ବାଦାମ, ଭୃସଙ୍ଗ ପତ୍ର ଓ ଜୀରାକୁ ଶୋରିଷ ତେଲରେ ଫୁଟଣକରି ପାଣି ଫୁଟାଇଦେଇ ସେଥିରେ ଭଜାସୁଜି ଓ ଲୁଣ ମିଶାଇ ଘାଣ୍ଟିଦେଲେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଯାଏ ଗରମା ଗରମ ଉପମା ।

ମୁଢ଼ି ଦହି ଓ ଚିନି ବି ଏକ ସୁଆଦିଆ ପ୍ରାତ କାଳୀନ ଖାଦ୍ୟ । ଉପର ବର୍ଣ୍ଣିତ ଖାଦ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବା ଯେମିତି ସହଜ ସେମିତି ସୁଆଦିଆ ମଧ୍ୟ । ସକାଳ ଖାଇବାପରେ ସମସ୍ତେ କାର୍ଯ୍ୟରତ ରୁହନ୍ତି । ଦ୍ୱିପ୍ରହର ଖାଦ୍ୟରେ ଭାତ, ଡ଼ାଲି, ତରକାରି, ଶାଗ, ଭଜା, ଭର୍ତ୍ତା, କାଞ୍ଜି, ଆମ୍ବିଳ, ଖଟା ଇତ୍ୟାଦି ଖିଆଯାଏ । ଆମିଷ ଖାଉଥିବା ଲୋକମାନେ ମାଛ କିମ୍ବା ମାଂସ ତରକାରୀ ସହ ଅଳ୍ପ ଟିକେ ସାଧା ତରକାରୀ କି ଡ଼ାଲି ଦରକାର କରନ୍ତି ।

ଅପରାହ୍ମରେ ବୟସ୍କ ଲୋକମାନେ ପ୍ରାୟ କିଛି ଦରକାର କରନ୍ତିନି ମାତ୍ର ପିଲାମାନେ ଓ ଯୁବକ ଯୁବତୀମାନେ କିଛି କିଛି ପାଟି ସୁଆଦିଆ ଜିନିଷ ଯେମିତି ଚିନାବାଦାମ ଭଜା, ବିରି ବରା, ବେସନ ପକୁଡ଼ି, ସେଉ, ମୁଢ଼ି, ବାରମଜା, ଚୁଡ଼ାଭଜା (ଚୁଡ଼ା, ପିଆଜ, ଲଙ୍କା, ଭୃସଙ୍ଗ ପତ୍ର) ଇତ୍ୟାଦି ଖା’ନ୍ତି । ସ୍କୁଲରୁ ଫେରୁଥିବା ପିଲାଏ ଅନେକ ସମୟରେ ପଖାଳ ସହ ଭର୍ତ୍ତା କି ଭଜା ମିଶାଇ ଖାଇ ଦିଅନ୍ତି । ରାତ୍ରି ଭୋଜନରେ ଗାଁ ଗଣ୍ଡାରେ ଏବେବି ଭାତ ସହିତ ଡ଼ାଲି ତରକାରି ଖିଆଯାଏ ।

ମାତ୍ର ଆଜିକାଲି ଅଧିକାଂଶ ଲୋକ ରୁଟି ତରକାରି ଖାଉଛନ୍ତି ।

ଓଡ଼ିଆ ଲୋକମାନେ ବାରମାସରେ ତେର ପର୍ବ ପାଳନ କରନ୍ତି । ପ୍ରତ୍ୟେକ ପର୍ବର କୃଷି ସହ ସମ୍ପର୍କ ରହିଛି । ସବୁ ପର୍ବର ପାଳନ ବିଧି ଅଲଗା । ପ୍ରତି ପର୍ବରେ ଯେଉଁ ଖାଦ୍ୟ ତିଆରି କରାଯାଏ ତାହା ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର । ପର୍ବ ଦିନମାନଙ୍କରେ ବିନା ପିଆଜ ରସୁଣରେ ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୁଏ । ନିମ୍ନରେ ଦିଆଯାଇଥିବା କେତେକ ବିଶିଷ୍ଟ ପର୍ବ ଓ ସେ ଦିନର ଖାଦ୍ୟର ତାଲିକା ଦେଖିଲେ ଉତ୍କଳୀୟ ଖାଦ୍ୟ ସଂସ୍କୃତିର ଏକ ଅନ୍ଦାଜ କରିହେବ ।

