ଭାଗ - ୧

ସ୍ବପ୍ନ ଦେଖିବାକୁ କିଏ ବା ନ ଭଲପାଏ! ସେ ମଣିଷ ହେଉ ବା ପଶୁ-ପକ୍ଷୀ ରାତ୍ରିକାଳରେ ନିଦ୍ରାଦେବୀ କୋଳେଇ ନେଲା ପରେ ଏ ସକଳ ଜଗତ ସ୍ବପ୍ନର ସାଗରରେ ଡୁବି ଯାଆନ୍ତି। ବିଜ୍ଞାନ କହେ ସ୍ଵପ୍ନ ଦେଖିବା ଆମକୁ ସ୍ମୃତି ପ୍ରକ୍ରିୟାକରଣ କରିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରେ, ଆମ ଭାବନାକୁ ଭଲ ଭାବରେ ବୁଝିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରେ, ଆମ ଅଭିଳାଷକୁ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ କରିବାକୁ ଏହା ଆମକୁ ଏକ ନୂଆ ବାଟ ଯୋଗାଏ। ପ୍ରାୟତଃ କହିବାକୁ ଗଲେ ଆମେ ଶୋଇବାର କିଛି ଘଣ୍ଟା ପୂର୍ବରୁ ଯାହା ବିଷୟରେ ଅଧିକ ଭାବିଥାଉ, ସେହି ବିଷୟକୁ ନେଇ ଆମକୁ ସ୍ବପ୍ନ ହୋଇଯାଇଥାଏ। କେବେ କେବେ ଏହା ବାସ୍ତବ ଜୀବନରେ ପ୍ରତିଫଳିତ ହୁଏ ତ ଆଉ କେବେ କେବେ ଅବାସ୍ତବ ହୋଇ ଅଲୋଡ଼ାରେ ରହିଯାଏ। କିନ୍ତୁ, ସେ ଯାହା ବି ହେଉ ସ୍ବପ୍ନ ଦେଖିବାର ମଜା ଖୁବ୍ ନିଆରା। ନୁହେଁ କି?!...

ବେଳେ ବେଳେ ଇଚ୍ଛା ହୁଏନି ବ୍ୟସ୍ତବହୁଳ ଏଇ ଟେକ୍ନୋଲଜି, ଯନ୍ତ୍ର, ଇଣ୍ଟରନେଟ୍ ଆଉ ଜଞ୍ଜାଳମୟ ଜୀବନକୁ ଏକାଠି କରି ପେଣ୍ଡୁ ସଦୃଶ ସଜାଇ ଗୋଇଠାଟିଏ ମାରି ପଠାଇ ଦେବାକୁ ପୃଥିବୀରୁ ବହୁତ ଦୂରକୁ... ଆହୁରି ବହୁତ ଦୂରକୁ...। ଆଉ ସହରଠୁ ଦୂରକୁ ଆଉ ଏକ ନିକାଞ୍ଚନ ପ୍ରକୃତିର ସବୁଜିମା ଭରା ସ୍ଥାନକୁ ଚାଲିଯିବାକୁ ଏଇ ଆଧୁନିକ ଯାନ୍ତ୍ରିକ ଉପକରଣକୁ ବାଦ ଦେଇ। ଯେଉଁଠି ଥିବ ଶାନ୍ତି ହିଁ ଶାନ୍ତି...। ଆଉ କିଛି ରହସ୍ଯମୟ ଘଟଣାରେ ହଜିଯିବାକୁ... କିଛି ନୂତନ ଜିନିଷ ଜାଣିବାକୁ... କିଛି ନୂଆ ଲୋକ ସହ ମିଶିବାକୁ... କିଛି ନୂତନ ଜିନିଷ ଆବିଷ୍କାର କରିବାକୁ... ଆଉ କିଛି ଦୁଃସାହାସିକ କାର୍ଯ୍ୟ କରି ଖସି ଆସିବାକୁ ସେଇ ସ୍ବପ୍ନରେ ସ୍ବପ୍ନରେ...। ସ୍ବପ୍ନ ଭାଙ୍ଗିବାବେଳକୁ ତ କିଛି ନଥାଏ, ବାସ୍ ଖାଲି ଝାଳୁଆ ଡରୁଆ ମୁହଁକୁ ଫୋଛିଦେଇ ହାତ ପାପୁଲିରେ ଉଠିବସିଲା ବେଳକୁ ଓଠରେ ଏକ କୃତ୍ରିମ ହସ ଝରିପଡ଼େ। ପାଟିରୁ ଅଜାଣତରେ ବାହାରିପଡ଼େ - ଓଃ!... କି ଭୟଙ୍କର୍ ସ୍ବପ୍ନ ଥିଲା!... ଭାଗ୍ୟ ଭଲ ବାସ୍ତବରେ ଏହା ଘଟିନି।

