ଭାଗ - ୧

ରବିବାର,ଡିସେମ୍ବର ୨୬। ବଡ଼ଦିନ ପର୍ବର ମଉଜ ଏଜାବତ୍ ଶେଷ ହୋଇନି। ପ୍ରାୟ ପାଞ୍ଚଦିନ ଧରି ଧୁମ୍ ଧାମରେ ପାଳନ କରାଯିବ, ରହୁଥିବା ବସ୍ତିରେ। ଛୁଟିଦିନରେ ତ ପରିବାରର ଦାୟିତ୍ବବୋଧ ଅଧିକ। ତା' ଭିତରେ ମାର୍କେଟିଙ୍ଗ୍, ସପିଙ୍ଗ୍। ପିଲାମାନଙ୍କ ପାଠପଢ଼ା ପ୍ରତି ଧ୍ୟାନ। ଏସବୁକୁ ତଦନ୍ତ କରି କରି ଥକିଯାଏ ଜଣେ କର୍ମପ୍ରଧାନ ମଣିଷଟେ। ଦିନ ଶେଷ ହୋଇଯାଏ। କେତେବେଳେ ଯେ ରାତି ଚାଲିଆସେ ଜାଣି ହୁଏନା।

ସମୟ ରାତି ୧୧ଟା। ବୁକୁଫଟା ଶୀତ ରାତି। ଉଷୁମ ମଖମଲ କମ୍ବଳ ଭିତରେ ରହି ସ୍ବପ୍ନ ଦେଖୁଛନ୍ତି, ଖାରବେଳ ମାନସିଂହ। ସେ ସ୍ବପ୍ନ ଦେଖୁଛନ୍ତି - ନୂଆ ବର୍ଷ ପାଖେଇ ଆସୁଛି। ସ୍ବପ୍ନରେ ଛୁଟି ଆସୁଛି ପାହାଡ଼ ପର୍ବତରେ ଘେରା ଗାଁର ଚିରସବୁଜ ବନାନୀ, ଶ୍ରୀରାମ ମନ୍ଦିର, ରାଣୀ ଡୁମୁଡୁମା ଜଳପ୍ରପାତ ଭଳି ଅନେକ ପ୍ରାକୃତିକ ଦୃଶ୍ୟପଟ। ମନେ ପଡ଼ିଯାଉଛି ବାପାମାଆ, ବଡ଼ବାପା-ବଡ଼ମାଆ, ଦାଦା-ଖୁଡ଼ିଙ୍କର ଓ ଭଉଣୀ ସ୍ନେହ। ମନେ ପଡ଼ିଯାଉଛି ସେଇ ପିଲାଦିନର ସାଙ୍ଗସାଥୀ - ଦୀପୁ, ମିକୁ, ଜଗୁ, ଲାଲୁ, ରହିମ୍, ଚରଣ, ସୁରେଶ ଓ ନିଖିଲ୍। ସେ ସେହି ସାଙ୍ଗସାଥୀଙ୍କ ସହିତ ଯାଉଛନ୍ତି ଶ୍ରୀରାମ ମନ୍ଦିର ପାଖକୁ। ୪୩ ନମ୍ବର୍ ଜାତୀୟ ରାଜପଥରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ କୋରାପୁଟ ଓ ସୁନାବେଡ଼ା ମଧ୍ୟବର୍ତ୍ତୀ ଗାଁ ଡୁମୁରିପୁଟ୍। ଗାଁର ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଶ୍ରୀରାମ ମନ୍ଦିର ଓଡ଼ିଶାର ଦ୍ୱିତୀୟ ଉଚ୍ଚତମ ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତି। ଦୀର୍ଘ ଦିନ ଧରି ମିଶି ନଥିବା ସାଙ୍ଗସାଥୀଙ୍କ ସହ ମିଶି ବହୁତ ଦିନ ପରେ ପ୍ରଭୁ ଶ୍ରୀରାମଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରିବେ, ଜଳପ୍ରପାତର ମଜା ନେବେ, ବହୁତ ମଉଜ ମଜଲିସ୍ କରିବେ। ସମସ୍ତେ ମିଶି ଗ୍ରୁପ୍ ଫଟୋ ନେବେ। ନାଚିବେ ଗାଇବେ। ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଆଇଟମ୍ ରୋଷେଇ କରିବେ। ସାଙ୍ଗ ଚରଣ ମାଷ୍ଟ୍ରେ ତା'ର ଟିୟୁସନ୍ ପିଲାଙ୍କୁ ବି ସାଥିରେ ଆଣିଛି। ପିଲାମାନେ କିଏ କ'ଣ ସବୁ ଜିନିଷ ପତ୍ର ଧରି ପାହାଡ଼ ଉପରକୁ ବୋହି ଚାଲୁଛନ୍ତି। ଦୁଇ-ଚାରିଜଣ ସାଙ୍ଗ ବାଇକ୍ ରେ ରସ, ଡେକ୍ଚି, କଡ଼ାଇ, ଜାଲିଚଟୁ ଓ ପିଠାପାତିଆ ଧରି ପାହାଡ଼କୁ ଯାଉଛନ୍ତି। ବଡ଼ ବଡ଼ ରସ ହଣ୍ଡାମାନ ଟଲିରେ ବାନ୍ଧାଯାଇ ବୁହା ହେଉଅଛି। କିଛି ପିଲାମାନେ ଉଠାଣିଆ ଯାଗା ମାନଙ୍କରେ ଟଲିକୁ ଠେଲୁଥାନ୍ତି। କିଛି ସାଙ୍ଗମାନଙ୍କ ସହ ସେ ନିଜେ ବି ଠେଲିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରୁଥାନ୍ତି। ବହୁତ ଦିନପରେ ଦୀପୁର ହାତରନ୍ଧା କାବୁଲିବୁଟ-କଟିକି-ପନିର୍ ତରକାରୀ, ଲାଲୁ ହାତରନ୍ଧା ସାଧା ପଲଉ, ନିଖିଲ୍ ହାତରନ୍ଧା ଖିରି, ଜଗୁ ହାତରନ୍ଧା ଓଉ ଖଟା, ମିକୁ ହାତର ସାଲାଡ୍, ପାମ୍ପଡ଼ ଛଣା ଓ ଫୁଲକୋବି-ଆଳୁ ଚିପ୍ପ୍ ଖାଇବାକୁ ମିଳିବ। ସମସ୍ତେ ପ୍ରଭୁ ରଘୁନାଥଙ୍କ ପୂଜାର୍ଚ୍ଚନା ସାରି ବାନର ଦଳ ଭଳି ଜିନିଷ ପତ୍ର ମୁଣ୍ଡେଇ ଚାଲିଥାନ୍ତି ପାହାଡ଼ ଉପରକୁ। ଠିକ୍ ସମୟରେ ସେମାନେ ଗୋଟିଏ ସୁନ୍ଦର ସମତଳ ଯାଗାର ଆବିଷ୍କାର କଲେ। ଜିନିଷପତ୍ର ପାଲ ପାରି ତା'ର ଉପରେ ରଖାଗଲା। ହଣ୍ଡା-ଡେକ୍ଚି ଓ ରୋଷେଇ ଉପକରଣମାନ ମଧ୍ୟ ରଖାଗଲା। ଚୁଲୀ ଖୋଳା ଗଲା। ଠିକ୍ ସମୟରେ ଚୁଲୀ ଲାଗିଲା। ଦଳେ ପିଲା ପାଣି ଆଣିବାରେ ସହଯୋଗ କଲେ। ଦଳେ ପିଲା ପରିବା କଟା କଟିରେ ସାହାଯ୍ୟ କଲେ। ଆଉ ତାଙ୍କ ସାଙ୍ଗମାନେ ମିଶି ଭୋଜି ରାନ୍ଧିବା କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲାଗିଲେ। ସେ ଯେତେବେଳେ ଯେଉଁଠି ଆବଶ୍ୟକ ପଡ଼େ ବୁଲି ବୁଲି ସାହାଯ୍ୟ କରିବାରେ ଲାଗିଲେ। ଆଇଟମ୍ ହେବ ସାଧା ପଲଉ, ଡ଼ାଲି, କଟିକି-କାବୁଲି ବୁଟ-ପନିର୍ ତରକାରି, ଓଉ ଖଟା, ସାଲାଡ଼୍, ପାମ୍ଫଡ଼, ଫୁଲକୋବି-ଆଳୁ ଚିପ୍ସ୍ ଓ ଖିରି। ପ୍ରଥମେ ଲାଲୁ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ସୁଜି ତରକାରି ଜଳଖିଆ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିଦେଇ। ପଲଉ ପ୍ରସ୍ତୁତି ପାଇଁ ହଣ୍ଡା ବସାଇଲା। ସମସ୍ତେ ନିଜ ନିଜ କାମରେ ଲାଗିଥାନ୍ତି। ମ୍ୟୁଜିକ୍ ଚାଲିଥାଏ। ତା' ସାଙ୍ଗକୁ ତାଳଦେଇ ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦ ମନରେ ନିଜ କାମରେ ବ୍ୟସ୍ତ।

+୨ ଶ୍ରେଣୀ କୃତକାର୍ଯ୍ୟ ହେଲା ପରେ ସେମାନେ ଏହି ପାହାଡ଼ରେ ବଣଭୋଜି କରିଥିଲେ। ତା'ପରେ ଦୁଇ ତିନିଜଣ ସାଙ୍ଗକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ ଯିଏ ଯୁଆଡ଼େ ବାହାରକୁ ଚାଲିଗଲେ କ୍ୟାରିୟର୍ ଗଢ଼ିବାକୁ ଆଉ କିଛି ଅନ୍ୟ ଧନ୍ଦା କରିବାକୁ। ତା' ପରଠୁ ସେ ଯେବେ ବି ଗାଁକୁ ଆସିଛନ୍ତି କାଁ ଭାଁ ରେ ଗୋଟିଏ ଦୁଇଟି ସାଙ୍ଗ ଦେଖିବା କଥା। ସାଙ୍ଗମାନେ ବି ନିଜ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ବ୍ୟସ୍ତ। କହିବାକୁ ଗଲେ ଭଲସେ ମିଶି ହୁଏନା କାହାରି ସାଥେ। ଆଉ ସେ ପିଲାଦିନ ଭଳି ଗୁଲିଖଟି କରି ହୁଏନି। ନା କୁଦାମାରି ପହଁରି ହୁଏ ଜଳପ୍ରପାତରେ; ଆଉ ନା କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା ହୁଏ ଜଳକ୍ରୀଡ଼ା। ଅବା ଧରି ହୁଏନି ଭଲି ବଲ୍ କି କ୍ରିକେଟ୍ ବ୍ୟାଟ୍ ଖଣ୍ଡେ। ବୟସର ସ୍କୋର୍ କାର୍ଡରେ ଅର୍ଦ୍ଧ ଶତକ ଛୁଇଁବାକୁ ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ବାକି ମାତ୍ର। ତଥାପି ମନର ଆଶା ଥମିନି, ଖାଲି ପାଦରେ ବେଡ଼ି ପକାଇଦେଇଛି ସାଂସାରିକ ଜଞ୍ଜାଳ ଓ କର୍ମମୟ ଜୀବନ। ଭରି ରହିଛି ଚପଳାମୀ, ଉନ୍ମାଦନା ସେଇ ସ୍ବାଧୀନତାର ସ୍ବାଦ ଚାଖିବାକୁ, ଫେରିଯିବାକୁ ପିଲାଦିନକୁ; ଏହି ସାଂସାରିକ ଜଞ୍ଜାଳର ମୋହ ବନ୍ଧନକୁ କାଟି କେବେ କେବେ...। କିନ୍ତୁ, କାହିଁ ଫୁରସତ୍ ମିଳିଲେ ତ!...

