ଭାଗ - ୭ (ଶେଷ ଭାଗ)

[ବି.ଦ୍ର. - ଧାରାବାହିକକୁ ଭଲ ଭାବରେ ବୁଝିବାକୁ ହେଲେ କ୍ରମାନ୍ୱୟରେ ଷଷ୍ଠଭାଗ ଯାଏଁ ପଢ଼ି ପରେ ସପ୍ତମ ଭାଗକୁ (ଶେଷ ଭାଗ) ପଢ଼ନ୍ତୁ ଆଉ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କାହାଣୀର ମଜା ନିଅନ୍ତୁ।]

ପରଦିନ ଭୋର୍ ସକାଳୁ ମୋତେ ଟିକେ ଆରାମ ଲାଗୁଥାଏ। ମୁଁ ନିଦରୁ ଉଠି ଫ୍ରେସ୍ ହୋଇଯାଇ ଖଣ୍ଡା ଓ ଧନୁଶର ଧରି ବସିଯାଇଥାଏ। ହଠାତ୍ ମିରିଆ, ଆମେଣ୍ଡା ଓ ଜେନିଲିଆ ଆସି ମୋ ପାଖରେ ଉଭା ହୋଇଗଲେ। ମିରିଆ ହସି ହସି କହିଲା - ଆଜି ବୋଧେ ପୁରା ରେଡ଼ି ହୋଇ କି ଅଛ ଆଉ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଯିବାକୁ। ମୁଁ ମୁଣ୍ଡ ଟୁଙ୍ଗାରି ସମ୍ମତି ଜଣାଇଲି। ଆମେଣ୍ଡା କହିଲା - ଆଜି ତାହାଲେ ପୁରା ଘାଇଲା ବାଘ ଆଉ...। ପୁରା ଜୋର୍ ଜାର୍ ରେ ମନ ଦେଇ ଲଢ଼ିବ ଆଉ। ମୁଁ କିଛି ନକହି ସେମିତି ଚୁପ୍ ରହିଲି। ଏହା ଦେଖି ସେମାନେ ଠୋ ଠୋ ହୋଇ ହସିଲେ। ଆଉ ତା'ପରେ ଆମେମାନେ ଚାଲିଲୁ ଜଙ୍ଗଲକୁ। ପୂର୍ବ ଦିନ ପରି ପ୍ରଥମେ କାଠ ହାଣି ଚିରିବାକୁ ପଡ଼ିଲା। ତା'ପରେ ଖଣ୍ଡା ଲଢ଼େଇ ଆଉ ତା'ପରେ ତୀରନ୍ଦାଜ୍ ସବୁ ସେଇ ମିରିଆର ମାୟାବୀ ପ୍ରାଚୀର ଭିତରେ।

ପ୍ରଥମ ଦିନଠୁ ମୋ ଲଢ଼େଇ ଓ ରଣ କୌଶଳ ଖୁବ୍ ବଢ଼ି ଯାଇଥିଲା। ଆଉ ମିରିଆ ମୋତେ ମଝିରେ ମଝିରେ ସାବାସୀ ଦେଉଥିଲା। କେବେ କେବେ କ୍ରୋଧାନ୍ୱିତ ହୋଇ ପ୍ରତିଆକ୍ରମଣ କଲାବେଳକୁ ଜେନିଲିଆ ହାତର ଆଙ୍ଗୁଳି ହଲାଇ ମୁରୁକି ହସି ପ୍ରତିଦ୍ବନ୍ଦିତା କରି ଜିତିବାକୁ ଈସାରା କରୁଥିଲା। ଠିକ୍ ପୂର୍ବଦିନ ପରି ସୂର୍ଯ୍ୟାସ୍ତ ପରେ ପରେ ଆମେ ଘରକୁ ପ୍ରତ୍ୟାବର୍ତ୍ତନ କଲୁ। ବାଟରେ ଗଲାବେଳେ ମୋତେ ମୋତେ ଜେନିଲିଆ, ମିରିଆ ଓ ଆମେଣ୍ଡା ଆଜିର ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରଶଂସାରେ ପୋତି ପକାଉଥିଲେ। ଆମେଣ୍ଡା କହୁଥିଲା - ତୁମ ଭଳି ଅଦ୍ଭୁତ ଶିଖାଳି ପାଇ ମୁଁ ଆଜି ବହୁତ ଖୁସି। ଖୁବ୍ ଶୀଘ୍ର ତୁମେ ଏକ କୁଶଳୀ ଓ ଧୁରନ୍ଧର ଯୋଦ୍ଧା ହୋଇଯିବ।