ସେଦିନ ଥାଏ ଡ଼ିସେମ୍ବର୍ ୨୧ର ଦୀର୍ଘକାୟ ରାତ୍ରି। କର୍ମମୟ ଜୀବନର ଦୈନନ୍ଦିନ କାର୍ଯ୍ୟ ସମାପ୍ତ କରି ରାତ୍ରିରେ ଥକିଯାଇଥିବା ଶରୀରକୁ ବିଶ୍ରାମ ଦେଲାବେଳକୁ ସମୟ ରାତି ଦଶଟା। ମେସ୍ ରେ ରୁମ୍ ପିଲାମାନଙ୍କ ଚର୍ଚ୍ଚା ଚାଲିଥାଏ ଭୂତ କଥା ବିଷୟରେ। ଆଉ ମୁଁ କମ୍ବଳ ଭିତରେ ଘୋଡ଼ି ହୋଇ ବିଶ୍ଵର 'ହଣ୍ଟେଡ୍ ପ୍ଲେସ୍' ଉପରେ ଗବେଷଣା ଚଲାଇଥାଏ ନିଜ ଆଣ୍ଡ୍ରଏଡ୍ ସେଟ୍ ରେ। ହଠାତ୍ ଦୃଷ୍ଟି ପଡ଼ିଗଲା - 'Island of Dolls'। ସ୍ଥାନର ଠିକଣା ଲଗାଇ ଜାଣିଲି ଯେ ତାହା ମେକ୍ସିକୋରେ ଅବସ୍ଥିତ। ତାହା ବିଷୟରେ ଜାଣିବାକୁ ମନରେ ବହୁତ ଇଚ୍ଛା ହେଲା। ଆଗ୍ରହର ସହ ବିଷୟବସ୍ତୁକୁ ପଢୁ ପଢୁ ଆଖିକୁ ଘୋର ନିଦ ଆସିଗଲା। ଆଉ ମୁଁ ସ୍ବପ୍ନରେ ଚାଲିଗଲି ସେଇ ଦ୍ୱୀପ ପାଖକୁ। ଶୋଇ ଶୋଇ ମୁଁ ନିଦରେ ଦେଖୁଥାଏ ଯେ ମୁଁ ଏକ ବଡ଼ ପାଣି ଜାହଜରେ ଯାଉଥାଏ ମେକ୍ସିକୋ ସହରକୁ। ଜାହଜ ଭିତରେ ବହୁତ ଯାତ୍ରୀ ଯାଉଥାନ୍ତି ତାଙ୍କ ଗନ୍ତବ୍ୟସ୍ଥଳକୁ। ଜାହଜ ଭିତରେ ବହୁ କୋଠାବିଶିଷ୍ଟ ଏବଂ ବଖରା ବଖରା ରୁମ୍ ଯାତ୍ରୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ । ବିଅର୍ ବାର୍, ରେଷ୍ଟୁରାଣ୍ଟ୍, ଡେନ୍ସିଙ୍ଗ୍ ହଲ୍, ଟେନିସ୍ କୋର୍ଟ ଇତ୍ୟାଦି ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ସୁବିଧାମାନ ରହିଥାଏ। ବଡ଼ଦିନ ପର୍ବ ଉପଲକ୍ଷେ ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗିନ୍ ଆଲୋକମାଳାରେ ଓ ଏକ୍ସମାସ୍ ଟ୍ରିରେ ଜାହଜଟି ସାଜସଜ୍ଜା ହୋଇଥାଏ। ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗର ଝାଲାର୍ ଓ ପତାକାରେ ତୋରଣ ମାଳା ସଜା ଯାଇଥାଏ।ବିଅର୍ ବାର୍ ରେ ଖୁବ୍ ନାଚ, ଗୀତ ଧୁମ୍ ଧାମ୍ ରେ ଆଚାଲିଥାଏ। କିଏ ବାର୍ ରେ ନାଚ କଲାବେଳେ ଆଉ କିଏ କିଏ ଦେଖଣାହାରି ତାଳିମାରି ନାଚ-ଗୀତରେ ଝୁମୁଥାନ୍ତି। କେହି କେହି ଟଙ୍କା ଉଡ଼ାଉଥାନ୍ତି। ଆଉ କେହି କେହି ନିଶାପାଣିର ମଜା ନେଉଥାନ୍ତି ଚାଖଣା ସହିତ ଗୀତ ନାଚକୁ ଉପଭୋଗ କରି କରି।