ଶୀତଦିନ ଦିନ ଛୋଟ ରାତି ବଡ଼। ସକାଳ ସୂର୍ଯ୍ୟ କଅଁଳ କିରଣ ଢ଼ାଳି ଦେଲେଣି ଧରଣୀ ବକ୍ଷରେ। ସୋମବାର। ବଡ଼ଦିନ ପର୍ବ ଓ ରବିବାର, ଦୁଇ ଦିନର ଛୁଟି ପରେ ବେସରକାରୀ ବିଦ୍ୟାଳୟ ଖୋଲିବ ଆଜି। ତଥାପି ଛୁଟିର ଆଳସ୍ୟ କଟିନି। ସ୍ୱପ୍ନରେ ବୁଡ଼ି ରହିଥାନ୍ତି ଖାରବେଳ ବାବୁ। ଦୁଇଦିନିଆ ଛୁଟି ପରେ ସୋମବାର ଦିନ ପୁଣି ବିଦ୍ୟାଳୟ ଯିବାକୁ ମନରେ ଉତ୍ସାହ ହିଁ କମ୍। ବେସରକାରୀ ବିଦ୍ୟାଳୟର ହେଡ୍ କ୍ଲର୍କ, ସେ। ବିଦ୍ୟାଳୟ ନ ଗଲେ ପ୍ରିନ୍ସିପାଲ୍ ରାଗିକି ପାଚିଯିବେ। ହେଉ ଯିବାକୁ ତ ହେବ। ଆଉ ଟିକିଏ ଶୋଇପଡ଼ିବା, ଭାରି ଥଣ୍ଡା ଲାଗୁଛି। କମ୍ବଳଟିକୁ ଟାଣି ଆଣି ଘୋଡ଼ିହୋଇ ଆଉ କିଛି ସମୟ ଶୋଇ ରହିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଥିଲେ, ଖାରବେଳ ବାବୁ। ଏତିକିବେଳେ ପତ୍ନୀ ବୈଶାଖୀ ବଡ଼ ପାଟିଟାଏ କରି କହିଲା, "ହଇହୋ ଶୁଣୁଛ... ଶୁଣୁଛ ନା ନାହିଁ ମ... । ସକାଳ ୭ଟା ବାଜିଲାଣି। ପ୍ରିନ୍ସିପାଲ୍ ସାର୍ ଫୋନ୍ କରିଥିଲେ। ଆସିଷ୍ଟାଣ୍ଟ୍ କ୍ଲର୍କ ଆଜି ସ୍କୁଲ୍ ଆସିବେନି। ତାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ଦେହ ସିରିୟସ୍। ସକାଳୁ ସକାଳୁ ଏକ୍ସିଡେଣ୍ଟ୍ ହୋଇଯାଇଛି। ମୁଣ୍ଡକୁ ଗଭୀର ଆଘାତ ଲାଗିଛି। ଶୀଘ୍ର ରେଡ଼ି ହୁଅ। ସ୍କୁଲ୍ ଯିବ...।" କମ୍ବଳଟାକୁ ଦୂରକୁ ଠେଲି ଦେଇ ବିରକ୍ତ ହୋଇ ଆଖି ମନ୍ଥି ମନ୍ଥି ଉଠିଲେ, ମାନସିଂହ ବାବୁ। ଟି ପୟ୍ ଉପରୁ ଚଷମା ଖୋଳରୁ ଚଷମା ବାହାର କରି ପିନ୍ଧିଲେ। ଆଣ୍ଡ୍ରଏଡ୍ କୁ ଚାର୍ଜର୍ ରୁ ମୁକ୍ତ କରି ଆସିଷ୍ଟାଣ୍ଟ୍ କ୍ଲର୍କ ରାଓ ବାବୁଙ୍କୁ ଫୋନ୍ ଲଗାଇଲେ। ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ଘଟଣାବଳୀ ଶୁଣି ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ। ତା'ପରେ ନିତ୍ୟକର୍ମ ସାରିବାକୁ ବାହାରିଲେ। ଗାଧୋଇ ପାଧୋଇ ରେଡ଼ି ହୋଇ ବ୍ରେକ୍ ଫାଷ୍ଟ୍ କଲାବେଳକୁ ସକାଳ ଘ୮.