ଭାଗ - ୫

[ବି.ଦ୍ର. - ଧାରାବାହିକକୁ ଭଲ ଭାବରେ ବୁଝିବାକୁ ହେଲେ କ୍ରମାନ୍ୱୟରେ ଚତୁର୍ଥ ଭାଗ ଯାଏଁ ପଢ଼ି ପରେ ପଞ୍ଚମ ଭାଗ ପଢ଼ନ୍ତୁ। ତେବେ ଧାରାବାହିକର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମଜା ନେଇପାରିବେ।]

ମିରିଆ ଓ ଜେନିଲିଆ ଏବେ ମୋ ପାଖକୁ ଆସି ଖଟରେ ବସିବା ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କଲେ। ଆଉ ଆମେଣ୍ଡାକୁ ମଧ୍ୟ ପାଖକୁ ଡ଼ାକିଲେ। ମିରିଆ ବର୍ତ୍ତମାନ ମୋତେ କହିଲା - ଶୁଣ... ଧ୍ୟାନପୂର୍ବକ ମୁଁ ଏବେ ଯାହା କହୁଛି। ତୁମେ ଏଠାକୁ ବଳି ହୋଇ ଆସିଛ। ସେ ତୁମକୁ ବଳି ହିସାବରେ ପାଇ ଖୁବ୍ ଖୁସିହେବ। ତୁମ ରକ୍ତ ପାନ କରି ଆହୁରି ବଳଶାଳୀ ହୋଇଯିବ। ଏଇ ଅମାବାସ୍ୟା ରାତିରେ ଆମ ମାନଙ୍କ ପାପ ଶକ୍ତି ବୃଦ୍ଧି ପାଇଯିବ। ଆଉ ରାଜା ଥିରିୟସ୍ ଆମକୁ ତା'ର ହାତର ଆଙ୍ଗୁଳିରେ ନଚାଇଲା ପରି ଆମକୁ ନଚାଇବ। ଏଣୁ ତା' ପୂର୍ବରୁ ତୁମକୁ ସଜାଗ ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେବାକୁ ପଡ଼ିବ। ତାହାଲେ ଆମେ ସମସ୍ତେ ଏଠାରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ପାରିବା।

ଏହା ଶୁଣି ମୁଁ ଖୁବ୍ ଡ଼ରିଗଲି। ମୁଁ କହିଲି - ମୁଁ ଆଉ ବଞ୍ଚିବିନି ବୋଧହୁଏ। ତୁମେମାନେ ବି ମୋ ଉପରେ ଦାଉ ସାଧିବ। ମୁଁ ଏବେ କ'ଣ କରିବି?

ଜେନିଲିଆ କହିଲା - ଶୁଣ ରାଜା ଥିରିୟସ୍ ଆମ ସାତଜଣଙ୍କୁ ମୁଖ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଭାବେ ପ୍ରୟୋଗ କରେ। ଆମ ଦେହରେ ପାପ ଖେଳାଇ ଆମକୁ ପାପିନୀ ସଜାଇ ଦିଏ। ଏଣୁ ଅମାବାସ୍ଯାର ପୂର୍ବଦିନ ରାତିରେ ତୁମେ ଆମକୁ ଜାଳିଦେଇ ଆମ ପାଉଁଶ ନେଇ ପ୍ରଭୁ ଯିଶୁଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ମୂର୍ତ୍ତି ଚରଣରେ ନେଇ ସମର୍ପି ଦେବ। ତା'ପରେ ପ୍ରଭୁ ଯିଶୁଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ପବିତ୍ର ଲକେଟ୍ ନେଇ ଆମ ପାଉଁଶରେ ବୋଳି ଦେବ ଆଉ ମାଳି ଗଡ଼ାଇ ଗଡ଼ାଇ ଯିଶୁଙ୍କ ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ି ଶୀତଳ ଜଳ ଆମର ସେଇ ପାଉଁଶ ଉପରେ ଛିଞ୍ଚି ଦେବ। ତେବେ ଆମ ଆତ୍ମା ସବୁ ପବିତ୍ର ହୋଇଯିବ ଆଉ ଆମେ ଅପବିତ୍ରତା ହୋଇପାରିବୁ ନାହିଁ କି ପାପ ଆମ ଦେହ ଭିତରେ ପ୍ରବେଶ କରି ପାରିବ ନାହିଁ। ଆମେ ସବୁ ତୃପ୍ତ ହୋଇଯିବୁ। ଆଉ ତୁମକୁ ଅଦୃଶ୍ଯ ହୋଇ ବି ସାହାଯ୍ୟ କରିବୁ। ଆଉ ତୁମକୁ ମଧ୍ୟ ସାତଜଣ ମିଶି ଏକ ଅପୂର୍ବ ଯାଦୁ ଶକ୍ତି ଦେବୁ। ଆଉ ଏକ କୁନାଈ ଅସ୍ତ୍ର (ସାତଟି ବ୍ଲେଡ୍ ବିଶିଷ୍ଟ ଏକ ଚକ୍ର ସଦୃଶ୍ଯ ଅସ୍ତ୍ର) ଦେବୁ ଯେଉଁଥିରେ ଆମ ସାତଜଣଙ୍କ ମିଳିତ ଶକ୍ତି ରହିବ। ଯାହା ବୁମେରାଙ୍ଗ୍ ଭଳି କାମ କରିବ।

