ଖରାଦିନ, ଗ୍ରୀଷ୍ମ ଅବକାଶ ସମୟ। ପିଲାମାନେ କେବେଠୁ ଦିନ ଗଣୁଥିଲେ କେବେ ଛୁଟି ହେଵ।କେବେ ସେମାନେ ନିଜର ଝୋଲା ବସ୍ତାନି ଜୀବନରୁ ଟିକେ ଆରାମ ପାଇବେ ,ଆଜାଦ ହେବେ।ନା ପଢା ର କିଛି ଚିନ୍ତା ରହିବ ସ୍କୁଲର । କିଛି ଦିନ ପାଇଁ ହେଉପଛେ ପୁରା ବର୍ଷ ପାଇଁ ସାଉଁଟି ନେବେ ଢେର କିଛି ସ୍ମୃତି।ଆମ ସମୟରେ ଆମେ ଖରାଛୁଟିରେ ଅଜା ଆଇ ଘରକୁ ଜାଉଥିଲୁ ପୁରା ଦୁଇମାସ କେମିତି ବିତିଯାଉଥିଲା ଜଣା ହିଁ ପଡୁନଥିଲା କିନ୍ତୁ ଆଜିକାଲି ସମୟ ବହୁତ ବଦଳିଛି।କାହା ଘରେ ବି ଆଉ କେହି ବେଶି ଦିନ ରହୁ ନାହାଁନ୍ତି।ତା ଛଡ଼ା ପିଲା ଗ୍ରୀଷ୍ମ ଅବକାଶ ରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ବହିର୍ଭୂତ କାର୍ଯ୍ୟକଳାପ କରନ୍ତି।ନୁଆଁ ଜିନିଷ ସବୁ ଶିଖନ୍ତି।ଯାହା ନିଶ୍ଚୟ ସ୍ବାଗତଯୋଗ୍ୟ।ଏତେ ସବୁ କଥା ଭାବନାରେ ଘୁରି ବୁଲୁଥିବା ବେଳେ କାର୍ ଲାଗିଲା ଷ୍ଟେସନ ରେ । ହିରାକୁଦ ଏକ୍ସପ୍ରେସ ଲାଗି ଗଲାଣି।ଶିଖା ଆଉ ତା ପରିବାର ଓ ବନ୍ଧୁମାନେ ଏଥର ଖରାଛୁଟିରେ ସ୍ବର୍ଣ୍ଣ ମନ୍ଦିର ଦର୍ଶନ ରେ ବାହାରିଲେ। ଆଗରୁ ଶୁଣିଥିଲେ ଏଇ ମନ୍ଦିର ବିଷୟରେ ,ଏଠି ଜାତି ଧର୍ମ ବର୍ଣ୍ଣ ସଂପ୍ରଦାୟ ନିର୍ବିଶେଷରେ ସବୁ ବର୍ଗର ଲୋକ ଏକା ଧାଡ଼ି ରେ ବସି ଲଂଗର ଖାଆନ୍ତି। ଗ୍ରନ୍ଥ ସାହିବ ଙ୍କ ଦର୍ଶନ ସମୟରେ କୋଟିପତି ଟିଏ ସହ ଭିକାରି ବି ଗୋଟିଏ ଧାଡ଼ିରେ ଠିଆ ହୋଇଥାଏ। ଏବଂ ଏଠିକାର ସବୁଠାରୁ ବଡ ଧର୍ମ ହେଲା ସେବା। ଲୋକମାନେ ସେବା କରିବା ପାଇଁ ତତ୍ପର ଥାଆନ୍ତି।ମାଆ କହୁଥିଲେ ଦାନ ଧର୍ମ କରିବା ପାଇଁ ମନ ଆବଶ୍ୟକ ଧନ ନୁହେଁ। ନିଜ ଆରାମଦାୟକ ଜୀବନରୁ କିଛି ଅଂଶ ବି ଯଦି ଆମେ କାହାକୁ ଦେଇ ପାରିବା ସେ ବି ଦାନ।ଆମେ କିନ୍ତୁ ବାହାନା ଟେ ନିଶ୍ଚୟ କରୁ ଯେ ଆମ ପାଖେ କଣ ଅଛି ଆମେ ବା କାହାକୁ କଣ ଦେବା। ଭଗବାନ ତ ଯାହା ଦେଇଛନ୍ତି ତାହା ତ ଆମକୁ ନିଅଣ୍ଟ ହେଉଛି ।ଆମେ କି ଦାନ କରି ପାରିବୁ ।