"କାହା ପ୍ରତିଛବିକୁ ଦେଖୁଛ? ନଦୀର ପାଣିକୁ ଚାହିଁ??...", ପଚାରିଲା ରୋହନ। ନଦୀ କୂଳରେ ବସିଥିବା ଲିମା ବହୁତ ଚିନ୍ତାରେ ବୁଡ଼ି ଯାଇଥିଲା। ଭାବନା ରାଜ୍ୟରେ ରହି ସତେ ଯେମିତିକି ସେ ମହାକାଶରେ ଘୂରିବୁଲୁଥିଲା କେଉଁ ଅଜଣା ଜିନିଷର ଅନୁସନ୍ଧାନରେ। ଆଉ କିଛି ଦିନ ଗଲେ ତା'ର ବାହାଘର। କିନ୍ତୁ, ରୋହନ ଏ ବିଷୟରେ କିଛି ଜାଣିନି। ତା'କୁ ଅନ୍ଧ ଭାବେ ଭଲ ପାଉଥିବା ରୋହନ ଏ ବିଷୟରେ ଜାଣିଲେ ହୁଏତ ଦୁଃଖରେ ଭାଙ୍ଗି ପଡ଼ିବ। କ'ଣ କହିବ ସେ ଆଜି?... ଏତେ ଦିନ ଧରି ପ୍ରେମ କରୁଥିବା ଲିମା କ'ଣ ତା'ର ହୃଦୟ ସାଥିରେ ଖେଳୁଥିଲା?!!... ପୁଣି ମନ ଭିତରେ ଭାବୁଥିଲା ହସି ହସି ଜହର ପିଇ ଛାତିରେ କୁଣ୍ଢାଇ ନେବି ରୋହନକୁ କିଛି ସମୟ ଯାଏଁ ମଲା ପୂର୍ବରୁ ଅନ୍ତତଃ ତା'ର ହସ ମୁହଁ ଦେଖି ଶେଷ ନିଃଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ିବି, ନାଁ... ଦୂରେଇ ପାରିବିନି ରୋହନକୁ। ଆଉ କିଛି ସମୟପରେ ପୁଣି ଭାବେ ହସି ହସି ନଈକୁ ଡେଇଁ ପଡ଼ିବି। ପୁଣି ଭାବେ ନଖକଟାର ଧାରୁଆ ଛୋଟ ଛୁରୀରେ ହାତ ନାଡ଼ି କାଟିଦେବି। ଆଉ ମଲା ପୂର୍ବରୁ ପ୍ରାଣଭରି ଆଲିଙ୍ଗନ କରିନେବି ରୋହନକୁ। ପୁଣି ବିବେକ ବାଧା ଦିଏ - ନାଁ... ଆତ୍ମହତ୍ୟା କରିବିନି...। ଆତ୍ମହତ୍ୟା କରିଦେଲେ କ'ଣ ସବୁ ସମସ୍ୟାର ସମାଧାନ ହୋଇଯିବ?!... ହୁଏତ ମୋ ପାଇଁ ବଞ୍ଚିରହିଥିବା ରୋହନ ମୁଁ ମଲା ପରେ ବଞ୍ଚି ନ ପାରେ!... ଗୋଟିଏ ଜୀବନ ପାଇଁ ଆଉ ଗୋଟେ ଜୀବନ ଚାଲିଯିବ। ନାଁ... ନାଁ... କଦାପି ନୁହଁ। ଏମିତି ଭାବନାର ଭଉଁରୀ ଭିତରେ ସେ ଅଣନିଃଶ୍ବାସୀ ହୋଇଯାଉଥିଲା। ସତେଯେମିତି ମହାକାଶର ଏକ ବ୍ଲାକ୍ ହୋଲ୍ ଭିତରକୁ ଘୂରି ହୋଇ ଟାଣି ହୋଇଯାଉଛି ସେ। ଆଉ କିଛି ଦିନ ପରେ ତା'ର ଅସ୍ତିତ୍ବ ରହିବ ନାହିଁ।