ମୁଁ ବିଅର୍ ବାର୍ ରେ ବସି ସ୍ନାକ୍ସ୍ ଓ ଫ୍ରୁଟ୍ ବିଅର୍ ର ମଜା ନେଉଥାଏ ଆଉ ନାଚ-ଗୀତର ମଜା ନେଉଥାଏ। ହଠାତ୍ ଗୋଟିଏ ଫ୍ରୁଟ୍ ବିଅର୍ ରୁ ଆଉ ଗୋଟିଏ ପିଇବାକୁ ପୁଣି ଇଚ୍ଛା ହେଲା। ଏମିତି ପିଉ ପିଉ କେତେବେଳେ ଯେ ମୁଁ ୪ଟି ବିଅର୍ ପିଇନେଇଥାଏ ଆଉ କେତେ ପ୍ୟାକେଟ୍ ସ୍ନାକ୍ସ୍ ଖାଇନେଇଥାଏ ତାହା ମୁଁ ଜାଣେନା। ନିଶାରେ କେତେବେଳେ ଯେ ମୁଁ ସେ ଟେବୁଲ୍ ଉପରେ ଶୋଇଯାଇଥାଏ। ହଠାତ୍ ଜାହାଜର ଜଣେ ପରିଚାରିକା ଦୌଡ଼ି ଆସି ମୋତେ ଉଠାଇଲା ଆଉ କହିଲା - ଦୌଡ଼ି ଚାଲ... ଦୌଡ଼ି ଚାଲ... ଜାହାଜରେ ନିଆଁ ଲାଗିଯାଇଛି। ନଚେତ୍ ସମସ୍ତେ ପୋଡ଼ି ମଲା ପରି ଆମେ ବି ମରିବା। ଆଖି ଖୋଲି ଦେଖିଲାବେଳକୁ ଜାହାଜଟି ସତରେ ଜଳୁଛି। ଏକାଥରକେ ମୋ ନିଶା ଉତୁରିଗଲା। ମୁଁ ଚାରି ଆଡ଼କୁ ଚାହିଁ ଦେଖିଲି ସବୁଲୋକମାନେ ଜଳି ପୋଡ଼ି ମରି ପଡ଼ିଛନ୍ତି। ଆମେ ଦୁହେଁ ଦୌଡ଼ିଲୁ ଲାଇଫ୍ ବୋଟ୍ ରହୁଥିବା ଯାଗା ପାଖକୁ। କିନ୍ତୁ ସେଠାରେ ଯାଇ ଦେଖିଲା ବେଳକୁ ଲାଇଫ୍ ବୋଟ୍ ‌ଗୁଡ଼ିକ ବି ହୁତୁ ହୁତୁ ହୋଇ ଜଳୁଛି। କିନ୍ତୁ ଗୋଟିଏ ମାତ୍ର ଶେଷ ଲାଇଫ୍ ବୋଟ୍ ରେ ସାମାନ୍ୟ ନିଆଁ ଲାଗିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରୁଥିଲା। ଆମେ ତୁରନ୍ତ ବୋଟ୍ କୁ ଖୋଲିଦେଇ ପାଣିରେ ଭସାଇଦେଲୁ। ଆଉ ବୋଟ୍ ଉପରକୁ ଡେଇଁ ପଡ଼ି ସେଇ ଲାଇଫ୍ ବୋଟ୍ ସାହାଯ୍ୟରେ ଜାହାଜରୁ ଖସି ପଳାଇଲୁ। କିନ୍ତୁ, ଏତିକିବେଳେ ମୋ କୋଟ୍ ରେ ଥିବା ସ୍ମାର୍ଟ ଫୋନ୍ ଟି ଖସି ସେ ମହାସମୁଦ୍ରରେ ଲୀନ ହୋଇଗଲା। ଆଗରୁ ଯାହା ମୋର ଜିନିଷପତ୍ର ଓ ନିତ୍ୟ ବ୍ୟବହାର୍ଯ୍ୟ ସାମଗ୍ରୀ ଯାହାଥିଲା ସେ ତ ଜାହାଜରେ ପୋଡ଼ିଗଲା। ବାକି ଶେଷରେ ଏଇ ଫୋନ୍ ଟା ବଞ୍ଚିଥିଲା ସେ ବି ଗଲା।