ଏପରି ଦିନ ପରେ ଦିନ ବିତି ଚାଲିଥାଏ। ଆଉ ମୋର ଯୁଦ୍ଧବିଦ୍ୟାର ଗୌରବ, ମୋ ପରାକ୍ରମ ଓ ରଣ କଳା-କୌଶଳ ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷର ଚନ୍ଦ୍ରମା ବଢ଼ିଲା ପରି ବଢ଼ି ବଢ଼ି ଚାଲିଥାଏ। ଠିକ୍ ଦଶମ ଦିନ ପରେ ମିରିଆ କହିଲା - ଆଜି ତୁମକୁ ଆମ ତିନିଜଣଙ୍କ ସହ ଲଢ଼େଇ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ। ମୁଁ ତାଙ୍କ କଥାରେ ସମ୍ମତି ଜଣାଇ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ରାଜି ହୋଇଗଲି। ଦଶମ ଦିନର ଲଢ଼େଇ ଖୁବ୍ ଘମାଘୋଟ ହେଲା। ସମସ୍ତେ କିଛି ନାଁ କିଛି କ୍ଷତ ବିକ୍ଷତ ହେଲୁ ପରସ୍ପରର ଅସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା। କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପରାସ୍ତ କରି ମୁଁ ବିଜୟର ଧ୍ୱଜା ଉଡ଼ାଇ ଦେଲି। ସେଦିନ ଘରକୁ ଫେରିଲା ବେଳକୁ ସମସ୍ତେ ମୋର ରଣନୀତିର ଗୁଣଗାନ କରୁଥାନ୍ତି। କିନ୍ତୁ, ମୋ ମନ ଭଲ ଲାଗୁ ନଥାଏ। କାରଣ ଜେନିଲିଆକୁ ମୁଁ ଅଧିକ କ୍ଷତ ବିକ୍ଷତ କରି ଦେଇଥାଏ। ଯେଉଁ ଜେନିଲିଆ ମୋ କ୍ଷତରେ ମରମ ପଟି ଦେଇ ସର୍ବଦା ବିଜୟ କାମନା କରୁଥିଲା ଆଜି ସେ ମୋ ତୀରରେ ଗଭୀର କ୍ଷତାକ୍ତ।

ଘରକୁ ଫେରି ନିତିଦିନିଆ କର୍ମ ପରି ସବୁ ଠିକ୍ ସେ ଚାଲିଲା। ସେଦିନ ମୁଁ ବହୁତ ଥକି ଯାଇଥିବାରୁ ଟିକେ ଶୀଘ୍ର ଶୋଇଯାଇଥିଲି। ଠିକ୍ କ୍ଷତ ଜାଗାରେ ଉଷୁମ ମରମ ପଟି ଲଗାଇଲା ବେଳେ ମୁଁ ଜେନିଲିଆକୁ କୁଣ୍ଢାଇ ପକାଇ ଭୋ ଭୋ କାନ୍ଦି ପକାଇଲି। ଆଉ ମୋ ନିଜ ହାତରେ ତା'ର କ୍ଷତାକ୍ତ ଜାଗାରେ ଜଡ଼ିବୁଟି ଔଷଧ ଲଗାଇଦେଲି। ସେ ମୋ କାନ ପାଖରେ ଫୁସ୍ ଫୁସ୍ କରି କହିଲା - ଏ କ୍ଷତ ମୋ ପ୍ରେମର ଚିହ୍ନ। ତୁମେ ଏଥିପାାଇଁ ମନଦୁଃଖ କରିବା କୌଣସି ଆବଶ୍ଯକ ନାହିଁ। ଜଣେ ପ୍ରକୃତ ବୀର ଯୋଦ୍ଧାର ତୁମେ ଆଜି ପରିଚୟ ଦେଇଛ। ଆଉ ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କ ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଶ୍ଵାସ ଯେ ତୁମେ ଏବେ ଥିରିୟସ୍ କୁ ଅକ୍ଳେଶରେ ବଧ କରି ପାରିବ।