କିଛି ସମୟ ପରେ ପୁଣି ଥରେ ପଚାରିଲା ରୋହନ, "କ'ଣ ହୋଇଛି? କିଛି ତ କୁହ??... କ'ଣ ଆଜି ଏତେ ଗୁମ୍ ସୁମ୍!!..." ଲିମା ଜାବୁଡ଼ି ଧରି କାନ୍ଦି ପକେଇଲା ରୋହନକୁ। "ଆରେ କାନ୍ଦୁଛ କ'ଣ?", ପଚାରିଲା ରୋହନ। "ନାଁ... କିଛି ବି କହି ପାରିବିନି", ବୋଲି ଆହୁରି କାନ୍ଦିବାରେ ଲାଗିଲା, ଲିମା। "ଆରେ... ଆରେ... କିଛି କହିଲେ ତ ମୁଁ ଜାଣିପାରିବି ସମସ୍ୟାଟା କ'ଣ?!", କହିଲା ରୋହନ। "କ'ଣ ଆଉ ବାକି ଅଛି ଯେ ଶୁଣିବ?...", ପୁଣି କାନ୍ଦିବାରେ ଲାଗିଲା, ଲିମା। ବିରକ୍ତ ହୋଇ ଥାପୁଡେଇ ପକାଇଲା ଓ ମୁଣ୍ଡକୁ ଆଉଁସି ପକାଇ ରୋହନ କହିଲା, "ଏ କୁହ... ମୋ ଧନ କ'ଣ ହୋଇଛି? ଏତେ ଅସୁମାରୀ ଲୁହ କାହିଁକି?..."। ବହୁତ ମନ ଦୁଃଖରେ ଭାଙ୍ଗିପଡ଼ିଲେ ଏମିତି କରି ସାନ୍ତ୍ୱନା ନ ଦେଲେ ଲିମାର କାନ୍ଦ ବନ୍ଦ ହୁଏନା, ଏକଥା ରୋହନକୁ ବେଶ୍ ଭଲ ଭାବେ ଜଣା। ତା'ପରେ ଲିମା ସକେଇ କହିଲା, "ବାପା-ମାଆ ମୋ ବିବାହ ଠିକ୍ କରିଦେଇଛନ୍ତି। ମୁଁ ତୁମକୁ ଛାଡ଼ି ରହିପାରିବିନି, ରୋହନ। ମୋତେ ଏ ସମୟର କାଳଫାଶ ସେ ବିବାହ ଆଡ଼କୁ ଟାଣି ନେବାରେ ଲାଗିଛି। ମୁଁ ଆଉ ପାରୁନି, ରୋହନ... ମୁଁ ଆଉ ମୁକୁଳି ପାରୁନି... ଏ ଫାଶରୁ। ମୁଁ ତୁମ ଛଡ଼ା ଆଉ କାହାର ହେବାକୁ ଚାହେଁନା। ତୁମେ ମୋତେ ନେଇ ଯାଅ। ମୋତେ ନିଜର କରି ନିଅ।" ଜାବୁଡ଼ି ଧରି ମୁଣ୍ଡକୁ ଆଉଁସି ଥାପୁଡ଼ାଇ ଦେଲା, ରୋହନ। ଚିଡ଼ାଇବା ପାଇଁ ଟିକେ ନଖରାମି କରି ଲିମାକୁ କହିଲା, "ଆରେ ବାଃ... ଏ ତ ଖୁବ୍ ଭଲ କଥା। ତୁମେ ବିବାହ ବନ୍ଧନରେ ବାନ୍ଧି ହେବାକୁ ଯାଉଛ। ଅଭିନନ୍ଦନ...!!" ଲିମା କହିଲା, "ତା... ମାନେ ତୁମେ ମୋତେ....!!!" ଦୂରକୁ ଠେଲି ଦେଇ ଲୁହ ଗଡ଼ାଇ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲା, ଲିମା। ଆଉ ରୋହନ ଆଡ଼କୁ ନ ଚାହିଁ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲା ନଈ ଆଡ଼କୁ। ରୋହନ ଦୌଡ଼ି ଯାଇ ହାତକୁ ଧରି ପକାଇଲା। ହାତ ଛିଞ୍ଚାଡି ଲିମା ନଈ ଭିତରକୁ ପଶିବାରେ ଲାଗିଲା। ରୋହନ ଦୌଡ଼ି ଯାଇ କହିଲା, "ତୁମକୁ ମୋ ରାଣ ଲିମା, ଯଦି ନଈ ଭିତରକୁ ଆଉ ପାଦେ ବଢ଼ିଛ। ତାହାଲେ ମୋ ମଲା ମୁହଁ ଦେଖିବ।" ଅଟକି ଗଲା ଲିମାର ପାଦ। ସେମିତି ଦର ବୁଡ଼ା ଅବସ୍ଥାରେ ଭୋ ଭୋ ହୋଇ କାନ୍ଦିଲା, ଲିମା। ନଈ ଆଡ଼କୁ ଚାହିଁ। ରୋହନ ଦୌଡ଼ି ଯାଇ ଦୁଇ ବାହୁରେ ଉଠାଇ ଆଣିଲା ଲିମାକୁ। ନଈ ଉଠାଇ ଆଣି ଏକ ବଡ଼ ବରଗଛ ମୂଳକୁ ନେଇଗଲା। ଆଖିରୁ ଲୁହ ପୋଛି ଦେଇ, କୁଣ୍ଢାଇ ଧରି ପକାଇଲା। ବରଗଛକୁ ଆଉଜି ବସିଥାଏ, ରୋହନ। ତା'ର ଛାତି ଉପରେ ମୁଣ୍ଡ ରଖି ଶୋଇଯାଇଥାଏ ଜାବୁଡ଼ି ଧରି ଲିମା। ଶୀତଳ ପବନ ବହୁଥାଏ। ଲିମାର କାନ୍ଦୁରା ମୁହଁରେ ଲୁହ ଶୁଖିବାର ଚିହ୍ନ ସବୁ ଦେଖୁଥାଏ, ରୋହନ। କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ପୁରା ଥକି ଯାଇଛି, ଲିମା। ଦୁଃଖରେ ମଳିନ ଦିଶୁଛି ତା'ର ମୁହଁ। ଆଖୁରସ ପରି ଲୁହ ସବୁ ଶୁଖି ଯାଇ ଅଠା ଅଠା ଲାଗୁଛି, ମୁହଁ ସାରା। ପକେଟ୍ ରୁ ଦର ଭିଜା ରୁମାଲ୍ ବାହାର କରି ଭଲ କରି ପୋଛି ଦେଲା ମୁହଁ ସାରା। ଏଥର କାନ୍ଦୁରି ମୁହଁଟା ସଫା ଦିଶିଲା। ଗାଲକୁ ବାରମ୍ବାର ଆଉଁସି ଦେଇ ଥାପୁଡେଇ ଦେଉଥାଏ, ରୋହନ। ଆହୁରି ଶକ୍ତ ଭାବେ ଜାବୁଡ଼ି ଧରି କାଠ ଗଣ୍ଡି ପରି ଛାତି ଉପରେ ପଡ଼ିରହିଥାଏ, ଲିମା।

ରୋହନ ସେଇ ବରଗଛ ଛାଇରେ ବସି ରହି ମନେ ପକାଉଥିଲା ପିଲାଦିନର କଥା। ବଡ଼ ଦୁଃଖର ସମୟ। ଘର ତ କହିଲେ ଅତ୍ୟୁକ୍ତି ହେବ। ଏକ ଦରଭଙ୍ଗା ତାଳପତ୍ରର ଝୁମ୍ପୁଡ଼ି କୁଡ଼ିଆ। ପବନ ହେବା ମାତ୍ରେ ତାଳପତ୍ର ଗୁଡ଼ିକ ରାସ୍ତାରେ ଯାଉଥିବା ଗାଡ଼ି ହମ୍ପ୍ସ୍ ରେ ଛେଚି ହେଲା ପରି ହୁଅନ୍ତି। ଆଉ ଝଡ଼ ବତାସ ଆରମ୍ଭ ହେଲେ ତ କଥା କହିଲେ ନସରେ। ତାଳ ବାହୁଙ୍ଗାରେ ଭିଡ଼ା ହୋଇଥିବା ବାଉଁଶ ବତାକୁ ସେମାନେ ଜାବୁଡ଼ି ଧରି ଦଉଡ଼ିରେ ଟାଣି ଦିନରାତି ସେମିତି ବସନ୍ତି। ତା'ର ମାଆ ପେଟରେ ଦାନା ଦେବାକୁ ବାହାରି ପଡ଼େ ପଡ଼ିଶାଘର ପ୍ରଧାନ ସାହୁକାରଙ୍କ ଢ଼ିଙ୍କି ଶାଳକୁ ଧାନ କୁଟିବାକୁ। ଆର ତା'ର ଘରକାମ କରି ଯାହା କିଛି ପାଇଥାଏ, ସେସବୁକୁ ମୂଷାକଟା