ପର୍ବମାନଙ୍କରେ ତିଆରି ହେଉଥିବା ଖାଦ୍ୟର ତାଲିକା ଦେଖିଲେ ଜାଣିହେବ ଯେ ଡ଼ାଲମା, ଖଟା, କ୍ଷିରି ଓ ଖେଚୁଡ଼ି ଓଡ଼ିଆମାନଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଖାଦ୍ୟ । ଡ଼ାଲମା ମଧ୍ୟ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଅଛି । ଖେଚୁଡ଼ି ବି ବହୁତ ପ୍ରକାରର ଅଛି । ଉପର ତାଲିକାରେ କେବଳ ସାର୍ବଜନୀନ ପର୍ବ ଓ ସାର୍ବଜନୀନ ଖାଦ୍ୟର ତାଲିକା ଦିଆଯାଇଛି । ଏସବୁ ବ୍ୟତୀତ ଆହୁରି ବି ଅନେକ ପ୍ରକାର ଖାଦ୍ୟ ଅଛି । କେତେକ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ଖାଦ୍ୟ ଯଥା ମାଛ ମୁଣ୍ଡ (ରୋହି କିମ୍ବା ଭାକୁର) ଓ ବୁଟ / ମୁଗ ଡ଼ାଲିର ମୁଢ଼ି ଘାଣ୍ଟ, ପୋଇ ଡ଼ଙ୍କ, ଜହ୍ନି, କଖାରୁ, ସାରୁ, ଆଳୁ, ବାଇଗଣ ସହ ଚୁନା ମାଛ / ବଡ଼ମାଛ ମୁଣ୍ଡର ଚଡ଼ ଚଡ଼ି, ଜହ୍ନି + ଆଳୁ + ପୋସ୍ତ ତରକାରି, ଢ଼ଳ ଢ଼ଳା ଖେଚୁଡ଼ି (ଅରୁଆ ଚାଉଳ, ଭଜା ମୁଗଡ଼ାଲି, ପରିବା ପତ୍ର, ନଡ଼ିଆରେ ଘିଅ ବଘରା) ଲାଉ ସହିତ ଚୁଙ୍ଗୁଡ଼ି ଘାଣ୍ଟ, ମଞ୍ଜା ତରକାରି, ଭଣ୍ଡା ତରକାରି ସବୁ ଓଡ଼ିଆଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଖାଦ୍ୟ ।

ଓଡ଼ିଆ ଖାଦ୍ୟ ଅଧିକ ସୁସ୍ୱାଦ ହେବାର ଏକ ବଡ଼ କାରଣ ହେଲା ମସଲା । ଜଗନ୍ନାଥ ମନ୍ଦିରରେ ଚଉଷଠୀ ପ୍ରକାର ମସଲା ବ୍ୟବହାର କରାଯାଏ । ଓଡ଼ିଆ ଘରେ ଘରେ ମଧ୍ୟ ତେଲ, ଲୁଣ, ହଳଦୀ ଛଡ଼ା ଅନେକ ପ୍ରକାରର ବଟା ମସଲା, ଗୁଣ୍ଡ ମସଲା ବ୍ୟବହାର କରାଯାଏ । ନିତିଦିନିଆ ମସଲାରେ ଜୀରା, ଶୋରିଷ, ଫୁଟଣ (ଜୀରା + ଶୋରିଷ + ମେଥି + ପାନ ମଧୁରୀ + କଳାଜୀରା) ବ୍ୟବହାର କରାଯାଏ । ନିରାମିଷ ତରକାରିପାଇଁ ଜୀରା, ଅଦା, ଧନିଆ, ଚାରମଗଜ ଓ କାଜୁ ବଟା ବ୍ୟବହାର କରାଯାଏ ।

