ପ୍ରକୃତ ବନ୍ଧୁତା ହେଉଛି ଏକ ଦୃଶ୍ୟମାନ ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ଏକ ଭାବନା ଯାହା ମନରେ ଘନିଷ୍ଠ ଅଟେ ଓ ନିଷ୍ଠାରେ ବିଶ୍ବାସ ରଖେ। ବନ୍ଧୁତା ମାନବ ଜୀବନର ଗଭୀରତମ ଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟତମ ଅନୁଭୂତିଗୁଡ଼ିକର ଏକ ଅବିଭାଜ୍ୟ ଅଂଶ ଯାହାକୁ ସତ୍ତ୍ୱ, ସତ୍ୟତା ଓ ସ୍ୱାର୍ଥହୀନତାରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ କରିବାକୁ ପଡ଼େ।ପ୍ରକୃତ ବନ୍ଧୁ କିଏ ଏକ ସ୍ବାର୍ଥପୂର୍ଣ୍ଣ ସଂସାରରେ, ଯେଉଁଠାରେ ମରିବାର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତେ ସେଥିରେ ଥାନ୍ତି, ପ୍ରକୃତ ବନ୍ଧୁ ହେଉଛି ସେ ଜଣେ ଯେଉଁଠାରେ ସତେଜ ଭାବରେ ଆପଣଙ୍କ ପାଖରେ ଥାନ୍ତି ଏବଂ ଆପଣଙ୍କ ଆବଶ୍ୟକତାରେ ଆପଣଙ୍କୁ ସହାଯ୍ୟ କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଥାନ୍ତି।

ଏକ ବର୍ଷ ଗୋଟେ ବିଦ୍ୟାଳୟରେ, ଅଧ୍ୟାପକ ଛାତ୍ରମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଲେ, "ବନ୍ଧୁତାର ସତ୍ତ୍ୱ କ'ଣ?" ଏକ ଛାତ୍ର ଉତ୍ତର ଦେଲା, "ପ୍ରକୃତ ବନ୍ଧୁ ସେ ହେଉଛନ୍ତି ଯେଉଁଠାରେ ସେମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ସାରା ସମୟ ସମର୍ଥନ ଓ ପ୍ରେମ ପ୍ରଦାନ କରନ୍ତି।" ଅଧ୍ୟାପକ ଖୁସି ହେଲେ ଏବଂ ତାହା ନିଜ ଅନୁଭୂତି ରଖି ଦେଲେ, "ପ୍ରକୃତ ବନ୍ଧୁ ହେଉଛନ୍ତି ସେମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ସତ୍ୟତା ଏବଂ ସାରଳ୍ୟ ରଖି ଦିଆଯାଏ।"ଏହା ଦିନ ଦିନେ ପ୍ରମାଣିତ ହେଉଛି, ଯେ ମନୁଷ୍ୟ ବହୁତ କାରଣରେ ସହଯୋଗ ଏବଂ ସମ୍ବଲ ଲାଗି ଆସୁଛି। ପ୍ରକୃତ ବନ୍ଧୁ ସେ ହେଉଛି ଯେଉଁଠାରେ ସେମାନେ ଆପଣଙ୍କ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାରର ଦୁଃଖ ଓ କଷ୍ଟରେ ସାରା ସମୟ ଆପଣଙ୍କ ପାଖରେ ରହନ୍ତି ଏବଂ ସାହାଯ୍ୟ କରନ୍ତି।

ବନ୍ଧୁତାର ଭିତରେ ରହିଥିବା ସତ୍ତ୍ୱ କେବଳ ସମୟ ସହିତ ବୃଦ୍ଧି ପାଇ ତାହାକୁ ସୁନ୍ଦର କରେ। ଏହି ସତ୍ତ୍ୱର ମହତ୍ତ୍ଵ ହେଉଛି ଯେ ସେମାନେ କେବଳ ସମସ୍ତ ପରିସ୍ଥିତିରେ ଆପଣଙ୍କ ପାଖରେ ରହିଥାନ୍ତି, ତାର ଅର୍ଥ ସେମାନେ ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ସବୁଦିନ ସାରା ଜୀବନ ସାରା ସମୟ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଘଟଣାରେ ନିଷ୍ଠାରେ ବନ୍ଧୁତାର ସମ୍ପର୍କକୁ ଗଢ଼ି ନେଇଥାନ୍ତି।ପ୍ରକୃତ ବନ୍ଧୁତାର ମହତ୍ତ୍ଵ ଓ ଏହାର ସତ୍ତ୍ୱକୁ ଆମେ ଅନୁଭବ କରି ଜୀବନରେ ସତ୍ୟ, ସାରଳ୍ୟ ଓ ନିଷ୍ଠାରେ ବନ୍ଧୁତାର ସମ୍ପର୍କକୁ ବଢ଼ିବାକୁ ମନେ ପକେଇବା ଉଚିତ। ଏହି ମାନବୀୟ ସମ୍ପର୍କ ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ଏକ ସୁନ୍ଦର ଓ ନିଷ୍ଠାରେ ମଧୁର ସଂପର୍କ ଦେଇ ପାରିବ।