ମୁଁ କହିଲି - ମୁଁ ତ ମାତ୍ର ଏବେ କେବଳ ତୁମ ତିନି ଜଣଙ୍କୁ ଦେଖୁଛି। ଆଉ ବାକି ଚାରି ଜଣ କାହାଁନ୍ତି? ଆଉ ସେମାନେ କିଏ କିଏ?

ମିରିଆ ଏକ ତିର୍ଯ୍ୟକ୍ ଚାହାଁଣିରେ ଆମେଣ୍ଡାକୁ କିଛି ଈଶାରା କଲା। ଆଉ ଆମେଣ୍ଡା ତାହା ବୁଝି ଯାଇ ଏକ ଅନ୍ଧାର ଘର ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲା। ଆଉ ମୋତେ କହିଲା - ଆମେଣ୍ଡା ଆସିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅପେକ୍ଷା କର। ଆମେ ବାକି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ତୁମ ସହ ପରିଚିତ କରାଇଦେବୁ।

କିଛି ସମୟପରେ ଆମେଣ୍ଡା ଏକ ପିଞ୍ଜରାବଦ୍ଧ ଶାଗୁଣା, ଗୋଟିଏ ବଣୁଆ କୁକୁର, ଏକ କାଳି ବିଲେଇ ଓ ଏକ କଳା ତମ୍ପ ସାପ ଧରି ଆଣିଲା।

ମିରିଆ ଚିହ୍ନାଇ ଦେଇ କହିଲା - ଏ ଚାରିଜଣ ହେଲେ ତା'ର ମୁଖ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର। ଯେଉଁଠି ଆମେ ତିନିଜଣ ହାର ମାନିଯାଉ, ସେଇଠି ଏ ଚାରିଜଣ ତାଙ୍କ ପ୍ରଭାବ ଦେଖାଇ ଥିରିୟସ୍ କୁ ବିଜୟର ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାନ୍ତି।

ଏଇ ଯେଉଁ ଶାଗୁଣା ଦେଖୁଛ, ସିଏ ଯାହାକୁ ରାମ୍ପୁଡ଼ିଲା ଅବା ଥଣ୍ଟ ଦ୍ୱାରା ଖୁମ୍ପିଲା ସିଏ ତା'କୁ କାଳ ଗ୍ରାସ କଲା ବୋଲି ଜାଣ। ଆଉ ବଣୁଆ କୁକୁର ଥରେ ତୁମ ପିଛା ପଡ଼ିଗଲେ ସିଏ ଛାଡ଼ିବାର ନାହିଁ, ଏହାର ମୂତ୍ର ଏତେ ବିଶାକ୍ତ ଯେ ତୁମ ପାଦ ଯଦି ଏହାର ମୂତ୍ରସ୍ଥାନରେ ପଡ଼େ ତୁମେ ତତ୍ କ୍ଷଣାତ୍ ଅନ୍ଧ ହୋଇଯିବ।

ଏଇ କାଳି ବିଲେଇକୁ ଥରେ ମାତ୍ର ଭଲସେ ଦେଖ। ଇଏ କେତେବେଳେ ଚଣ୍ଡୀ ରୂପ ହୋଇଯାଏ ତ, କେତେବେଳେ ପିଚାଶୀ ତ ଆଉ କେତେବେଳେ ନିଆଁଲଗା ଡ଼ାହାଣୀ। ଭାରି ମାୟାବିନୀ ଇଏ। ଆଉ ଏ ସାପ ଏବେ ଦେଖିବାକୁ ଛୋଟ ଦିଶୁଛି, କିନ୍ତୁ ଆକ୍ରମଣ ସମୟରେ ଇଏ ବିରାଟକାୟ ସାଜେ। ଆଉ ସ୍ଥାନ ଅନୁସାରେ ନିଜର ରଙ୍ଗ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରି ଲୁଚିଯାଏ ଏବଂ ତତ୍ କ୍ଷଣାତ୍ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଯାଇ ଶତ୍ରୁକୁ ଗିଳିଦିଏ।

ମୁଁ ଆହୁରି ଭୟଭୀତ ହୋଇଗଲି। ଆଉ କହିଲି - ଏମାନଙ୍କୁ ମାରିବା ତ ଖୁବ୍ କଷ୍ଟକର। ମୋତେ ତ କିଛି ବି ବୁଦ୍ଧି ଦିଶୁନି। ମୁଁ କ'ଣ କରିବି?