କଳା ଭଅଁର ପରି ପାଣିରେ ଆମେ ବୋଟ୍ ରେ ଆହୁଲା ମାରି ମାରି ଆଗକୁ ଆଗକୁ ବଢୁଥାଉ। ଦୁହେଁ ଦୁହିଁଙ୍କୁ ଚିହ୍ନି ନଥାଉ। ଏଣୁ ଅଚିହ୍ନା ଯୋଗୁଁ କିଏ କାହା ସହ କଥା ହୋଇ ପାରୁନଥାଉ। ସେମିତି ପ୍ରତ୍ୟେକେ ନିଜ ନିଜ କାମରେ ଚୁପ୍ ଚାପ୍ ମାତିଥାଉ। ବିଷର୍ଣ୍ଣ ମନରେ ସେ ଏକା ଲୟରେ ସମୁଦ୍ର ପାଣିକୁ ଚାହିଁ ଚାହିଁ ଆହୁଲା ମାରି ଚାଲୁଥିଲା। ସେ ପିନ୍ଧିଥିଲା ଧଳା ରଙ୍ଗର ପରିଚାରିକା ୟୁନିଫର୍ମ ଓ ସର୍ଟସ୍। ମୁଣ୍ଡରେ ଥାଏ ଧଳା ହେୟାର୍ ବ୍ୟାଣ୍ଡ୍ ଟିଏ। ବାଦାମୀ ରଙ୍ଗର ଖୋଲା ଚୁଟି। ଷ୍ଟ୍ର ବେରି ପରି ଓଠ। ପୋର୍ସେଲିନ୍ କୁଲ୍ ଅଣ୍ଡରଟୋନ୍ ଚେହେରା। ଉଚ୍ଚତା ୫'୮"। ଚେହେରା ଓ ଉଚ୍ଚତାରୁ ଜଣା ପଡୁଥିଲା କି ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ୨୫ ବର୍ଷୀୟ ଯୁବତି। ମୋଟାମୋଟିରେ କହିବାକୁ ଗଲେ ସେ ଏକ ବାର୍ବି ଡଲ୍ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।