ସେ ଯାହା ହେଉ ଶିଖା ପରିବାର ସହ ଆସି ପଂଜାବର ଅମୃତସର ସହରରେ ପହଞ୍ଚିଗଲେ। ରୁମ୍ ସବୁ ଆଗରୁ ବୁକ୍ ସରିଥିଲା। ଆଜିକାଲି ମୋବାଇଲ ରେ ସବୁ କାମ ଆଗୁଆ ସଠିକ ଯୋଜନା କ୍ରମେ ହୋଇଯାଏ। ପହଞ୍ଚି ହୋଟେଲ ରେ ସମସ୍ତେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇ ମନ୍ଦିର ପରିଭ୍ରମଣ ରେ ବାହାରି ଗଲେ । କିନ୍ତୁ ଅସଲ ସମସ୍ୟା ତ ଏବେ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।ଖରା!ତାତି ର ପ୍ରକୋପ ୪୬°ସେଲସିୟସ ଚାଲିଥାଏ।ବୁଲିବେ ଆଉ କଣ? ହୋଟେଲ ରୁ ବାହାରିଲା ଵେଳେ ଶିଖା ମନେକରି ସବୁ ଜିନିଷ ଧରିନେଲା। ଏବଂ ସାଥୀରେ ମାଆ ଦେଇଥିବା ମୁଦ୍ରା ପୁଡିଆ ଟି ଧରିନେଲା। ପିଲାମାନେ ଆଗରେ ଗଲେଣି। ମନ୍ଦିର ର ଏକଦମ ପାଖରେ ହୋଟେଲ ତେଣୁ ଯିବାରେ କିଛି ଅସୁବିଧା ତ ନାହିଁ।ମନେ ପଡିଲା ଏଠି ତ ମୁଣ୍ଡ ରେ କପଡା ବାନ୍ଧି ହିଁ ଭିତରକୁ ଯାଇହେବ ତେଣୁ ସେମାନେ ଫଟାଫଟ ରୁମାଲ କିଛି କିଣି ବାକୁ ଗଲେ । ବୃଦ୍ଧ ଭଦ୍ର ମଉସା ଜଣଙ୍କ ଠାରୁ ସବୁତକ ରୁମାଲ ନେଇ ତାଙ୍କୁ ପଇସା ପଚାରିଲେ ଗୋଟାକ ୨୦ଟଙ୍କା।ପଇସା ଟିକେ ଅଧିକ ଲାଗୁଛି କି ଆଉ କିନ୍ତୁ କିଏ ଆଉ ତାଙ୍କ ସହ ଯୁକ୍ତିତର୍କ କରିବ ଯେ ଛାଡ । ଦେଖ ମଉସା ପାଞ୍ଚ ଟି ନେଲୁ ଏଇ ନିଅ ଶହେ ଟଙ୍କା କହି ଶିଖା ଶହେ ଟଙ୍କା ନୋଟଟି ବଢେଇ ଦେଇ ଆଗକୁ ଚାଲିଲେ। କିନ୍ତୁ ଧ୍ୟାନ ରୁ ବାହାରି ଗଲା କୋଳରେ ଥିବା ଛୁଆ ଟି ପାଇଁ ତ ଆଣିନୁ ପଛକୁ ଫେରି ଦେଖିଲାବେଳକୁ ପଛରୁ ମଉସା ପୁଣି ଦୌଡ଼ି ଆସିଲେ। ସମସ୍ତେ ଭାବିଲେ ଆଉ ଟଙ୍କା କମ୍ ହୋଇଗଲା କି ¿ କିନ୍ତୁ ସେ ଗୋଟିଏ ଛୋଟିଆ ରୁମାଲ ଟିଏ ଆଣି ଛୋଟ ଛୁଆ ପାଇଁ ଦେଇ କହିଲେ ତମେ ତ ୟା ପାଇଁ କିଛି ନେଲନି ଏଇ ନିଏ । ହଁ ହଁ ମଉସା କିନ୍ତୁ ଶିଖା ପାଖରେ ଆଉ ଖୁଚୁରା ନାହଁ ,ନା ତ ମଉସା ଙ୍କ ପାଖରେ ଖୁଚୁରା ଅଛି ,ଶିଖା ର ମନେପଡିଲା ସେ ମୁଦ୍ରା ପୁଡିଆ ଟି କଥା।ବ୍ୟାଗ ଯେତେ ଘାଣ୍ଟି ଲେ ବି ସେ ପୁଡିଆ ଟି ଆଉ ମିଳୁନି ,କୋଉଠୁ ଦଶ ଟଙ୍କା ଟେ ମିଳିଲା ତା'କୁ ବଢେଇ ଦେଲା ବେଳକୁ ମଉସା ମନା କରିଦେଲେ କହିଲେ ଏଇଟା ମୋ ତରଫ ରୁ ରଖ।ଆମେ ଆଗକୁ ଚାଲିଗଲୁ।