ପୁନଶ୍ଚ ସେ କହିଲା - କାଲି ତୁମକୁ ବଡ଼ ଭଉଣୀ ଯାଦୁଗରୀ ଖଣ୍ଡା ଓ ଯାଦୁଗରୀ ଧନୁଶରର ବ୍ୟବହାର ଶିଖାଇବେ। ଏଣୁ ଏହାକୁ ଧ୍ୟାନ ପୂର୍ବକ ମନେ ରଖିବ। ଆଉ ତୁମକୁ ମାୟାବୀ ବିଦ୍ୟା ଶିଖାଇବି। ଏଣୁ କାଲିର ଶିକ୍ଷା ତୁମ ପାଇଁ ବେଶ୍ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ। ଆଉ ଚାରିଦିନ ପରେ ଅମାବାସ୍ଯା ହୋଇଯିବ। ଆଉ ସେଇ ଅମବାସ୍ୟା ରାତିରେ ଦୁର୍ଦାନ୍ତ ରାଜା ଥିରିୟସ୍ ର ଆଗମନ ହେବ। ତା' ପୂର୍ବରୁ ତୁମକୁ ଉତ୍ତମ ପ୍ରସିକ୍ଷଣର ଆବଶ୍ୟକତା ରହିଛି। ଆଉ ଅମାବାସ୍ଯା ପୂର୍ବଦିନ ତୁମେ ଆମକୁ ଅଗ୍ନିରେ ଦଗ୍ଧିଭୂତ କରି ମନ୍ତ୍ରପାଠ କରି ଯିଶୁଙ୍କ ଆଗରେ ସମର୍ପି ଦେବାକୁ ହେବ। ତାହାଲେ ଯାଇ ଆମେ ପୁଣ୍ୟାତ୍ମା ହେବୁ। ନଚେତ୍ ଥିରିୟସ୍ ର ପାପ ପୁଣିଥରେ ଆମ ସଭିଙ୍କୁ କବଳିତ କରିଦେବ। ମୁଁ ତା'ର ମଥାକୁ ଚୁମ୍ବନ ଦେଇ ତା'କୁ ଛାତିରେ ଲଗାଇ କହିଲି - ତୁମେ ଯାହା କହୁଛ ଠିକ୍ ସେହିପରି ହିଁ ହେବ।

ଏହା ପରେ ମୁଁ ଶୋଇଗଲି। ଆଉ ମୋ ଛାତି ଉପରେ ମୁଣ୍ଡ ରଖି ଜେନିଲିଆ ବି କେତେବେଳେ ଶୋଇଯାଇଛି ମୁଁ ଜାଣେନା।

ପରଦିନ ସକାଳୁ ଜେନିଲିଆ ମୋ ମଥାରେ ଚୁମ୍ବନଟିଏ ଦେଲା ସେତେବେଳେ ମୋ ନିଦ ଭାଙ୍ଗିଲା। ମୁଁ ଆଖି ମନ୍ଥି ଉଠିଲା ବେଳକୁ ଜେନେଲିଆ ମୋ ମୁହଁ ସାମ୍ନାରେ। ସେ ମୋ ଗାଲକୁ ଆଉଁଶି ଦେଇ କହିଲା - ଉଠି ଯାଅ। ଶୀଘ୍ର ଫ୍ରେସ୍ ହେଲେ ଆଜି କିଛି ନୂଆ ଜିନିଷ ଶିଖିବ ନାଁ... ସେ ହାତକୁ ଟାଣି ନେଇ ମୋତେ ଉଠାଇଲା। ଆଉ ବାଧ୍ୟ ଶିଶୁ ପରି ତା' କଥା ଶୁଣି ଫ୍ରେସ୍ ହେବାକୁ ବାହାରିଲି।

ଏଥର ମୋତେ ମିରିଆ ଜଙ୍ଗଲ ଭିତରକୁ ନେଇ ଯାଦୁଗରୀ ଖଣ୍ଡା ଓ ଯାଦୁଗରୀ ଧନୁଶରର ବ୍ୟବହାର ବିଷୟରେ ଶିଖାଇଦେଲା। ଆଉ ଆମେଣ୍ଡା ସହ ଲଢ଼ାଇ କରି ମୋର ପରୀକ୍ଷା ନେଲା।