୩୦ମି। ଜଳଖିଆ ଖାଇଲାବେଳେ ସେ ଗୁଣୁଗୁଣୁ ହୋଇ ସ୍ତ୍ରୀକୁ କହୁଥାନ୍ତି - ବେସରକାରୀ ବିଦ୍ୟାଳୟରେ କ୍ଲର୍କ ଜୀବନଟା ବଡ଼ ଦୟନୀୟ। ସବୁ କାମ ମୋ ଉପରେ ନ୍ୟସ୍ତ। ଯେଉଁମାନେ ଗାଁକୁ ଯାଇଥାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଭିତରୁ ଅଧିକାଂଶ ଷ୍ଟାଫ୍ ଅଘୋଷିତ ଅଧାଛୁଟି ସୋମବାର ଦିନ। କିନ୍ତୁ, ଏ ଭୁବନେଶ୍ୱରରେ ଚାକିରି କରିବା ବେଳୁ ଛୁଟିର ସୌଭାଗ୍ୟ ମୋ ପାଇଁ ସାତ ସପନ। ଗାଁକୁ ଯିବାର ସୌଭାଗ୍ୟ ଖୁବ୍ କ୍ଵଚିତ୍ ମୋ ଭାଗ୍ୟରେ। ସ୍ତ୍ରୀ କହୁଥାଏ, "ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଚାକିରି ମିଳିଲାନି ଯେ ଏ ଚାକିରିରେ ମୁଣ୍ଡ ଗେଞ୍ଜିଲ। ଏବେ ଭାଗ୍ୟକୁ ନିନ୍ଦା କରି କି ଲାଭ। ଶାଗକାଟି ବାଳ ବାଛିଲେ ଆଉ କ'ଣ ହେବ!..." ଏତିକି କହି ସେ ଅଇଁଠା ପ୍ଲେଟ୍ ଉଠାଇ ଧୋଇବାକୁ ବାହାରିଲେ। ମନରେ ଭାବିଲେ, "କାହିଁକି ସକାଳୁ ଏ ସ୍ତ୍ରୀଟା ପାଖରେ ଏକଥା ବାଢ଼ିଲି କେଜାଣି...।" ନାକ ଛିଞ୍ଚାଡି ହୋଇ ଗଣେଶ ମୂର୍ତ୍ତି ଆଗେ ହାତ ଯୋଡ଼ିଲେ। ତା'ପରେ ସିଧାସଳଖ ଦାଣ୍ଡେଇଲେ ବିଦ୍ୟାଳୟକୁ, ସ୍କୁଟି ଧରି।

ବାଇକ୍ ଚାଲିଛି ସଡ଼କ ପଥରେ ନିରନ୍ତର ଗତିରେ। ମନେ ପଡ଼ିଯାଉଛି ତାଙ୍କର ଗାଁ କଥା। ଗାଁରେ ବାପା ରୁହନ୍ତି ଏକଲା। ନା, ଏକଲା ବୋଲି କହିହେବନି। କକା, ଖୁଡ଼ୀ ଓ ମୋର କକାଙ୍କ ପୁଅଝିଅ। ଅନେକ ଥର ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଡ଼ାକିଛି। କିନ୍ତୁ, ବାପା କିଛି ନା କିଛି ବାହାନା ଦେଖାଇ ଟାଳି ଦିଅନ୍ତି। କେଉଁ ଲୋଡ଼ା ପୁନେଇଁରେ ସେତେ ବାଧ୍ୟ କଲେ କୁଣିଆ ଭଳି ଦୁଇ ଚାରିଦିନ ପାଇଁ ଆସି ରୁହନ୍ତି ଓ ଫେରିଯାଆନ୍ତି। ସେ ଜାଣୁଥିଲେ ଯେ ପତ୍ନୀ ବୈଶାଖୀର ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ଅଯତ୍ନଶୀଳତା ହିଁ ଏହା ପଛର ପ୍ରଧାନ କାରଣ। କିନ୍ତୁ, ସେ ବୈଶାଖୀଙ୍କୁ ମୁହଁ ଖୋଲି କହିପାରନ୍ତିନି। କିଛି କହିଲେ, ଘରେ ଅଶାନ୍ତିର ମହାପର୍ବ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଯିବ ଓ ମୋର ମାନସିକ ଶାନ୍ତି