ଶିଖା କିନ୍ତୁ ବାଟ ସାରା ଟଂକା ପୁଡିଆ ଟି ପାଇଁ ଭାରି ଚିନ୍ତିତ ରହିଲା। ନିଶ୍ଚୟ କୋଉଠି ପଡ଼ିଗଲା ଆଉ କେହି ନେଇଗଲା। ରାସ୍ତାରେ କିଛି ସ୍ତ୍ରୀ ଲୋକ ଛୋଟ ଛୁଆ ଟେ ଧରି ଭିକ ମାଗୁଛନ୍ତି କଣ ଆଉ ଦେବି ସେମାନଙ୍କୁ। ହଉ ଛାଡ଼ କହି ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ ସେମାନେ। ଖୁବ୍ ସୁନ୍ଦର ମନ୍ଦିର ପ୍ରାଙ୍ଗଣ କିନ୍ତୁ ଗ୍ରୀଷ୍ମ ପ୍ରକୋପ ଯେ ସହି ହେଉନି।ତଳେ ପାଦ ରଖି ହୁଏନି ତେଣୁ ରାସ୍ତା ସାରା ଫୁଟମ୍ୟାଟ ସବୁ ପଡ଼ିଛି।ପାଣି ପଣା ର ସୁବିଧା ବି ଭରପୁର।ଚପଲ ସବୁ ନିଶୁଳ୍କ ରେ ରଖନ୍ତି କାରଣ ତାହା ବି ସେବା ର ପରି ଭୁକ୍ତ। ଆହୁରି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଲାଗିଲା ଯେ ସେଠି ଚପଲ କୁ ମୁଣ୍ଡ ରେ ଲଗାଇ ରଖୁଥିବା ଲୋକ ଜଣକ ଜଣେ ବିରାଟ ଧନୀ ବ୍ୟକ୍ତି।ସେ ଯାହା ହେଉ ଭିତରର ଦୃଶ୍ୟ ଆହୁରି ମନମୁଗ୍ଧକର। ଯେମିତି ଯେମିତି ଦିବାକର ତାଙ୍କ ଚମକ ଦେଖାଉଛନ୍ତି, ସ୍ବର୍ଣ୍ଣ ମନ୍ଦିର ର ଚମକ ଆହୁରି ଦ୍ୱିଗୁଣିତ ହୋଇ ଉଠୁଛି । କିଛି ଫୋଟୋ ଫୋଟ ଉଠାଇ ଗ୍ରନ୍ଥ ସାହିବ ଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରି ଭୋକରେ ପେଟ ଡହଳବିକଳ ହୋଇ ଉଠିଲା ତ ସମସ୍ତେ ପହଞ୍ଚି ଗଲେ ସେଠି କା ୨୪ଘଣ୍ଟିଆ ଲଙ୍ଗର ରେ । ଦୁନିଆର ସବୁଠାରୁ ବଡ ରୋଷେଇ ।କେହି ଉପାସ ରୁହନ୍ତିନି ସେଠି। ଜଣେ ପଂଜାବି ବାବା ଙ୍କ ସହ କଥା ହେବାରୁ ସେ କହୁଥିଲେ ଏସବୁ, ସେ ଆହୁରି କହିଲେ ଯେ ଖାଇବା ପିଇବା ଏବଂ ଶୋଇବା ସବୁ ନିଶୁଳ୍କ ସେଠି ତେଣୁ ସେଠି କେହି ଭିକ ମାଗନ୍ତି ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଏଇଟା ତ ସତ ନୁହଁ ଏବେ ତ ବାହାରେ ସ୍ତ୍ରୀ ଲୋକ ଗୁଡା ଛୋଟ ଛୋଟ ଛୁଆଟେ ଲେଖା ଧରି ମାଗୁଥିଲେ।ବାବା ଜଣକ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ କହିଲେ ଏଇ ମାନେ ଦୁଃଖି ରଙ୍କି ନୁହନ୍ତି ଆଜ୍ଞା ଏମାନେ ସବୁ ବେପାର କରନ୍ତି ଏଠି ।