ଆଉ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଠିକ୍ ତା'ର କହିବା ପ୍ରକାରେ ସଦୁପଯୋଗ କଲି।

ମିରିଆ କହିଲା, "ମୁଁ ତୁମକୁ ପାଞ୍ଚଟି ଯାଦୁର ଶର ଦେଉଛି। ସେ ପାଞ୍ଚଟିରୁ ତୁମେ ଚାରିଟିକୁ ଥିରିୟସ୍ ର ବଣୁଆ କୁକୁର, ସାପ, ଶାଗୁଣା ଓ ବିଲେଇ କୁ ମାରି ପାରିବ। କିନ୍ତୁ, ଗୋଟିଏ ଶର ରାଜା ଥିରିୟସ୍ ପାଇଁ ନିଶ୍ଚୟ ରଖିଥିବ। ସେ ଯେତେବେଳେ ଯୁଦ୍ଧ କରି କରି ଘାଇଲା ହୋଇଯିବ ଠିକ୍ ସେତିକିବେଳକୁ ତୁମକୁ ସେଇଟା ପ୍ରୟୋଗ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ। କାରଣ ସେ ନିଜର ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଖଟାଇ ନିଜର ପରଶୁ ଚଲାଇବ। ଯେଉଁଥିରୁ ତୁମେ ନିସ୍ତାର ପାଇ ପାରିବ ନାହିଁ।"

ମୁଁ ମିରିଆର କଥାକୁ ସମ୍ମତି ଜଣାଇଲି।

ଜେନିଲିଆ ମୋତେ ମାୟାବୀ ବିଦ୍ୟା ଶିଖାଇଲା। ତା'ର ମାୟାବୀ ବିଦ୍ୟା ଦ୍ବାରା ମୋତେ ଶତ୍ରୁକୁ ମାରିବାର ଅଦ୍ଭୁତ କଳା ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଗଲା।

ଧିରେ ଧିରେ ଦିନ ଗଡ଼ି ଚାଲିଲା। ଆସି ଯାଇଥିଲା ଅମାବାସ୍ୟାର ପୂର୍ବଦିନ। ମିରିଆ ସେଦିନ ଭୋର୍ ରୁ ମୋତେ ମନେ ପକାଇଦେଲା ଆଜି ରାତିରେ ତୁମେ ଆମ ସାତଜଣଙ୍କ ସହ ମିଳିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ହେବ। ଆଉ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମାରିଲା ପରେ ଆମକୁ ନେଇ ଭଗବାନ ଯୀଶୁଙ୍କ ଆଗରେ ସମର୍ପି ଦେବାକୁ ହେବ।

ମୁଁ କହିଲି, "ହଁ... ମୋର ଠିକ୍ ମନେଅଛି।"

ମୋ ପାଖରେ ସାଇତି ରଖିଥିବା ସବୁ ଶୁଖିଲା କାଠକୁ ନେଇ ସେଇ ରାଜମହଲର ଭଗବାନ ଯୀଶୁଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ସାତଟି ଯୁଇ କରି ସଜାଇଲି।