ଓଡ଼ିଆ ଖାଦ୍ୟରେ ନାନାପ୍ରକାର ଚଟଣି ଓ ଆଚାର ମଧ୍ୟ ବ୍ୟବହାର ହୁଏ । ଆମ୍ବ, ଆମ୍ବଡ଼ା, ତେନ୍ତୁଳି, ବରକୋଳି, ନରକୋଳି, ଅଅଁଳା କୋଳି ଇତ୍ୟାଦି ଆଚାରପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଏ । ଧନିଆ ପତ୍ର, ଭୃଷଙ୍ଗ ପତ୍ର ସହ ତେନ୍ତୁଳି ଓ କଞ୍ଚା ଲଙ୍କା ମିଶାଇ ଚଟଣି ତିଆରି କରାଯାଏ । ଓଡ଼ିଆମାନେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ବଡ଼ି ମଧ୍ୟ ଖାଦ୍ୟରେ ବ୍ୟବହାର କରନ୍ତି । ବଡ଼ି ମୁଖ୍ୟତଃ ଦୁଇପ୍ରକାର ବିରି ବଡ଼ି ଓ ପାଣି କଖାରୁ ଓ ବିରି ମିଶା ବଡ଼ି । ମଞ୍ଜି ବଡ଼ି, ସାଗୁ ବଡ଼ି, ଲିଆ ବଡ଼ି ଓ ମୁଳା ବଡ଼ି ମଧ୍ୟ ତିଆରି କରାଯାଏ । ବିରି ବଟାରେ ଜୁଆଣି, ହେଙ୍ଗୁ ଓ ଜୀରା ମିଶାଇ ଘିଅରେ ଛାଣି ରଖାଯାଏ । ଏପରି ବଡ଼ିକୁ ନାଡ଼ି କୁହାଯାଏ । ନାଡ଼ି ପ୍ରାୟ ଡ଼ାଲ୍ମା, ଶାଗ ଓ ବେସରରେ ପଡ଼ିଥାଏ ।

ଖଟିଖିଆ ଲୋକମାନେ ଏତେପ୍ରକାର ରାନ୍ଧିବାକୁ ସମୟ ପାଆନ୍ତି ନାହିଁ । ସେମାନେ ବଢ଼ିକୁ ଭାଜି ଚୁରି ସେଥିରେ ପିଆଜ, ରଶୁଣ, କଞ୍ଚା ଲଙ୍କା ମିଶାଇ ଏକ ଚଟଣି ପ୍ରସ୍ତୁତ କରନ୍ତି । ଭାତରେ ଆଳୁ ସିଝାଇ ଦିଅନ୍ତି । ଭାତରେ ପାଣି ପୁରାଇଦେଲେ ପଖାଳ ହୁଏ । ପଖାଳ ସହ ଆଳୁ ସିଝାରେ ଶୋରିଷ ତେଲ କଞ୍ଚାଲଙ୍କା ଓ ଲୁଣ ମିଶାଇ ଚକଟିଦେଲେ ଆଳୁ ଚକଟା ହେଇଯାଏ । ବାଡ଼ି, ବଗିଚା, ବିଲ ବା ପୋଖରୀରୁ ଶାଗ ତୋଳି ଆଣି କଞ୍ଚାଲଙ୍କା ଓ ଫୁଟଣ ପକାଇ ଭାଜିଦେଲେ ଭଲଲାଗେ ।

