ପାର୍ବତୀ ନନ୍ଦନ ପ୍ରଭୁ ଗଜାନନ, ବିଘ୍ନ ନାଶକର୍ତ୍ତା,ତୁମେ ତ୍ରିଭୁବନ ରାଜନ। ଏକଦନ୍ତ ମହାକାୟ,ଗଜବଦନ ଧ୍ୟେୟ, ଭକ୍ତଙ୍କ ହୃଦୟେତୁମେ ଚିରସ୍ଥାୟୀ ନିର୍ଭୟ।

ମାତା ଭକ୍ତ ବିନାୟକ, ସ୍ମରଣେ ଦୂର ହୁଏ ଦୁର୍ଗତି, ନମୋନମଃ ଗଜାନନ, ଲମ୍ବୋଦର ପାର୍ବତୀ କୁମାର। ପୃଥିବୀଆକାଶ ପାତାଳ, ତୁମେ ପୂଜ୍ୟ ସର୍ବସ୍ଥଳୀ, ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭେପାଇଁ ତୁମେ ଆଦ୍ୟ ପୂଜିତ।

ଏକ ଦିନ ମାଆ ପାର୍ବତୀ, ଭରା ଦୂପୁରିଆ, ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଯାଇ, ଚିନ୍ତାରେ ଭାଳିଲେ ବୁଝି। ସ୍ନାନ ସାରିଆସିବା ପରେ, କିଏ ରଖିବ ଦ୍ୱାର, କୌଣସି ଅଜଣା ନ ପଶି, ରହିବ ନିରାପଦ ଘର।

ଏହି ଚିନ୍ତା କରି ମାଆ, ଚାଟୁଚର୍ଣ୍ଣ ମିଶାଇ, ସୁଗନ୍ଧିତ ମାଟିନେଇ, ଏକ ପୁତୁଳା ଗଠିଲେ। ମାଟିରେଗଢ଼ିଲେ ପୁଅ, ଅତି ସୁନ୍ଦର ରୂପ, ଜୀବନ ସଞ୍ଚାର କରି,ଦେଲେ ତାକୁ ପ୍ରାଣଦାନ।

କହିଲେ, “ହେ ପୁତ୍ର ମୋର, ଶୁଣ ମୋର ବାଣୀ, ମୁଁସ୍ନାନକୁ ଯାଉଛି, ତୁ ରଖିବୁ ଏ କାନ୍ଥ। କାହାକୁ ଭିତରକୁ ଆସିଲେ, ଦ୍ୱାର ନ ଖୋଲିବୁ, ଯେବେ ମୋର ଆଦେଶ, ତୁହି ମନେ ରଖିବୁ।”

ମାଆଙ୍କ ଆଦେଶ ପାଇ, ବସିଲା ସେ ଦ୍ୱାରେ, ଚୁପ୍ ଚାପ୍ ରହି କେବଳ, ମାଆଙ୍କ ପଥ ଚାହିଁ। କିଛି ସମୟ ପରେ ଆସିଲେ ତହିଁ, ପିତା ମହାଦେବ, ଭିତରେ ପ୍ରବେଶ କରିବା, କଲେ ଉଦ୍ୟମ।

କିନ୍ତୁ କିଏ ଜାଣେ ତାଙ୍କୁ, ଛୋଟ ପୁଅ ଟିଏ, ବାଟ ଛାଡ଼ିଲେ ନାହଁ ମହାଦେବଙ୍କୁ, କହିଲା ବାଧା ଦେଇ। “ମା’କହିଛନ୍ତି କାହାକୁ, ଭିତରେ ନ ଯିବା, ତେଣୁ ଆପଣ ବାହାରେ, ଅପେକ୍ଷା କରିବା।”

କ୍ରୋଧରେ ଜ୍ୱଳିଲେ ଶିବ, ଏ କେଉଁ ଅଜ୍ଞାନ, ଦ୍ୱାର ରୋଖିଛି କିଏ, ମୋତେ ଦେଉଛି ବାଧା। କ୍ରୋଧାନ୍ୱିତ ହୋଇ ଶିବ,ତ୍ରିଶୂଳ ଉଠାଇ, ଛିନ୍ନ କରିଦେଲେ ତାଙ୍କର, ମସ୍ତକଟି ତକ୍ଷଣ।

ସ୍ନାନ ସାରି ଆସି ମାଆ, ଦେଖିଲେ ଦୃଶ୍ୟଟି, ପୁଅର ମୁଣ୍ଡଟିକାଟି, ପଡ଼ିଛି ରଙ୍ଗଟୋପା। କ୍ରୋଧେଓ ଦୁଃଖେ ମାଆଙ୍କ, ଜ୍ୱଳିଲା ହୃଦୟ, କହିଲେ,“ପୁତ୍ର ବିନା ମୋର, ରହିବନା ଜୀବନ।”

ଦେଖି ମହାଦେବଙ୍କର, ଭ୍ରମ ହେଲା ଭାଙ୍ଗ, ଅନୁଭବ କଲେତାଙ୍କୁ, ବଡ଼ ଭୁଲ୍ ହୋଇଛି। ତକ୍ଷଣେ ଆଦେଶ ଦେଲେ, ଦେବତାମାନଙ୍କୁ, ଆଣି ଦେବାକୁ ପ୍ରଥମ, ଦେଖା ଦେଇଥିବା ଜୀବର ମସ୍ତକ।

ଯାଇ ଦେବତାମାନେ, ଦେଖିଲେ ଗଜଟିଏ, ଶୟନ କରିଛିସେହି, ମୁଣ୍ଡଟି ତା’ର କାଟି ଆଣିଲେ। ମାଆ ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ଦେଲେ, ସେହି ଗଜର ମସ୍ତକ, ଜୀବନଦାନ ପାଇ,ପୁନର୍ଜୀବିତ ହେଲେ ପୁତ୍ର।

ଗଜାନନ ନାମ ହେଲା, ପାର୍ବତୀ ନନ୍ଦନ, ବିଘ୍ନହର୍ତ୍ତା ହୋଇଲେ, ତ୍ରିଭୁବନୀୟ ପୂଜ୍ୟ। ମା’ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ଦେଖାଇ, ଅମୃତ ସମାନ, ହରଷେ ଭରିଗଲା, ମାଆଙ୍କ ନୟନ।

ନମୋ ନମଃ ଗଜାନନ, ନମୋ ଏକଦନ୍ତ, ତୁମ୍ଭ ଚରଣେ ମୋର, ଶରଣ ଅଟେ ଏ। ସବୁବିଘ୍ନ ଦୂର କର, ମନୋକାମନା ପୂରଣ କର, ଜଗତର ପାଳକ,ହେ ପାର୍ବତୀ ନନ୍ଦନ।

ଜୟ ଜୟ ଗଜାନନ, ଜୟ ବିଘ୍ନେଶ୍ୱର, ତୁମ୍ଭ କଥା ଭକ୍ତଜନ, ଗାଉଛି ମଧୁର ସ୍ୱର। ତୁମ୍ଭେ ଆମର ଆରାଧ୍ୟ, ତୁମ୍ଭେ ଆମର ଗତି, ତୁମ୍ଭ ପ୍ରସାଦ ବିନା,କିଛି ନୁହେଁ ରତି।

!! ସୁଶାନ୍ତ କୁମାର ସାସମଲ

ହନୁମାନ ନଗର ଆସ୍କା ରୋଡ଼

ବ୍ରହ୍ମପୁର ଗଞ୍ଜାମ !!