ଜାହଜରେ ଏମିତି ଅଘଟଣ ଯୋଗୁଁ ସେ ବ୍ୟତିବ୍ୟସ୍ତ ଧାଁ-ଦୌଡ଼ରେ ବୋଧହୁଏ ଜାହଜ ପରିଚାରିକାଟି ବହୁତ ଥକି ଯାଇଥିଲା। ତା'କୁ ନିଦ ବି ମାଡ଼ି ଆସୁଥିବାର ମୁଁ ଜାଣି ପାରିଲି। ସମୁଦ୍ରର ଶୀତଳ ପବନରେ ସେ ଥରି ଉଠୁଥିଲା। ଆଉ ସେ ମୋ କୋଟ୍ ଆଡ଼କୁ କେମିତି କଣେଇ କଣେଇ ଚାହୁଁଥିଲା। ମୁଁ ତା'କୁ କୋଟ୍ ଟି ବାହାର କରି ବଢ଼ାଇଲି ପିନ୍ଧିବା ପାଇଁ। ମୁଣ୍ଡ ତଳକୁ କରି ହାତ ବଢ଼ାଇ ସେ ମୋ ହାତରୁ କୋଟ୍ ଟି ନେଇ ପିନ୍ଧିଲା। ଓଠରେ କୃତ୍ରିମ ସ୍ମିତହାସ୍ୟଟିଏ ଖେଳାଇ ସେ କହିଲା - Thanks a lot. । ମୁଁ କହିଲି, "ବୋଧହୁଏ ତୁମେ ବହୁତ ଥକି ଯାଇଛ। କିଛି ସମୟ ଶୋଇପାର।" ସେ ସାମାନ୍ୟ କାନ୍ଦୁରା ମୁହଁରେ କହିଲା, "ହଁ..., ଥକି ଯାଇଛି ସତ। କିନ୍ତୁ, ଧାଁ-ଦୌଡ଼ ଓ ସତର୍କ କରାଇ କରାଇ ବି କାହାକୁ ବଞ୍ଚାଇ ପାରିଲିନି, କିଛି ବି ଲାଭ ହେଲାନି (କହି କହି ସେ କାନ୍ଦି ପକାଇଲା)। ଆଉ କି ନିଦ ହେବ?! ସେ ଅଗ୍ନିଜ୍ୱାଳାରେ ଦଗ୍ଧିଭୂତ ଲୋକମାନଙ୍କ କରୁଣ ଚିତ୍କାର ଏବେ ମଧ୍ୟ ମୋ କାନକୁ ବାଜୁଛି। ତା' ଛଡ଼ା ତୁମେ ବି ନିଶାଗ୍ରସ୍ତ। ପୁଣି ଜଳରାସ୍ତା ତୁମକୁ ଅଜଣା। ଏ ମହାସମୁଦ୍ର ଭିତରେ କେଉଁ ଆଡ଼କୁ ଯିବାକୁ ହେବ, ତୁମେ କ'ଣ ଜାଣ?!..." ମୁଁ ଲଜ୍ଜାରେ ମୁଣ୍ଡ ପୋତି କାତ ମାରି ମାରି ତା'କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ କହିଲି, "ମୋ ନିଶା ତ ତୁମେ ମୋତେ ଉଠାଇବା ପରେ ହିଁ ଅଘଟଣ ଦେଖି ଛାଡ଼ି ଯାଇଥିଲା। ଯାହା ହେବାର ଥିଲା, ତାହା ହୋଇଗଲା। ସବୁ ସେଇ ଈଶ୍ଵରଙ୍କ ଇଚ୍ଛା। ମନ ଦୁଃଖ କରି କି ଲାଭ?! ଆଜି ତୁମେ ନ ଥିଲେ ମୋ ପ୍ରାଣ ବି ଯାଇଥାନ୍ତା। ତୁମକୁ ବହୁତ ବହୁତ ଧନ୍ୟବାଦ, ମୋ ଜୀବନ ବଞ୍ଚାଇଥିବାରୁ। ବୋଧହୁଏ ସେ ପରମେଶ୍ଵରଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଥିଲା, ଆମେ ଦୁହେଁ ଜୀବିତ ରହୁ ବୋଲି। ଏବେ ତୁମେ କାତ ମାରିବା ବନ୍ଦ କରି କିଛି ସମୟ ବିଶ୍ରାମ ନିଅ।"

