ଭାଗ - ୬

[ବି.ଦ୍ର. - ଧାରାବାହିକକୁ ଭଲ ଭାବରେ ବୁଝିବାକୁ ହେଲେ କ୍ରମାନ୍ୱୟରେ ପଞ୍ଚମ ଭାଗ ଯାଏଁ ପଢ଼ି ଷଷ୍ଠ ଭାଗକୁ ପଢ଼ନ୍ତୁ ତେବେ ଧାରାବାହିକର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମଜା ନେଇପାରିବେ।]

ଜେନିଲିଆର ଦୁଃଖଦ ଘଟଣା ଶୁଣି ମୋ ଆଖିରେ ଲୁହ ଆସିଯାଇଥିଲା। ସେ ମୋ ଆଖିରୁ ଲୁହ ପୋଛି ଦେଇ କହିଲା, "କ'ଣ ଆମକୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇପାରିବନି ଏ ପାପିଷ୍ଟ ରାଜାକୁ ମାରି।" ମୁଁ ଦୀର୍ଘ ନିଃଶ୍ଵାସଟାଏ ଛାଡ଼ି ମୁରୁକି ହସିଦେଇ କହିଲି, "ନିଶ୍ଚୟ ପାରିବି।" ସେ ମୋତେ ହସି ହସି ଫଳ ଖୁଆଇଦେଲା ଓ କ୍ଷୀର ବି ପିଆଇ ଦେଲା। ଆଉ କହିଲା, "ଏବେ ବିଶ୍ରାମ ନିଅ। ଆଉ ମୋତେ ଯିବାକୁ ଦିଅ। ହଁ... ମନେରଖ, କାଲି ସକାଳୁ ତୁମକୁ ଯୁଦ୍ଧ ବିଦ୍ୟା ଶିକ୍ଷା ଲାଭ କରିବାକୁ ଯିବାକୁ ହେବ ଜଙ୍ଗଲକୁ।" ମୁଁ ଧିରେ ଧିରେ ଆଖି ବୁଜି ଆଣୁଥିଲି କୋମଳ ଶଯ୍ୟାରେ। ଜେନିଲିଆ ମୋତେ କମ୍ବଳଟିଏ ଘୋରାଇ ଦେଲା। ଆଉ କିଛି ସମୟ ବଲ ବଲ କରି ଚାହିଁଲା ମୋ ମୁହଁକୁ ତା'ର ପ୍ରେମଭରା ଚାହାଁଣିରେ। ତା' ଆଖିର କଜ୍ଜ୍ଵଳରୁ ଟିକିଏ ଛଡ଼ାଇ ଆଣି ମୋ ଦୁଇ ଆଖିର କୋଣକୁ ଟିକେ ଲେସି ଦେଲା। ମୁଁ ମିଟି ମିଟି କରି ଚାହୁଁଥିଲି ଆଖି ବନ୍ଦ କରି ବି। ଆଉ ମଥାରେ ଚୁମ୍ବନଟିଏ ଦେଇ ଖଟରୁ ଦୂରେଇ ଯାଇ ମୋତେ ଚାହିଁଲା। ମୋ ଓଠରେ ସ୍ମିତହାସ୍ୟଟିଏ ଦେଖି ସେ ଲାଜରେ ମୁହଁକୁ ଦୁଇ ହାତରେ ଢ଼ାଙ୍କି ଦେଇ ଦୌଡ଼ି ଚାଲିଗଲା କୋଠରୀ ବାହାରକୁ ଆଉ ମୋତେ ଦୃଶ୍ୟମାନ ହେଲା ନାହିଁ।