ସେମାନେ ଖୁବ୍ ଜୋର୍ ରେ ହସିଲେ। ଆଉ କିଛି ସମୟ ପରେ ମିରିଆ ଓ ଜେନିଲିଆ ଆଖି ବନ୍ଦ କରି ଏକ ପ୍ରକାର ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ିଲେ। ହଠାତ୍ ମିରିଆ ହାତକୁ ଏକ ଯାଦୁ ଖଣ୍ଡା ଆସିଗଲା ଏବଂ ଜେନିଲିଆ ହାତକୁ ଏକ ଯାଦୁ ଧନୁ ଓ ଶର ମୁଣୀ ଆସିଗଲା। ସେମାନେ ମୋ ହାତକୁ ଟେକିଦେଲେ ସେଇ ଅସ୍ତ୍ର ଦୁଇଟି। ଆଉ ସେମାନେ କହିଲେ, "ପ୍ରଥମେ ତୁମେ ଆମେଣ୍ଡାଠୁ ଯୁଦ୍ଧ ବିଦ୍ୟା ଓ ରଣ କୌଶଳ ଶିକ୍ଷା କର। ଏସବୁରେ ନିପୁଣ ହେଲା ପରେ ହିଁ ଏ ଖଡ୍ଗର ରହସ୍ୟ ଏବଂ ଏ ଧନୁର ରହସ୍ଯ ବିଷୟରେ ତୁମକୁ ଜଣାଇବୁ।

ଆଜିଠୁ ତୁମ କାମ ହେଲା ଯେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦିନ ସକାଳୁ ତୁମେ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଯାଇ ଯୁଦ୍ଧ ବିଦ୍ୟା ଶିଖିବ, ତୀର ତିଆରି କରିବା ଶିଖିବ ଓ କାଠ ଚିରି ଶୁଖାଇ ସଂଗ୍ରହ କରି ଆଣି ଏ ଘରେ ରଖିବ। ଯାହାକି ଆମକୁ ପୋଡ଼ିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିବ।"

ଏଥର ଆମେଣ୍ଡା କହିଲା, "ଆଗ ଖାଇ-ପିଇ ସୁସ୍ଥ ସବଳ ରୁହ। ଏମିତି ରାଗ ଋଷା କରି ରହିଲେ ତୁମେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇ ପଡ଼ିବ। ତୁମ ମନୋବଳ ଭାଙ୍ଗିଯିବ। ଆଉ ଆମେ ସମସ୍ତେ ପୁଣି ବନ୍ଦୀ ହୋଇ ରହିବା ରାଜା ଥିରିୟସ୍ ର।"

ଫଳ ଥାଳି ଓ କ୍ଷୀର ଗ୍ଲାସ୍ ଧରି ଜେନିଲିଆ ମୋ ପାଖରେ ଆସି ପହଞ୍ଚିଲା। ଆଉ ମିରିଆ ଓ ଆମେଣ୍ଡା ସେଠାରୁ କେଉଁଆଡ଼େ ମାୟା ହୋଇଗଲେ।

ଜେନିଲିଆ ମୋ ଆଖିକୁ ଏକ ପ୍ରେମଭରା ଚାହାଁଣିରେ ଚାହିଁଲା। ଆଉ ଧିର ସ୍ବରରେ କହିଲା - ବେଡ୍ ଉପରେ ବସ। ମୁଁ ତୁମକୁ ଖୁଆଇଦେବି। ବହୁତ ଶକ୍ତି ଆସିଯିବ ତୁମ ଦେହରେ। ମୁଁ କହିଲି - କେମିତି??! ସେ ସାମାନ୍ୟ ଲାଜେଇ ଯାଇ କହିଲା - ପ୍ରେମରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଶକ୍ତି ଥାଏ। ତୁମେ କେବେ ତାହାର ପରିକଳ୍ପନା କରିନ...!! ମୁଁ କହିଲି - ନାଁ...। ସେ ସେଓଟିଏ ଛୁରୀରେ କାଟି ମୋ ଆଖିକୁ ଚାହିଁ ପାଟିରେ ସେଓ ଖଣ୍ଡକୁ ପୂରାଇ ଦେଲା। ଆଉ ଫିକ୍ କିନା ଲାଜରେ ହସି ଦେଲା ମୁଣ୍ଡ ତଳକୁ ନୁଆଁଇ। ମୁଁ ମନେ ମନେ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲି ଜେନିଲିଆର ପ୍ରେମ ମୋ ପ୍ରତି। ମୁଁ ତା'ର ନଇଁ ଯାଇଥିବା ମୁହଁକୁ ହାତର ପାପୁଲିରେ ଆସ୍ତେ ଆସ୍ତେ ଉଠାଇଲି। ହଠାତ୍ ତା' ଆଖିରେ ଲୁହ ଆସିଗଲା। ସେ ମୋ ହାତକୁ ଦୂରକୁ ଛାଟି ଦେଇ କହିଲା - ଛୁଅଁନା ମୋତେ...। ମୁଁ କଳଙ୍କିତ ହୋଇଯାଇଛି।

ସେ ଟିକେ ଦୂରକୁ ଘୁଞ୍ଚିଯାଇ ଉଠିଯିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲା। ମୁଁ ତା'ର ହାତ ଟାଣି ନେଇ ପାଖରେ ବସାଇଲି। ଆଉ କହିଲି - ଏ କ'ଣ କହୁଛ, ତୁମେ?! ଜେନିଲିଆ କହିଲା, "ସତ ହିଁ ତ କହୁଛି। ସେ ପାପୀ ଥିରିୟସ୍ ମୋତେ କଳଙ୍କିତ କରିଦେଇଛି। ଖାଲି ମୋତେ ଏକା ନୁହଁ ମୋ ଭଉଣୀ ମିରିଆ, ଆମେଣ୍ଡା, ଆଉ ଆମ ପରି ଶହ ଶହ କୁଆଁରୀଙ୍କ ବଳତ୍କାର କରି ହତ୍ୟା କରିଛି। ଆଉ ଆମ ରକ୍ତ ପିଇ ବଳିୟାନ୍ ହୋଇଯାଇଛି।"

ମୁଁ ପଚାରିଲି, "କେମିତି ଏସବୁ ଘଟିଲା?"

ସେ ଲୁହ ଛଳଛଳ ଆଖିରେ କହିଲା, "ଅନେକ ବର୍ଷ ତଳର କଥା। ଆମେ ରାଜବଂଶ ପରିବାରର। ମୋ ବାପା କିମ୍ ଜେଭ୍ ଥିଲେ ଜଣେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ସେତେବେଳେ। ଅସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ର ଓ ରଣ କୌଶଳରେ ଥିଲେ ସେ ନିପୁଣ। ତାଙ୍କ ପରି ଜଣେ ଦକ୍ଷ ଯୋଦ୍ଧାଟେ ପାଇବାରେ ସେକାଳେ ଥିଲା କାଠିକର ପାଠ।

ଥରେ ମୋ ବାପା ତାଙ୍କ ବନ୍ଧୁ ରାଜା ଜନସନ୍ କ୍ୟାଥିରିନ୍ ଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଯାଇଥିଲେ। ସେତେବେଳେ ରାଜା ଜନସନ୍ ଥିରିୟସ୍ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥାନ୍ତି। ରାଜା ଥିରିୟସ୍ ସେତେବେଳେ କୁଶଳୀ ଯୋଦ୍ଧା ନଥିଲେ। ଯଦିଓ ସେ ପ୍ରଥମ ଥର ଯୁଦ୍ଧରେ ପରାସ୍ତ କରି ରାଜା ଜନସନ୍ ଙ୍କୁ ପରାସ୍ତ କରିଦେଇଥିଲେ ଓ ତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟରୁ ଅନେକ ଅଂଶ ଅକ୍ତିଆର୍ କରି ନେଇଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଦ୍ବିତୀୟ ଥର ଜିତିବାଟା ତାଙ୍କ ପକ୍ଷେ ସମ୍ଭବ ହୋଇ ନଥିଲା। କାରଣ ବାପାଙ୍କ କୂଟ ଚକ୍ରାନ୍ତ ଓ ସାହସିକ ଯୁଦ୍ଧରେ ସେ ହୋଇଯାଇଥିଲା ଧରାଶାୟୀ। ପରାଜୟର ଜ୍ୱାଳା ସହି ନ ପାରି ସେ ବାପାଙ୍କଠାରୁ ଆହୁରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା ଚଳାଇଲା। ଏକ ଅପରାଜେୟ ରାଜା ହେବା ପାଇଁ ସେ ତନ୍ତ୍ର ପୂଜାରେ ମାତିଲା। କଠିନ ପରିଶ୍ରମ କଲା। ବହୁ ଯୁଦ୍ଧବିଦ୍ୟା ଶିକ୍ଷା ଲାଭ କଲା। ବଳି ଚଢ଼ାଇଲା। ଆଉ ଶେଷରେ ପରିଣତ ହୋଇଗଲା ଏକ ଦୁର୍ଦାନ୍ତ ସମ୍ରାଟ।