ବ୍ୟାହତ ହେବ। ତେଣୁ ଅନେକ ସମୟରେ ନିରବଦ୍ରଷ୍ଟା ହୋଇ ସହି ଯାଆନ୍ତି। ମନଟା ବହୁତ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଛଟପଟ ହୁଏ। ଆଖିର ଲୁହ ଆଖିରେ ମାରି ସହିଯିବା ଛଡ଼ା ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଅନ୍ୟ ଉପାୟ ଆଉ ନଥାଏ। ହୁଏତ ଧରାଯାଇପାରେ ଏହା ତାଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ ଦୁର୍ବଳତା। କିନ୍ତୁ, ଭୁବନେଶ୍ୱରରେ ଊଣାଅଧିକେ ଅଧିକାଂଶ ସ୍ବାମୀଙ୍କର ଏପ୍ରକାରର ଦଶା।

ତଥାପି ମନ ମାନେନା। ଚାରିମାସରେ ଥରେ ସେ ଯେମିତି ହେଉ ବହୁତ ଫିକରଫନ୍ଦି କରି ଗାଁକୁ ଆସନ୍ତି। ସେ ଯେବେ ଗାଁକୁ ଯାଆନ୍ତି, ସାରା ଗାଁର ଲୋକେ ଦେଖି ଖୁବ୍ ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି। ଗାଁ ରେ ତାଙ୍କର ବହୁତ ଖାତିରି। ପୁଣି ମାନସିଂହ ପରିବାରର କୁଳମଣି। ବାପା ଗାଁର ଏଇ ଆପଣାପଣକୁ ଛାଡ଼ି ବୋଧହୁଏ ସହରର ନିର୍ଜନ ନିଃସଙ୍ଗତାକୁ ଆଦରି ପାରି ନ ଥାନ୍ତି। ଗାଁର ମାଟିଗୋଡ଼ିରେ ରହିଛି ଆପଣାପଣର ଭାବ। ଗାଁର ପ୍ରତିଟି ମଣିଷ ଭିତରେ ରହିଛି ସମ୍ପର୍କର ଅଛିଣ୍ଡା ବନ୍ଧନ। ଆଉ ସେଇ ବନ୍ଧନର ଆକର୍ଷଣରେ ସେ ଟାଣି ହୋଇ ଚାଲିଯାଆନ୍ତି ଗାଁକୁ। ବାପାଙ୍କର ନିରବ ଡାକରାରେ ପହଞ୍ଚିଯାଆନ୍ତି ଗାଁରେ, ତାଙ୍କ ପାଖରେ। ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି ସମସ୍ତେ। ସବୁଥର ଖୁଡ଼ୀ ଓ ମାଆ ପଚାରି ବସନ୍ତି, "କିରେ ବୈଶାଖୀ, ଚିନୁ ଓ ମାମୁନିକୁ ନେଇକି ଆସୁନୁ କାହିଁକି?" ବୈଶାଖୀ ସହରୀ ଝିଅ, ଗାଁ ତାଙ୍କୁ ଅରାଏନି। ତେଣୁ ସେ ପ୍ରତିଥର କିଛି ନା କିଛି ଆଳ କରି ରହିଯାଆନ୍ତି। ପିଲାମାନଙ୍କ ଆସିବାର ବହୁତ ଇଚ୍ଛା ଥାଏ, କିନ୍ତୁ ମାଆର ନାଲି ଆଖି ଆଗରେ ସବୁ ଫସର ଫାଟିଯାଏ। ଅଗତ୍ୟା ତାଙ୍କୁ ହିଁ ଏକଲା ଆସିବାକୁ ହୁଏ। ଖୁଡ଼ୀ ଓ ମାଆଙ୍କୁ କିଛି ନା କିଛି ବିଶ୍ଵାସଯୋଗ୍ୟ କୈଫିୟତ୍ ଦେବାକୁ ହୁଏ।

କ୍ରମଶଃ...

ପରିପନ୍ଥୀ

ସାମାଜିକ କାହାଣୀ