ସେଦିନ ସନ୍ଧ୍ଯା ସମୟରେ ଆମେଣ୍ଡା ଥିରିୟସ୍ ର ଚାରିଟି ମୁଖ୍ଯ ଅସ୍ତ୍ର (ବିଲେଇ, ସାପ, କୁକୁର ଓ ଶାଗୁଣାକୁ) ଧରି ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଗଲା। ଜେନିଲିଆ ଓ ମିରିଆ ବି ସେ ସମୟରେ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଗଲେ। ଏବେ ଲଢ଼େଇଟା ମୋ ଉପରେ ବେଶ୍ ଭାରି ପଡ଼ିଲା। କେତେବେଳେ କିଏ କେଉଁ ରୂପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲା ମୁଁ କିଛି ଜାଣି ପାରିଲି ନାହିଁ। ମୁଁ ପ୍ରତି ଆକ୍ରମଣରେ ମର୍ମାହତ ହୋଇ ପଡୁଥାଏ। ତଥାପି ନ ଥମି ପ୍ରତି ଆକ୍ରମଣ ଜାରି ରଖିଥାଏ। କେତେବେଳେ ଆକ୍ରମଣ ମୋ ଉପରେ ପ୍ରଖର ହେଲେ ସେ ଭିତରେ ମାୟାବୀ ବିଦ୍ୟା ପ୍ରୟୋଗ କରି ଖସି ଚାଲିଯାଏ। ସେମାନେ ପରସ୍ପର ମଧ୍ୟରେ କଳି କରି କ୍ଷତାକ୍ତ ହୋଇଯାଉଥିଲେ। ମହାଭାରତର ମହାବଳୀ ଘଟୋତ୍କଚ ଭଳି କେତେବେଳେ ମୁଁ ସାମ୍ନାସାମ୍ନି ଯୁଦ୍ଧ କରିବାର ତ କେତେବେଳେ ରାମାୟଣର ରାବଣ ପୁତ୍ର ଇନ୍ଦ୍ରଜିତ ପରି ମାୟାବୀ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାର। ଦୀର୍ଘ ସମୟର ଲଢ଼େଇ ପରେ ମିରିଆ, ଆମେଣ୍ଡା ଓ ଜେନିଲିଆକୁ ଅସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ରରେ ଘାଇଲା କରି ନିସ୍ତେଜ କରିଦେଲି। ପରିଶେଷରେ ମୁଁ ଏକ ଯାଦୁଗରୀ ବାଣରେ ଥିରିୟସ୍ ମୁଖ୍ୟ ଚେଲା ଚାମୁଣ୍ଡା ମାନଙ୍କୁ ବାନ୍ଧି ପକାଇଲି। ଏହା ପରେ ଏକ ଚକ୍ର ବାଣରେ ଚାରି ଜଣଙ୍କୁ ବଧ କରି ଦେଇ ସେଠାରୁ ତୁରନ୍ତ ଉଭାନ୍ ହୋଇଗଲି। ଆହୁରି ମୋ ପାଖରେ ତିନୋଟି ଯାଦୁଗରୀ ଶର ରହିଥିଲା। ଏଥର ମୋତେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ଟିକେ ସହଜ ହୋଇଗଲା। ମାୟାବୀ ବିଦ୍ୟାର ପ୍ରୟୋଗ କରି ମୁଁ ନିଜ ଶରୀରରୁ ତିନୋଟି କ୍ଲୋନ୍ ବାହାର କଲି। ସେମାନଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରାଇ ଆହୁରି ଦୁର୍ବଳ କରାଇଦେଲି। ଆଉ ସମୟ ସୁଯୋଗ ଦେଖି ଜଣ ଜଣକୁ ବଧ କଲି।

ମିରିଆ କହିଥିବା ପ୍ରକାରେ ସେମାନଙ୍କୁ ଯୁଇରେ ଶୁଆଇ ଘିଅ ଢ଼ାଳି ଅଗ୍ନି ସଂଯୋଗ କଲି। ଏଥର ସେମାନଙ୍କ ଆତ୍ମା ଶାନ୍ତି ପାଇଁ ମନ୍ତ୍ରପାଠ କଲି। କିଛି ସମୟ ପରେ ସେମାନଙ୍କ ଆତ୍ମା ଗୁଡ଼ିକ ସେ ନିଆଁ ଭିତରେ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଛଟପଟ ହେଉଥିବାର ମୁଁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କଲି। ବୋଧହୁଏ, ସେମାନେ ତାଙ୍କ କଲା ପାପ କର୍ମର ଫଳ ଭୋଗୁଥିଲେ।

ସେମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣରୂପେ ଜଳିପୋଡ଼ି ପାଉଁଶ ହେବା ପରେ ଯିଶୁଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ପାଦତଳେ ତାଙ୍କ ପାଉଁଶକୁ ରଖି ଲକେଟ୍ ଗୋଳାଇ ଦେଲି। ତା' ଉପରେ ଶୀତଳ କ୍ଷୀର ଛିଞ୍ଚି ଦେଲି। ଏବେ ସେମାନଙ୍କ ଆତ୍ମା ଗୁଡ଼ିକ ହସି ହସି ସ୍ବର୍ଗକୁ ଚାଲିଗଲେ।