ଆମିଷ ଖାଇବାକୁ ଇଛା ହେଲେ ବନିସି ପକାଇ ମାଛ ଧରନ୍ତି ନହେଲେ ଶୁଖୁଆ ଟିକେ ପୋଡ଼ିକି ରଶୁଣ ସହିତ ଚକଟିଦେଲେ ହେଇଯାଏ । କେବଳ ଉତ୍ସବ ଦିନମାନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ ସେମାନେ ସୁସମ ତଥା ସୁସ୍ୱାଦ ଖାଦ୍ୟ ପାଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ । ସ୍ୱାଧୀନତାର ୭୦ବର୍ଷ ବିତି ଯାଇଥିଲେ ବି ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆମର ଖଟିଖିଆ ଭାଇମାନେ ସୁସମ ଖାଦ୍ୟ ପାଇବାରୁ ବଞ୍ôଚତ । ବଡ଼ ପରିତାପର କଥା ଆମ ସରକାର ୨ ଟଙ୍କିଆ ଚାଉଳ ଯୋଗାଇ ଦେଇ ଭାବନ୍ତି ଯେ ଖୁବ୍ ବଡ଼ କାମଟେ କଲେ । ଡ଼ାଲି, ପନିପରିବା ସହ ରାନ୍ଧିବାପାଇଁ ଜାଳେଣି ଯେ ଦରକାର ଏକଥା ସରକାର ଜାଣିପାରନ୍ତିନି । ସୁସମ ଖାଦ୍ୟ ଅଭାବରୁ ଗରୀବ ଲୋକମାନେ ନାନା ରୋଗର ଶୀକାର ହୁଅନ୍ତି ।

ଓଡ଼ିଶାର ଖାଦ୍ୟ ସଂସ୍କୃତି ଋତୁ ଅନୁସାରେ ଆମଦାନୀ ହେଉଥିବା ଖାଦ୍ୟ ଶସ୍ୟ, ପନିପରିବାକୁ ନେଇ ଗଢ଼ି ଉଠିଥିଲା । ଲୋକମାନେ ଖାଇବାକୁ ଓ ଖୁଆଇବାକୁ ଭଲ ପାଉଥିଲେ । ମାତ୍ର ଆଉ ସେ କାଳ ନାହିଁ କି ସେ କାଳ ପଖାଳ ନାହିଁ । ଆଜିକାଲିର ପିଲାମାନେ ଭୁଜା / ଚୁଡ଼ା ଛୁଉଁ ନାହାଁନ୍ତି । ସେମାନଙ୍କୁ ଦରକାର ନୁଡ଼ୁଲ, ବିରିଆନି, ପିଜା, ପେସ୍ଟ୍ରି, କଟ୍ଲେଟ୍, ବର୍ଗର୍ । ଏସବୁ ଖାଦ୍ୟ ପାଟିକୁ ସୁଆଦ ଲାଗେ ମାତ୍ର ପେଟପାଇଁ ଅତି ଖରାପ । ଏହି ଖାଦ୍ୟ ଖାଇ ପିଲାମାନେ ଅଧିକ ମୋଟା ହେଉଛନ୍ତି । ବିଭିନ୍ନପ୍ରକାର ରୋଗ ଭୋଗୁଛନ୍ତି ।

ରୋଗରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବାକୁ ଔଷଧ ଖାଉଛନ୍ତି ମାତ୍ର ଋତୁ ଅନୁସାରେ ଟିକେ ଲିମ୍ବ କଢ଼ ଭଜା, ଗଙ୍ଗଶିଉଳୀ ପତ୍ରର ରସ ଦେଇ ରନ୍ଧା ଯାଇଥିବା ସୁପ୍ତ, ପୋଟଳ ପତ୍ର ରସରେ ତିଆରି ଝୋଳ, ପସାରୁଣି ପତ୍ର ରସର ଝୋଳ, କଲରା ଭଜା, କଲରା ପତ୍ରର ବରା ଖାଇବାକୁ ଆଦୌ ପସନ୍ଦ କରୁ ନାହାଁନ୍ତି । ତାଳ ପିଠାତ ଓଡ଼ିଆମାନେ ଭୁଲିଗଲେଣି । ମାର୍ଗଶୀର ମାସର ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷ ଦ୍ୱାଦଶୀ ତିଥିରେ ପାଳନ ହୁଏ ବ୍ୟଞ୍ଜନ ଦ୍ୱାଦଶୀ । ଏହିଦିନ କେତେପ୍ରକାରର ପିଠା, ପଣା, ଭାତ, ତରକାରି ତିଆରି ହୋଇ ଶ୍ରୀ ମନ୍ଦିରେ ଲାଗି କରାଯାଏ ତାର ହିସାବ କରିବା କଷ୍ଟ । ମାତ୍ର ଆଜି ସେସବୁ ଇତିହାସ । ଓଡ଼ିଶାର ନାନାପ୍ରକାର ଖାଦ୍ୟ ଓଡ଼ିଆମାନଙ୍କୁ ଏକ ବୀର, ଦକ୍ଷ, ତଥା ନିପୁଣ କଳା କାରିଗରୀ ଜାଣିଥିବା ଜାତିରେ ପରିଣତ କରିଥିଲା । ସେ ସବୁକୁ ଭୁଲିଯିବାରୁ ଆଜି ଆମେ ଅନ୍ୟ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରିବାକୁ ଭଲ ପାଉଛେ ।