ଏହିପରି ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ହିଁ ପ୍ରକୃତ ଭିକାରି ଟେ ତାର ହଟ୍ ପାଇଁ ପାରେନି। ଦେଖନ୍ତୁ ନା ଏଡେ ବଡ଼ ଖରା ରେ କଅଁଳିଆ ଛୁଆ ଟିରେ ଅବସ୍ଥା କଣ ହେଉଥିବ ଭାବିଲେ। ସେମାନଙ୍କୁ ଜମାରୁ ପ୍ରଶ୍ରୟ ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ।ଜଣେ ପ୍ରକୃତ ଶିଖ୍ ଦାନ କରିବାରେ ବିଶ୍ବାସ କରେ ଭିକ ନେବାରେ କଦାପି ନୁହଁ।ଆମେ ବି ପେଟ ଭରି ସେଠି ଖାଇଲୁ ସେଠୁ କିଛି ସମୟପରେ ବାହାରି ଗଲୁ ଜାଲିଆନାୱାଲାବାଗ ,ଯାହାକୁ ଦେଖି ମନରେ ଭରିଗଲା ଅପାର ଦୁଃଖ ,କ୍ରୋଧ।ମନର କୌଣସି ଏକ କୋଣରେ ବଡ଼ କଷ୍ଟ ହେଉଥିଲା ସେଠିକାର କାହାଣୀ ଶୁଣି।ଜେନେରାଲ ଡାୟର ଏବଂ ସେଦିନ ର ସେ ବିଭତ୍ସ ଲିଳା ଆଖି ଆଗରେ ଭାସି ଉଠିଲା।କଷ୍ଟ ଆହୁରି ଲାଗିଲା ଯେ ସେଦିନ ର ଏଇ ଗୁଳିକାଣ୍ଡ ରେ ଇଂରେଜ ମାନେ ଭାରତୀୟ ମାନଙ୍କ ହାତରେ ହିଁ ଭାରତୀୟ ମାନଙ୍କୁ ମରେଇଦେଲେ। ସେଠି ଏକ କୂପ ଅଛି ଯୋଉଥିରେ ୧୨୦ରୁ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ବ ଶବ ଉଦ୍ଧାର କରାଯାଇଥିଲା।ଲୋକେ କଣ କରିବେ ନକରିବେ ଚିନ୍ତା ନକରି ସେ କୂପରେ ଡେଇଁ ପଡ଼ିଥିଲେ। ମନ ସମସ୍ତ ସହିଦ୍ ମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସମ୍ମାନ ରେ ଭରିଗଲା ସେଠୁ ସମସ୍ତେ ଫେରିଲେ ରୁମ୍ କୁ ।ପାଖରେ ଖୁବ୍ ବଡ଼ ବଜାର କିନ୍ତୁ ଖରା ଗରମ ପାଇଁ ଆଉ କେହି ଯିବାକୁ ଚାହିଁ ଲେନି। ସମସ୍ତେ ହାଲିଆ ତେଣୁ ଆରାମ କଲେ କିଛି ସମୟ। ସଂଧ୍ୟା ପରେ ସମସ୍ତେ ଉଠି ପୁଣି ବାହାରିପଡିଲେ। ବୁଲିବାକୁ ଆସିଛନ୍ତି ଯେତେବେଳେ ଯେତେ ହାଲିଆ ହେଉ ପଛେ ବୁଲିବେ ତ ନିଶ୍ଚୟ। ସ୍ତ୍ରୀ ଲୋକ ପୁଣି କିଣାକିଣି କରିବନି ଏହା କିପରି ସମ୍ଭବ!! ପୁଣି ରାତିର ସ୍ବର୍ଣ୍ଣ ମନ୍ଦିର ର ଦୃଶ୍ୟ ଆହାଃ ହା ହା । ପୃଥିବୀ ରେ ସ୍ବର୍ଗ।ଆଖି ପାଖ ଦୋକାନ ରୁ କିଣାକିଣି, ସ୍ବର୍ଣ୍ଣ ମନ୍ଦିର ଅପରୂପ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ କୁ ଉପଭୋଗ କରି ରାତ୍ରି ଖିଆ ଖାଇ ଢେର କିଛି ସମୟ ସେଇଠି କଟିଗଲା ସେହି ମନ୍ଦିରର ପ୍ରାଙ୍ଗଣ ରେ। ରାତିରେ ହୋଟେଲ ଫେରି ସମସ୍ତେ ଶୋଇଲେ ଦ୍ବିତୀୟ ଦିନର ଗାଡ଼ି ବି ବୁକ୍ ହୋଇ ସାରିଛି।