ସେ ମୋ କଥାକୁ ମୁଣ୍ଡ ଲାଡ଼ି ସମ୍ମତି ଜଣାଇଲା। ଆଉ ସକେଇ ସକେଇ ଆଖିର ଲୁହ ପୋଛିଲା। ହାତରେ ପିନ୍ଧିଥିବା waterproof watch ରୁ କମ୍ପାସ୍ ବାହାର କରି ଦିଗ ଚିହ୍ନିଲା। ହାତର ଆଙ୍ଗୁଳି ଦେଖାଇ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲା - ଏଇ ଆଡକୁ ଚାଲ। ଦକ୍ଷିଣ-ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ। ମୋତେ ଯାହା ଲାଗୁଛି ନିଶ୍ଚୟ ଏ ଦିଗରେ କିଛି ନାଁ କିଛି ଟାପୁ ଅଛି। ଏଇ ଦେଖୁନ ଦୂରରୁ ସେ ଦିଗରେ କିଛି ନିଆଁ ଜଳୁଥିବାର ଦିଶୁଛି। ମୁଁ କହିଲି - ଠିକ୍ ଅଛି। ତୁମ କଥା ହିଁ ହେଉ। ତେବେ ସେ ଦିଗକୁ କାତ ଚଳାଇ ଡଙ୍ଗାକୁ ସେ ଦିଗରେ ନେବା ଆଉ।

ଏଥର ମୁଁ ଆଗ୍ରହର ସହ କାତ ଚଳାଇ ଡଙ୍ଗାକୁ ସେ ଟାପୁ ଆଡ଼କୁ ମୁହାଁଇ ଚାଲିଲି। ସେ ଡଙ୍ଗାରେ ଆଣ୍ଠୁ ଭାଙ୍ଗି ବସି ଆଣ୍ଠୁ ଉପରେ ମୁହଁକୁ ଭରା ଦେଇ କେମିତି ଗୋଟାଏ ବଲ ବଲ କରି ମୋ ମୁହଁକୁ ଚାହିଁ ରହିଥାଏ। ଆଉ ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ତା' ଆଖି ସହ ମୋ ଆଖି ମିଶାଇ ଦିଏ। ସେ ସ୍ମିତହାସ୍ୟଟିଏ ଓଠରେ ଖେଳାଇ ଦିଏ। ସତେ ଯେମିତି ତା'ର କାଉଁରୀ କାମାକ୍ଷୀ ଓ ସ୍ମିତହାସ୍ୟରେ ଟାଣି ହୋଇଯାଉଛି। ଆଉ ତା'ର ମିଠା ମିଠା କଥାରେ ଯେମିତି ବଶ ହୋଇଯାଉଛି। କିଛି ସମୟ ପରେ ଆମେ ସେ ଟାପୁର ପ୍ରାୟ ପାଖାପାଖି ହେବାରେ ଲାଗୁଥାଉ। ଏଥର ସେ ମୋତେ ପଚାରିଲା - ତୁମର ନାମ କ'ଣ?! ମୁଁ କହିଲି - ମୋର ନାମ ରବି। ଏଥର ଗୋଟିଏ ଖୋଲାହସ ମାରି ସେ ମୋତେ କହିଲା - ବହୁତ ବଢ଼ିଆ ନାମ। ହେଲେ କ'ଣ ମୁଁ ତୁମକୁ ରବିନ୍ ଡ଼ାକି ପାରିବି?! ମୁଁ ହସି ଦେଇ କହିଲି - ଯେମିତି ତୁମ ଇଚ୍ଛା। ସେ ପୁଣିଥରେ ମୋତେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲା - କ'ଣ ଆମେ ଦୁହେଁ ବେଷ୍ଟ୍ ଫ୍ରେଣ୍ଡ୍ ହୋଇପାରିବାନି କି? ମୁଁ ସାମାନ୍ଯ ହସି ଦେଇ କହିଲି - କାହିଁକି ନୁହଁ?! ଏ ତ ବଡ଼ ଆନନ୍ଦର କଥା। ସେ କହିଲା - କିନ୍ତୁ, ତୁମେ ଆମ ବନ୍ଧୁତ୍ୱକୁ ଭାଙ୍ଗି ଦେବନି ତ?! ମୋତେ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଯିବନି ତ!... ମୁଁ କହିଲି - ଆରେ ନାଁ ନାଁ ସେମିତି କିପରି କରି ପାରିବି? ଏଥର ସେ ସାମାନ୍ୟ ହସିଲା ଆଉ କହିଲା - ଏହା ମୋର ବହୁତ ବଡ଼ ସୌଭାଗ୍ୟ। ତୁମ ପରି ବନ୍ଧୁ ପାଇ।