ଓଡ଼ିଆରେ ଗୋଟିଏ କଥା ଅଛି । ଶାଶୁକୁ ଶାଶୁ ନକଲା ବାଡ଼ି ପଟେ ଯେଉଁ ପାଳ ବୁଜୁଳା ତା’କୁ ଆଇ ଶାଶୁକୁ ଶାଶୁ କଲା ।” ଏ ଉକ୍ତିଟିର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ଯାହା ନିଜର ଅଛି ତା’କୁ ପସନ୍ଦ ନକରି ଅନ୍ୟର ଖରାପ ଜିିନିଷକୁ ଖୁବ୍ ପସନ୍ଦ କରିବା । ଖାଦ୍ୟ ଶେଷରେ ପାନ ଖାଇବା ଓଡ଼ିଆ ସଂସ୍କୃତିର ଏକ ଅବିଚ୍ଛେଦ ଅଙ୍ଗ । ନାନାଦି ମସଲା ପକାଇ ପାନ ତିଆରି କରି ଖାଇବା ଓ ଖୁଆଇବାରେ ଓଡ଼ିଆମାନେ ଭାରି ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି । ଓଡ଼ିଶାର ଖାଦ୍ୟ ସଂସ୍କୃତିରୁ ବହୁ ଖାଦ୍ୟ ଲୋପ ପାଇଗଲାଣି ।

ଏବେ ସମୟ ଆସିଛି ସବୁ ଖାଦ୍ୟକୁ ମନେ ପକାଇ ଗୋଟିଏ ଖାଦ୍ୟ ଅଭିଧାନ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବାପାଇଁ । ସେ ଅଭିଧାନରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଖାଦ୍ୟର ପ୍ରସ୍ତୁତି ପ୍ରଣାଳୀ ସହ ତା’ର ଉପାଦେୟତାର ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ବର୍ଣ୍ଣନା ରହିବା ମଧ୍ୟ ଏକାନ୍ତ ପ୍ରୟୋଜନ । ଗୁରୁଜନମାନଙ୍କର ଗୋଟିଏ ଦାୟିତ୍ୱ ହେଉଛି ପିଲାମାନଙ୍କୁ ଆମ ପରମ୍ପରା ସହିତ ପରିଚୟ କରାଇବା । ସେମିତି ନକଲେ, ଆମେ ଆମ ଅତୀତର ସବୁ ଉନ୍ନତ ତଥା ସୁଚିନ୍ତିତ ଜୀବନ ଶୈଳୀଠାରୁ ଆଧୁନିକତାର ଦ୍ୱାହିଦେଇ ନିଜକୁ ଦୂରେଇ ନେବା ।

କାହିଁକି ଅଧିକ ମସଲାଯୁକ୍ତ ବା ରାଗ୍ୟ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ?

ମସଲାଯୁକ୍ତ ଖାଦ୍ୟ ବା ଅଧିକ ରାଗ ଯୁକ୍ତ ଖାଦ୍ୟ ଭାରତୀୟ ଖାଦ୍ୟର ଏକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଂଶ । ସାଧାରଣତଃ ଆମେ ଡାଲି ଠାରୁ ଲାଲ୍ ଲଙ୍କା ପର୍ୟ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାରର ରେସିପି କରିବାକୁ ପସନ୍ଦ କରୁ । ଏହା ସହିତ ଲଙ୍କା ପାଉଡର ବହୁତ ବ୍ୟବହୃତ ହୁଏ, କିନ୍ତୁ ମସଲାଯୁକ୍ତ ଜିନିଷଗୁଡିକ କେବଳ ସୀମିତ ପରିମାଣରେ ବ୍ୟବହାର କରାଯିବା ଉଚିତ କାରଣ ଯଦି ସେଗୁଡିକ ଅତ୍ୟଧିକ ଖିଆଯାଏ ତେବେ ଆପଣଙ୍କୁ ଅନେକ ସମସ୍ୟାର ସାମ୍ନା କରିବାକୁ ପଡିପାରେ।