ତା' ପର ଦିନ ସେମାନେ ପୁଣ୍ୟାତ୍ମା ସାଜି ମୋ ଆଗରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଏଥର ମିରିଆ କହିଲା - ଆଜି ରାତିରେ ରାଜା ଥିରିୟସ୍ କୁ ଉତ୍ତମ ଶାସ୍ତୀ ସମସ୍ତେ ମିଶି କରି ଦେବା। ମୁଁ ସେମାନଙ୍କ କଥାରେ ରାଜି ହୋଇଗଲି।

ଠିକ୍ ରାତି ଏଗାରଟାରେ ରାଜା ଥିରିୟସ୍ ଏକ ବିଲୁଆ ସାଜି ରଡ଼ିଟାଏ ଛାଡ଼ିଲା। ଆଉ ଧିରେ ଧିରେ ଆମ ରାଜମହଲ ଆଡ଼କୁ ଆସିଲା। ସେ ଯେମିତି ରାଜମହଲଠାରେ ପାଦ ପକାଇଛି ମୁଁ ତୀରର ବର୍ଷା କରିଦେଲି। ସେ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଛଟପଟ ହୋଇ ଜଙ୍ଗଲ ଭିତରକୁ ଧାଇଁଲା। ଆଉ ଘାଇଲା ବାଘ ପରି ନିଜର ପରଶୁ ଧରି ପୁଣିଥରେ ରାଜ ନଅର ଆଡ଼କୁ ଆସିଲା। ଜେନିଲିଆର ଆତ୍ମା ମୋତେ ଧିରେ କହିବାରେ ଲାଗିଲା - ସତର୍କ ହୋଇ ତୁମେ ତା'ର ପରଶୁକୁ ବାଣ ମାଧ୍ୟମରେ ଦୂରକୁ ଉଡ଼ାଇ ଦିଅ। ଆମେ ତା'ର ପରଶୁକୁ ଗାୟବ୍ କରି ନେବୁ। ମୁଁ ଠିକ୍ ସେଇଆ ହିଁ କଲି। ଏଥର ସେ ବହୁତ କ୍ରୋଧାନ୍ୱିତ ହୋଇ ମନ୍ତ୍ରବଳରେ ଜାଣିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲା କିଏ ଏସବୁକୁ କରୁଛି। ଠିକ୍ ଏ ସମୟରେ ମିରିଆ ମୋତେ କହିଲା - ଯାଦୁଗରୀ ଶରରେ ତା'ର ତଣ୍ଟିକୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି ମାର। ସେ ଯେମିତି ଛଟପଟ ହୋଇ ମରିବ। ମନ୍ତ୍ର ଭୁଲ୍ ହୋଇଗଲେ ସେ ନିଜକୁ ନିଜେ ପୋଡ଼ି ଦେବ। ମୁଁ ଠିକ୍ ସେଇଆ ହିଁ କଲି। ତା' ମନ୍ତ୍ର ଭୁଲ୍ ହୋଇଯିବାରୁ ଆପେ ଆପେ ସେ ନିଜକୁ ନିଜେ ଦଗ୍ଧିଭୂତ କରି ପକାଇଲା। ଆଉ ମୋ ପଛରେ ଗୋଡ଼ାଇଲା ମୋତେ ତା'ର ନିଆଁରେ ପୋଡ଼ି ମାରିବାକୁ। କିନ୍ତୁ ମୁଁ ମାୟା ହୋଇଯାଇ ମୋ ଡଙ୍ଗାରେ ଛ ହସଉ ଛୁ।

ହଠାତ୍ ମୋ ଡଙ୍ଗା ମଝି ନଈରେ ବୁଡ଼ିଗଲା ପରି ଲାଗିଲା। ମୁଁ ହାଉଳି ଖାଇ ଉଠିଲାବେଳକୁ ମୋ ମା' ମୋ ଉପରେ ପାଣି ଢ଼ାଳି ଦେଇଥିଲେ। ହାଃ... ହାଃ... ହାଃ..।

•ସମାପ୍ତ•

ପ୍ରେତିନୀ ରାଣୀ ମିରିଆର ମାୟାଜାଲ

ବୁକୁଥରା ସ୍ବପ୍ନିଳ ଭୂତ କାହାଣୀ