ପାର୍ଟିସନ ମିଉଜିୟମ,ସାଡା ପିଣ୍ଡ୍,ଦେବୀ ମନ୍ଦିର ଆହୁରି କିଛି ଛୋଟମୋଟ ଜାଗା ଏବଂ ତାପରେ ଦ୍ବିପହରର ଭୋଜନ। ପରେ ସିଧା ବାହାରି ଯିବେ ଅଟାରି -ୱ।ଘା ବୋର୍ଡର।ମାଆ ଙ୍କ ଫୋନ ଆସିଲା ଶିଖା ଦିନ ସାରାର ବୃତ୍ତାନ୍ତ ମାଆଙ୍କୁ କହୁଥିଲା । ମାଆ ଦେଇଥିବା ମୁଦ୍ରା ପୁଡିଆ ଟି କୋଉଠି ପଡ଼ିଗଲା କହିଲା ବେଳକୁ ଶିଖା ର ନଜର ପଡିଲା ଖଟ ପାଖ ଟେବୁଲ ଉପରେ ଟଙ୍କା ପୁଡିଆ ଟି ସେମିତି ଥୁଆ ହୋଇଛି। ମାଆ ହସିଲେ କହିଲେ ଆଛା ତାହାଲେ ତମେ ମାନେ ସର୍ବ ସମ୍ପର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ମଧ୍ୟ କିଛି ଦାନ କି ସେବା କରିପାରିଲନି ଅଥଚ ଜଣେ ବୃଦ୍ଧ ବୁଲାଵିକାଳି ତୁମକୁ ଦାନ ଦେଇ ଧର୍ମ ଅର୍ଜନ କରିଦେଲେ।ଏବେ ବୁଝିଲୁ ତ ଦାନ ଧର୍ମ ପାଇଁ ଧନ ନୁହେଁ ମନ ଆବଶ୍ୟକ।ଶିଖା ଫୋନ ରଖି ବହୁତ ସମୟ ସେ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କଲା।ସତ କଥା ତ ସେତେବେଳେ ତ ଏକଥା ଟି ମୁଣ୍ଡରେ ବି ପଶିଲାନି। ଦ୍ବିତୀୟ ଦିନ ବି ଶିଖା ଜାଣିଶୁଣି ସେ ଆଡ଼କୁ ପୁଣି ଥରେ ଗଲା କାଳେ ମଉସା ଦେଖା ହୋଇଯିବେ କିନ୍ତୁ ନା ସେ ଆଉ ଦିଶିଲେନି। ବୁଢ଼ାବୁଢ଼ୀ ଲୋକ ମାନେ ଯୋଉ ବୟସରେ ଘରେ ବୟସର ଅପରାହ୍ନ କୁ ଉପଭୋଗ କରି ଟିକେ ଶାନ୍ତିରେ ଖାଇ ପିଇ ଆରାମ କରିବା କଥା ସେମାନେ ଏଡେ ବଡ଼ ଖରା ରେ ଖଟୁଛନ୍ତି ଘର ଚଳାଇବାକୁ ତା ମାନେ କେତେ ବିବଶ ସେମାନେ।ଏଥର ଯେତେବେଳେ ଆଉ ଜଣେ ବୁଢା ମଉସା ତାଙ୍କ ରିକ୍ସା ର ପ୍ରଥମ ସବାରୀ ଟେ ଚାହୁଁଥିଲେ ,ଶିଖା ବିନା ସର୍ତ୍ତ ରେ ପିଲାମାନଙ୍କୁ ସେଥିରେ ବସେଇ ଦେଲା। ଯଦିଓ ତାର ଆବଶ୍ୟକତା ଆଦୌ ନଥିଲା। କିନ୍ତୁ ସତ ,ମଉଷା ଙ୍କ ଆଖିର ସେ ହସ ଟିକକ ବଡ଼ ସନ୍ତୋଷ ଜନକ ଥିଲା। ପରିଭ୍ରମଣ ତାର ଶେଷ ଚରଣରେ ପହଞ୍ଚି ଗଲା।ରାତି ବାରଟା ରେ ଟ୍ରେନ। ସମସ୍ତେ ଫେରିଲେ।ଶିଖା ଆସି ନିଜ ସହରରେ ପହଞ୍ଚି ସାରିଥିଲା ।ହାତବ୍ୟାଗ ଭିତରେ ଏବେବି ସେଇ ମୁଦ୍ରା ପୁଡିଆ ଟି ଅଛି ଯାହା ତଥାପି କୌଣସି ଦାନ ରେ ଲାଗି ପାରିଲା ନାହିଁ। Rm

ପୃଥିବୀ ରେ ସ୍ବର୍ଗ (the golden temple)