ବନ୍ଧୁତାର ଭଲ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ହେଉଛି ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ଏବଂ ସୁଦାମାଙ୍କ କାହାଣୀ।

**କୃଷ୍ଣ ଏବଂ ସୁଦାମା: ବନ୍ଧୁତାର ଅମର ଗାଥା**

କୃଷ୍ଣ ଏବଂ ସୁଦାମାର କାହାଣୀ ହେଉଛି ବନ୍ଧୁତାର ଏକ ଅନନ୍ତ ଗାଥା, ଯାହା ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମାନବ ମନରେ ପ୍ରେରଣା ଦେଇଯାଇଛି। ସେମାନେ ଦୁଇଜଣ ଛୋଟ ଥିବାବେଳେ ଏକାଠି ଗୁରୁ ସାନ୍ଦୀପନିଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ଶିକ୍ଷା ନେଉଥିଲେ। ତାଙ୍କ ସଂସ୍କାର ଓ ମୂଳ୍ୟଗୁଡିକ ଆଦିଠାରୁ ଏକାଠି ଅଭ୍ୟାସ କରିଥିଲେ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗଭୀର ବନ୍ଧୁତା ଗଢ଼ିଉଠିଲା।

ଯେତେବେଳା କୃଷ୍ଣ ମଥୁରାରେ ରାଜା ହୋଇଥିଲେ, ସେତେବେଳାରେ ସୁଦାମା ଏକ ଗରିବ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଜୀବନ ଅନେକ ସଂଗ୍ରାମରେ କଟିଥିଲା। ଗୋଟେ ଦିନ, ସୁଦାମାଙ୍କ ଜୀବନ ସମସ୍ତ କଷ୍ଟରେ ବିପଦରେ ପଢ଼ିଲା ଏବଂ ସେ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ସୁପରିଶରେ ତାଙ୍କ ପୁରୁଣା ବନ୍ଧୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇବାକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ।

ସୁଦାମା ମଥୁରାକୁ ଯାଇଥିବାବେଳେ ତାଙ୍କର ହାତରେ ମାତ୍ର ଖୁଦ ଭଜା ଯାହା ସେ ଦାନ କରିବାକୁ ଯାଉଥିଲେ। କୃଷ୍ଣ ଏବଂ ସୁଦାମାଙ୍କ ସାମ୍ନା-ସାମ୍ନି ହେବାବେଳେ, କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ପୁରୁଣା ବନ୍ଧୁକୁ ଦେଖି ବହୁତ ଖୁସି ହେଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିଲେ। କୃଷ୍ଣ ଆଗୁରୁ ସେ ସାରା ସତ୍ୟ ଜାଣିଥିଲେ ଏବଂ ସୁଦାମାଙ୍କ ପରିସ୍ଥିତିକୁ ଧାରଣ କରି ତାଙ୍କୁ ଶାନ୍ତି ଦେଲେ।

ସୁଦାମାଙ୍କ ଜୀବନର ଏହି ବନ୍ଧୁତାର ମାଧ୍ୟମରେ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ସାମ୍ବଲ ଏବଂ ସାହାଯ୍ୟ ଦେଲେ। ସୁଦାମା ତାଙ୍କ ଦାନ କରିଥିବା ଖୁଦ ଭଜା କୃଷ୍ଣ ସଂତୁଷ୍ଟ ହେଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦରୁ ସୁଦାମାର ଜୀବନ ଆରମ୍ଭ ହେଲା ସମୃଦ୍ଧି ଏବଂ ଶାନ୍ତିରେ ପରିଣତ ହେଲା।

ଏହି କାହାଣୀ ଆମକୁ ସିଖାଏ କି, ପ୍ରକୃତ ବନ୍ଧୁତା ଭାବରେ କୌଣସି ପ୍ରକାରର ପାର୍ଥିବ ସମ୍ପତ୍ତିରୁ ଉପରେ ଥାଏ ଏବଂ ସାରାଜୀବନ ସରଳତା ଏବଂ ଭଲପାଇବାର ସହିତ ସାଥ ଦେଇପାରିବାର ପ୍ରେରଣା ଦେଏ। କୃଷ୍ଣ ଏବଂ ସୁଦାମାର ଏହି ଗାଥା ଆମକୁ ଏକ ସତ୍ତ୍ଵ, ଏକ ନିଷ୍ଠା ଏବଂ ଏକ ସତ୍ତ୍ୱର ସେକ୍ଷା ଦେଇଥାଏ, ଯାହାକି ଆମେ ଆଜିର ଜୀବନରେ ଅନୁସରଣ କରିପାରିବା।

ପ୍ରକୃତ ବନ୍ଧୁ :-

ପ୍ରକୃତ ବନ୍ଧୁତା ହେଉଛି ଏକ ଦୃଶ୍ୟମାନ ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ଏକ ଭାବନା ଯାହା ମନରେ ଘନିଷ୍ଠ ଅଟେ ଓ ନିଷ୍ଠାରେ ବିଶ୍ବାସ ରଖେ।