ପ୍ଲାଷ୍ଟିକ୍ ଡବାରେ ରଖିଥାଏ। ଆଉ ଢ଼ିଙ୍କିରୁ କୁଟି ଆଣିଥିବା ଖୁଦ ଚାଉଳ ଦି ଅଡ଼ା ହେବ ଖଦି କାନିରେ ବାନ୍ଧି ଆଣିଥାଏ। ପିଲାଟି ଦିନରୁ ସେ ବାପା ମୁହଁ ଚାହିଁନି। ସକାଳୁ ତା' ପାଇଁ ଖାଇବାକୁ ପଖାଳ କଂସେ ଓ ଲୁଣ, ମରିଚ ଓ ଆମ୍ବୁଲ ସେଥିରେ ବିରି ବଡ଼ି ଭଜା ପଡ଼ିଥିବା ତାଟିଆଏ ବାଢ଼ିଦେଇ ସେ କାମ କରିବାକୁ ଯାଏ। ସେ ଖାଇସାରି ପାଠପଢ଼ାରେ ବସିଯାଏ। ନ'ଟା ହେବା ପୂର୍ବରୁ ସମସ୍ତ ପାଠପଢ଼ା ଓ ଲେଖାଲେଖି ସାରିଦେଇ ଗାଧୋଇ ଚାଲିଯାଏ। ତା'ର ମାଆ ଏହା ପୂର୍ବରୁ ଘରକୁ ଆସି କେବେ ଖୁଦ କାଞ୍ଜି ଟିକିଏ ସାଙ୍ଗକୁ ଲେଉଟିଆ ଶାଗ ମୁଠାଏ ଭାଜିଦିଏ, ଖାଇ କରି ସେ ସ୍କୁଲ୍ କୁ ଯିବା ପାଇଁ। ଆଉ କେବେକେବେ ଗରମ ଭାତ ସହ ଟମାଟ ଭଜା ଟିକେ କୁ ରସୁଣ ଆଚାର। ଖାଇବସିଲା ବେଳେ ମାଆ ତା'ର ଝାଳୁଆ ମୁହଁକୁ ଲୁଗା କାନିରେ ପୋଛି ଦିଅନ୍ତି। ଆଉ ବିଞ୍ଚି ଦିଅନ୍ତି ଲୁଗା କାନିରେ। ସ୍କୁଲ୍ ରେ ଭଲ ପାଠ ପଢ଼ିବାକୁ କହନ୍ତି। ସେ ସ୍କୁଲ୍ ଚାଲିଯିବା ପରେ ବଳିଥିବା ପଖାଳ ଦିମୁଠା ଓ ତୋରାଣି କଂସେ ପିଇଦେଇ ସେ ପୁଣି କାମକୁ ଚାଲିଯାଏ। କେବେ କାଶ ଧରି ଦେଲେ, ନାଲି ଚାହା ଟିକେ ପିଇ ଦେଇ ଘଣ୍ଟାଏ ଶୋଇପଡେ ଖଜୁରୀ ପତ୍ରରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ପଟିରେ ଭଙ୍ଗା କବାଟକୁ ଆଉଜାଇ ଦେଇ ଶୋଇପଡେ। ଜର ହେଲେ ମୁଣ୍ଡଠୁ ଗୋଡ଼ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚିରା କନ୍ଥା ଘୋଡ଼ାଇ ହୋଇ ଶୋଇପଡ଼େ। ଭଗବାନଙ୍କ ଦୟାରୁ ଜର ଛାଡ଼ିଯାଏ। ଦୁଃଖ ରାଇଜର ମଣିଷଟିଏ। କେବଳ ଭଗବାନଙ୍କ ଭରସାରେ ରହିଥାଏ। ଏତେ କଷ୍ଟ ସହି ତାକୁ ସେ ଶିକ୍ଷିତ କରାଇଛନ୍ତି। ମେଧାବୃତ୍ତି ପାଇବା ପରେ ମାଆ ବହୁତ ଖୁସି ହୋଇଥିଲେ। ସଞ୍ଚିତ କରି ରଖିଥିବା ସବୁ ଟଙ୍କାକୁ ସେ ବଢ଼ାଇ ଦେଇ ଜାଗ୍ରତରେ ରହି ହଷ୍ଟେଲରେ ରହି ପଢ଼ିବାକୁ କହିଥିଲେ। ଦଶମ ଶ୍ରେଣୀର ବୋର୍ଡ ପରୀକ୍ଷାର ଶେଷ ପରୀକ୍ଷା ଦିନ ସେ ତା'ର ମାଆଙ୍କୁ ହରାଇଥିଲା। ତା'ପରେ ତା'ର ଜୀବନଟା ଶୂନ୍ୟ ଶୂନ୍ୟ ମହାଶୂନ୍ୟ।

