ପ୍ରୀତି ଅର୍ଥାତ୍ ସ୍ନେହ, ଭଲପାଇବା, ଆତ୍ମୀୟତା, ଜଣେ ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କ ପାଇଁ ଭାବନାର ଉତ୍କଟ ଦିଗ। ଏହି ପ୍ରୀତି ଜଦି ସତ୍ୟ ଓ ସାରଗର୍ଭିତ ଥାଏ, ତେବେ ଏହା ହେଉଛି ମାନବତାର ସର୍ବୋତ୍ତମ ରୂପ। କିନ୍ତୁ ଆଜିର ସମୟରେ ଏହି ପ୍ରୀତି ଅନେକ ସ୍ଥାନରେ ପରକୀୟା ହାବଭାବ, ଅଶ୍ଳୀଳ ଅଭିବ୍ୟକ୍ତି ଓ ଲୋକଲଜ୍ଜା ହୀନ ଆଚରଣରେ ପରିଣତ ହୋଇଯାଉଛି। ଏହା ମାନବ ସମ୍ପର୍କ, ସ୍ମୃତି ଓ ନୀତିରେ ଗଭୀର ଆଘାତ ଦେଉଛି।

ପରକୀୟା ପ୍ରେମ - ସଂସ୍କାର

ପ୍ରୀତି ସମ୍ପର୍କରେ ସଦ୍ଭାବ ଥିବା ଦରକାର। କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ଏହି ପ୍ରୀତି ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନକୁ ଉପେକ୍ଷା କରି, ଅନ୍ୟଜଣଙ୍କ ଜୀବନରେ ଅନାଗତ ହୁଏ, ତେବେ ସେଥିରେ ଅନୈତିକତା ଆସିଥାଏ। ପରକୀୟା ଭାବନା ହେଉଛି ଏହି ପ୍ରୀତିର ଅନ୍ଧକାର ପକ୍ଷ। ଏହା ଦୁଇଜଣ ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅନୈତିକ ଭାବରେ ଜଣାଶୁଣା ବୃଦ୍ଧି କରି ଗୃହସ୍ଥ ଓ ସାମାଜିକ ଜୀବନକୁ ଅସ୍ଥିର କରେ।

ଲୋକଲଜ୍ଜା ଓ ନୀତିର ଅବମୂଲ୍ୟନ

ଏପରି ପରିସ୍ଥିତି ଏବେ ଏତେ ଘନ ହୋଇଯାଇଛି ଯେ, ଲୋକ ଆପଣଙ୍କର ଅନୈତିକ ଆଚରଣକୁ ଲଜ୍ଜା ଭାବି ଭୟ କରୁନାହାନ୍ତି। ସେମାନେ ଧୃଷ୍ଟତାରେ ଚାଲିଛନ୍ତି, ସୋସିଆଲ ମିଡିଆ ଓ ସାମ୍ମୁଖିକ ଜୀବନରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଅଭିସାରକୁ ଲୁଚାଉନାହାନ୍ତି। ଏଥିରେ ଲୋକମାନେ ବିବାହିତ ଥିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ଅନ୍ୟଜଣଙ୍କ ସହ ଭାବନା ଶେୟାର କରୁଛନ୍ତି, ଅନେକ ଥର ଏଥିରୁ ଘର ଭାଙ୍ଗୁଛି, ସମ୍ପର୍କ ବିଗଡ଼ୁଛି।

ଆଧୁନିକତା ନାମରେ ଅନୈତିକତା

ଆଧୁନିକ ଜୀବନଶୈଳୀ, ଚାଲିତ ଫ୍ୟାସନ, ଏବଂ ମାନସିକ ସ୍ୱାଧୀନତାର ଅତିରେକ ଚେଷ୍ଟା ମଧ୍ୟ ଏହି ପରକୀୟା ପ୍ରୀତିକୁ ବଢ଼ାଇଦେଉଛି। ମନେ କରାଯାଏ - “ମୁଁ ମୋ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ଜିବିବି,” ଏହି ଧାରଣା ଲୋକମାନଙ୍କୁ ନୀତି ଓ ଦାୟିତ୍ୱରୁ ଦୂର କରୁଛି। ଯେଉଁଠି ଦାୟିତ୍ୱ ନାହିଁ, ତାଁଠି ନୀତି ରହେନି। ଏବଂ ଏହି ବିନା ଦାୟିତ୍ୱର ପ୍ରୀତି ଅନେକ ପରିବାରର ଦୁଃଖର କାରଣ ହେଉଛି।