ମୁଁ ଶୋଇଗଲି ନିଘୋଡ ନିଦ୍ରାରେ। ପରଦିନ ବଡ଼ି ଭୋର୍ ରୁ ଛମ୍ ଛମ୍ ପାଉଁଜିର ଶବ୍ଦ ଶୁଭିଲା। ମୁଁ ଅନ୍ଧକାର ଭିତରେ ଆଖି ମନ୍ଥି ମନ୍ଥି ଚାରିଆଡ଼କୁ ଚାହିଁଲି। କେହି ବି ନଜର ଆସିଲେ ନାହିଁ। ଆଉ କିଛି ଶବ୍ଦ ଶୁଣାଗଲା ନାହିଁ। ମୁଁ ଆଉଥରେ କମ୍ବଳ ଘୋଡ଼ି ହୋଇ ଶୋଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲି। ପ୍ରବଳରୁ ପ୍ରବଳ ଥଣ୍ଡା ପଡୁଥାଏ। କିଛି ସମୟ ପରେ ମୋ କାନ ପାଖରେ କିଏ ପର ଦ୍ୱାରା ସୁଲୁ ସୁଲୁ କଲା ପରି ମୋତେ ଲାଗିଲା। ମୁଁ ନିଦରୁ ଲମ୍ବା ଅଳସଟେ ଭାଙ୍ଗି କାନକୁ କୁଣ୍ଡେଇ କୁଣ୍ଡେଇ ଉଠିଗଲି। ଆଖି ଖୋଲିଲା ବେଳକୁ ଜେନେଲିଆ, ମିରିଆ ଓ ଆମେଣ୍ଡା ମୋ ସାମ୍ନାରେ। ମିରିଆ ମୋତେ ଟିକେ ଚିଗୁଲେଇ କହିଲା, "କ'ଣ ହିରୋ ମହାଶୟ କାଲିର କଥା ମନେ ପଡୁନି କି? ନାଁ... ମନେ ମନେ ଥିରିୟସ୍ କୁ ମାରିପକାଇଲଣି ବା ସ୍ବପ୍ନରେ...।" ମୁଁ ଲାଜରେ ମୁହଁ ତଳକୁ କରି କହିଲି - ଭୁଲିନି, ମନେ ଅଛି। ମିରିଆ ମୋତେ ତୁରନ୍ତ ଫ୍ରେସ୍ ହୋଇ ଆସିବାକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲା। କିଛି ସମୟ ପରେ ମୁଁ ଆସି ସେମାନଙ୍କ ନିକଟରେ ହାଜର ହୋଇଗଲି। ମିରିଆ ହାତରେ ଥାଏ କୁରାଢି, ଆମେଣ୍ଡା ହାତରେ ଥାଏ ଦୁଇଟି ଖଣ୍ଡା ଓ ଜେନିଲିଆ ହାତରେ ଥାଏ ଧନୁ-ଶର। ଏବେ ଆମେ ବାହାରିଲୁ ଜଙ୍ଗଲ ଅଭିମୁଖେ।

ମିରିଆ ଓ ଜେନିଲିଆ ସହିତ ମୁଁ ଗଲାବେଳେ ଜଙ୍ଗଲ ସାରା କଣ୍ଢେଇ କେମିତି ମୋତେ ଘୂରି ଘୂରି ଚାହୁଁଥାନ୍ତି। କିଛି ଖତେଇ ହେଲାଭଳି ହେଉଥାନ୍ତି ତ କିଛି କ୍ରୋଧ ନଜରରେ ଦେଖୁଥାନ୍ତି। ଆଉ କିଛି ମୁରୁକି ମୁରୁକି ହସୁଥାନ୍ତି। ଜେନିଲିଆ କହିଲା - ଶୀଘ୍ର ଶୀଘ୍ର ଚାଲ। ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖନି। ମିରିଆ ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଧରି ଏକ ଘନ ଅନ୍ଧକାର ବିଶିଷ୍ଟ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଧରି ନେଇଗଲା। ଆଉ ନିଜ ମାୟାବୀ ବିଦ୍ୟା ପ୍ରୟୋଗ କରି ଏକ ବିରାଟ ଅଦୃଶ୍ୟ ପାଚେରି କରି ଦେଲା ଯେପରି କାହାରି ଆମ ଉପରେ ଦୃଷ୍ଟି ନ ପଡ଼େ।