କଲେଜ୍ କ୍ୟାରିୟର୍ ରେ ତା'ର ଶୂନ୍ୟତାକୁ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ କରିବା ପାଇଁ ସାଥ ଦେଇଥିଲା, ରୋଶ୍ନି। କିନ୍ତୁ, ଭାଗ୍ୟର ବିଡ଼ମ୍ବନା। କିଛି ଦିନ ପରେ ତାଙ୍କ ପ୍ରେମର ବିଚ୍ଛେଦ ଘଟିଥିଲା। କାରଣ ରୋଶ୍ନି ଥିଲା ବଡ଼ ଘରର ଝିଅ। ସେ ସବୁ ଜିନିଷ ତ ଯୋଗାଇ ଦିଏ। କିନ୍ତୁ, ସେ ଏକ ତରଫା ପ୍ରେମ କରୁଛି ବୋଲି ଏହା ଜାଣିପାରିଥିଲା ରୋହନ। ସେ ବି ଅଣଦେଖା କରୁଥିଲା ଏହି ପ୍ରେମକୁ କାରଣ ସେ ଜାଣିଥିଲା ଗୋଟିଏ ଧନୀ ଝିଅ ଓ ଗରିବ ପୁଅ ମଧ୍ୟରେ ତଫାତ। ସେଥିପାଇଁ ସେ ବିଶ୍ଵାସ କରିପାରୁନଥିଲା ରୋଶ୍ନିର ପ୍ରେମକୁ। ତା'ପରଠୁ ଆଉ କେଉଁ ଝିଅ ଉପରୁ ପ୍ରେମ ମାମଲାରେ ତା'ର ଭରସା ତୁଟି ଯାଇଥିଲା।

କିନ୍ତୁ, ଆଜି କାହିଁକି ତାକୁ ଏତେ ଭଲପାଉଛି, ଲିମା। ସେ ଜାଣିପାରେନା। ଅତୀତର ଭଲ ପାଇବାଠୁ ଆସ୍ଥା ହରାଇ ସାରିଥିଲା, ସେ। କିନ୍ତୁ, ଲିମା ନଛୋଡ଼ ବନ୍ଧା। ସତେ ଯେମିତି ତାହାର ହୃଦୟର ପ୍ରତିଛବିରେ ଲିମା ତାକୁ ହିଁ ଚାହୁଁଛି। ଆକାଶ ଧୀରେ ଧୀରେ ମେଘାଚ୍ଛନ୍ନ ହେଲାଣି। ଶୀତଳ ପବନ ସାଇଁ ସାଇଁ ହୋଇ ବହିଲାଣି। ମେଘର ଗର୍ଜନ ଶୁଭିଲାଣି। ତଥାପି ଲିମା ନିଶ୍ଚଳ ହୋଇ ପଡ଼ିରହିଥିଲା ରୋହନର ଛାତି ଉପରେ। ରୋହନ କାନ ପାଖକୁ ଯାଇ ଚୁମାଟିଏ ଦେଲା, ଲିମାର ଗାଲରେ। ଲିମା ଆହୁରି ଜାବୁଡ଼ି ଧରୁଥିଲା ରୋହନକୁ। ସତେ ଯେମିତି ଆଉ କିଛି ସମୟପରେ ପୃଥିବୀ ପ୍ରଳୟ ହୋଇଯିବ, ସେ ତା' ପ୍ରାଣ ପ୍ରିୟକୁ ଛାଡ଼ି କୁଆଡ଼େ ଯିବନି। ମନ ଭରି ଉପଭୋଗ କରିବ ପ୍ରେମକୁ। କିଛି ବି ଘଟିଯାଉ। ରୋହନ କହିଲା, "ଏ... ଆଖି ଖୋଲ ଲିମା। କାହାକୁ ଦେଖୁଛ?" ଲିମା କହିଲା, "କାହାକୁ ଆଉ ଦେଖିବି? ହୃଦୟର ପ୍ରତିଟି ସ୍ପନ୍ଦନରେ ଖାଲି ତୁମେ ହିଁ ତୁମେ... ଖାଲି ତୁମ ପ୍ରତିଛବି ଦେଖୁଛି...।"

💕💘💝

ପ୍ରତିଛବି

ନିଚ୍ଛକ ପ୍ରେମ କାହାଣୀ