ପ୍ରଥମେ ଯେତେବେଳେ ଆସିଲି ପୃଥିବୀରେ,

ମୋର ଆଲୋକ ହେଲେ ସେ – ମା’ ବାପାର ଆଖି।

ନିର୍ଜନ ଶିଶୁରେ ତା’ର ସ୍ନେହର ପ୍ରଥମ ସ୍ପର୍ଶ,

ଜୀବନ ପାଇଲି, ଭଲ ପାଇବାର ଶୁଭ ପଥେ।

ବାପା ହେଲେ କଠୋର ଶିକ୍ଷକ,

ଜୀବନର ଖାରାପ ସତ୍ୟରେ ସେ ଦେଇଥାନ୍ତି ପାଠ।

ପାଦେ ପାଦେ କଷ୍ଟରେ ଲୁଚିଥାଏ ଶିକ୍ଷା,

ସେହି କଷ୍ଟକୁ ସହିବାର ଶକ୍ତି ଦେଇଥାନ୍ତି ବାପା।

ମା’ ହେଲେ ଭାବର ସାଗର,

ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ସେଥାନ୍ତି ତ୍ୟାଗୀ, କରୁଣାମୟୀ।

ଦୁଃଖରେ ସାନ୍ତ୍ବନା, ରୋଗରେ ସୁସ୍ଥତା,

ସ୍ନେହରେ ସେଇଥାନ୍ତି ନିରନ୍ତର ପରିଚର୍ଯ୍ୟା।

ପିତା ଶିଖାନ୍ତି – ଦୁର୍ଗମ ପଥରେ ଭୟ କରିବା ନାହିଁ,

ମା’ ଶିଖାନ୍ତି – ସ୍ନେହରେ ମଧ୍ୟ ଜିତିବାର ପଥ।

ଦୁହେଁ ହେଲେ ଜୀବନର ଦୁଇ ଅମୂଲ୍ୟ ରତନ,

ଏକା ନଥାଏ ହେଲେ ଅନ୍ୟଟିର ସାର୍ଥକତା ହୁଏନା।

ଶୈଶବରେ ସେମାନଙ୍କର ଆଙ୍ଗୁଠି,

କିଶୋରୀରେ ତାଙ୍କର ପରାମର୍ଶ।

ତାରୁଣ୍ୟରେ ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରେରଣା,

ପ୍ରାକ୍ ଉଢ଼ତାରେ ସେମାନଙ୍କର ସ୍ମୃତି,

ଜୀବନର ପ୍ରତି ପାଦେ ପିତାମାତା ହେଉଛନ୍ତି

ଆମର ଆଦ୍ୟଗୁରୁ।

ସେମାନେ ହେଲେ ସରଳ,

କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ତ୍ୟାଗ ଅପରିମିତ।

ନିଜର ସ୍ୱପ୍ନକୁ ବଳିଦାନ କରି,

ସନ୍ତାନର ସ୍ୱପ୍ନକୁ ସତ୍ୟ କରିଦେଇଥାନ୍ତି।

ବାପାର କଠୋର କଥାରେ ଲୁଚି ଥାଏ ପ୍ରେମ,

ମା’ର ନୀରବ ଅଶ୍ରୁରେ ରହିଥାଏ ଆଶୀର୍ବାଦ।

ତାଙ୍କର ପ୍ରତ୍ୟେକ କାମରେ ଲୁଚି ଥାଏ

ଜୀବନର ଅମୂଲ୍ୟ ପାଠ।

ସେମାନେ ହେଲେ ସହଚର –

ସୁଖରେ ହସନ୍ତି, ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦନ୍ତି।

ସନ୍ତାନ ଯେତେବେଳେ ଭୁଲ ପଥେ ପଦକ୍ଷେପ କରେ,

ସେମାନେ ଆଲୋକରେ ଦେଖାନ୍ତି ସତ୍ୟର ପଥ।

ପିତାମାତା ବିନା ଶିକ୍ଷା ଅସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ,

ସେମାନେ ହେଲେ ପ୍ରଥମ ପାଠ ଶାଳା।

ଜୀବନର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଧ୍ୟାୟରେ,

ତାଙ୍କର ଶିକ୍ଷା ହେଉଛି ଦିଗଦର୍ଶନ।

ମୋ’ପାଇଁ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ହେଉଛି –

ସେମାନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିବା,

ପାଦ ପଦ୍ମରେ ଶିରୋନାମା କରିବା,

ସେବାରେ ନିବେଶିତ ହୋଇବା।

ଜୀବନର ସମସ୍ତ ସଫଳତା

ପିତାମାତାଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦର ଫଳ।

ତାଙ୍କର ସ୍ନେହ, ଶିକ୍ଷା ଓ ତ୍ୟାଗ ବିନା

ଆମର ଅସ୍ତିତ୍ବ ରେ କିଛି ମୂଲ୍ୟ ନାହିଁ।

ସେମାନେ ହେଲେ ଆମର ଆଦ୍ୟଗୁରୁ,

ତାଙ୍କ ପାଦ ପଦ୍ମରେ ନତମସ୍ତକ ହୋଇ,

ସଦା ସ୍ମରଣ କରିବା –

ପିତାମାତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରିବାରୁ

ଜୀବନର ପଥ ସୁମଧୁର ହୁଏ।

!! ସୁଶାନ୍ତ କୁମାର ସାସମଲ

ହନୁମାନ ନଗର ଆସ୍କା ରୋଡ଼

ବ୍ରହ୍ମପୁର ଗଞ୍ଜାମ !!

ପିତାମାତା ଆଦ୍ୟଗୁରୁ

ପିତାମାତା ଆଦ୍ୟଗୁରୁ