•ବର୍ତ୍ତମାନ ସମୟରେ କର୍ମବ୍ୟସ୍ତ ଜୀବନରେ ରାଗ ଓ ଚିଡ୍‌‌ଚିଡାପଣ ଏକ ସାଧାରଣ କଥା। ମାତ୍ର ଏହା ଦରକାର ଠାରୁ ଅଧିକ ହେବା ଚିନ୍ତାର ବିଷୟ। ତେଣୁ ନିଜ ଡାଏଟରେ ଓ ଦୈନନ୍ଦିନ ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରତି ଧ୍ୟାନ ଦେବା ଜରୁରୀ। ଚିଡ୍‌‌ଚିଡାପଣ ଲାଗି ରହିବା ସହ ବାରମ୍ବାର ଛୋଟ ଛୋଟ କଥାରେ କ୍ରୋଧ ଆସୁଥିଲେ, ଏଭଳି କିଛି ଖାଦ୍ୟ ରହିଛି,ଯାହାକୁ ଖୁବ କମ୍‌‌ ମାତ୍ରାରେ ଖାଆନ୍ତୁ। ଏସବୁ ଖାଦ୍ୟ ଅଧିକ ପରିମାଣରେ ସେବନ କରିବା ଦ୍ୱାରା ବାରମ୍ବାର କ୍ରୋଧ ଆସିଥାଏ।

•ଅତିରିକ୍ତ ରାଗ ,ମସଲାଯୁକ୍ତ ଖାଦ୍ୟ, ଚଟ୍‌‌ପଟା ଖାଦ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ସେବନ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଏହାକୁ ସେବନ କରିବା ଦ୍ୱାରା କ୍ରୋଧର ମାତ୍ରା ବୃଦ୍ଧି ପାଇଥାଏ। ତେଣୁ ଯଥାସମ୍ଭବ ଏହାକୁ କମ୍‌‌ ମାତ୍ରାରେ ସେବନ କରନ୍ତୁ।

•ହଜମ ପ୍ରକ୍ରିୟାରେ ବାଧା- ଅତ୍ୟଧିକ ମସଲାଯୁକ୍ତ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବା ଦ୍ୱାରା ହଜମ ପ୍ରକ୍ରିୟାରେ ଅସୁବିଧା ହୋଇପାରେ । ଏହା ଗ୍ୟାସ୍ ଏବଂ ପେଟ ଜନିତ ସମସ୍ୟା ସୃଷ୍ଟି କରିପାରେ । ହଜମ ପ୍ରକ୍ରିୟାକୁ ସୁସ୍ଥ ରଖିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିବା ପାଇଁ ମସଲାଯୁକ୍ତ ଖାଦ୍ୟ ବା ରାଗ ଖାଦ୍ୟ ର ବ୍ୟବହାରକୁ ସୀମିତ କରିବା ଜରୁରୀ ଅଟେ ।

•ମାନସିକ ସମସ୍ୟା-ଅତ୍ୟଧିକ ମସଲାଯୁକ୍ତ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବା ଦ୍ୱାରା ମାନସିକ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଉପରେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଭାବ ପଡିପାରେ । ଏହା ଅଧିକ ଚାପ, ଚିନ୍ତା ଏବଂ ଅସ୍ଥିରତା ସୃଷ୍ଟି କରିପାରେ । ମସଲାଯୁକ୍ତ ଖାଦ୍ୟକୁ ଯତ୍ନର ସହିତ ଖାଇବା ପରାମର୍ଶ ଦିଆଯାଇଛି ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଏହାର ମାନସିକ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଉପରେ କୈାଣସି ପାର୍ଶ୍ୱ ପ୍ରତିକ୍ରିୟା ନହୁଏ।