ସର୍ବ ପ୍ରଥମେ ମିରିଆ ମୋତେ କୁରାଢ଼ିଟି ଧରାଇ ଦେଇ କହିଲା, "ଯାଅ... ଶୀଘ୍ର ଶୀଘ୍ର ଗଛ କାଟ। ସେଗୁଡ଼ିକୁ ପୁଣି ଚିରିବାକୁ ପଡ଼ିବ। ମୁଁ ଗୋଟିଏ ୫" ବ୍ୟାସ ବିଶିଷ୍ଟ ଗଛ କାଟୁ କାଟୁ ୨ଘଣ୍ଟାରେ ହାଲିଆ ହୋଇଗଲି। ତଥାପି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପେ କାଟି ପାରିଲି ନାହିଁ। ଜେନିଲିଆ ମୋ ମୁହଁକୁ ଚାହିଁ ହସିଲା। ଆଉ କହିଲା - ଦିଅ ମୋତେ କୁରାଢିକୁ। ଆଉ କେମିତି ଗଛ କଟାଯାଏ ଦେଖ। ସେ ଚାହୁଁ ଚାହୁଁ ୪ ରୁ ୫ଟି ଗଛ କାଟି ତଳେ ଗଡ଼ାଇ ଦେଲା। ଏହା ପରେ ମିରିଆ କହିଲା - ଦେଖିଲ ତ କେମିତି ଜେନିଲିଆ କିପରି ଗଛ କାଟିଲା। ଠିକ୍ ସେହିପରି ନିତି ତୁମକୁ କାଟିବାକୁ ପଡ଼ିବ। ଚାରି ଦିନ ଭିତରେ କାଠକୁ ଚିରି ପୁରାପୁରି ଶୁଖାଇବାକୁ ପଡ଼ିବ। ଏବେ ଏସବୁକୁ ଚିରି ଅତି ଶୀଘ୍ର ଖଣ୍ଡ ଖଣ୍ଡ କର।

ମୋର ସେସବୁକୁ ଚିରି ଚିରି ହାତର ପାପୁଲିରେ ବେଣ୍ଡି ପଡ଼ିଗଲା। ଅଣ୍ଟା ପିଠି ଖୁବ୍ ଦରଜ ହେଉଥାଏ। ମଝିରେ ମଝିରେ ଥକି ଗଲେ ଜେନିଲିଆ ମୋତେ ଉତ୍ସାହିତ କରୁଥାଏ। ଆଉ ଆମେଣ୍ଡା ମୋତେ କହୁଥାଏ ଯେ କେତେବେଳେ ଆଉ ଅସି ଚାଳନା ଓ ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟା ଶିଖିବ ଏବେଠୁ ଥକି ଗଲେ ଚଳିବ। କାଠ ଚିରା ସରିଲା ବେଳକୁ ଦିନ ଦୁଇ ପହର ହୋଇଗଲା। ଏହି ସମୟମଧ୍ୟରେ ଆମେଣ୍ଡା ଜଙ୍ଗଲ ଭିତରୁ କେତେବେଳୁ ସଂଗ୍ରହ କରି ଆଣିଥିବା ଫଳମୂଳ ଆମକୁ ଖାଇବାକୁ ଦେଲା। ତା'ପରେ ଆରମ୍ଭ ହେଲା ଅସି ଚାଳନା ଶିକ୍ଷା।

ସନ୍ଧ୍ଯା ସମୟ ସମୟରେ ମିରିଆ ନିଜ ଯାଦୁ ଶକ୍ତି ଦ୍ବାରା ମାୟାର ପାଚେରିକୁ ପୁଣିଥରେ ଖୋଲିଦେଲା। ଆଉ ଆମେ ସମସ୍ତେ ମିଶି ପୁଣିଥରେ ଘରକୁ ଫେରିଲୁ। କିଛି ସମୟ ବିଶ୍ରାମ ପରେ ମୁଁ ଫ୍ରେସ୍ ହେବାକୁ ଗଲି। ସେମାନେ ବି ନିଜ ନିଜ କକ୍ଷକୁ ଯାଇ କିଛି ସମୟ ପରେ ଫ୍ରେସ୍ ହୋଇ ମୋ ସାମ୍ନାରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଆମେଣ୍ଡା କିଛି ଫଳ ଓ ଦୁଗ୍ଧ ଗିଲାସେ ଧରି ଆସିଥିଲା। ଜେନିଲିଆ ମୋତେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲା - ତୁମକୁ ଶର ତିଆରି କରିବା ଜଣା କି? ମୁଁ ମୁଣ୍ଡ ଲାଡ଼ି ମନା କଲି।