ଇତିମଧ୍ୟରେ ଆମେ ଟାପୁ କୂଳରେ ଲାଗିଯାଇଥାଉ। ଦୁହେଁ ଲାଇଫ୍ ବୋଟ୍ ରୁ ଓହ୍ଲାଇ ପଡ଼ିଲୁ। ନିସ୍ତବ୍ଧ ଜଙ୍ଗଲ। ଦୂରରୁ ଦେଖାଯାଉଥାଏ ନିଆଁର ଆଲୋକ। ମୁଁ ବୋଟ୍ କୁ ଝାଉଁ ଗଛରେ ବାନ୍ଧୁ ବାନ୍ଧୁ କହିଲି - ଏତେ କଥା ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ତୁମ ନାମଟା କ'ଣ ଜାଣିପାରିଲିନି!... ସେ ଖିଲି ଖିଲି ହସି ହସି ଲାଜରେ ମୁହଁକୁ ହାତରେ ଢ଼ାଙ୍କି ଦେଇ ଆଗରେ ଆଗରେ ସେ ଅନ୍ଧାକାରମୟ ରାସ୍ତାରେ ଦୌଡ଼ି ଦୌଡ଼ି ଚାଲିଗଲା। ‌ଆଉ ମୁଁ ତା'ର ପଛରେ ଦୌଡ଼ିବାରେ ଲଗିଲି। ଆଉ ବାରମ୍ବାର ପଚାରୁଥାଏ - ଆରେ... ଆରେ... ତୁମ ନାମଟା ତ କୁହ?... ସେ ଆହୁରି ଜୋର୍ ରେ ହସି ହସି ଦୌଡ଼ି ଚାଲିଯାଉଥାଏ ଆଗକୁ ଆଗକୁ କ୍ଷିପ୍ର ଗତିରେ। ସତେ ଯେମିତି ପବନ ପରି। ହଠାତ୍ ସେ ଅନ୍ଧାକାର ଭିତରେ ସେ ଏତେ ଶୀଘ୍ର ଯାଇ କୁଆଡ଼େ ଉଭେଇଗଲା। ମୁଁ ଜାଣି ପାରିଲିନି। ଆଉ ସେ ଅନ୍ଧାକାରମୟ ରାସ୍ତା ଭିତରୁ ଗୋଟିଏ ଆଲୋକପଥ ମୋତେ ଦେଖାଉଥିଲା ସେ ଜଙ୍ଗଲ ଭିତରକୁ ଯିବାକୁ। ଆଉ ଦୂରରୁ ଏକ ଖିଲି ଖିଲି ହସରେ ଏକ ଶବ୍ଦ ପ୍ରତିଧ୍ୱନିତ୍ୱ ହେଉଥାଏ - ମୋ ନାମ ମିରିଆ...।

ମିରିଆ.... ମିରିଆ...। ମି....ରି....ଆ...

(ଏକ ଖିଲି ଖିଲି ହର୍ଷଧ୍ୱନି ତା'ପରେ)

ନିଦ ମୋର ଆହୁରି ଭାଙ୍ଗିନି। ସ୍ବପ୍ନ ମୋର ଆହୁରି ସରିନି। କୁଆଡ଼େ ଯାଆନ୍ତୁନି। କି ପଢ଼ିବା ଛାଡ଼ନ୍ତୁନି।

କ୍ରମଶଃ....

ପ୍ରେତିନୀ ରାଣୀ ମିରିଆର ମାୟାଜାଲ

ବୁକୁଥରା ସ୍ବପ୍ନିଳ ଭୂତ କାହାଣୀ