ସେଦିନ ଥାଏ ମୋ ବଡ଼ ଭଉଣୀ ମିରିଆର ବିବାହର ଦିନ। ବଡ଼ ଆଡମ୍ବରରେ ବାପା ଆୟୋଜନ କରିଥାନ୍ତି। ସେହି ସମୟରେ ରାଜା ଥିରିୟସ୍ ଆକ୍ରମଣ କରିଦେଲା ଆମ ରାଜ୍ୟ ଉପରେ। ଆମେ ସେତେବେଳେ ସତର୍କ ହୋଇ ନଥାଉ। ତଥାପି ଆମ ପ୍ରତି ଆକ୍ରମଣ ଥମି ନଥିଲା। କିନ୍ତୁ, ତା'ର ଯାଦୁଗରୀ ପରଶୁ ସେ କାଟି ପକାଇଥିଲା ଶହ ଶହ ସୈନିକଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ। ତା'ର ଏ ପ୍ରକାର ଅଦ୍ଭୁତ ରଣନୀତି ଦେଖି ସମସ୍ତ ସୈନ୍ଯ ପଛଘୁଞ୍ଚା ଦେଲେ। ଅନେକ ଡ଼ରି ମରି ଦୌଡ଼ି ପଳାଇ ଲୁଚିଗଲେ। ଶେଷରେ ଆମ ରାଜ ନଅର ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି ଗଣ ହତ୍ଯା କରି ଚାଲିଲା। ମୋ ବାପା ଯୁଦ୍ଧ କରି ଚାଲିଲେ ତା' ସାଥେ । କିନ୍ତୁ, ଶେଷରେ ନିହତ ହେଲେ ତା'ର ହାତରେ। ସେ କୁଶଳୀ ସୈନିକମାନଙ୍କ ଦ୍ବାରା ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବନ୍ଦୀ କଲା। ଆଉ ଆମ ଦୁଇ ଜଣଙ୍କୁ ସମସ୍ତଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ବଳତ୍କାର କଲା। ଆମ ସହିତ ଆମ ଦାସୀମାନଙ୍କୁ ବି ଛାଡ଼ିଲା ନାହିଁ। ତା'ପରେ ଆମ ପରିବାରର ସମସ୍ତଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରି ଆମକୁ ଉଠାଇ ଆଣିଲା ତା'ର ରାଜ୍ୟକୁ।

ଆଉ ଆମକୁ ରାଣୀ କରି ରଖିବାକୁ ଆସ୍ବସନା ଦେଲା। କିନ୍ତୁ ଏପରି ଏକ ରାଜାର ରାଣୀ ହେବାକୁ ଆମେମାନେ ଅରାଜି ହେଲୁ। ତା'କୁ ଘୃଣା କଲୁ। ମୋ ବଡ଼ ଭଉଣୀ ପ୍ରତିଶୋଧ ନେବା ପାଇଁ ଦିନେ ତା' କଥାରେ ରାଜି ହୋଇଗଲା। ଶେଷରେ ଆମକୁ ମଧ୍ୟ ବଳି ଚଢ଼ାଇ ଦେଲା ନିଜକୁ ଆହୁରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ କରିବା ପାଇଁ।

ଆଉ ସେହି ଦିନଠାରୁ ଆମେ ତା'ର ଆତ୍ମାକୁ ତିଳ ତିଳ କରି କଷ୍ଟ ଦେବାକୁ ଜଗି ବସିଛୁ।"

ଏଣୁ ତା'କୁ ତୁମେ କଦାପି ଛାଡ଼ିବ ନାହିଁ।

ନିଦ ମୋର ଆହୁରି ଭାଙ୍ଗିନି। କି ସ୍ବପ୍ନ ମୋର ଆହୁରି ସରିନି। କୁଆଡ଼େ ଯାଆନ୍ତୁନି। କି ପଢ଼ିବା ଛାଡ଼ନ୍ତୁନି।

କ୍ରମଶଃ...

ପ୍ରେତିନୀ ରାଣୀ ମିରିଆର ମାୟାଜାଲ

ବୁକୁଥରା ସ୍ବପ୍ନିଳ ଭୂତ କାହାଣୀ