ସେ ବର୍ତ୍ତମାନ ମୋତେ ଚିରା ଯାଇଥିବା କିଛି କାଠକୁ ଚାଞ୍ଛି କିପରି ଶର ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଯାଏ ତାହା ଶିଖାଇଲା। ମୁଁ ତା'କୁ ଅନୁସରଣ କରି କରି ଶର ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବାରେ ଲାଗିଲି। ସେମାନେ ମୋ ସହ ଶର ପ୍ରସ୍ତୁତିରେ ଲାଗିପଡ଼ିଲେ।

ସମୟ ପ୍ରାୟ ରାତି ନଅ ଘଣ୍ଟ ହେବ। ଏଥର ମିରିଆ କହିଲା - ରାତ୍ରି ଭୋଜନ ସାରି ଶୀଘ୍ର ଶୋଇପଡ଼। କାଲି ସକାଳୁ ପୁଣିଥରେ ତୁମକୁ ଶିଖିବାକୁ ଯିବାକୁ ହେବ ଜଙ୍ଗଲକୁ। ଏବେ ମିରିଆ ଓ ଆମେଣ୍ଡା ସେଠାରୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ।

ମୁଁ ଟେବୁଲ୍ ଉପରେ ରଖାଯାଇଥିବା ଫଳ ଓ କ୍ଷୀରକୁ ନ ଖାଇ ନ ପିଇ ଶୋଇବାକୁ ଯାଉଥିଲି। ହଠାତ୍ ଜେନିଲିଆ ମୋ ହାତକୁ ଟାଣି ପାଖରେ ବସିଗଲା। ଆଉ ପ୍ରଶ୍ନ କଲା - କ'ଣ ବହୁତ କଷ୍ଟ ହେଉଛି ନାଁ?!...

ମୁଁ କିଛି ନ କହି ନିରବରେ ରହିଗଲି। ସେ ଫଳ ସବୁକୁ ଗୋଟି ଗୋଟି କରି କାଟି ଚାଲିଥାଏ। ସେ ମୋ ନିରବତାର କଥା ଠିକ୍ ବୁଝି ପାରୁଥିଲା। ଏବେ କଟାଯାଇଥିବା ଫଳ ଖଣ୍ଡେ ଧରି ମୋ ପାଟିରେ ପୂରାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲା। କିନ୍ତୁ, ମୁଁ ଖାଇବାକୁ ମନା କରିଦେଲି।

ସେ ମୋ ନଇଁ ଯାଇଥିବା ମୁହଁକୁ ହାତରେ ଉଠାଇଲା। ଆଉ କହିଲା - ଏତେ ଶୀଘ୍ର ହାର ମାନିଯିବ...! ତୁମକୁ ପରା ଥିରିୟସ୍ କୁ ମାରିବାର ଅଛି। ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରିବାର ଅଛି। ଏ ଫଳ ସବୁକୁ ଖାଇ ନିଅ। ଆଉ କ୍ଷୀର ପିଇନିଅ। ନଚେତ୍ ଶାରିରୀକ ଶକ୍ତି ପାଇବ କେଉଁଠୁ? କାଲିକୁ ପୁଣି ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଯିବାକୁ ପଡ଼ିବ। ନିଜର କ୍ଷତାକ୍ତ ଶରୀରକୁ ଦେଖ। ଦେଖ... ଆମେଣ୍ଡାର ଯୁଦ୍ଧ କୌଶଳକୁ। ନାରୀଟିଏ ହୋଇ ସେ କିପରି ତୁମକୁ ଧରାଶାୟୀ କରି ଦେଉଛି ନିଜ କଳା କୌଶଳରେ। ତୁମେ ଯେଉଁ ଛୁରୀ ଧରି ଡ଼ରାଇଦେଇଥିବା ନାରୀ ଏବେ କିପରି ବୀରଙ୍ଗନା ପରି ଲଢୁଛି ତୁମ ସାଥେ। ତୁମକୁ ଜିତିବାକୁ ହେବ ତା' ସହ ପ୍ରତିଦ୍ବନ୍ଦିତା କରି ରଣ କଳା ଓ କୌଶଳକୁ ଆପଣେଇ। ନିଜର ଉପସ୍ଥିତ ବୁଦ୍ଧି ଖଟାଇ। ଆଉ ପ୍ରତିହିଂସା ମନୋଭାବ ନେଇ ଯଦି ତୁମେ ତା' ସାଥେ ଲଢ଼ିବାକୁ ଚାହଁ ତେବେ କେବେ ବି ଜୟ କରି ପାରିବ ନାହିଁ।