ଯୁବପିଢି ଓ ଭ୍ରାମକ ପ୍ରେମ ଧାରଣା

ଏହି ଅସୁସ୍ଥ ଧାରଣା ସବୁଠାରୁ ବେଶି ଯୁବପିଢିକୁ ପ୍ରଭାବିତ କରୁଛି। ହିନ୍ଦି ଓଡିଆ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର, ଟିଭି ଶୋ, ଓ ମାଧ୍ୟମରେ ଏପରି ଅନୈତିକ ସମ୍ପର୍କକୁ ଗ୍ଲାମର ଦେଖାଯାଉଛି। ଏହା ଏକ ମୋହଜାଲ ଭଳି, ଯାହା ଭିତରକୁ ପଶିଲେ ବାହାରିବା ଅସମ୍ଭବ। ଯୁବମାନେ ଏହାକୁ ପ୍ରେମ ଭାବି ଅନୁସରଣ କରିଛନ୍ତି, ଯାହାର ଫଳରେ ଏମିତି ପ୍ରେମ ନ ଥିବା ଜୀବନକୁ ମଧ୍ୟ ଧ୍ୱଂସ କରୁଛି।

ସମାଜ ଓ ସଂସ୍କୃତିର ପ୍ରଭାବ

ଏହି ପରିସ୍ଥିତିର ଦୀର୍ଘକାଳୀନ ପ୍ରଭାବ ହେଉଛି ସମାଜ ଓ ସଂସ୍କୃତିର ପତନ। ଯେଉଁଠି ଲଜ୍ଜା ନାହିଁ, ନୀତି ନାହିଁ, ତାଁଠି ସଂସ୍କୃତି ମାତ୍ର ଏକ ଶବ୍ଦ ହୋଇଯିବ। ପ୍ରେମ ଥିବା ଦରକାର, ଗଭୀର ଭାବନା ଥିବା ଦରକାର, କିନ୍ତୁ ଏହି ଭାବନା ହେଉଛି ପରିସ୍କାର, ସ୍ଵଚ୍ଛ, ସମ୍ମାନପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଦାୟିତ୍ୱଶୀଳ।

ପରିଶେଷରେ

ପ୍ରୀତି ଏକ ଶୁଭ ଶକ୍ତି। ଏହା ଯଦି ସଠିକ୍ ଦିଗରେ ବ୍ୟବହୃତ ହୁଏ, ତେବେ ଏହା ଜୀବନର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅନୁଭୂତି ଅତୁଟ ରହେ। କିନ୍ତୁ ଯଦି ଏହା ପରକୀୟା ହାବଭାବ, ଲୋକଲଜ୍ଜା ହୀନତା ଓ ଅନୈତିକ ଅଭିସାରରେ ପରିଣତ ହୁଏ, ତେବେ ସେଇ ପ୍ରୀତି ନ ଥିଲେ ଭଲ। ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ ମନ, ପରିବାର, ସମ୍ପର୍କ ଓ ସମାଜ ସବୁ କ୍ଷତିଗ୍ରସ୍ତ ହୁଏ।

ଆସନ୍ତୁ, ପ୍ରୀତିକୁ ଶୁଭ ମାନବୀୟ ଭାବନା ଭାବରେ ଧାରଣ କରିବାକୁ ଶିଖିବା। ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଓ ଆତ୍ମସମ୍ମାନ ସହିତ ପ୍ରେମ କରିବା, ଏହି ଅଧୁନିକ ଯୁଗର ମୂଳ ଶିକ୍ଷ୍ୟା ହେବା ଉଚିତ।

ପ୍ରୀତି ଯଦି ଲୋକଲଜ୍ଜା ହରାଇ ଜାଣିଥାଏ, ସେଠି ମାତ୍ର ଅନ୍ୟାୟ ଓ ଅତ୍ୟାଚାର ପ୍ରବେଶ କରିଥାଏ। ସେଥିପାଇଁ ସତ୍ୟ, ନୀତି ଓ ସଂସ୍କାର ସହିତ ପ୍ରୀତିକୁ ଜୀବନର ଆଧାର କରିବା ଦରକାର।

!! ସୁଶାନ୍ତ କୁମାର ସାସମଲ

ହନୁମାନ ନଗର ଆସ୍କା ରୋଡ଼

ବ୍ରହ୍ମପୁର ଗଞ୍ଜାମ !!

ପ୍ରୀତି: ଏକ ପରକୀୟା ହାବଭାବ ଲୋକଲଜ୍ଜା ହରବର

ପ୍ରୀତି: ଏକ ପରକୀୟା ହାବଭାବ ଲୋକଲଜ୍ଜା ହରବର