•ଉଚ୍ଚ ରକ୍ତଚାପ-ମସଲାଯୁକ୍ତ ଖାଦ୍ୟରେ ଅଧିକ ଲୁଣ ଏବଂ ମସଲା ଥାଏ, ଯେଉଁ କାରଣରୁ ରକ୍ତ ଚାପ ବଢିପାରେ । ଯଦି ଆପଣ ପୂର୍ବରୁ ଉଚ୍ଚ ରକ୍ତ ଚାପର ରୋଗୀ ଅଟନ୍ତି ତେବେ ଚିଲି ଏବଂ ମସଲା ଗ୍ରହଣକୁ ହ୍ରାସ କରନ୍ତୁ, ନଚେତ୍ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ମଧ୍ୟରେ ଏହା ହୃଦଘାତର କାରଣ ହୋଇପାରେ ।

•ଓଜନ ବୃଦ୍ଧି-ପ୍ରଚୁର ପରିମାଣରେ ରାଗ ଏବଂ ମସଲାଯୁକ୍ତ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବା ଦ୍ୱାରା ଓଜନ ବଢିପାରେ । ଏହାର କାରଣ ହେଉଛି ଏଥିରେ ଅଧିକ କ୍ୟାଲୋରୀ ଥାଏ ଏବଂ ଏହାକୁ ଖାଇବା ପରେ ଆପଣଙ୍କୁ ଅଧିକ ଭୋକିଲା ଅନୁଭବ କରିପାରେ ।

•ପାଇଲସ୍-ଆପଣ ନିଶ୍ଚୟ ଧ୍ୟାନ ଦେଇଥିବେ ଯେ ସେହି ଲୋକମାନଙ୍କ ସହିତ ପାଇଲସ୍ ପ୍ରାୟତଃ ଘଟେ, ଯେଉଁମାନେ ଅତ୍ୟଧିକ ରାଗ ଏବଂ ମସଲା ଖାଆନ୍ତି । ଆଜି ନିଜେ ମସଲାଯୁକ୍ତ ଜିନିଷ ଖାଇବା କମାଇବା ଭଲ ।

ରାଗ ଓ ମସଲାଯୁକ୍ତ ଖାଦ୍ୟ ସବୁବେଳେ ହାନିକାରକ ନୁହେଁ, ମିଳିଥାଏ ଏହିସବୁ ଲାଭ ?

ରାଗ ଖାଇବାକୁ ଅଧୂକାଂଶ ଲୋକ ଭଲ ପାଆନ୍ତିନାହିଁ। ସ୍ବାସ୍ଥ୍ୟ ପାଇଁ ହାନିକାରକ ଯୋଗୁଁ ଲୋକେ ରାଗ ମସଲାଯୁକ୍ତ ଖାଦ୍ୟରୁ ଦେଉରେଇ ରହିବାକୁ ପସନ୍ଦ କରିଥାନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଏମିତି ବି ଅନେକ ଲୋକ ଅଛନ୍ତି ଯେଉଁମାନେ ରାଗ ଓ ମସଲାଯୁକ୍ତି ଖାଦ୍ୟ ଅଧୂକ ପସନ୍ଦ କରନ୍ତି। ତେବେ ରାଗ ଖାଇବାର ମଧ୍ଯ କିଛି ଲାଭ ରହିଛି। ପଢନ୍ତୁ ରାଗ ଖାଇଲେ କଣ କଣ ଲାଭ ମିଳିଥାଏ।

୧. ରାଗ ଓ ମସଲାଯୁକ୍ତ ଖାଦ୍ୟ ଶରୀରର ଓଜନ ଉପରେ ପ୍ରଭାବ ପକାଇଥାଏ । ନାଲି ଲଙ୍କା, ଗୋଲମରିଚ ସେବନ ଦ୍ବାରା ଓଜନ କମ ହୋଇଥାଏ।