ଆମେଣ୍ଡା କୌଣସି ସାଧାରଣ ନାରୀ ନୁହଁ। ସେ ସମସ୍ତ ଯୁଦ୍ଧ ବିଦ୍ୟାରେ ପାରଙ୍ଗମ। ସେଦିନର ଛୁରୀ ଧରି ଡ଼ରାଇ ଦେଇଥିବା ନାରୀକୁ ନେଇ ଯଦି ତୁମ ମନରେ ଟିକିଏ ବି ଗର୍ବ ଥାଏ, ତାହାଲେ ତା'କୁ ମନ ଭିତରୁ ବାହାର କରିଦିଅ। ତୁମେ ତା'ର ରଣ କୌଶଳ ଜାଣିନ। ଆଉ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ବି ଦେଖିନ ଏ ଯାଏଁ...! ଶହେ ଜଣରୁ ଊର୍ଦ୍ଧ୍ଵ ବୀର ଯୋଦ୍ଧାକୁ ପାଇଁ ବି ସେ ଏକା ଭାରି। କଳା ଯୁଦ୍ଧ ପୋଷାକ, ମୁଣ୍ଡରେ କଳା ପଗଡ଼ି, ପାଦରେ କଳା ଚମଡ଼ା ଯୋତା ପିନ୍ଧି ଏବଂ କଳା ଘୋଡ଼ା ଚଢ଼ି ଯେବେ ସେ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଯାଏ; ସେତେବେଳେ ତା'ର କରାଳ ରୂପ ଦେଖିଲେ ତୁମେ ହତବାକ୍ ହୋଇଯିବ। ଆମେ ଦୁଇ ଭଉଣୀ ବି ତା'ର ଯୁଦ୍ଧ ବିଦ୍ୟା ସଙ୍ଗେ ସରି ନୋହୁଁ...!! ଆଖି ପିଛୁଳାକେ ଅସି ଚାଳନା କରି ସେ ଶହ ଶହ ସୈନିକଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଗଡ଼ାଇ ଦିଏ। ଆଉ ତା'ର ଅଦ୍ଭୁତ ତୀରନ୍ଦାଜ୍ ଓ ବାଜପକ୍ଷୀ ପରି ଦୃଷ୍ଟି ଶକ୍ତିରେ ସେ ବହୁ ଦୂରରେ ଥିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମହାରାଜାକୁ ବି ଯମଦ୍ବାରକୁ ଠେଲିଦେଇ ପାରେ। ଏପରି ଜଣେ ଯୁଦ୍ଧ ନିପୁଣା ବୀରଙ୍ଗନାକୁ ତୁମେ ଗୁରୁ ରୂପେ ପାଇ ତୁମେ ଧନ୍ୟ।

ମୁଁ ଜାଣେ ତୁମେ ମନେ ମନେ ଭାବୁଥିବ ଯେ ଆମେ ତୁମକୁ କାହିଁକି ଯୁଦ୍ଧ ବିଦ୍ୟା ଶିଖାଇଲୁ ନାହିଁ। ଦେଖ... ତୁମେ ମୋ ଭଉଣୀର ଉତ୍ତମ ବନ୍ଧୁ। ସେ ତୁମକୁ ଆଘାତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରି ପାରିବ ନାହିଁ। ଆଉ ମୁଁ... ବି ତୁମକୁ.... ବହୁତ.... (ଲୁହ ଛଳଛଳ ଆଖିରେ ଭଲ ପାଇବା କଥାକୁ ଚାପି ରଖିବା)।

ଜେନିଲିଆ ଆଉ କିଛି କହି ପାରିଲା ନାହିଁ। କିଛି ସମୟ ସେ ସେମିତି ନିରବ ରହିଲା।

ତା'ପରେ ପୁଣି ସେ ମୁହଁ ଖୋଲି କହିଲା - ଏବେ ନିଅ ସୁନା ପିଲା ପରି ଏସବୁ ଫଳ ଆହାର କରି ଆଉ ଦୁଗ୍ଧ ପାନ କରି ବିଶ୍ରାମ କର।

ଜେନିଲିଆର କଥା ଶୁଣି ମୋ ଆଖିରୁ ତତଲା ଲୁହ ସବୁ ଧାର ଧାର ହୋଇ ଝରି ଆସିଲା। ସେ ମୋ ଲୁହ ସବୁକୁ ତା'ର ଶୀତଳ କୋମଳ ପାପୁଲିରେ ପୋଛି ପକାଇଲା। ଆଉ ଗୋଟି ଗୋଟି କରି ଫଳଖଣ୍ଡଗୁଡ଼ିକୁ ଖୁଆଇବାରେ ଲାଗିଲା। ଆଉ କ୍ଷୀର ପିଆଇ ଦେଲା। ମୁଁ ଆରାମ ସେ ଶୋଇଗଲି। ସେ ଆମେଣ୍ଡାକୁ କରତାଳି ଦେଇ ଡ଼ାକିଲା। ମୁଁ ମିଟି ମିଟି ଆଖିରେ ଚାହିଁଲି। ଆମେଣ୍ଡା କିଛି ନରମ ପଟି, ଗରମ ପାଣି ବଡ଼ ତାଟିଆଏ, ତୁଳା ଓ ଜଡ଼ିବୁଟି ମିଶା ଉତ୍ତପ୍ତ ହଳଦୀ ତାଟିଆଟାଏ ଧରି ମୋ ପାଖରେ ଛିଡ଼ା ହେଲା। ସେ ଜେନିଲିଆ ହାତକୁ ତାହା ଦେଇ ତୁରନ୍ତ ସେଠାରୁ ବିଦାୟ ନେଲା।

ତା'ପରେ ଜେନିଲିଆ ମୋର ବକ୍ଷସ୍ଥଳକୁ ଢ଼ାଙ୍କି ରଖିଥିବା ରାଜ ପୋଷାକକୁ ବାହାର କରି ଦେଇ କ୍ଷତ ବିକ୍ଷତ ମୁହଁ ଓ ଶରୀରକୁ ଗରମ ପାଣିରେ ପୋଛି ପକାଇଲା। ଆଉ କ୍ଷତ ବିକ୍ଷତ ସ୍ଥାନରେ ଔଷଧ ଓ ହଳଦୀ ବୋଳି ଦେଲା। ମୁଁ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଛଟପଟ ହେଉଥାଏ। ଆଉ ଚିତ୍କାର କରୁଥାଏ। ସେ ଲୁହ ଛଳଛଳ ଆଖିରେ ମୋ ପାଟିକୁ ହାତର ପାପୁଲିରେ ଚାପି ଧରି ଛାତି ଓ ମୁହଁକୁ ଆଉଁଶି ଆସ୍ବସନା ଦେଉଥାଏ। ଆଉ କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ଛାତିରେ ଲୋଟି ପଡୁଥାଏ। ମଝିରେ ମଝିରେ ନିଜ ନରମ ଓଠରେ ଚୁମାଟିଏ ଲେଖାଏଁ ଦେଇ ମୋତେ ଗେଲ କରି ଦେଉଥାଏ। ଆଉ କହୁଥାଏ - ଖୁବ୍ ଶୀଘ୍ର ଭଲ ହୋଇଯିବ। ଦେଖିବ କାଲି କେତେ ତୁମକୁ ଆରାମ ମିଳିବ। ଆଉ ଲଢ଼ିବା ପାଇଁ ବି ଶକ୍ତି ମିଳିବ। ଇତିମଧ୍ୟରେ କେତେବେଳେ ଯେ ମୋତେ ନିଦ ଆସିଯାଇଥାଏ ମୁଁ ଜାଣେନା। ଆଉ ମୋତେ କମ୍ବଳ ଘୋଡ଼ାଇ କେତେବେଳେ ଯେ ଜେନିଲିଆ ଚାଲିଯାଇଛି ସେ କଥା ବି ଜାଣେନା।

ନିଦ ମୋର ଆହୁରି ଭାଙ୍ଗିନି। କି ସ୍ବପ୍ନ ମୋର ଆହୁରି ସରିନି। କୁଆଡ଼େ ଯାଆନ୍ତୁନି କି ପଢ଼ିବା ଛାଡ଼ନ୍ତୁନି।

କ୍ରମଶଃ...

ପ୍ରେତିନୀ ରାଣୀ ମିରିଆର ମାୟାଜାଲ

ବୁକୁଥରା ସ୍ବପ୍ନିଳ ଭୂତ କାହାଣୀ