୨. ରାଗ ଖାଇବା ଦ୍ବାରା ହୃଦ ଜନିତ ଲାଭ ମଧ୍ୟ ମିଳିଥାଏ। ନାଲି ଲଙ୍କା ପ୍ରତିରୋଧକ କ୍ଷମତା ବୃଦ୍ଧି କରିଥାଏ। କିନ୍ତୁ ସୀମିତ ମାତ୍ରାରେ ନାଲି ଲଙ୍କା ସେବନ କରିବା ଉଚିତ।

୩. ବିଶେଷଜ୍ଞଙ୍କ ଅନୁଯାୟୀ, ରାଗ ଖାଇବା ଦ୍ବାରା ଟାଇପ୍-୨ ଡାଇବେଟିସ୍ ରୋଗୀଙ୍କୁ ଲାଭ ମିଳିଥାଏ। ରାଗ ଖାଇବା ଦ୍ବାରା ବ୍ଲଡ଼ ସୁଗାର ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ରହେ। ଏହାଦ୍ବାରା ଆବଶ୍ୟକୀୟ ଇନସୁଲିନ ନିର୍ମାଣ ହୋଇଥାଏ।

୪. ଲଙ୍କା ସେବନ ଦ୍ବାରା ରକ୍ତଚାପ ମଧ୍ୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ରହିଥାଏ। କିନ୍ତୁ ଅଧୂକ ସେବନ ଦ୍ବାରା ସ୍ବାସ୍ଥ୍ୟ ଉପରେ ପ୍ରଭାବ ପଡିଥାଏ।

ଚିକିତ୍ସା ବିଜ୍ଞାନ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଚିନ୍ତାର କାରଣ ସାଜିଥିବା କେତେକ ପ୍ରମୁଖ ରୋଗ ମଧ୍ୟରୁ କ୍ୟାନ୍‌ସର ଅନ୍ୟତମ। ଅବଶ୍ୟ ଏବେ କେତେକ କ୍ୟାନ୍‌ସରକୁ ପ୍ରାରମ୍ଭିକ ଅବସ୍ଥାରେ ଚିହ୍ନଟ କରି ତାହାର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଚିକିତ୍ସା କରାଯାଇପାରୁଛି। ତେବେ ଏହାଠାରୁ ଦୂରେଇ ରହିବାର ଏକ ସରଳ ଉପାୟ ନିକଟରେ କାଲିଫର୍ନିଆ ୟୁନିଭର୍ସିଟିର କ୍ୟାନସର ବିଶେଷଜ୍ଞମାନେ ଖୋଜି ପାଇଛନ୍ତି। ସଦ୍ୟ ସମାପିତ ଗବେଷଣାରୁ ଜଣାପଡିଛି ଯେ, ଯଦି ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ମସଲାଯୁକ୍ତ ଖାଦ୍ୟ ଖାଉଛନ୍ତି ତେବେ ସେ ନିଜକୁ କ୍ୟାନସରଠାରୁ କେତେକାଂଶରେ ଦୂରେଇ ରଖିପାରିବେ। ପରୀକ୍ଷାମୂଳକ ଭାବରେ ଏପରି ଉକ୍ତି ପଛରେ ସତ୍ୟତା ରହିଛି ବୋଲି ସେମାନେ ପ୍ରକାଶ କରିଛନ୍ତି। ଗବେଷଣା ସମୟରେ ଏହାର ପରିସରଭୁକ୍ତ କିଛି ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କଠାରେ (ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରାୟ ମସଲାଯୁକ୍ତ ଖାଦ୍ୟ ଖାଉଥିଲେ) କ୍ୟାନ୍‌ସର ଲକ୍ଷଣ ଅଛି କି ନାହିଁ ତାହା ତର୍ଜମା କରାଯାଇଥିଲା। ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଭାବରେ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରାୟ ୩୦ ପ୍ରତିଶତ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କଠାରେ କ୍ୟାନ୍‌ସର ଲକ୍ଷଣ ଦେଖିବାକୁ ମିଳି ନ ଥିଲା ବୋଲି ରିପୋର୍ଟରେ ଦର୍ଶାଯାଇଛି।

ପାରମ୍ପରିକ ମସଲାଯୁକ୍ତ ଓଡ଼ିଆ ଖାଦ୍ୟ: Traditional odia Spicy food: A unique taste